……นี่เป็นเรื่องราวก่อนที่ทากายูกิจะได้พบกับพวกเทนมะ และก่อตั้งแก๊งค์บลู ……

*********************************************

5 ปีก่อน

"ทากายูกิ……ทากายูกิอยู่ไหนลูก……หายไปไหนอีกแล้วนะลูกคนนี้…โทมะคะเห็นลูกไหมคะ"

นวาระพาร่างอุ้ยอ้ายของตนเข้ามาในห้องนั่งเล่น + ห้องทำงานของโทมะ ซึ่งกำลังไล่สายตาไปตามแถวตัวอักษรที่วิ่งไปมาบนจอคอมพิวเตอร์อยู่

ชายหนุ่มละสายตามามองภรรยาสาวน้อยของตนด้วยดวงตาแสนรัก ยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางเอื้อมมือไปคว้าเอวหนา ๆ นั้นมากอดไว้

"อ้าว……ไม่ได้อยู่กับน่อยหรอกหรือจ๊ะ"

"หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ค่ะ น่อยอุตส่าห์บอกว่าจะตัดผมให้แล้วนะ"หญิงสาวบ่นเสียงไม่จริงจังนัก …นี่คงหนีไม่ยอมให้ตัดผมแน่ ๆ

"พาเทพไทไปด้วยนะคะเนี่ย …ทั้งพี่ทั้งน้องเลย"

"บ่นมากเดี๋ยวไม่สวยนะจ๊ะทูนหัว…."โทมะสัพยอกยิ้ม ๆ ………แนบหูกับท้องใหญ่ ๆ ที่มีเลือดเนื้อของเขาอยู่ในนั้น

"คงเล่นแถว ๆ นี่ล่ะ เทพไทไม่ปล่อยให้น้องไปไกลหรอก"

"ว่าได้หรือคะ เทพไทน่ะใจอ่อน แล้วก็รักโทมะมากตามใจจนเหลิงแล้ว"

"น่า……ปล่อย ๆ ลูกมั่งเถอะ น่อยสนใจแต่ลูกไม่สนใจผม……ผมน้อยใจนะ" โทมะแกล้งบ่นสีหน้าจริงจัง

เท่านั้นแหละคุณแม่ยังสาวก็รีบเอาอกเอาใจสามีหนุ่มเป็นการใหญ่… เดี๋ยวหนีเราไปมีใหม่ ไม่ได้หรอกของอย่างนี้อย่าได้ชะล่าใจ(จำไว้นะสาว ๆ )

*********************************************

ชิบูยะ

เด็กชายร่างสูงผมสีทองแดงสลวยยาวเคลียไหล่ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่นั้น สะดุดตาใครหลายคน โดยเฉพาะสาวน้อยสาวใหญ่และสาวมากทั้งหลายที่มองจนเหลียวหลัง

เด็กอะไร..ล๊อ….หล่อ…นี่ขนาดยังเป็นเด็กนะ ถ้าโตอีกหน่อยจะหล่อขนาดไหนกัน …

นั่นคือความคิดบรรดาสาว ๆ ทั้งหลาย (Japan ด้วยอ่ะ)

อื้อหือ……อ้าหา……เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเด็กชายร่างบางเล็กหน้าสวยราวเด็กผู้หญิง น่ารักซะจนไม่คิดว่าเป็นผู้ชายถ้าไม่สังเกตชุดและทรงผมให้ดี ๆ เดินตรงมาหาเจ้าหนูผมสีแปลก ในมือมีแก้วน้ำสองแก้วติดมือมาด้วย

"ช้าจังเทปเป้"

ทากายูกิบ่นรับแก้วที่อีกฝ่ายยื่นให้มาดื่มดับกระหาย

"โทษครับ…พอดีคุณป๋าโทรมาน่ะครับ เลยช้าหน่อย"

เทพไทอธิบาย……คุณป๋า..บิดาของทากายูกิ……พ่อบุญธรรมของเขา

"เหรอ…….คุณป๋าว่าไงมั่งอ่ะ คุณน่อยหาเราจ้าล่ะหวั่นเลยสิ"

ทากายูกิหัวเราะ……เรื่องอะไรจะยอมให้ตัดผมเราล่ะ อุตส่าห์ไว้มาตั้งนาน

"ก็ปกติแหละครับ แล้วคุณทากะจะไปไหนล่ะครับเนี่ย"

"เดินเที่ยวสิ……มาถึงที่นี่ทั้งที"

หนุ่มน้อยว่าแล้วก็เดินนำร่างเล็กบางไป …… นี่ล่ะคุณทากะ ทำอะไรอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ…….เฮ้อ

เทพไทคิดก่อนรีบสาวเท้าตามอีกฝ่ายไปอย่างรวดเร็วปานกัน….

ทั้งคู่ไม่มีโอกาสรู้เลยว่า ไม่ไหลจากจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่เมื่อครู่ มีสายตาเคียดแค้น….มุ่งร้ายคู่หนึ่งจ้องมาที่ทั้งคู่เขม็ง ก่อนมองตามไปจนลับตา…….

*********************************************

อะไรมันจะซวยขนาดนี้นะ …… ซวยจริง ๆ นะเนี่ยขอบอก ๆ …

เทพไทคิดพลางพยามแก้เชือกที่มัดข้อมืออยู่ให้หลุดออก … (อ้าว..ไหงมาโดนมัดได้ล่ะเนี่ยเทปเป้จัง) เดินอยู่ดี ๆ

ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ก็โผล่มาจับตัวเขา แถมปิดปากไม่ยอมให้ส่งเสียง เขาจะร้องบอกคุณทากะก็ไม่ได้ แล้วมันก็พามาที่นี่จับมัดขังเอาไว้ในห้องแคบ ๆ ที่มีหน้าต่างติดเหล็กดัดอยู่บานเดียวอย่างนี้…..เฮ้อ…

เด็กชายสลัดข้อมือไปมาเพื่อขับไล่ความปวดเมื่อย…อู้ย…มัดซะแน่นกว่าจะเอาออกได้แทบตายเลยเรา ดีนะที่คุณน่อยบังคับให้ฝึกวิชา ไม่งั้นแย่แน่เลย (วิชาการต่อสู้ & เทคนิคการช่วยตัวเองกรณีที่ไม่มีใครช่วยได้ เช่น ถูกมัดมือเท้า ………เปิดสอนที่ไหนบ้างหว่า Japan จะไปเรียนมั่งนะ ) แล้วที่นี่มันที่ไหนวะ ไอ้บ้านั่นก็ดันยึดมือถือเราไป ประตูก็ติดล็อคอีก…กุญจงกุญแจผีก็ลืมพกมาด้วย….(ก็ใครจะไปรู้เล่าว่าจะถูกจับมาอย่างนี้) แล้วจะทำไงล่ะเนี่ย เออ…ใช่ยังมีวิธีนี่นา…วิธีนั้น….

คิดแล้วเทพไทก็เปลี่ยนมานั่งสมาธิหลับตานิ่ง ทำจิตว่างเพื่อติดต่อกับบางสิ่งบางอย่าง (ชักไง ๆ อยู่นะ เริ่มเวอร์อีกแล้ว……)

หญิงสาวร่างโปร่งใสปรากฏขึ้นช้า ๆ ดวงตาหวานปนเศร้าทอดมองมาที่เด็กน้อยร่างเล็ก ที่มีใบหน้าเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนอย่างอ่อนโยน…เอ็นดูและเต็มไปด้วยความรัก…เทพไทลืมตาขึ้น ยิ้มน้อย ๆ ให้กับหญิงสาวตรงหน้า……

"คุณแม่……เปิดประตูให้ผมหน่อยสิครับ"

"รอเดี๋ยวนะลูก" วิญญาณสาว…มารดาของเทพไท……เอลิยา นากามูระ บอกยิ้ม ๆ แม้หล่อนจะไม่มีพลังมากมาย

ไม่สามารถขับไล่สิ่งชั่วร้ายที่มากล้ำกรายลูกชายได้เหมือนนวาระ แต่เรื่องแค่นี้วิญญาณตนไหน ๆ ก็ทำได้

"ระวังตัวนะเทพไท……อันตราย…อันตรายมากนะลูก"

เอลิยาเตือนเป็นนัย ๆ ที่เทพไทไม่เข้าใจความหมาย และไม่มีเวลาสนใจ พอออกมาได้ก็รีบใส่เกียร์ 5 ตามหาทากายูกิทันที……คนร้ายแยกเขากับน้องอย่างนี้แสดงว่าจุดมุ่งหมายอยู่ที่ทากายูกิอย่างแน่นอน ……ชักช้าไม่ทันการ

*********************************************

เทปเป้หายไปไหนกัน……ก็บอกให้เดินตามนี่นา อยู่ ๆ หายไปได้ไงเนี่ย

ทากายูกิเหลียวหาพี่ชายจนทั่ว เมื่อเริ่มรู้สึกว่าไม่มีร่างเล็ก ๆ ของพี่ชายเดินตามเหมือนทุกครา……

หนุ่มน้อยทรุดนั่งตรงบ่อน้ำพุหน้าตึก 109 อันเป็น 1 ใน 2 ที่นัดหมายระหว่างเขากับเทพไทคิ้วเรียวขมวดมุ่นครุ่นคิดถึงการหายไปอย่างลึกลับของพี่ชาย เทปเป้หายไปไหนกัน…หายไปได้ไง แล้วทำไมเขาไม่รู้เรื่องเลย……

ตุ๊บ !!!

กระดาษสีขาวห่อก้อนหินถูกโยนมาตรงหน้าของหนุ่มน้อยพอดิบพอดี

"…ถ้าอยากให้พี่ชายปลอดภัย มาที่โกดัง………อย่าแจ้งตำรวจไม่งั้นจะไม่รับรองความปลอดภัย"

ข้อความในกระดาษแผ่นน้อยนั้น ทำให้ทากายูกิรีบผลุนผลันไปยังที่นัดหมายทันที…ถ้าเทปเป้เป็นอะไรไปเขาจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย…

ลับร่างสูงเกินวัยมีมือหนึ่งเอื้อมมาหยิบกระดาษที่ถูกขยำแล้วขว้างทิ้งไว้แถวนั้น……

*********************************************

"เทปเป้…นายอยู่ไหน…เทปเป้"

ทากายูกิตะโกนเรียกเทพไทเกือบทันทีทีมาถึงสถานที่นัดหมาย...ทำไงให้ถูกจับตัวมาได้นะเทปเป้…แล้วไปอยู่ไหนล่ะเนี่ย…

"เทปเป้…เฮ้ย !!"

เด็กชายก้มหลบตามสัญชาติญาณ การต่อสู้ที่ถูกฝึกมาตั้งแต่จำความได้ มีดสั้นคมกริบพุ่งไปปักตรงผนังโกดังผ่านศีรษะของทากายูกิไปอย่างเฉียดฉิว…เกือบไปแล้วนะเรา

ใครวะเล่นบ้า ๆ อย่างนี้…

ทากยูกิเหลียวหาคนทำจนทั่วแต่ก็ไม่เห็นใครอยู่ในบริเวณนั้นนอกจากตัวเองเลย …

"เก่งจริงก็ออกมาสิ อย่าดีแต่ลอบกัน อย่างนี้มันไม่แฟร์นะเว้ย"

หนุ่มน้อยร้องท้าอย่างไม่กลัวเกรง…คุณน่อยเคยสอนคนจริงต้องไม่ทำลับหลัง ไม่ลอบกัดใคร

แปะ ๆ ๆ ๆ ……

"เก่งจริงนะตัวแค่นี้…ขอชมจากใจจริง"

ชายหนุ่มหน้าตาดี (ผู้ร้ายของ Japan เน้นหล่อค่ะ ไม่ชอบหน้าเหี้ยม ๆ อ่ะ เอาหล่อ ๆ แต่ร้ายแล้วกันนะ) ในชุดหนังลายเสือก้าวออกมาจากมุมมืด ……

"แก…คุวามุระ…แกนั่นเอง"

ทากายูกิพึมพำเรียกชื่ออีกฝ่ายทันทีที่เห็นหน้า และจำได้ว่าคือใคร….นาโอยะ คุวามุระ …พนักงานคนหนึ่งของ NAWARA GROUP ที่ถูกคุณน่อยให้ออก เพราะจับได้ว่าทุจริตต่อหน้าที่ โกงเงินของบริษัทไปเกือบ 100 ล้านเยน

…ยังมีหน้ามาแก้แค้นอีกเหรอเนี่ย

"แกเองเหรอที่จับเทปเป้ไปน่ะ ไหนล่ะเทปเป้ แกเอาไปไว้ไหน"

ด้วยความเป็นห่วงพี่ชายสุดที่รัก ทากายูกิไม่รอช้าที่จะถามหา…

"อะ ๆ ใจเย็นก่อนสิคุณชาย เจ้าเด็กนั่นน่ะปลอดภัยดี แต่ต่อไปก็ไม่รับรองนะว่าจะเป็นยังไง ถ้าหากคุณไม่ทำตามที่ผมต้องการล่ะก้อ…."

คาวามุระขู่เสียงจริงจัง…ถ้าสู้กันด้วยฝีมือแท้ ๆ เขายอมรับว่าให้อย่างไรก็ต้องแพ้เจ้าเด็กนี่แน่ ดังนั้นจึงต้องใช้วิธีนี้แหละ…ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ได้ด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนต์ก็ได้ด้วยคาถา…

"แกต้องการอะไร…" ถามอย่างไม่ไว้ใจนัก … ตั้งการ์ดเตรียมสู้อย่างเต็มที่

"เงิน 1,000 ล้านเยน สำหรับตัวคุณและค่าเสียหายทั้งหมดของผม"

"มากไปแล้ว..แกโกงคุณน่อยก่อนนะ จะถือว่าเสียหายได้ยังไงกัน"

ทากายูกิท้วงไม่เห็นด้วย…ก็โกงแม่เราไปชัด ๆ มาเรียกร้องเอาอะไรอีกล่ะ เทปเป้ก็เหลือเกิน ปล่อยให้โดนจับไปง่าย ๆ ได้ไงเนี่ย……

"ไม่มากไปเลยสำหรับชีวิตของเจ้าเด็กนั่น…คนที่คุณเรียกว่าพี่ชายนั่นแหละ "

"แก……"

"ถ้าไม่ผมก็ไม่รับรองความปลอดภัยของเด็กนั่นนะ"

ขู่อีก….เพราะรู้ว่าจุดอ่อนเดียวของทากายูกิก็คือเทพไทนั่นเอง……

หนุ่มน้อยกัดฟันกรอด…ฮึ่ม !!! ….บังอาจมาก…บังอาจมาขู่คนอย่างเรา มันไม่เคยตาย…

ทากายูกิฟิวส์ขาดโดยสมบูรณ์แล้ว (ประเภทขู่ไม่ได้อ่ะ ขู่แล้วขาด…ขาดสติสัมปัชชัญญะ) เด็กชายกระโจนใส่คนตัวสูงกว่าทั้งตัว ………. แต่แรงเด็กหรือจะไปสู้แรงผู้ใหญ่ได้ แถมทากายูกิยังไม่ได้กินอะไรเลย ท้องว่าง…แรงไม่ค่อยมี แถมสู้อย่างไม่ใช้สมองก็เลยถูกคนที่สู้โดยใช้สมองอย่างคาวามุระชนะได้โดยง่าย……(ก็คนมันกำลังโกรธจะเอาสมองที่ไหนไปคิดละยัยเจ๊นี่ไงวะ….อ้าว ๆ อย่าพาลดิเดี๋ยวแกล้งบ้างหรอก เรื่องนี้ถนัดนักแล..อิอิอิอิ)

"แหม…. เล่นเจ็บ ๆ เลยรึคุณชาย แต่ก็เอาเถอสำหรับคุณนะผมยอมให้ เพื่อแลกกับเงินก้อนใหญ่…55555555"

ว่าแล้วคาวามุระตัวร้ายก็หิ้วทากายูกิไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ…..

สายตาคู่หนึ่งทอดมองตามร่างสูงในชุดเสือไปจนลับตา…ไม่มีใครอ่านความหมายในดวงตาคู่นั้นออก

*********************************************

"คุณทากะ……ยู้ฮู !!!!……คุณทากะ……"

เทพไทมองหาร่างสูงเกินวัยและผมสีทองแดงสะดุดตาของน้องชาย แทบจะทันทีที่วิ่งมาถึงหน้าตึก 109 แต่ก็ไม่เห็นแม้เงาของคนที่เขากำลังหาอยู่เลย

"คุณแม่…คุณทากะไปไหนแล้วอ่ะ…."

เมื่อหาด้วยวิธีธรรมดาไม่ได้เทพไทผู้สามารถของเราก็ใช้วิธีเหนือธรรมชาติมันซะเลย โชคดีที่เอลิยายังไม่ไปไหนไกล

"โกดัง……จ่ะ"

เอลิยาตอบเร็วทันใจ แล้วพ่อหนู Six Sense ของเราก็ไม่รอช้า รีบวิ่งไปตามทางที่มารดาบอกทันที………

*********************************************

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดหนังสีดำแฝงตัวอยู่ในเงามืดใต้ร่มไม้ใหญ่ใกล้ ๆ กับบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งทากายูกิถูกพามาในสภาพที่แทบจะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ …

ทากายูกิดิ้นรนจะแก้มัดให้ตัวเองแต่ก็ไม่สามารถทำได้ …..เจ้าบ้านั่นมัดซะแน่น ตอนคุณน่อยให้ฝึกวิชาไม่ค่อยชอบฝึก ไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ ถึงต้องมาลำบากอย่างนี้……รู้งี้ตั้งใจฝึกมากกว่านี้ซะก็ดีหรอก

"แน่จริงแกก็ปล่อยฉันสิวะ"

ทากายูกิมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ดวงตาสีทองฉายแววเกรี้ยวกราด…… เอาจริง นี่ถ้าไม่ติดว่ามือถูกมัดอยู่นะ จะเล่นไม่ให้เหลือเลย…คอยดู!!!!

"โถ ๆ…… คุณชาย……ถ้าผมปล่อยคุณผมก็ไม่เหลือสิครับ……"

คาวามุระรู้ทันความคิดอีกฝ่ายดี……ทากายูกิจึงได้แต่กัดกรามกรอด……

"55555555……………"

เจ้าวายร้ายหัวเราะร่า ก่อนจะเดินไปโทรศัพท์อีกทางหนึ่ง ทิ้งให้หนุ่มน้อยนั่งเข็ดเคี่ยวเขี้ยวฟันด้วยความเจ็บใจอย่างเหลือแสนอยู่ตามลำพัง……