ตอนที่ 6
ขอโทษครับ โทโมกิเปล่งเสียงขออนุญาตที่หน้าประตูห้องพักครู พลางเดินเข้าไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมกรีฑาที่นั่งดื่มกาแฟพิงพนักอย่างสบายที่โต๊ะ
อ้าว มาแล้วเหรอซาราชินะ นั่งสิ..นั่ง.. อาจารย์ชายวัย 30 ต้น ๆ รูปร่างค่อนข้างใหญ่ วางแก้วกาแฟลงพลางชี้เก้าอี้ให้เด็กหนุ่ม โทโมกินั่งเรียบร้อยพลางกวาดสายตามองไปทั่วห้องพักอาจารย์ที่มีโต๊ะของอาจารย์ทุกท่านอยู่ บนโต๊ะอาจารย์สอนประวัติศาสตร์ที่มีแต่หนังสือเล่มหนา โต๊ะเป็นระเบียบเรียบร้อยของอาจารย์ฟิสิกส์ที่มีแว่นอันโตพร้อมเสื้อกาวน์วางอยู่ ช่วงนี้เป็นเวลาพักกลางวันพอดีทำให้เหล่าอาจารย์มานั่งพักทานอาหารบ้าง พูดคุยกันบ้างเกือบครบทุกคน แต่เด็กหนุ่มไม่เห็น ร่างเพรียวบางที่เป็นเจ้าของหัวใจของเขาอยู่ที่นี่เลย
ซาราชินะ!! เสียงทุ้มเข้มของอาจารย์หนุ่มดังขึ้นทำลายความนึกคิดของโทโมกิ
อ๊ะ ครับ!!
อาจารย์หนุ่มอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็หยุดพลางพิงพนักเก้าอี้กอดอกอย่างถอนใจ
เธอเป็นอะไรน่ะ? ซาราชินะ มิน่าเวลาถึงได้ตกลง " อาจารย์หนุ่มบ่น
เปล่าครับ โทโมกิก้มหน้า
..เฮ้อ.. อาจารย์หนุ่มถอนหายใจ
รู้มั๊ย? เธอน่ะเป็นความหวังอินเตอร์ไฮของชมรมเราเชียวนะ แถมยังอยู่แค่ปีหนึ่งด้วยยังไปได้อีกตั้งไกลแล้ว ทำไมหมู่นี้ถึงเวลาตกเอา ตกเอาแบบนี้ล่ะ? มีปัญหาอะไรรึเปล่า?
โทโมกิมองหน้าอาจารย์หนุ่มพลางตอบ
เปล่าครับ
เมื่อได้รับคำตอบที่ฟังเหมือนขอไปทีแบบนี้อาจารย์หนุ่มได้แต่ถอนหายใจ
อุ๊ยตาย ยังยืนอยู่อีกเหรอเนี่ย? ดูสิคะชิบาตะซัง เสียงแหลมของอาจารย์หญิงสอนประวัติศาสตร์อายุอานามเข้าใกล้วัยกลางคนดังขึ้น โดยที่มือของหล่อนถือแก้วกาแฟใบโต
มีอะไรเหรอคะ? อาจารย์คาวาจิ เสียงที่ฟังดูใสกว่าของอาจารย์หญิงสอนวิชาดนตรีเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังดื่มชาเมื่อทานอาหารกลางวันเสร็จมื้อพอดี
แหม ก็ ฝรั่งคนนั้นน่ะค่ะ
ชิบาตะยื่นหน้าไปที่หน้าต่าง ตามที่มือของคาวาจิชี้
หึ นั่นสิคะ ชิบาตะตอบรับด้วยน้ำเสียงค่อนข้างดูถูกเล็กน้อย
เฮ้อ ทำเรื่องตั้งแต่เป็นนักเรียนจนมาเป็นอาจารย์เองก็ยังไม่เลิกอะไรแบบนี้อีก ไม่รู้อาจารย์ใหญ่คิดยังไงถึงรับเข้ามา
คาวาจิบ่นพลางทำให้ชิบาตะหูผึ่งทันที แน่ล่ะเรื่องซุบซิบนินทา สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเพศหญิงชอบกันนัก
อะไรเหรอคะ? คาวาจิซัง หมายถึงอาจารย์ฮิราอิเหรอคะ? น้ำเสียงของชิบาตะอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที โต๊ะของหล่อนใกล้กับโต๊ะที่โทโมกินั่งฟังอาจารย์หนุ่มบ่นอยู่มาก และตอนนี้เด็กหนุ่มก็ไม่ได้สนใจที่อาจารย์หนุ่มบ่นให้เขาฟังอีกเลย
แหม ชิบาตะซังเพิ่งเข้ามาคงจะไม่รู้สินะคะ ว่าเขาทำเรื่องไว้ขนาดไหน น่าอับอายมากเลยค่ะ
คาวาจินั่งลงและพูดเสียงเบากว่าเมื่อครู่ค่อนข้างมาก พลางทำให้ชิบาตะขยับเก้าอี้เข้าใกล้อีกอย่างอยากรู้อยากเห็น
ตอนนั้นเขายังเป็นนักเรียนที่นี่น่ะแหละค่ะ ต้นสายปลายเหตุอะไรดิฉันก็ไม่ทราบนักหนาหรอกนะคะ แต่ว่า เขาเคยฆ่าตัวตายค่ะ
หา!!?
เสียงอุทานของชิบาตะดังขึ้นอย่างตกใจ รวมทั้งโทโมกิที่กลั้นเสียงไว้ได้ทัน
ค่ะ ฆ่าตัวตายคนเดียวก็ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ แต่เขาฆ่าตัวตายพร้อมกับ เอ่อ คนรักน่ะค่ะ โอ๊ยพูดแล้วกระดากปาก คนรักที่เป็นเด็กผู้ชายด้วยกันน่ะค่ะ
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้าง แม้จะพอรู้อยู่เลา ๆ แต่เด็กหนุ่มก็ไม่คิดว่าจะได้มาฟังในที่แบบนี้
ตายจริง งั้นฝรั่งที่มาคอยอยู่นี่ก็ ชิบาตะพูดขึ้นพลางทำสีหน้ารังเกียจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
ก็ นะคะ น่าจะเป็นผู้ชายคนใหม่
เอ่อ แล้วเด็กที่ฆ่าตัวตายด้วยกันล่ะคะ?
อ๋อ ตายค่ะ เห็นว่าเป็นโรคที่จะต้องตายอยู่แล้วด้วย เสียดายนะคะอุตส่าห์เป็นทั้งกรรมการนักเรียนพ่วงด้วยเป็นนักวิ่งระยะสั้นความหวังอินเตอร์ไฮของโรงเรียนเชียวล่ะ สงสัยจะพร้อมใจกันฆ่าตัวตายนั่นแหละค่ะ แต่หมอช่วยชีวิตอาจารย์ฮิราอิได้ทันคนเดียวเท่านั้น
ตายจริง ชิบาตะถอนใจเฮือกใหญ่ มือของหล่อนจับหน้าอกเอาไว้
ตอนนั้นเป็นข่าวดังเชียวค่ะ ซุบซิบนินทากันเป็นว่าเล่น นักเรียนและอาจารย์ที่อยู่ที่นี่เมื่อตอนนั้นรู้เรื่องกันหมดแหละค่ะ เฮ้อ
คาวาจิจิบกาแฟเมื่อรู้สึกว่ากระหายน้ำ ส่วนชิบาตะก็ยังอยู่ในท่าเดิมดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้
ตั้งแต่นั้นก็ลาออกค่ะ หายไปก็ตั้งหลายปี จนดิฉันมาเห็นตอนที่เข้ามาในห้องพักอาจารย์นี่แหละ ดิฉันงี้แทบจะเป็นลม
เอ๋ ทำไมล่ะคะ?
ก็แหม พวกนี้นี่เขาว่าอารมณ์รุนแรง แถมยังมีประวัติแบบนี้อีก ให้มาเป็นครูบาอาจารย์คอยสอนพวกนักเรียนได้ยังไงกันล่ะคะ? น่ากลัวออก คาวาจิเริ่มสนุกในการว่าร้ายคนอื่นตามความเห็นของตัวเอง
แหม นั่นสิคะ ดิฉันเคยได้ยินว่าพวกนี้สมองผิดปกติด้วยนะคะ
ค่ะ ผู้หญิงสวย ๆ มีตั้งแยะบนโลกไม่เอา ดั๊นไปเอาผู้ชายด้วยกัน
อาจารย์คาวาจิ..พอเถอะค่ะ ดิฉันขยะแขยงจะแย่แล้ว
ชิบาตะทำท่าประกอบคำพูดตัวเองด้วย ทำให้โทโมกิที่นั่งฟังอยู่รู้สึกภายในเดือดดาลขึ้นทันที แต่แล้วสายตาก็ไปปะทะกับร่างบางซึ่งยืนอยู่หลังประตูห้อง พริบตาเดียวที่ฮิโระหันหลังกลับโทโมกิก็ลุกขึ้นอย่างกะทันหัน
อาจารย์ฮิราอิ!!
ซาราชินะ!!?
โทโมกิไม่ฟังเสียงร้องเรียกของอาจารย์ที่ปรึกษาหนุ่มใหญ่ และไม่ได้สนใจปฏิกิริยาตกใจของอาจารย์หญิงทั้งสองเมื่อรู้ว่าฮิโระได้ยินสิ่งที่พวกเธอกำลังนินทากันอยู่ วิ่งตามฮิโระไป
โอ๊ย!! เด็กหนุ่มรีบเร่งจนชนกับเด็กสาวรุ่นน้องคนหนึ่ง
ขอโทษนะ เจ็บรึเปล่า? โทโมกิรีบฉุดเด็กสาวขึ้นพลางเหลียวหาฮิโระ ทว่า คลาดสายตาไปเสียแล้ว
ไม่เป็นไรค่ะรุ่นพี่ เด็กสาวตอบอย่างไม่ถือสา ก็คนที่ชนเธอเป็นรุ่นพี่ซาราชินะคนดัง
งั้นเหรอ? พี่กำลังรีบน่ะขอตัวก่อนนะ โทษที โทโมกิรีบเร่งตามไป แต่ก็คลาดสายตาไปแล้ว
ดูนั่นสิเธอ อาจารย์ฮิราอิไม่ใช่เหรอ?
เด็กหนุ่มหันขวับไปทางต้นเสียงที่ยืนมองหน้าต่างระเบียงทันที พลางรีบเดินไปหา
ทำไมรีบกลับจัง ยังไม่เลิกเรียนแท้ ๆ
โทโมกิแทบจะไม่ได้ฟังที่เด็กสาวทั้งสองคุยกันเลยแม้แต่นิด เขาจ้องลงไปที่หน้าประตูโรงเรียนซึ่งฮิโระและเออร์วินกำลังยืนคุยกันอยู่
ว๊าย!! โอบไหล่ด้วยล่ะ!!
เด็กสาวส่งเสียงวี้ดว๊าย เมื่อมือใหญ่ของเออร์วินโอบไหล่เล็กบางพลางดึงร่างของฮิโระเข้ามาใกล้โดยที่ไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย แต่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเด็กหนุ่มหรี่ลงอย่างเจ็บแค้น จนรถสปอร์ตสีดำแล่นออกไปจากโรงเรียน
***************************
แสงไฟสลัวภายในห้องนอนขนาดย่อม สะท้อนเตียงนุ่ม ขับผิวขาวเนียนของเรือนร่างบอบบางให้น่าหลงไหลมากขึ้นไปอีก
ฮิโระ
ดวงตาสีเทาเรียวลืมขึ้นตามเสียงเรียกของชายหนุ่ม ริมฝีปากบางหยักยิ้มซึ่งเป็นยิ้มที่ห่างไกลร่องรอยของความสุขมาก
เป็นเหมือนเดิมอีกแล้วสินะ ฉันนี่ช่างทำอะไรซ้ำซากซะจริง
น้ำเสียงใสเอ่ยราบเรียบ แต่กลับทำให้หัวใจของชายหนุ่มรู้สึกเจ็บปวด
ใช่ แล้วนายก็จะทิ้งฉันไปอีก
ดวงตาสีผืนทะเลหรี่ลง นึกสมเพชในใจที่พ่ายแพ้ต่อความต้องการ จนต้องหลงติดบ่วงที่ไม่มีทางปีนออกไปได้ครั้งแล้วครั้งเล่า
ฉันไม่ได้รักนาย เออร์วิน
แต่ฉันรักนาย!
อย่ามัวแต่คิดถึงคนตายได้มั๊ย!? นายไม่มีความสุขหรอก ทำไมไม่มองฉันล่ะ!!
หยาดน้ำใสเดินทางผ่านแนวแก้มเนียน หยดลงบนผืนผ้ายับ เปลือกตาบางปิดลง
โง่จริง ๆ เออร์วินผละจากร่างบาง ลงนั่งข้างเตียงกุมศีรษะ
ใช่แล้วล่ะ ฮิโระพลิกตัวหันหลังให้ชายหนุ่ม หยาดน้ำตาไหลเงียบ ๆ
ฉันเองก็โง่เหมือนกัน รู้ทั้งรู้ว่าที่นายนอนกับฉันก็เพราะเกิดทนไม่ได้กับทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นมาเท่านั้น ทั้งที่ไม่ได้รักฉันซักนิด โง่จริง ๆ
ฮิโระไม่กล้าแม้จะชำเลืองมองร่างเบื้องหลังของชายหนุ่ม ตัวเขาเองรู้สึกผิดและเจ็บปวดใจ แต่ ณ วินาทีนั้นทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวราวกับหยุดนิ่งไปหมด หากมีไออุ่นของใครสักคนมาหยิบยื่นให้ในตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นใครเขาก็คงจะยอมรับหมดอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่เมื่อทุกอย่างจบสิ้น ความมีเหตุผล และใบหน้าของคนรักเก่าก็คืนกลับมา สร้างความเจ็บปวดขมขื่นไม่จบสิ้น
แต่ ฉันก็รักนาย ฮิโระ
ดวงตาสีเทาเรียวเบิกขึ้นเมื่อริมฝีปากอุ่นของเออร์วินประทับรอยที่ลำคอขาวพร้อมเสียงกระซิบ
เออร์วิน
ความอบอุ่นของอ้อมอกแกร่งแผ่เข้ามาทางแผ่นหลังเมื่อร่างบางถูกกระหวัดกอด
ถึงจะน่าสมเพช แต่ฉันก็ดีใจที่นายพึ่งฉันคนเดียวเท่านั้น
น้ำเสียงทุ้มเจือความดีใจเอาไว้ เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ผ่านไปสักครู่ฮิโระก็รู้สึกถึงลมหายใจเป่ารดซอกคออย่างสม่ำเสมอ แต่กว่าที่ร่างบางจะสามารถข่มตาหลับลงไปบ้างก็เป็นเวลาใกล้รุ่งแล้ว
***************************
เด็กหนุ่มผิวคล้ำยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าประตูห้องหนึ่งของอพาร์ทเมนต์ ในมือกำกระดาษที่อยู่ซึ่งคัดลอกมาจากคำบอกของอาจารย์ฝ่ายทะเบียน ที่เขาคะยั้นคะยออยู่เป็นนานตั้งแต่เมื่อวานเย็น ด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม ภาพของชายหนุ่มต่างชาติที่โอบไหล่ร่างบางเอาไว้แล้วขึ้นรถหายไปด้วยกันยังติดตรึงอยู่ราวกับม้วนวีดีโอที่ถูกกรอกลับไปมาเฉพาะฉากนี้เท่านั้น
มีอะไรเหรอจ๊ะ?
เสียงของหญิงกลางคนซึ่งหอบของพะรุงพะรังเดินขึ้นบันไดมา เอ่ยถามเมื่อเห็นเด็กหนุ่มยืนละล้าละลังอยู่หน้าห้องชายหนุ่มหน้าสวยที่หล่อนเคยเห็นเป็นครั้งคราว
อะ เอ่อ ที่นี่ห้องของอาจารย์ฮิราอิใช่มั๊ยครับ?
หญิงกลางคนพิเคราะห์มองใบหน้าคมเข้มของเด็กหนุ่ม
เอ ฉันไม่รู้ชื่อเขานะจ๊ะ แต่คนที่อยู่ห้องนี้เป็นผู้ชายหน้าตาสวย ๆ น่ะ อาจารย์ฮิราอิใช่แบบนั้นรึเปล่าล่ะจ๊ะ? เด็กหนุ่มพยักหน้า
งั้นก็คงจะใช่ ไม่ลองกดกริ่งดูล่ะจ๊ะ เขาคงอยู่ในบ้านนี่แหละเมื่อคืนฉันได้ยินเสียง .เออ
หล่อนชะงักนิดหน่อย และไขกุญแจเข้าไปในห้องโดยไม่พูดต่อให้จบ ไม่ทันที่โทโมกิจะได้ขอบคุณด้วยซ้ำ
เอาล่ะ
โทโมกิถอนหายใจเฮือกใหญ่ รวบรวมสมาธิว่าจะเริ่มต้นด้วยคำพูดแบบไหนดี ความจริงเขาเกือบจะมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่โดนทาคาโนริดึงตัวไว้ให้ช่วยสอนการบ้านก็เลยต้องข่มใจเอาไว้อย่างนั้นเกือบทั้งคืน
กิ๊ง ก่อง เด็กหนุ่มกดหนึ่งครั้งและรอ แต่ไม่มีเสียงใด ๆ บ่งบอกว่าคนภายในห้องได้รับรู้ถึงผู้มาเยือน
กิ๊ง ก่อง คราวนี้โทโมกิกดอีกครั้ง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ย่ำใกล้เข้ามา
Yes?
คนที่เปิดประตูออกมาไม่ใช่คนที่โทโมกิคาดหวัง ชายหนุ่มต่างชาติอยู่ในชุดที่มีแค่กางเกงยีนส์ตัวเดียวสวมใส่แค่ลวก ๆ เท่านั้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหยุดนิ่งค้าง คำพูดที่ตระเตรียมมาเลือนหายจากความคิด
เธอเป็นใคร? เสียงทุ้มถามขึ้น แต่โทโมกิก็ยังคงยืนนิ่ง ในสมองคิดไปต่าง ๆ นานา
กาแฟได้แล้วเออร์วิน ไปยืนทำอะไรอยู่หน้าประตูน่ะ?
ฮิโระซึ่งไม่ได้ยินเสียงกริ่งเพราะเสียงกาต้มน้ำดังกลบเดินออกมา
!!เพล้ง!!
เสียงแก้วเซรามิกที่ใส่กาแฟอยู่ค่อนแก้วตกกระทบพื้นห้องเสียงสนั่น แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กเศษน้อย ดวงตาสีเทาเบิกขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่ม
ซา รา ชินะ
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองร่างบางที่สวมเสื้อเรียบร้อยเตรียมพร้อมจะไปทำงาน หากคอเสื้อที่ยังไม่มีเนคไทประดับก็เปิดเผยให้เห็นต้นคอขาวที่เต็มไปด้วยร่องรอย ใบหน้าเนียนแดงจัดขึ้นมาทันทีพลางตะปบมือปิดต้นคอ
งั้นเองเหรอ? โทโมกิก้มหน้านิ่ง มือกำแน่นอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
ฮิโระ แก้วบาดมือ กาแฟลวกรึเปล่า? เออร์วินตรงเข้าหาร่างบาง พลางดึงมือเรียวขึ้นมาดูอย่างห่วงใยเต็มที่
ฮิโระ น้ำเสียงเรียกอย่างสนิทสนมของชายหนุ่มต่างชาติสะท้อนก้องอยู่ในสมองของเด็กหนุ่ม โทโมกิรู้สึกเลือดในกายเดือดพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรงที่สุด
ปล่อยมือนะ!!! หมัดลุ่น ๆ กระทบเข้าใบหน้าของเออร์วินอย่างจัง ด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัวชายหนุ่มจึงเซผละจากฮิโระที่ยืนตกใจ ตะลึงงันอยู่
แค่นี้เรียกว่าชกงั้นเหรอ? แบบนี้ต่างหากล่ะของจริง !!
เออร์วินไม่ชอบจัดที่อยู่ ๆ เขาก็ถูกประเคนหมัดใส่ จึงตรงเข้าเล่นงานโทโมกิบ้าง แม้เด็กหนุ่มจะดูเหมือนตัวโตเกินเด็กธรรมดาแต่โครงร่างของคนเอเชียกับชาวตะวันตกก็ยังแตกต่างกันมาก โทโมกิตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด เขารับหมัดเต็ม ๆ ของเออร์วินไปจนเลือดซึมออกจากริมฝีปาก กระนั้นเด็กหนุ่มก็ยังไม่ยอมแพ้ หมัดถูกเงื้อออกไปอีกครั้งเพื่อโต้ตอบ
หยุดนะ!! อย่า!!
ทุกอย่างหยุดชะงักลงเมื่อฮิโระตรงเข้าขวางหน้าทั้งคู่เอาไว้
เขายังเด็กอยู่นะ นายจะเอาจริงไปทำไมกันเออร์วิน! ฮิโระปราม ชายหนุ่มจึงลดมือลง เมื่อมีร่างบางยืนขวางอย่างนี้เขาจะไม่สนใจปล่อยให้โดนลูกหลงไม่ได้หรอก
เธอมาทำอะไรที่นี่ซาราชินะ ไม่มีเหตุผลเลยที่เธอมาชกเพื่อนครูอย่างนี้ ขอโทษซะ!
แต่โทโมกิ กลับแสดงอาการตรงข้าม..ด้วยวัยที่ยังเรียกว่าผู้ใหญ่ก็ไม่ใช่ เด็กก็ไม่เชิงทำให้โทสะอยู่เหนือเหตุผลเสียแล้ว
ไม่!! โทโมกิตอบเสียงหนักแน่น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองฮิโระอย่างไม่มีเกรง
ซาราชินะ!
อาจารย์บอกว่า!! คนรักของอาจารย์ตายไปแล้ว ลืมเขาไม่ได้ แล้วรอยนี่หมายความว่ายังไง!? ที่ผู้ชายคนนี้อยู่ที่นี่หมายความว่าอะไร?!!
ซาราชินะ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของครูนะ!! เธอไม่มีสิทธิมาก้าวก่าย
งั้นเหรอ? อาจารย์น่ะโกหก!! ทั้ง ๆ ที่ปากก็บอกว่ารักคน ๆ นั้นอยู่ แต่ก็มาทำเรื่องแบบนี้กับคนอื่น แบบนี้ไม่เท่ากับทรยศงั้นเหรอ!!?
ฮิโระหยุดปากลงทันที ..ใบหน้างามซีดเผือดลง ดวงตาสีเทาเรียวฉายแววเจ็บปวดขมขื่นอย่างเห็นได้ชัดกับคำพูดของเด็กหนุ่ม ใช่ เขาทรยศโทโมคาซึจริง ๆ
!!เฮ้!! ฝ่ามือใหญ่กระชากคอเสื้อเด็กหนุ่มขึ้นด้วยโทสะ
Boy!! เธอเป็นใคร!? ทำไมถึงรู้เรื่องนี้!!
โทโมกิจ้องมองเออร์วินด้วยดวงตาสีน้ำตาลเข้มคมกล้า หากริมฝีปากขบเม้มแน่นสนิทเมื่อเห็นดวงตาสีเทาเรียวสะท้อนความเจ็บปวดออกมาให้เห็น เด็กหนุ่มกระชากมือของเออร์วินออกอย่างแรงจนชายหนุ่มต้องปล่อย พลางรีบวิ่งออกไปโดยไม่หันมามองอีกเลย
ฮิโระ?!
เออร์วินเข้ารับร่างอ่อนปวกเปียกของฮิโระที่ทรุดลงกับพื้น ร่างทั้งร่างสั่นระริก
ฉัน .ฉัน ใบหน้างามซีดขาว มือบางยังคงปิดร่องรอยที่ต้นคอ หัวใจเต้นรัวและ ทุกจังหวะพาให้หน้าอกเจ็บแปลบ ความรู้สึกผิดที่ทรยศโทโมคาซึไหลเวียนไปทั่วร่าง มองไม่เห็น ไม่ได้ยินแม้เออร์วินจะส่งเสียงเรียก
ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นของฝ่ามือที่ชายหนุ่มหยิบยื่นให้ ที่เหนืออื่นใด ลึกลงไปภายใต้ความรู้สึกผิดต่อโทโมคาซึนั้น มีใบหน้าของเด็กหนุ่มล่องลองอยู่ในมโนสำนึก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกเช่นไร ฮิโระไม่อยากแม้แต่จะจำให้ได้
โปรดติดตามตอนต่อไป
เอ้า แย่งกันเข้าไป ยังกะหนังไทยเลยแฮะ เฮ้อ...แนะนำ ติ-ชม เรื่องนี้บ้างเต๊อะนะคะ [email protected] นะคะ