Chapter1

“ยูกิโกะ กินข้าว” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผมซอยสั้นดำขลับ นัยน์ตาเรียวมองไปยังน้องสาวที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียง เสียงเพลงจากวิทยุดังลั่นจนร่างบางต้องเอื้อมมือไปหรี่เสียงให้เบาลง “ทำอะไรน่ะ”

“ฟังเพลงน่ะสิ พาอล่ะ” เด็กสาวหน้าตาน่ารักละม้ายพี่ชายสะบัดผมยาวสลวยก่อนจะรวบไว้ด้านหลัง

“ยังไม่กลับ โทรมาบอกให้กินกันก่อนได้เลย ลงไปได้แล้ว”

แต่เด็กสาวยังนอนเฉย

“ยูกิโกะ!”

“แป๊ปเดียว”

“ฟังอยู่นั่นแหละ”

“พี่ไม่รู้หรอ คลื่นนี้ดังมาเลยนะ ตั้งแต่แดนมาเป็นดีเจคลื่นนี้เนี่ย เปิดเพลงถูกใจ แถมเสียงหล่ออีกตังหาก” ทำท่าฝันหวาน

“พี่จะบอกให้นะ เค้าว่าคนเสียงหล่อ หน้าตามักจะตรงกันข้าม เอาล่ะ ไปกินได้แล้ว ถ้าไม่ลงไป พี่จะเทข้าวให้เทปปันหมดนะ”

พี่ชายยิ้มท้าทายก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้ยูกิโกะค้อนปะหลับปะเหลือก

“มาว่าแดนของเค้า” แล้วเจ้าตัวก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ นอนฟังวิทยุต่อไป

“ทามากิ นายรู้จักแดนหรือเปล่า” เด็กหนุ่มหันมาถามเพื่อนรักขณะนั่งเรียนหนังสือ อยากรู้จริงๆ หมอนี่ที่ทำให้ยูกิโกะยอมแลกข้าวเย็น

“รู้สิ พักนี้ดังจะตาย ใครๆก็พูดถึง อายะ นายไม่รู้จักหรอ”

อายะสะดุ้ง ยิ้มกลบเกลื่อน

“รู้จักสิ”

ทามากิหัวเราะ

“ถ้านายไม่รู้จักก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ไม่ต้องกลัวเชยหรอก วันๆวุ่นอยู่กับงานบ้านงานครัวแบบนี้ ใครได้ไปเป็นแม่บ้านคงดีใจตาย”

“น้อยๆหน่อย เจ้าทามากิ ชั้นเป็นผู้ชายนะโว้ย”

“แน่ใจหรอ หน้านายสวยจะตาย ไม่งั้นยูกิโกะจะได้เป็นดาวของที่นี่หรอ เสียดายจริงๆที่เป็นผู้ชาย บ้านนี้น่าจะมีลูกสาวสองคนนะ”

“เออ ขอโทษที่ชั้นมันเป็นผู้ชาย “ ใบหน้าสวยบูดนิดๆดูน่ารักไปอีกแบบ

ทามากิสำรวจเพื่อนรัก ถึงจะสวยสู้ยูกิโกะไม่ได้ แต่หน้าแบบนี้ก็เข้าโหมดสวยน่ะแหละ แต่ถ้าตัวเล็กกว่านี้ ขาวกว่านี้ ลดท่าทางกระด้างกระเดื่องลงบ้างก็จับเป็นผู้หญิงได้สบาย

“ถ้าเป็นชั้น ชั้นยังอยากได้นายมาอยุ่ที่บ้านเลย แต่ในฐานะคนใช้นะ”

ทามากิหัวเราะ อีกฝ่ายคว้ายางลบปาใส่หน้า ทามากิปากลับเล่นไปมาจนลืมไปแล้วล่ะมั้งว่าทั้งคู่กำลังเรียนอยู่

“2คนนั่นน่ะ ออกไปยืนนอกห้องเลยไป” ครูหันมาสั่งเสียงเข้ม ทั้งสองหน้าจ๋อยเดินออกไปโดยดี แต่ก็ไม่วายดึงกันไปดึงกันมา

“ดูสิ เพราะนาย เลยถูกทำโทษเลย”

ทามากิยืนพิงกำแพงบ่นไปเรื่อย อายะกำลังจะโต้ตอบ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างเข้า ใบหน้ายิ้มแย้มกลายเป็นเรียบเฉย นัยน์ตามองไปที่หญิงสาวตรงหน้าอย่างมีความหมาย

“หวัดดี ซึมิเระ”

ทามากิทัก เมื่อเธอเดินผ่านมา หญิงสาวยิ้มให้นิดๆ เหลือบมองคนข้างๆแว่บเดียวแล้วเร่งฝีเท้าไป ทามากิตบบ่าให้กำลังใจ

“อย่าคิดมาก มีตั้งหลายคนที่ชอบนาย อย่ายึดติดกับคนๆเดียวให้มากนัก เปิดใจให้คนอื่นมั่ง”

“อือ” ร่างโปร่งพยักหน้าแต่สายตาก็ยังคงมองตามหลังเล็กๆนั่นไป

นร.ต่างเก็บของกลับบ้าน อายะถือกระเป๋าเดินเข้ามาหา

“กลับยัง”

“นายกลับไปก่อนแล้วกัน วันนี้มีประชุมเรื่องแข่งอาทิตย์หน้า”

“โอเค แล้วเจอกันพรุ่งนี้”

อายะกอดกระเป๋าเดินเบียดเสียดกับฝูงชนจำนวนมากบนรถไฟฟ้า เซ็งจริงๆ ไม่คิดเลยว่าการที่มาเจอแฟนเก่าหลังจากที่เลิกกันไปจะรู้สึกกระอักกระอ่วนขนาดนี้ ไม่เอา ไม่คิดดีกว่า อืม วันนี้เมนูอะไรดีนะ ปลาย่าง เต้าหู้ทอด พ่อจะกลับมากินหรือเปล่านะ เดี๋ยวต้องโทรไปถามซักหน่อย ระหว่างที่คิดเพลินๆ ร่างบางก็ชะงักกึก ย...แย่แล้ว ใครกัน อายะพยายามก้าวไปข้างหน้า แต่คนข้างหลังก็ขยับตาม ไอ้โรคจิต นัยน์ตาเรียวมองกระจกด้านข้างสะท้อนเห็นชายวัยกลางคนอยู่ข้างหลังเขา หน้าตายิ้มกริ่มแปลกๆ ตาแก่วิปริต หนอย เอาล่ะ จะได้รู้ซึ้งล่ะทีนี้ นิ้วเรียวค่อยๆเอื้อมไปด้านหลังจับหมับที่ข้อมือใหญ่แล้วดึงเข้าหาตัว

“ไอ้เฒ่าวิปริต จับก้นผู้ชายมันดีตรงไหนฟะ”

ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว เชอะ ไม่อายอยู่แล้ว เอาให้อีกฝ่ายอายมากกว่าดีกว่า อายะมองอย่างเอาเรื่องก่อนจะหน้าเสีย ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวล้อมใบหน้าเรียว สวมแว่นกรอบสี่เหลี่ยมเล็กๆมองเขาอย่างงงๆ อายะเหลือบไปเห็นชายวัยกลางคนคนนั้นเดินหายไปอีกทาง ไม่นะ เขาจับผิดตัว > < คนรอบข้างเริ่มมองแล้วซุบซิบกันใหญ่

“ต้องขอโทษจริงๆครับ” ร่างบางขอโทษขอโพย “พอดีผมจับผิดคน ขอโทษจริงๆครับ” โค้งคำนับอยู่หลายรอบ หลังเจ้าตัวรู้ว่าผิดตัวก็ได้แต่อึกอัก งกๆเงิ่นๆ อีกฝ่ายจึงคว้าตัวเขาลงสถานีใกล้ที่สุดทันที

ชายหนุ่มยืนกอดอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่งกึ่งโกรธนิดๆ

“ช่างเถอะ คนอื่นเค้าคงเห็นชั้นเป็นคนโรคจิตกันหมดแล้ว”

อายะเหงื่อตก โกรธจริงด้วยอ่ะ - - ‘

“คือ...ผม...ไม่ได้ตั้งใจ”

ก้มหน้าก้มตาสำนึก ไม่ทันเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของอีกฝ่าย ดวงตาคมกลอกไปมา พยายามกลั้นหัวเราะ เด็กนี่ตลกดีแหะ แค่นี้ก็ทำท่าอย่างกับจะร้องไห้ ว่าจะโกรธเลยโกรธไม่ออกเลยแหะ

“เอ่อ..” เสียงดังขึ้น เขารีบหุบยิ้มทันที “ถ้าไม่รังเกียจ ผมให้นี่เป็นของขอโทษครับ” เด็กหนุ่มยื่นถุงผ้าให้ “นะ..นี่เป็นข้าวปั้นที่ผมทำเอง เอ่อ..ยังงัย...” ทำงัยดีหว่า พูดงัยดี

“นี่เธอให้ของเหลือจากกลางวันเป็นของขอโทษหรอ”

อายะเงยหน้าสบตาอย่างตกใจ

“ไม่ใช่นะครับ ยังไม่มีใครแตะต้องกล่องข้าวเลยครับ พอดีเพื่อนที่รร.เค้าเลี้ยงวันเกิดเลยไม่ได้กิน” ว้าว~ ตาสีเทาอมฟ้า สวยจัง อายะมองอีกฝ่ายไม่กระพริบ

ชายหนุ่มถอนหายใจ เลิกแกล้งดีกว่า เกิดร้องไห้ขึ้นมาล่ะยุ่ง

“ไม่เป็นไร ช่างเถอะ”

“ไม่ได้นะ ยังงัยก็ช่วยรับของขอโทษจากผมด้วยเถอะครับ”

ชายหนุ่มมองนาฬิกา

“ก็ได้ ชั้นรับคำขอโทษจากเธอ ไปล่ะ” รับถุงข้าวกล่องมา “ขอบใจนะ”

“ต้องขอโทษจริงๆครับ” โค้งอีก

“นี่” ชายหนุ่มเรียกไว้ “ไหนๆชั้นก็โดนเธอว่า แถมยังโดนมองแปลกๆอีก ไม่อยากให้เสียเปล่าน่ะ”

มือใหญ่ตบบั้นท้ายกลมกลึงเบาๆ อายะสะดุ้งหน้าแดงก่ำ

“คุณ...”

“บาย” อีกฝ่ายโบกมือวิ่งไป

“ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต” อายะได้แต่ยืนเข่นเขี้ยวอยู่ตรงนั้น หนอย ที่แท้ก็รอโอกาส บ้า ไม่น่าไปขอโทษเลย บ้าที่สุด ข้าวกล่องอีก เสียดายชะมัด ขออย่าให้ได้เจอะเจอกันอีกเลย หน้าตาก็ออกจะดีแท้ๆ บ้าๆๆๆ โถๆ รู้มั้ยจ๊ะว่าเค้าว่ากันว่ายิ่งเกลียดอะไรก็จะยิ่งเจอนะ อายะ

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]