ACT 2 :
"เห .แล้วมันอยู่ไหนกันวะ ไอ้บ้านฟูจิวาระเนี่ย หามาตั้งนานแล้วนะ รู้งี้ให้โรจังออกมารับก็ดีหรอกจะได้ไม่หลง ไม่ไปมีเรื่องกับใครเขาอย่างนี้"
ยูโตะเดินหาบ้านตัวเองไปบ่นไปตาก็มองแผนที่สลับกับป้ายชื่อบ้านที่เดินผ่าน แต่ไม่เจอสักหลังเดียว แล้วแถวนี้มันที่ไหนอีกล่ะ แล้วไอ้กำแพงสูง ๆ นี่มันบ้านใครกัน กำแพงยาวสุดลูกหูลูกตาเลยแฮะ
"อะไรวะ หลงอีกแล้ว ทำไมวันนี้มันซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้วะ"
เด็กหนุ่มแทบจะทิ้งข้าวของที่แบกมาทั้งหมด .หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ที่ยังไม่สามารถหาบ้านตัวเองเจอได้ (เป็นไปได้ไงเนี่ย)
"เออ ..ใช่เรามีโทรศัพท์มือถือนี่หว่าลืมได้ไงเนี่ย โทรบอกคนที่บ้านมารับก็สิ้นเรื่องแล้ว"
ดูเหมือนยูโตะจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีโทรศัพท์มือถือกะเขาด้วย ปกติอยู่บนเขาไม่ค่อยได้ใช้พกติดตัวเหมือนเป็นเครื่องประดับอย่างหนึ่งมากกว่า ไวเท่าความคิด เด็กหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดขึ้นมากดหมายเลขที่ต้องนึกอยู่นานกว่าจะกดได้หมด(ประมาณว่าลืม) ครู่เดียวก็มีคนมารับสาย
" ขอสายโรจัง เอ๊ย โรโตะหน่อยครับ"
" ."
"โรจัง มารับหน่อยดิ .อยู่ไหนไม่รู้ ข้างกำแพงสูง ๆ น่ะ สูงเป็นบ้าเลย"
" "
"จุดสังเกตเหรอ"
เด็กหนุ่มมองซ้ายมาองขวาหาจุดสังเกต มีแต่กำแพงกะกำแพงทั้งนั้นเลย......
"อยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ ๆ น่ะ บ้านใครก็ไม่รู้โครตใหญ่เลย...."
ยูโตะพูดไปก็ไปเมียง ๆ มอง ดูที่หน้าบ้านหลังนั้น ประมาณว่าอยากรู้ว่าบ้านใคร
"เฮ้ ! เราอยู่หน้าบ้านพอดีเลยอ่ะโรจัง"
ยูโตะทำหน้าเหรอที่ใครเห็นคงจะอดหัวเราะไม่ได้ เพราะมันช่างเด๋อด๋าสิ้นดี
นี่มันหน้าบ้านเลยนี่หว่า ป้ายก็ออกจะใหญ่ทำไมมองไม่เห็นได้นะเรา
" ."
"โอ.เค.จะรอ"
เด็กหนุ่มกดปิดโทรศัพท์อย่างเซ็ง ๆ แก้ไม่หายซักทีนะไอ้นิสัยขี้หลง ขี้ลืม (นิสัยเหมือนคนแก่) ของเขาเนี่ย เป็นตั้งกะเด็กจนโตอายุ 18 ปีนี้แล้วยังเอ๋อไม่เลิก
ครู่เดียวร่างสูงสง่าของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากบ้านด้วยสีหน้าระบายด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลานั้นละม้ายคล้ายกับยูโตะที่ยืนรออยู่อย่างเอ๋อ ๆ เขาคือ..โรโตะ ฟูจิวาระ น้องชายฝาแฝดของยูโตะนั่นเอง
โรโตะมองหน้าเซ็ง ๆ ของคู่แฝดอย่างขำ ๆ .เอ๋อจริง ๆ พี่เรา มาอยู่หน้าบ้านแท้ ๆ ยังไม่รู้เรื่องอีก
"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน" เขาเอ่ยต้อนรับพร้อมกับช่วยถือของทั้งหมดให้ ตัวก็นิดเดียวแต่ขนมาซะเยอะเกินตัวเชียว
"ไม่ยินดี ..หัวเราะล้อเราเหรอ" ยูโตะหน้างอเมื่อเห็นสีหน้ายิ้ม ๆ ของอีกฝ่าย
"ปล่าวน่า .อะไรบ้างล่ะเนี่ย ทำไมหนักนัก"
"ไม่รุ ท่านตาให้ขนมาก็ขน ."
เจ้าตัวเล็กยังไม่หายงอน .นอกจากขี้หลง ขี้ลืมแล้วดูเหมือนจะขี้งอนอีกอย่างแฮะ ..นิสัยไม่พัฒนาเลย ..
โรโตะส่ายหน้าอย่างระอาแกมอ่อนใจกับนิสัยของคู่แฝด
"ไป..เข้าบ้าน วันนี้น่ะไม่มีใครอยู่เลย โชคดีนะที่เรายังไม่ไปซ้อมบาสฯ"
ชายหนุ่มเอื้อมมือใหญ่ไปกุมมือเล็ก ๆ ของพี่ชาย จูงแกมลากเข้าบ้านไป ซึ่งคนตัวเล็กกว่าก็ได้แต่หัวซุนตามไปอย่างไม่ไม่มีทางเลือก
"โอ้ย ! โรจังเบา ๆ สิ "
ยูโตะโอดครวญแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่หยุดลาก เห็นเขาเป็นตุ๊กตาหรือไงวะ ลากแบบไม่ปราณีเลย .
เด็กหนุ่มได้แต่เข็ดเขี้ยวเขี้ยวฟันอยู่ในใจแต่ทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ ต่อให้เขาเก่งกะใครนอกบ้านยังไง แต่กับโรจังเนี่ยเขากลัวที่สุดเลย จนบางครั้งยังนึกแปลกใจอยู่ว่า เขาเป็นพี่หรือน้องกันแน่ ยังงง ๆ อยู่จนบัดนี้เลย
*************************************************
"ย้ายมาเรียนที่นี่เหรอยูจัง !!!"
สามเสียงในบ้านฟูจิวาระเอ่ยขึ้นพร้อมกัน เมื่อฟังคำบอกเล่าจากหนุ่มหน้าสวยผู้มาใหม่
"อือ ..ท่านตาให้มาน่ะ บอกว่าอยู่บนเขามันล้าหลัง ไม่ฉลาดทันคน ให้มาเรียนรู้โลกกว้าง"
ยูโตะพยักหน้ารับ เขาเป็นคนเดียวของบ้านที่ไม่ได้อยู่ร่วมกับพี่น้อง เพราะปัญหาบางอย่างที่เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าคืออะไร
"อยู่โรงเรียนเก่าพี่เอาไหม"
ริวโตะ ฟูจิวาระ พี่ชายคนโตวัย 22 ปีแนะนำขึ้น
"อยู่โรงเรียนผมก็ได้"
โกโตะ ฟูจิวาระ น้องชายคนเล็กวัย 14 ปีเสนอบ้าง
"หรือจะไปเรียนกะเราก็ได้นะ" โรโตะเสนอ
"ขอบใจ ..แต่เรามีโรงเรียนที่อยากเข้าอยู่แล้ว"
ยูโตะปฏิเสธความหวังดีของทุกคนด้วยรอยยิ้มจริงใจ
"เหรอ ..โรงเรียนไหนล่ะ" ริวโตะถามอย่างสงสัย
"โรงเรียนมัธยมปลายเอกชนซากุระโนะโมริครับ .ริวจัง"
"โรงเรียนนั้นเรารู้จัก เคยไปซ้อมแข่งด้วย มีซากุระเต็มไปหมดสมชื่อโรงเรียน"
โรโตะพยักหน้ารับรู้
"ไปสมัครมาแล้วหรือยังล่ะ ถ้ายังเดี๋ยวพี่พาไป" ริวโตะถามอย่างปราณี เพราะไม่เคยเลยที่จะได้อยู่พร้อมหน้ากันอย่างนี้
"จริงนะครับ " ยูโตะขยับเข้าไปกอดแขนพี่ชายใหญ่อย่างประจบ ๆ
"จริงจ่ะ ." ชายหนุ่มลูบผมนุ่มสลวยของน้องชายอย่างเอ็นดู ช่างประจบเอาใจไม่เคยเปลี่ยน
"อิจฉาเว้ย !!!!"
โรโตะแกล้งทำเสียงดัง อย่างหมั่นไส้พี่ชายฝาแฝด ก่อนจะหลบรัศมีหมัดเล็ก ๆ ของอีกฝ่ายไปอย่างเฉียดฉิว พร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ
"อิจฉาด้วย"
โกโตะเอาบ้างแต่ทำยิ่งกว่าคือเดินไปนั่งแทรกกลางพี่ชายทั้งสอง ด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเป็นที่สุด
"เอากะเขาด้วยรึโกโตะจัง"
ยูโตะถามยิ้ม ๆ โยกศีรษะเล็ก ๆ ของน้องชายอย่างเอ็นดู ..โกโตะจังน่ารัก น่าเอ็นดูไม่เปลี่ยน ทั้งที่ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไรนัก
"ปล่อย ๆ ไปเถอะ นาน ๆ จะได้อยู่พร้อมหน้ากัน"
"ครับ .เอ่อ พรุ่งนี้ริวจังไม่ต้องพาผมไปหรอกครับ เดี๋ยวผมไปเองดีกว่า จะได้รู้เส้นทางด้วย"
"เอางั้นก็ได้ .ให้โรจังบอกทางนะ"
"ครับผม" เด็กหนุ่มตะเบะรับหน้าเป็น
"ครับผม!!!"
"เราเกี่ยวไรด้วยน่ะโกโตะจัง"
"ก็เดี๋ยวโกโตะจังไปเป็นเพื่อนยูจังไง" โกโตะบอกหน้าซื่อ ๆ
"ขอบใจจ่ะ"
โปรดติดตามตอนต่อไป
เป็นไงบ้างคะสำหรับตอนแรก พอใช้ได้บ้างไหมคะ ตอนนี้เป็นตอนที่สองของเรื่อง "สุดที่รัก" เป็นเรื่องราวของหนุ่มเอ๋อ ไฮเป๋อขนาดหนัก ที่เพิ่งลงจากเขามา พอลงมาครั้งแรกก็ได้เรื่องเลย แต่จะเป็นไงต่อคอยติดตามอ่านนะคะ
แนะนำติชมได้ที่ [email protected]