ตอนที่ 3
การเรียนที่น่าอึดอัด ชั่วโมงคณิตศาสตร์ที่ฮิโระสอน กลายเป็น 1 ชั่วโมงที่กระอั่กกระอ่วนที่สุดของเด็กหนุ่ม จากเหตุการณ์เมื่อวานเป็นผลให้เขานอนไม่หลับและวันนี้เขาไม่กล้าแม้จะสบดวงตาสีเทาคู่นั้น ฮิโระเองก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาสอนอย่างเป็นปกติทุกอย่าง นั่น ยิ่งทำให้โทโมกิรู้สึกแย่มากขึ้นกว่าเดิม
อาจารย์ครับ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายขอไปห้องพยาบาลครับ
ในที่สุดเด็กหนุ่มก็ทนไม่ไหว ลุกขึ้นเอ่ยคำพูดเพื่อจะออกจากห้องไปเร็ว ๆ จนได้ ฮิโระเพียงปรายตาเท่านั้น แม้จะหันหลังกลับจากกระดานก็ยังไม่ทำ
เชิญ
ยิ่งเห็นท่าทางของฮิโระ โทโมกิผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและวิ่งออกประตูห้องไป ส่วนฮิโระก็ยังคงสอนต่อไปอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น คาซึกะมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างครุ่นคิด เธอสังเกตเห็นสีหน้าของโทโมกิและฮิโระที่แทบไม่ต่างกันแล้วก็ถอนใจ
โทโมกิเดินออกจากตึกไปที่สวนด้านหลัง เป็นครั้งแรกที่เขาโดดเรียน ตลอดมาเด็กหนุ่มรำลึกเสมอว่าเขาจะต้องตั้งใจเรียน เพื่อแม่ และส่วนของพี่ชาย แต่วันนี้ เขาไม่อยากเห็นท่าทางที่เหมือนกับเขาไม่ได้มีตัวตนอยู่ของฮิโระอีก มันรู้สึกหนักหน่วง ทำไมนะ ทำไมถึงไม่ปล่อยวางซะ ทั้งที่ที่ฮิโระไปนั่งที่โต๊ะของเขานั่นอาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่เขากลับทำให้เรื่องมันเลยเถิดจนเข้าหน้าไม่ติด เด็กหนุ่มล้มตัวลงนอนบนผืนหญ้านุ่ม เสียงนกในชมรมอนุรักษ์สัตว์ดังเป็นระยะ พร้อมสายลมเอื่อยที่สบายๆ อาจเป็นเพราะเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลย ดวงตาของเด็กหนุ่มจึงหนักอึ้งและเผลอหลับไปในที่สุด จวบจน ได้รู้สึกถึงสัมผัสบางอย่าง เด็กหนุ่มลืมตาโพลง ทำให้ร่างบางเบื้องหน้านั้นชะงักรีบผละมือเย็นเฉียบออกจากเส้นผมที่ปรกหน้าของเด็กหนุ่ม โทโมกิคว้าจับมือนั้นไว้ราวกับกลัวว่าจะหายไปไหนอีก
อาจารย์?..
โทโมกิแทบไม่เชื่อสายตา ดวงตาสีเทาที่หลุบต่ำปิดบัง พร้อมใบหน้าที่เสไปทางอื่น
ทำไม?
ไม่ ไม่มีอะไรทั้งนั้น ฮิโระปัดมือออกและรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
อย่าเพิ่งไปสิ!! ผมมีเรื่องจะถามอาจารย์!!
ร่างบางเบื้องหลังชะงัก โทโมกิจ้ำเท้าตาม
ก็บอกว่าไม่มีอะไร ไม่มีเรื่องอะไรจะตอบเธอทั้งนั้น
คำตอบไร้สาระ เด็กหนุ่มคิด ใบหน้าแดงด้วยความโกรธ
ก็แล้วทำไมต้องมายุ่งกับผม!!! นั่นโต๊ะของผม!! แล้วที่อาจารย์จับอยู่เมื่อกี๊ก็เส้นผมของผมด้วย!! ผมน่าจะมีสิทธิได้รู้ไม่ใช่เหรอ?!! ข้ออ้างบ้า ๆ ช่างเป็นข้ออ้างถามเหตุผลที่งี่เง่าที่สุดที่คิดออกจริง ๆ เด็กหนุ่มไม่คิดว่าฮิโระจะตอบเขา ฮิโระคงจะเดินหนีเขาไปเหมือนเดิม
เธอ เหมือนคน ๆ นั้น
คำตอบหลุดออกมา โทโมกิแทบไม่อยากเชื่อ เด็กหนุ่มมองร่างเบื้องหลังที่ยังคงก้มหน้า ทว่าอุ้งมือทั้งสองข้างกำแน่น
โต๊ะนั่นก็เป็นของเขามาก่อน ขอโทษ ที่ทำให้เธอวุ่นวาย
พูดจบ ฮิโระก็เดินทันที เด็กหนุ่มซึ่งแข็งทื่ออยู่กับที่ครู่หนึ่ง ตะโกนไล่หลังเล็กนั่นไปด้วยความสับสน
คน ๆ นั้นอะไรกัน?!! เขาเป็นใคร?!!
ฮิโระไม่สนใจ เด็กหนุ่มออกแรงวิ่งดักหน้าเอาไว้ พร้อมกระชากไหล่บางทั้งสองเข้าหาตัวอย่างรุนแรง ดวงตาสีเทาหรี่ใบหน้านิ่ว
อาจารย์!!! คนนั้นเป็นใคร!!?
โทโมกิเขย่าไหล่บางแรง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ความรู้สึกพลุ่งพล่านนั้นปรากฏออกมาก่อนที่สมองจะอธิบายเหตุผลได้
เจ็บ ปล่อย ไม่ได้ผล อุ้งมือใหญ่ทั้งสองนั้นรวบต้นแขนเอาไว้มั่นนัก
เขาเป็นใคร?!?
โอ๊ย!!
อาจารย์!!
การไม่ตอบยิ่งทำให้เด็กหนุ่มที่ยังไม่เป็นผู้ใหญ่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ยิ่งโกรธจัด เขาผลักไหล่ลงพาให้ด้านหลังของร่างบางปะทะกับพื้นดิน และต้นหญ้า
อย่า!? อื้อ !!!
ดวงตาสีเทาเบิกกว้าง คำพูดถูกขัดขวางด้วยริมฝีปากที่บดลงมาอย่างรุนแรง แต่เมื่อเป็นอิสระจากริมฝีปากที่ทาบลงมา ฮิโระก็ตวัดมือวาดวงลงมาเพื่อให้สะบัดหลุด แต่อุ้งมือแข็งแรงคว้าจับไว้อย่างรู้ทัน มือขาวบางทั้งสองของฮิโระถูกผลักไปรวมกันเหนือศรีษะของเจ้าตัว
อย่านะ!!! ปล่อย!!! ไม่มีผลใด ๆ ราวกับร่างเบื้องหน้านั้นเป็นคนหูหนวก เด็กหนุ่มลากริมฝีปากและลิ้นผ่านแก้มเนียนแดงก่ำ ลงมาที่ริมฝีปากและลากลงมาชิมรสผิวของต้นคอเล็ก มืออีกข้างก็พยายามปลดกระดุมเสื้อออกอย่างเร่งร้อน
อึก
หยดน้ำใสลากผ่านแนวแก้มราวอัญมณี ดึงสติของเด็กหนุ่มที่กำลังเตลิดไปไกลให้คืนมาอีกครั้ง เขาชะงักจ้องมองใบหน้าสวยเปื้อนน้ำตา
คนนั้น คนรักของฉัน เขาไม่อยู่แล้ว เขาไม่อยู่กับฉันอีกแล้ว ทั้งอย่างนั้น..แล้วทำไม เธอต้องทำแบบนี้กับฉันด้วย ทำไม? คำพูดขาดหาย ฮิโระใช้มือทั้งสองที่เพิ่งเป็นอิสระปิดบังใบหน้า
อาจารย์ ผม ฮึ
โทโมกิลุกขึ้นวิ่งหายไปทางตึกเรียน ปล่อยร่างบางที่ยังคงอยู่ในท่าเดิมเอาไว้
โทโมคาซึ โทโมคาซึ ฉัน..คิดถึงนาย ทำไมนายปล่อยฉันไว้คนเดียว ทำไมไม่พาฉันไปด้วย นายหวังอะไรอยู่กัน?
แฮ่ก แฮ่ก
เสียงหอบที่เริ่มดังขึ้น เพื่อฟ้องว่าเด็กหนุ่มวิ่งออกมาไกลแล้ว ที่นี่เป็นบริเวณหลังโรงเรียนอีกด้านหนึ่งแล้ว เขาหยุดวิ่ง ในสมองทวนคำพูดของฮิโระไปมา คนรัก? คนรักงั้นเหรอ? ทำไม?!!?
โธ่โว้ย!!!!
เด็กหนุ่มตะโกน น้ำเสียงราวอัดอั้นมาแสนนาน เขาทิ้งตัวลงกับผืนหญ้า ไม่รู้แล้วว่าจะทำยังไงต่อ ถ้าพบหน้าฮิโระอีกครั้ง พบอีกครั้ง
***************************
โคดามะ
ครับ
ซาราชินะ..
.
เอ่อ ซาราชินะรู้สึกไม่ค่อยสบายครับ ก็เลยไปห้องพยาบาล
ทาคาโนริลุกขึ้นบอกกับฮิโระที่กำลังเช็คชื่ออยู่หน้าชั้น คาซึกะหันไปถลึงตาใส่ เพราะเด็กหนุ่มใช้เหตุผลแบบเดียวกันมา 3 วันแล้ว
.. อาจารย์คนงามถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
เขาไม่สบายทุกครั้งที่มีชั่วโมงของครูเชียวเหรอ?
ฮิโระหันไปถามทาคาโนริ ซึ่งเด็กหนุ่มได้แต่เหงื่อตก..
เอ่อ อาจารย์คะ คาซึกะลุกขึ้นหาเหตุผลมาอธิบาย
ช่างเถอะ ถ้าเจอเขาบอกให้เขามาพบครูด้วยนะ
คำพูดตัดบททำให้คาซึกะต้องนั่งลงตามเดิม แล้วฮิโระก็เริ่มเช็คชื่อต่อไป
***************************
สายลมไหลเอื่อยเรื่อยผ่านใบหน้าครุ่นคิดของเด็กหนุ่มผิวคล้ำ สะบัดเส้นผมสีดำสนิทเส้นเล็กให้พลิ้วตามไปช้า ๆ
เอ่อ เอ่อ รุ่นพี่ซาราชินะ
เสียงใสของเด็กสาวดังขึ้นด้านหลัง โทโมกิหันหลังกลับไป
รุ่นพี่คะ เอ่อ เด็กสาวผมยาว ผิวขาว หน้าตาจัดว่าน่ารัก ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มอย่างยากเย็น..ในมือเล็ก ๆ ของเธอถือจดหมายฉบับหนึ่ง แต่ในใจของโทโมกิไม่มีอะไร แม้แต่จะคาดว่าเด็กสาวมาทำอะไรที่นี่ จู่ ๆ มือเล็กก็รีบยื่นจดหมายมาตรงหน้าเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว พร้อมก้มหน้าโทโมกิสังเกตุเห็นใบหน้าเธอแดงจัด
เอ่อ
ยังไม่ทันที่โทโมกิจะได้พูดอะไร เด็กสาวก็รีบพูดตัดก่อนด้วยเสียงอันดัง
ฉันชอบรุ่นพี่ค่ะ นี่คือความในใจของฉันตลอด 1 ปีที่ผ่านมา กรุณาอ่านด้วยค่ะ!!
ใบหน้าของเด็กสาวแดงราวลูกเชอร์รี่สด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกขึ้นเล็กน้อย และจู่ ๆ ใบหน้าหวานสวยเจ้าของดวงตาสีเทาเรียวนิ่ง กับเส้นผมสีน้ำตาลยาวประบ่าน่าสัมผัส ก็ปรากฏขึ้นในสมอง
ขอโทษนะ
โทโมกิไม่ยื่นมือไปรับจดหมายฉบับนั้น พลางหันหลังกลับเท้าแขนกรงเหล็กที่สูงระดับอกไม่หันกลับไปมองเด็กสาว ซึ่งขณะนี้ใบหน้าของเธอนั้นพร่างพรูด้วยน้ำตา
รุ่นพี่รำคาญเหรอคะ? น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถาม
ไม่ใช่หรอก แต่ผม คำ ๆ หนึ่งกระทบเข้ากับหัวใจและสมองพร้อมกัน ใช่แล้ว เหตุผลที่ใจเต้น เหตุผลที่ไล่ตาม สิ่งที่ทำให้หงุดหงิด ใช่แล้ว
ผม มีคนที่ชอบอยู่แล้ว
อา นั่นสิ อย่างนี้เอง ในใจของเด็กหนุ่มเปิดกว้างราวท้องฟ้าสีฟ้าที่ไร้เมฆเบื้องบน ในที่สุดก็หาคำตอบได้
คน ๆ นั้นโชคดีจังค่ะ เอ่อ
เสียงใสขาดหายเป็นห้วงจากเสียงสะอื้น โทโมกิยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กให้กับเธอ เด็กสาวรับมากำไว้แน่น ราวกับเป็นของล้ำค่า
ขอบคุณค่ะ ขอให้พี่กับคนนั้นมีความสุขนะคะ ส่วนนี่ ขอเก็บไว้เป็นที่ระลึก นะคะ
โทโมกิพยักหน้ารับคำขอของเธอ เด็กสาวยิ้มรับทั้งน้ำตาและเดินจากไป เด็กหนุ่มถอนใจเฮือกใหญ่เมื่อนึกถึงคำตอบที่เพิ่งนึกได้ แต่ คน ๆ นั้นมีคนรักอยู่แล้ว มีอยู่แล้ว ยิ่งคิดในใจยิ่งเจ็บแปลบ
โทโมกิ
เด็กหนุ่มหันหลังกลับไปตามเสียงเรียกที่คุ้นเคย เด็กสาวผมสั้นเพื่อนตั้งแต่เด็กเดินสวนเด็กสาวผมยาวเข้ามาหา
คาซึกะ
รายที่ 5 ของอาทิตย์นี้แล้วใช่มั๊ยเนี่ย? เฉลี่ยวันละคนเลยมั๊ง? เธอยืนเท้าเอวถามคล้ายหาเรื่อง
เธอมาถึงนี่แค่จะมาแขวะฉันเหรอ?
โทโมกิทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย คาซึกะลดมือลงและเดินเข้าไปหา
โทษที เพียงแต่ฉันไม่ค่อยชอบเห็นเด็กผู้หญิงร้องไห้อย่างงั้น
ก็ช่วยไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?
ฉันรู้ มันไม่ใช่ความผิดของเธอนี่ อาจารย์ฮิราอิให้เธอไปหาแน่ะ
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหยุดนิ่งทันที
ไปหาอาจารย์ด้วยล่ะ
คาซึกะเดินจากไป เด็กหนุ่มรู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายกำลังลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ยังไม่ใช่ ยังไม่ใช่เวลาที่เขาจะต้องไปพบกับฮิโระ ยัง
***************************
5 วันแล้วที่โทโมกิโดดเรียนวิชาของฮิโระ และยังไม่มาพบกับเขา วันนี้เขาจึงไปที่ห้องเรียนของเด็กหนุ่มในชั่วโมงของอาจารย์ท่านอื่น
อาจารย์ฮิราอิ มีอะไรเหรอคะ?
เสียงนุ่มของอาจารย์สาวที่กำลังคุมนักเรียนทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์ในห้องปฏิบัติการเดินมาถามเมื่อเห็นชายหนุ่มด้อม ๆ มอง ๆ ภายในห้อง
เอ่อ ไม่ทราบว่าซาราชินะมาเรียนรึเปล่าครับ?
ซาราชินะ เอ อ้อ อยู่นี่คะ ซาราชินะ!!
เด็กหนุ่มละมือจากหลอดทดลองเงยหน้าขึ้น สายตาไปปะทะกับดวงตาสีเทาเรียวคู่นั้น
ทางนี้หน่อยจ๊ะ
อาจารย์สาวกวักมือเรียก นักเรียนบางคนในห้องหันมามองเหตุการณ์เป็นระยะ โทโมกิยังไม่ยอมเดินออกไป จนหันมาเห็นคาซึกะจ้องเอาเป็นเอาตาย เด็กสาวไม่รู้ว่าระหว่างทั้งคู่นั้นมีอะไรเกิดขึ้นจึงได้แต่รู้สึกโกรธที่โทโมกิเอาแต่หนีอาจารย์แบบนี้ สุดท้ายโทโมกิจึงออกไปหาฮิโระ
ขอตัวไปหน่อยได้มั๊ยครับ?
ได้ค่ะ
เสร็จแล้วเธอจึงหันไปคุมนักเรียนต่อ โทโมกิออกจากห้องเดินตามฮิโระไปโดยไม่พูดอะไร ขณะกำลังเดินอยู่ที่ระเบียงชั้น 1 เพื่อตรงไปห้องพักครู
เพล้ง!!!
กระจกระเบียงแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจายเข้าสู่ภายใน นักเรียนและอาจารย์ที่กำลังอยู่ในห้องเรียนทั้งชั้นต่างออกมารับรู้เหตุการณ์กัน
อาจารย์ โดนบาดหรือเปล่าครับ? ดวงตาสีเทาลืมขึ้น รู้สึกมีอะไรหนัก ๆ คร่อมตัวเอาไว้ เขาเหลือบเห็นหยดสีแดงบนพื้น ร่างบางเงยหน้าขึ้นไปพบศีรษะของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยเลือด ใบหน้างามไร้ซีดขาวโดยสิ้นเชิง
เป็นอะไรรึเปล่า?
อาจารย์ชายคนหนึ่งพยุงโทโมกิขึ้น เด็กหนุ่มกุมศีรษะเปรอะเลือดเอาไว้
อาจารย์ล่ะครับ?
ฮิโระลุกขึ้นยืนส่ายศีรษะให้เป็นสัญญาณ แล้วเข้าพยุงโทโมกิไว้ มือขาวบางเย็นเฉียบจนเด็กหนุ่มรู้สึกได้
ผมจะพาเขาไปห้องพยาบาลเองครับ ว่าแล้วก็เดินไปพร้อมกับโทโมกิ
เอ้า เอ้า!! ไม่มีอะไรแล้วครับ กลับเข้าเรียนได้แล้ว!! อาจารย์ชายคนเดิมตะโกนไปจนสุดทางเพื่อให้ญี่ปุ่นมุงสลายตัว
***************************
ครืด!!
เสียงเปิดประตูห้องพยาบาลอย่างแรง ชายหนุ่มในชุดวอร์มกระหืดกระหอบอย่างเห็นได้ชัด เขาเดินตรงรี่เข้าไปหาโทโมกิที่กำลังถูกรักษาโดยอาจารย์ประจำห้องพยาบาลอยู่ ซึ่งฮิโระนั้นนั่งดูอยู่ข้าง ๆ
เธอ เป็นอะไรมากรึเปล่า?
เมื่อเห็นบาดแผลที่ศีรษะของเด็กหนุ่มแล้ว หน้าของเขาซีดเผือด
ไม่เป็นไรมากครับ เด็กหนุ่มตอบระบายรอยยิ้มจาง
เป็นสิครับ!! บาดลึกมาก ยังดีที่ไม่ถึงกับต้องเย็บ ไม่งั้นคงไม่ได้มานั่งอยู่นี่ให้คุณถามแน่ ช่วยอธิบายเรื่องนี้ด้วยนะครับ!!
ฮิโระลุกขึ้นถามสีหน้าเคร่งเครียด โทโมกิมองท่าทางของร่างบางที่เป็นเดือนเป็นร้อนแทนตนเองแล้ว อดจะแอบดีใจไม่ได้
อะ เอ่อ ขอโทษครับ นี่ผมก็พาตัวการมาขอโทษด้วยแล้วนะครับ
พูดพลางกวักมือให้เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มเดินเข้ามา
ชั่วโมงนี้เราเรียนเบสบอลกันน่ะครับ พวกเด็ก ๆ ยังไม่ชำนาญนักก็เลยพลาดไปโดนกระจกพอดี เอ้าโยชิดะ ขอโทษสิ เด็กหนุ่มเดินเข้ามาใกล้โทโมกิ แล้วโค้ง
ขอโทษครับ รุ่นพี่ซาราชินะ เมื่อเห็นอีกฝ่ายอย่างเต็มตา โทโมกิก็อุทาน
อ้าว!! นาย โยชิดะ นายเองเหรอ?
ครับ ขอโทษจริง ๆ ครับรุ่นพี่
รู้จักเหรอ? ฮิโระหันไปถามโทโมกิ
อ๊ะ ครับ คือเป็นรุ่นน้องของผมในชมรมน่ะครับ โทโมกิตอบ
พี่ไม่เป็นไรหรอก ขอบใจนะที่อุตส่าห์มาขอโทษ โอ๊ย!
ทุกคนในห้องพากันตกใจ ยกเว้นอาจารย์พยาบาล เธอพูดเสียงเรียบ
กินยาระงับปวดซะ แล้วก็นอนซักพักนะ
อ้อ งั้นผมไปก่อนนะครับ อาจารย์พละหนุ่มกล่าวลา
ไปนะครับอาจารย์ รุ่นพี่ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มก็เดินออกไปพร้อมอาจารย์
ปี๊บ ปี๊บ
เสียงเพจเจอร์ข้างเอวของอาจารย์พยาบาลดังขึ้น เธอหยิบขึ้นดูข้อความครู่หนึ่ง แล้วหันมาทางฮิโระ
เอ่อ อาจารย์ฮิราอิคะ รบกวนอาจารย์ช่วยอยู่ที่นี่ซักครู่ได้มั๊ยคะ?
ได้ครับ ไม่มีปัญหา
ดิฉันขอไปทำธุระครู่เดียวค่ะ เดี๋ยวจะกลับมา อ้อ ซาราชินะ ยาอยู่บนโต๊ะนะ กินให้เรียบร้อยแล้วก็นอนพักซะ
ครับ..
แต่ยังไม่ทันที่จะได้ฟังโทโมกิตอบรับ เธอก็วิ่งออกไปอย่างรีบเร่งเสียแล้ว
กินยาซะ ฮิโระยื่นน้ำและยาให้กับโทโมกิ เด็กหนุ่มรับมาและจัดการเรียบร้อย
.
..ซาราชินะ เธอไม่อยากเข้าเรียนในชั่วโมงที่ครูสอน ครูก็รู้นะว่าเพราะอะไร แต่ว่าถ้าไม่เข้าเรียนเธอก็จะไม่ได้รับความรู้ มันจะมีผลกับผลการเรียนของเธอ ครูมาสอนแทนแค่ปีเดียวเท่านั้น ยังไงก็ทนเอาหน่อย
ฮิโระพูดอธิบายยาว แต่เด็กหนุ่มกลับเงียบราวครุ่นคิดบางอย่างอยู่ เขาถอนหายใจยาวลุกจากเก้าอี้ไป แต่มือใหญ่คว้าข้อมือบางเอาไว้ได้ก่อน
อาจารย์ ผม
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มส่องประกายประหลาด ยามที่จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเรียว ฮิโระรู้สึกหนาวสั่น เขาแกะมือตัวเองออก แล้วหันหลังเดิน แต่ก็ต้องสะดุ้งชะงักเมื่อเอวบางถูกรัดแน่นด้วยอ้อมแขนแข็งแรง
ซาราชินะ!!
ที่ผมหลบหน้าอาจารย์ ก็เพราะว่าผมกลัวว่าถ้าเห็นหน้า ผมคงทนไม่ไหว เหมือนวันนี้
ฮิโระพยายามดิ้น แต่เด็กหนุ่มอายุน้อยกว่า 7 ปีคนนี้เรี่ยวแรงมากมายนัก ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกระชับวงแขนแน่นขึ้นอีก
ผม ผมรักอาจารย์ รัก
น้ำเสียงทุ้มกระซิบเข้าที่ใบหู และถ้อยคำอันนี้สร้างความตื่นตะลึงให้กับร่างบางไม่น้อย ฮิโระหยุดดิ้นร่างทั้งร่างนิ่งราวประติมากรรมน้ำแข็ง
ผมไม่รู้ว่าอดีตของอาจารย์เป็นยังไง? แต่ผมจะไม่เลิกกับอาจารย์อย่างที่ผู้หญิงในอดีตคนนั้นทำ
โทโมกิเกลี่ยริมฝีปากไปมาระหว่างเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนบางกับใบหูเล็ก
อาจารย์ ได้โปรด รักผมเถอะ ถ้ารักผม ผมจะทำให้อาจารย์มีความสุข จะดูแล จะทะนุถนอม ได้โปรด รักผมเถอะ
ดวงตาสีเทาเรียวหรี่ลงกับถ้อยคำของร่างเบื้องหลัง
เธอเข้าใจอะไรผิดอยู่รึเปล่า? คน ๆ นั้น ไม่ใช่ผู้หญิงหรอกนะ
โทโมกิชะงักนิ่ง
แล้วเขาก็ไม่ได้เลิกกับฉันด้วย แต่ เขา
มือขาวบางกำแน่นและสั่นไหวจนเด็กหนุ่มสังเกตเห็น
เขาตายไปแล้วต่างหาก
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มชะงักนิ่ง วงแขนคลายออกไม่รู้ตัว ฮิโระจึงหันมาเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่ม
ฉันไม่คิดจะรักใครอีกแล้ว ขอโทษนะ
อาจารย์
ซาราชินะ!! ไม่ว่าเมื่อก่อนฉันจะเป็นยังไงแต่ตอนนี้ฉันเป็นอาจารย์ของเธอ.!! หยุดคิดเรื่องไร้สาระนั่นแล้วเข้าเรียนให้ครบทุกชั่วโมงและมุ่งมั่นกับการสอบจะดีกว่า!!
ร่างทั้งร่างของเด็กหนุ่มราวกับไร้เรี่ยวแรง เขาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงและก้มหน้านิ่ง
ไร้สาระ นั่นสิ เด็กหนุ่มแค่นหัวเราะขณะที่กุมศีรษะ
ซาราชินะ?
อาจารย์ไปเถอะครับ อย่าอยู่ที่นี่เลย ไม่งั้น ผมอาจทำอะไรยิ่งกว่าที่ผ่านมาอีกก็ได้
ฮิโระคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาตามคำพูดของเด็กหนุ่มแล้วก็รู้สึกวูบหนาวสั่น เขาจึงเดินออกไปจากห้องตามที่เด็กหนุ่มขอ เมื่อร่างบางลับสายตาโทโมกิก็เอนตัวลงนอนกับเตียงนุ่ม
ไร้สาระงั้นเหรอ? หัวใจของเราเต็มไปด้วยเรื่องไร้สาระ
โทโมกิรำพึงออกมา และอยู่ ๆ หยาดน้ำใสก็พร่างพรูออกจากดวงตาสีน้ำตาลเข้ม เด็กหนุ่มหลับตานิ่ง นี่คือ สภาพของคนที่อกหักใช่มั๊ย?
เฮ้อ...แล้วอย่างงี้จะพิชิตใจอาจารย์ได้ไงเนี่ย? หา?!! แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้ที่ [email protected] เจ้าค่า
โปรดติดตามตอนต่อไป
สนุกกันรึเปล่าคะ แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้ที่ [email protected] ค่า