ตอนที่ 5
แกร๊ก
เสียงปิดล็อคโซ่ของห้องขนาดกะทัดรัดห่างใจกลางเมืองเล็กน้อย ด้วยนิสัยของผู้อาศัยที่ไม่ชอบที่ที่พลุกพล่าน ชายหนุ่มวางแฟ้ม กระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะพร้อมกับถอดเนคไทที่ผูกเอาไว้ทั้งวันออก พลางเดินเข้าไปในครัวชงกาแฟดื่มผ่อนคลายปล่อยอารมณ์
ไม่พูดอะไรซักคำเลยนะ ไม่แม้แต่จะมองหน้าเรา เด็กคนนั้น คงจะเกลียด แล้วสินะ ฮิโระมองดูมือที่ถูกสะบัดออกครั้งแล้วครั้งเล่า ครึ่งหนึ่งก็ดูเหมือนจะโล่งใจ หากแต่ความรู้สึกภายในที่ซ่อนลึกมากกว่านั้นกลับไม่ใช่เช่นนั้น ชายหนุ่มครุ่นคิดหัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแทบเป็นปม ทำไมนะ ทำไมต้องเก็บเอาความรู้สึกของเด็กคนนั้นมาคิด ทำไม
เด็กคนนั้นคล้ายโทโมคาซึ แค่นั้นเอง แค่คล้ายเท่านั้น ฮิโระสรุปความคิดสับสนของตนเองเอาง่าย ๆ
โดยที่ไม่มองเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจที่พยายามปิดกั้นสุดขีดเอาไว้แม้แต่น้อย ชายหนุ่มถอนลมหายใจแผ่ว พลางลุกขึ้นตรงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อปฏิบัติกิจวัตรประจำวันและพักผ่อนทันที
***************************
ดูนั่นสิเธอ ใครน่ะ?
ฝรั่งด้วย มาคอยใครนะ?
หล่อชะมัดเลยล่ะ
เสียงของเด็กสาวกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินเข้าประตูโรงเรียนพากันวิพากษ์วิจารณ์ ชายหนุ่มที่ดูก็รู้ว่าเป็นเชื้อสายตะวันตก รูปร่างสูงใหญ่ ผมสีแพลทตินั่มบลอนด์รากไทรเคลียโหนกแก้มสมส่วน สวมแว่นสีดำสนิท ซึ่งยืนอยู่ริมประตูทางเข้าโรงเรียนอย่างสนุกปาก ใกล้ ๆ กันก็มีรถสปอร์ตสีดำมะเมื่อมคันงามจอดอยู่ เด็กนักเรียนที่กำลังเข้าเรียนต่างก็จ้องมองชายหนุ่มกันเป็นตาเดียว แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่สนใจซักนิด เพราะเขากำลังรอคอยใครคนหนึ่งอยู่อย่างจดจ่อ
ฝรั่งที่ไหนมายืนอยู่นั่นน่ะ?
คาซึกะซึ่งมาโรงเรียนพร้อมโทโมกิและทาคาโนริพูดขึ้นลอย ๆ โทโมกิยังมีสภาพแย่อยู่เพราะเมื่อคืนเขามัวแต่ครุ่นคิดจนไม่อาจข่มตาหลับลงได้ไม่ได้ตอบอะไรกับคำพูดของเพื่อนสาวแม้แต่นิด เขาไม่ได้มองชายหนุ่มที่ยืนเด่นอยู่ข้างหน้าเลยด้วยซ้ำ
คงมาคอยใครล่ะมั๊ง โอ้โหนั่นรถเขาด้วยรึเปล่าเนี่ย รวยน่าดูเลย!!
ทาคาโนริพูดตอบประโยคของคาซึกะอย่างกระตือรือล้น ทุกคนที่เดินผ่านต่างก็สรุปกันไปต่าง ๆ นานาแต่คำตอบจะปรากฎแล้ว ร่างเพรียวบางในสูทสีเทาเดินมาพร้อมกับกลุ่มนักเรียนกลุ่มหนึ่ง ดวงตาสีเทาเรียวต้องหยุดชะงักเมื่อภาพของชายหนุ่มผมแพลทตินั่มบลอนด์ย่างเท้าเข้าใกล้
Hiro My dear!!! อ้อมแขนใหญ่หนักแน่นโอบรัดร่างเพรียวบางแนบอก สร้างความตื่นตะลึงให้กับเด็กนักเรียนที่อยู่บริเวณนั้นถ้วนทั่ว ดวงตาสีเทาเรียวเบิกกว้าง คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น คาซึกะและทาคาโนริถึงกับตาค้าง แต่ที่แน่กว่านั้น ภาพตรงหน้าทำให้โทโมกินิ่งแข็งอยู่กับที่เลยทีเดียว
เดี๋ยว!!? อะไรกัน?! เออร์ !!!
ยังไม่ทันจะพูดได้จนจบเรียวแขนบางก็ถูกกระชากลากขึ้นรถสปอร์ตคันงามไปแล้ว ทิ้งให้ผู้เห็นเหตุการณ์ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ (นินทา) กันเสียสนุกปากกว่าเก่า คาซึกะหันไปมองโทโมกิตั้งใจจะพูดอะไรซักประโยค แต่แล้วก็เสียวสันหลังวาบ
ทาคาโนริ ไปกันเถอะ เร็ว ๆ
เด็กสาวดึงแขนทาคาโนริพลางฉุดให้เข้าไปในโรงเรียนด้วยกัน หากแต่สายตายังคงจ้องมองโทโมกิไม่คลาด ในสมองของเด็กหนุ่มสับสน ความสงสัย ความขุ่นข้อง ประดังประเดเข้ามาไม่อาจหยุดยั้ง ทุกอย่างขาวโพลนในความคิด โทโมกิไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาพาตัวเองเข้าไปนั่งในห้องเรียนได้ยังไง
***************************
ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ฮิโระ เสียงทุ้มเอ่ยเป็นภาษาญี่ปุ่นคล่องแคล่วกับร่างเพรียวบางที่กำลังมีสีหน้าบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัดอยู่ ด้วยน้ำเสียงใสซื่อ
น่าจะรู้อยู่แล้วนะ
ฮิโระปล่อยประโยคที่ไม่ยี่หระกับคำถามออกมาโดยที่ไม่มองอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ชายหนุ่มถอนหายใจหนึ่งเฮือกก่อนจะพารถเลี้ยวไปจอดที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เมื่อล้อรถหยุดสนิทเขาก็หันมาจ้องมองใบหน้าสวยนิ่ง แต่อีกฝ่ายไม่มองตอบเขาเลย
สายตาของฮิโระมองไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจ ชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งพร้อมกับถอดแว่นออกเผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าเข้มสดใส ที่รับกับผมเส้นเล็กสีแพลทตินั่มบลอนด์อย่างลงตัว
เอาเป็นว่าฉันขอโทษที่ทำให้ต้องโดดงานมาก็แล้วกัน
ทุกอย่างคงเงียบ ยังไม่มีอะไรตอบกลับมาจากริมฝีปากบางสวย
ฮิโระ ใบหน้าคมเข้มเคลื่อนเข้าใกล้ ค่อย ๆ สัมผัสริมฝีปากบางที่ไม่ได้สัมผัสมานานอย่างแผ่วเบา ราวกับจะทักทายเมื่อแรกสัมผัสตั้งใจเพียงจะหยอกเย้า แต่ความต้องการ ความถวิลหา ที่คุกรุ่นสะสมมาเป็นเวลานาน
ทำให้ชายหนุ่มทนไม่ไหว เขาสอดลิ้นเข้าไปบังคับให้อีกฝ่ายเผยริมฝีปากมากขึ้นอย่างชำนาญ แต่แล้วก็ต้องผละออกเมื่ออีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะเคลิบเคลิ้มตามไปด้วยเลย
ฮิโระ? ทำไม?
คิ้วดกหนาสีเดียวกับเส้นผมขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ที่สุดใบหน้างามก็หันมาสบตาสีฟ้าเข้มของเขา
เออร์วิน ฉันเองต่างหากที่ควรจะถามว่าทำไม? เราจบกันแล้วนายไม่เข้าใจเหรอ?
No!! มันไม่จบ!! นายหนีฉันมา ใบหน้าคมจริงจัง ดวงตาสีฟ้าเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเรียว
หวังเพียงจะได้เห็นภาพสะท้อนของตนเองภายในดวงตาเรียวสวยคู่นั้น แต่กลับสูญเปล่า ร่างเพรียวหลบสายตาอย่างทันที มือขาวบางเลื่อนผลักประตูรถออก อีกฝ่ายก็รีบเร่งเปิดประตูรถเพื่อที่จะไล่ตาม
Wait!! Hiro!!
มือใหญ่กร้านขาวคว้าจับลำแขนบอบบางกระชากเข้าหาตัวอย่างอารมณ์เสีย ครุ่นคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา วันที่เขากลับบ้านมาตามปกติและพบเห็นเพียงกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีข้อความเพียงแค่ Good bye นั้น ความรู้สึกที่เขาได้เห็นกระดาษแผ่นนั้นมันยิ่งกว่าตกลงสู่หุบเหวลึกเสียอีก ดวงตาสีเทาเรียวเผยให้เห็นแววตาเศร้าเพียงเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดแขนออก
พอทีเถอะ อย่ามายุ่งกับฉันอีกเลย ฉันขอร้องล่ะ ดวงตาสีเทาเรียวนิ่งแน่ว แต่เศร้าหมอง แท้จริงแล้วเขาไม่อยากทำร้ายชายหนุ่มตรงหน้านี้เลย ชายหนุ่มที่ดีกับเขามาก มากเสียจน
ไม่ ฉันรักนาย ฮิโระ ฉันรักนาย ฉันไม่เข้าใจเหตุผลของนาย ทำไมต้องหนีมาที่นี่
..ฉันไม่ได้หนีนะ!! ฉันแค่กลับบ้านเท่านั้น!!
Home?!? ตรงไหนกันที่เป็นบ้านของนาย นายบอกฉันเองว่าไม่มีบ้านของนายอยู่ที่นี่อีกแล้วน่ะ!!
เสียงของคนทั้งคู่เริ่มดังขึ้นจนกลายเป็นจุดสนใจของผู้คนบริเวณนั้น พวกเขาเริ่มมองและซุบซิบกัน ฮิโระหยุดการทุ่มเถียงทันที เขารีบก้าวขาเร็วเดินจากไปปล่อยให้เออร์วินสบถอารมณ์เสียอยู่ตรงนั้นเอง
***************************
3 วันแล้วที่เออร์วิน ไคลน์ ชายหนุ่มผมสีแพลทตินั่มบลอนด์พร้อมกับรถสปอร์ตสีดำ มาจอดรอคอยอาจารย์คนสวยทุก ๆ เช้า เย็น และก็อีกที่ฮิโระพยายามเดินหนีหรือทำเป็นไม่สนใจแต่ก็ต้องจำใจขึ้นรถไปด้วยเพราะชายหนุ่มใช้วิธีต่าง ๆ นานา เรียกความสนใจของเด็กนักเรียนแถวนั้นกันเสียถ้วนทั่ว ฮิโระกลายเป็นคนดังเสียยิ่งกว่าเก่า ทั้งดีและไม่ดีมากมาย ผ่านเด็กนักเรียนถึงอาจารย์ และไปถึงหูอาจารย์ใหญ่
ขอโทษครับ เสียงหวานไพเราะดังขึ้นพร้อมเสียงเคาะประตู 2-3 ครั้งก่อนจะเปิดเข้าไป ภายในห้องกว้างสีขาว พื้นที่ปูด้วยไม้ปาร์เก้ ตรงกลางห้องใกล้กับกระจกหน้าต่างบานใหญ่ มีโต๊ะและเก้าอี้ไม้มะค่าสีน้ำตาลเข้ม ซึ่งชายมีอายุสวมสูทสีดำนั่งอยู่
อ้อ อาจารย์ฮิราอิ นั่งสิ เสียงนุ่มฟังสบายของชายมีอายุเชื้อเชิญให้ผู้อ่อนวัยกว่านั่งด้านหน้าโต๊ะ
ที่เรียกมาก็ไม่มีอะไรมากหรอกนะ เพียงแต่ ชายมีอายุเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ถูกฮิโระขัดจังหวะ
ผมทราบครับ อาจารย์ใหญ่ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยภายในวันนี้
น้ำเสียงหวานขึงขังขึ้นมาทันที ยังผลให้ผู้สูงวัยกว่าหัวเราะเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเรียวนิ่งขึงมองท่าทางของอาจารย์ใหญ่อย่างงงงัน
ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ เขาก็แค่ตามเธอมาใช่มั๊ยล่ะ?
ครับ
ฉันเห็นเธอเดินหนีซะทุกครั้ง อืม
ที่ฉันอยากจะพูดก็คืออยากให้เธอคุยกับเขาให้เข้าใจ ไม่ใช่ทำท่ายังกับจะไปฆ่าเขาแบบนั้น ชายมีอายุลุกจากเก้าอี้เดินไปที่หน้าต่างซึ่งมองเห็นหน้าประตูโรงเรียนพอดิบพอดี
อาจารย์ใหญ่ครับ ที่ให้ผมยังเข้ามาที่นี่ได้ก็เป็นความกรุณาอย่างมากแล้ว แต่ผม กลับทำเรื่องให้ต้องเดือดร้อนอีก
ฮิโระกุมมือที่ประสานกันบนตักแน่น ด้วยประสบการณ์ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกว่า อาจารย์ใหญ่เดินไปแตะไหล่บางเบา ๆ พลางพูดปลอบผู้ที่เขาเปรียบเสมอเป็นลูกหลานมาตลอด
เรื่องนั้นช่างเถอะ ใช่ว่าเรื่องในอดีตจะมาขัดขวางการมอบวิชาความรู้ของเธอให้กับเด็ก ๆ เสียหน่อย ถึงความจริงแล้วที่เธอมาที่นี่จะเป็นเพราะเพื่อสิ่งอื่นก็ตามที
ดวงตาสีเทาเรียวเบิกกว้าง งงงัน กับการมองทุกสิ่งทะลุปรุโปร่งของผู้สูงวัยกว่า
ผม ขอโทษ ครับ นิ้วมือเรียวขาวบาง กำแน่นขึ้นอีก
ช่างเถอะ แต่เธอต้องอดทนหน่อยนะเพราะอาจารย์ที่รู้จักเธอตอนนั้นก็ยังสอนที่นี่อยู่ แล้วเธอที่เปลี่ยนสถานะจากนักเรียนสมัยนั้นมาเป็นอาจารย์ที่เท่าเทียมกับพวกเขาแล้ว มันไม่มีอะไรจะมาอ่อนข้อให้กันอีกแล้วนะรู้มั๊ย? ชายมีอายุพูดพลางถอนหายใจ
ผมทราบครับ ขอบคุณมาก
***************************
ฝรั่งนั่นไม่ทำงานทำการรึไงนะ มาคอยอยู่ได้ตั้งแต่เช้าจรดเย็น
คาซึกะที่ตามโทโมกิมาจนถึงดาดฟ้าโรงเรียนบ่นขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนจ้องมองหน้าประตูโรงเรียนที่มีเออร์วินอยู่ไม่วางตา
อาจารย์เองก็ไม่รู้จักจัดการให้มันเด็ดขาดไปซะเลย แบบนี้มันก็น่าจะมีอะไรลึก ๆ กันอยู่นะเนี่ย พอทีเถอะ คาซึกะ!! โทโมกิตะคอกใส่โดยที่ไม่มองหน้าเด็กสาว
ถ้าจะมาเหน็บแนมกันแบบนี้เธออย่าพูดอะไรเลยดีกว่า
ฉันเปล่านะ!
พอที ฉันอุตส่าห์หนีมาถึงนี่ ขออย่าให้เรื่องนี้มันเข้าหูฉันอีก ขอล่ะคาซึกะ
โทโมกิหันมาเผชิญหน้าเด็กสาวเพียงชั่วขณะด้วยสีหน้าเจ็บปวด ทำให้คาซึกะต้องหยุดปากทันที
ก็ได้ คาซึกะหัวเสียเดินไปทางประตู
แต่ว่า ที่อาจารย์ไม่ทำอะไรให้ชัดเจนลงไปน่ะ มันก็หมายความว่าอาจารย์ยังมีเยื่อใยกับเขาอยู่! เธอน่ะไม่ได้อยู่ตรงไหนในใจของอาจารย์เลยนะรู้ไว้ซะด้วย!!
เธอตะโกนใส่หลังของโทโมกิ ทำให้มโนความคิดยิ่งสับสนขึ้นไปอีก สับสน ขุ่นข้อง แต่ที่แน่ ๆ คือความน้อยใจ เพราะคิดว่าทุกอย่างที่เพื่อนสาวพูดออกมามันถูกต้องทั้งนั้น เด็กหนุ่มเสยผมกำแน่น
ก็แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ?
รู้ดีจากท่าทางของอาจารย์คนสวย เพราะถ้าหากเป็นตัวเขาคงจะถูกผลักไสไม่ใยดีอย่างที่เป็นมา แต่นี่ อาจารย์กลับยอมให้กับผู้ชายคนนั้น แม้ท่าทางจะไม่ได้ถูกใจนักแต่อาจจะเป็นแค่การแคร์สายตารอบข้างเท่านั้น หน้าตา บุคลิก แค่ดูก็รู้ว่าเขาคงจะมีการงานที่ดี แล้วเด็กที่ยังเรียน ม. ปลายอยู่อย่างเขาจะเอาอะไรมาดึงให้อาจารย์หันกลับมา
ทำไมฉัน ไม่เกิดมาให้เร็วกว่านี้นะ
อาจจะได้เจอ อาจจะได้มา ก่อนที่อาจารย์จะเป็นของคนที่เขาไม่อาจลืมได้ ก่อนหน้าผู้ชายต่างชาติที่มารอคอยทุกวันคนนี้ แต่ คิดไปก็เท่านั้น ความเป็นจริงมันอยู่ตรงหน้าอยู่แล้ว
ตึง!! ตึง!! ตึง!!
คาซึกะเดินกระแทกเท้าลงบันไดอย่างอารมณ์เสีย ทาคาโนริซึ่งคอยอยู่ข้างล่างถึงกับตกใจ แต่พอได้หน้าตาของเด็กสาวเข้า จึงรีบเข้าไปหาทันที
โซโนะ เป็นอะไรไป?
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน งงงันกับคำถามของเพื่อน
อะไร?
คาซึกะส่งเสียงขุ่นไปให้ โดยไม่รู้สึกตัว กระทั่งมีหยดน้ำตาลู่สู่ปกเสื้อ เด็กสาวตกใจรีบปาดน้ำตาออกทันที
เจ้าโทโมกิว่าอะไรเธอเหรอ? มันว่าอะไร?
ทาคาโนริสรุปความเอาเองและเป็นเดือดเป็นแค้นแทน เด็กสาวมองหยาดน้ำตาบนหลังมือตัวเองแล้วแค่นหัวเราะ จนเด็กหนุ่มรู้สึกงงงวย
โซโนะ เฮ้
โทษที ไม่มีอะไรหรอก หมอนั่นไม่ได้ว่าฉันซักคำ ไม่ได้ว่า ไม่ได้สนใจ ไม่ ฮึก!
คาซึกะนั่งลงกับขั้นบันไดซบหน้ากับเข่าตัวเอง ทาคาโนริทำอะไรไม่ถูกได้แต่ลูบหลังปลอบ
หมอนั่นสนใจแต่อาจารย์ ไม่มีตามองคนรอบข้างอีกแล้ว ทั้ง ๆ ที่ฉัน ฉันที่เป็นผู้หญิง อยู่ข้าง ๆ มาตลอดแท้ ๆ ดวงตาสีดำเข้มเบิกกว้าง เมื่อได้รู้ความจริงที่เปิดเผยทั้งน้ำตา
ในใจของทาคาโนริเจ็บปวด เด็กหนุ่มไม่ได้มองคาซึกะแบบเพื่อนมานานแล้ว แต่เขาไม่ได้นึกถึงเลยว่าดวงตาของเด็กสาวที่ตนเองแอบหลงรักอยู่นั้นสะท้อนภาพของเด็กหนุ่มผิวคล้ำ ที่หน้าตาดีกว่าเขา เก่งกาจ เป็นที่ชื่นชอบของผู้คนที่พบเห็นคนนั้น ความจริงที่เจ็บปวด เด็กสาวที่ร้องไห้ ทาคาโนริทำได้ เพียงปลอบใจเธออย่างนั้น เท่านั้น
โปรดติดตามตอนต่อไป
หวาย 3 เส้า 4 เส้า พันกันอีรุงตุงนังจนคนเขียนเองก็ชักจะงงว่าใครชอบใครกันบ้างแล้วนะเนี่ย แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้ที่ [email protected] ค่ะ