ตอนที่ 2
อรุณสวัสดิ์ค่ะ อาจารย์ฮิราอิ
อรุณสวัสดิ์ครับ
อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์
อรุณสวัสดิ์ครับ
เสียงตอบรับคำทักทายยามเช้าจากเด็กนักเรียนอย่างเป็นปกติ ใบหน้าราวตุ๊กตาที่ไม่เผยความรู้สึกเคลื่อนเข้ามาทางเด็กหนุ่ม
อรุณสวัสดิ์ครับ อาจารย์ ดวงตาสีเทาชะงักนิ่งชั่วครู่
อรุณสวัสดิ์ครับ แต่ก็ทักทายตามปกติ เด็กหนุ่มผิวคล้ำรู้สึกร้อนรนเล็กน้อย
อาจารย์ เมื่อวาน
ร่างบางหันขวับมาทันทีพร้อมดวงตาสีเทาวาวที่จ้องเขม็ง โทโมกิถึงกับนิ่งเงียบพูดไม่ออก ฮิโระหันหลังกลับไปโดยไม่พูดอะไรมากกว่านั้น
.. เด็กหนุ่มผิวคล้ำยืนพิงผนังห้องอย่างเซ็ง ๆ คาซึกะเดินตรงมาหา
เป็นไงมั่ง? เออ แต่หน้าอย่างนี้แปลว่า ไม่ได้คำตอบล่ะสิ
โทโมกิพยักหน้าให้เพื่อนสาวแทนคำพูด
เหอะน่า บางทีอาจารย์แค่มาหาที่งีบเท่านั้นก็ได้ แล้วเรื่องที่เธอเจอเมื่อตอนนั้นเธออาจจะคิดถึงพี่ชายมากไปก็เลยเห็นภาพลวงตาล่ะมั๊ง
ไม่ใช่นะ!!!
โทโมกิตะคอกเสียงดังแทบจะทำให้คนในชั้นหันมามองกันหมด เขารีบเดินออกจากห้องไป ทาคาโนริรีบเข้ามาหาคาซึกะ
เป็นอะไรรึเปล่า? โซโนะ เจ้าโทโมกิมันตะคอกใส่ซะเสียงดังเชียว แย่จริง ๆ
ไม่มีอะไรหรอก ฉันเองแหละที่ทำให้เขาอารมณ์เสียเอง เธอเดินเลี่ยงไปนั่งที่
เฮ้อ!!! ทาคาโนริถอนหายใจเฮือกใหญ่เดินเข้าไปนั่งที่บ้าง
***************************
ไม่ใช่ฝัน ที่ฉันเห็นไม่ใช่ความฝันแน่ ๆ ก็ .กลิ่นควันบุหรี่สีเทานั่น ยังติดจมูกอยู่เลย โทโมกิบ่นไปจนเดินเลียบไปที่สวนหลังโรงเรียน และโดดเรียนเรียบร้อยแล้ว
แต่ อาจารย์มาทำอะไรที่โต๊ะของเรานะ?
ก่อนที่ความคิดของเด็กหนุ่มจะลอยไปไกลมากกว่านี้ ฝูงนกที่อยู่ในกรงของชมรมอนุรักษ์สัตว์พากันกระพือปีกเสียงดัง โทโมกิเงยหน้ามองก็พบกับร่างบางที่กำลังให้อาหารนกอยู่พอดี
ปีก
โทโมกิรีบวิ่งเข้าไปทำให้พวกนกแตกตื่น ฮิโระหันมาตามเสียงฝีเท้า ชั่วขณะที่รู้ว่าเป็นเด็กหนุ่ม ฮิโระรีบสาวเท้าออกจากที่นั้น
อาจารย์!!!
ด้วยความเร็วของนักวิ่งความหวังอินเตอร์ไฮทำให้โทโมกิคว้ามือขาวบางนั่นเอาไว้ได้ทัน ตัวของฮิโระเสียหลักชนกับร่างของเด็กหนุ่มอย่างแรง
อูย..
โทโมกิครวญออกมา ได้จังหวะฮิโระรีบกระชากแขนตัวเองกลับทันทีแต่ไม่ได้ผล มือใหญ่นั้นกำข้อมือของเขาได้รอบและแน่นหนา
อาจารย์ ผม มีเรื่องอยากถามอาจารย์ ดวงตาสีเทาเบิกกว้าง ใบหน้าแดงเรื่อ
เรื่องเมื่อวาน มันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ! ฮิโระปฏิเสธเสียงสั่น ไม่อยากให้ใครรู้ ไม่อยาก
ผม มันไม่เกี่ยวไม่ได้หรอกครับ ก็โต๊ะนั่น มันโต๊ะของผม
ใบหน้าของฮิโระยิ่งแดงจัดมากขึ้นไปอีก เขาหลุบตาสีเทาเรียวลงต่ำ ไม่สบตากับเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า
ปะ ปล่อย
อาจารย์
นั่นมันไม่เกี่ยวกับเธอ ถึงจะเป็นโต๊ะของเธอ แต่ไม่ได้เกี่ยวกับเธอแม้แต่นิดเดียว!!
คำปฏิเสธชัดเจน ทำให้บางอย่างในตัวเด็กหนุ่มขาดลง ในตอนแรก ตัวเขาเองไม่รู้ว่าทำไมสนใจขนาดนี้ ใช่แล้ว เพราะเด็กหนุ่มคาดหวัง เขาคาดหวังอะไรบางอย่าง ซึ่งเมื่อได้ยินคำปฏิเสธเช่นนี้หัวใจของเด็กหนุ่มกระตุกสั่นโทโมกิกัดฟันแน่น
โกหก!!!
โทโมกิกระชากร่างบางตัวปลิว เข้าสู่อ้อมแขน พร้อมประกบริมฝีปากรุนแรงจนร่างบางนิ่วหน้า
เพี๊ยะ!!!
แรงฝ่ามือซึ่งกระทบใบหน้าทำให้เด็กหนุ่มได้สติ ปล่อยร่างบางเป็นอิสระ ฮิโระหันหลังกลับวิ่งหายไปต่อหน้า โดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เพียงดวงตาเรียวสีเทาคู่นั้นมีม่านน้ำปริ่มขอบ โทโมกิทรุดตัวกับกองหญ้า มือข้างหนึ่งลูบแก้มของตัวเองที่ปรากฎรอยปื้นแดงขึ้นเบา ๆ
บ้าที่สุด
***************************
ทาคาโนริ ทางนี้ เสียงหวาน ๆ ของหญิงสาวผมยาวไสลด์สีดำขลับ รูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสัญลักษณ์ของ Working Woman และแม้จะสวมแว่นดำปกปิดใบหน้า แต่ก็ดูยังรู้ว่าหล่อนเป็นคนสวย ดังจากรั้วโรงเรียนทางด้านซ้าย ทาคาโนริ คาซึกะ และโทโมกิซึ่งเดินออกจากโรงเรียนด้วยกันต่างพากันไปหา
รอนานมั๊ย มิกิโกะ ทาคาโนริเอ่ยทักทายหญิงสาวซึ่งเป็นพี่สาวร่วมสายเลือด
โอ๊ย!!! เด็กหนุ่มกุมหัวที่ถูกเขกอย่างแรงเอาไว้
เรียกพี่สิยะ ฉันแก่กว่านายตั้ง 7 ปีหัดให้ความเคารพซะบ้างสิ
คาซึกะหัวเราะยกใหญ่ ทาคาโนริส่งตาเขียวให้พี่สาว
พี่มิกิคะ ทำไมวันนี้มาที่นี่ได้ล่ะมารับพวกหนูเหรอ? เด็กสาวเข้าไปคล้องแขนพลางส่งเสียงอ้อน
พรุ่งนี้วันเกิดใครกันล่ะ? เฮ้อ สัญญาเอาไว้กับเด็กก็เงี้ย หญิงสาวส่งยิ้มหวานฉ่ำ
เย้!!! ดีใจจังเลย นึกว่าพี่มิกิจะลืมแล้ว คาซึกะดีใจสุดขีด
โทโมกิ อะไรน่ะ? ทำหน้ายังกะจะไปตาย มิกิโกะหันมาทางเด็กหนุ่มซึ่งทำหน้าอย่างที่เธอพูดอยู่จริง ๆ ด้านหลังทาคาโนริ
เปล่าครับ..ไม่มีอะไร
น้ำเสียงเนือย ๆ ทำให้พี่สาวร่วมโลกคนนี้สนใจทันที เธอผละจากคาซึกะตรงเข้าจับหน้าเด็กหนุ่มอย่างแรง ถึงความหนาจะเทียบไม่ได้เพราะเธอเป็นผู้หญิงแต่ความสูงเธอถือว่าเทียบเท่าทีเดียว
มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ? ยังวัยรุ่นอยู่แท้ ๆ ต้องสนุกกับชีวิตสิ
โทโมกิสะบัดหน้าออก
ปัญหารักล่ะสิเนี่ย? มิกิโกะดึงหูของเด็กหนุ่มพลางกระซิบกรอกเข้าไปเบา ๆ
..ได้ผลเด็กหนุ่มหน้าแดงยกมือปิดใบหูทันที...
พี่มิกิ!!!
จุดอ่อนของเธอนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ
มิกิโกะหัวเราะเสียงดัง...พลันเหลือบเห็นใครบางคนเดินออกมา...พร้อมเด็กผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลัง...เธอชะงักนิ่งทันที...ทำให้ทาคาโนริ คาซึกะและโทโมกิหันไปมอง...เธอถอดแว่นดำออกเผยให้เห็นดวงตาสีดำที่ชะงักนิ่ง...
ฮิโระ?!
ร่างบางหันไปตามเสียงเรียกคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมาแสนนาน...พลางดวงตาเรียวสีเทานิ่งขึง...ทาคาโนริและคาซึกะมองหน้ากันเลิ่กลั่ก... ส่วนโทโมกินั้นไม่กล้าแม้สบตา...
เธอ...กลับมาเมื่อไหร่? แล้ว...มาทำอะไรที่นี่? มิกิโกะสาวเท้าเข้าไปกลางวงล้อมทักทาย...
.....
ไม่มีเสียงตอบกลับจากริมฝีปากบางสวยนั่น...ฮิโระออกจากวงล้อมของนักเรียนเลี่ยงออกไป...มิกิโกะรีบคว้าเสื้อของฮิโระเอาไว้ได้... พลางจ้องดวงตาสีเทาเรียวอย่างนิ่งแน่ว...
...ฉันไม่ถามเรื่องไร้สาระแบบนั้นก็ได้... มิกิโกะจ้องแววตาของเธอเคร่งเครียด...ชายหนุ่มเบือนหน้าหนี...
...เธอ...ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?
ฮิโระปัดมือเรียวสวยของหญิงสาวออกและสาวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว...ท่ามกลางอาการตะลึงพรึงเพริดของผู้เห็นเหตุการณ์กันถ้วนหน้า... มิกิโกะถอนหายใจเฮือกใหญ่...แล้วหันหลังกลับมาหาน้องชายและเพื่อนของเขา...
ไปกันเถอะ
ครู่หนึ่งที่เธอเดินผ่านโทโมกิ...เด็กหนุ่มสังเกตเห็นประกายน้ำตาเล็กน้อยที่ดวงตาสีดำสนิทของเธอ...เขาตั้งใจจะเอ่ยปากถาม...แต่... ทุกอย่างกลับหยุดอยู่แค่ลำคอ...
พี่มิกิคะ? คาซึกะสัมผัสมือเรียวสวยของมิกิโกะคล้ายปลอบประโลม...ถึงแม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็เถอะ...
คาซึจัง...คนนั้นเขามาทำอะไรที่นี่?
อาจารย์ค่ะ...อาจารย์ฮิราอิเพิ่งย้ายมาเมื่อวานซืนนี้...มาแทนอาจารย์ประจำชั้นของพวกหนูเองค่ะ
มิกิโกะสวมแว่นดำตามเดิม...
งั้นเหรอ? ขึ้นรถเถอะจ๊ะ...เดี๋ยวจะพาไปทานอะไรอร่อย ๆ ฉลองวันเกิดล่วงหน้าของคาซึจังกันก่อน
ทาคาโนริแม้จะงงเล็กน้อย...แต่เป็นเด็กที่ไม่คิดอะไรมากนัก...เขาขึ้นรถก่อนเป็นคนแรก...ตามด้วยคาซึกะ...
มีเรื่องอยากจะถามใช่มั๊ย? มิกิโกะสังเกตเห็นสายตาของโทโมกิที่ทอดมองไปทางด้านที่ฮิโระเดินลับไป...จึงเอ่ยปาก
ไปฉลองวันเกิดให้คาซึจังก่อนเถอะ...แล้ว...จะให้ถาม
โทโมกิเดินตามหญิงสาวขึ้นรถไป...
***************************
รถสปอร์ตคันงามเลี้ยวเข้าจอดหน้าแมนชั่นขนาด 5 ชั้นแห่งหนึ่ง...เด็กหนุ่มผิวคล้ำเปิดประตูลงจากรถ...หลังจากที่ส่งคาซึกะและทิ้งทาคาโนริไว้ที่บ้านแล้ว... มิกิโกะซึ่งสัญญาเอาไว้กับเด็กหนุ่มจึงมาส่งเด็กหนุ่มเป็นคนสุดท้าย...
จะถามเรื่องอะไรรึเปล่า? เธอยื่นหน้าออกจากกระจกรถ...
.......
ไม่มีเสียงตอบจากเด็กหนุ่ม...ทั้งที่เขาอยากจะถาม...แต่...เขากลัวสิ่งที่เขาถามจะได้รับคำตอบที่ทำให้เจ็บปวด...เจ็บปวด?
อะไรน่ะ?! ทำไมเด็กหนุ่มต้องใช้คำว่าเจ็บปวด...ที่ร้ายกว่านั้น...ทำไมคำถามนี้จึงผุดขึ้นมาในใจของเขาก่อน...คำถามอื่น ๆ
...ฉันเป็นศิษย์เก่าโรงเรียนของพวกเธอ เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้น...พูดให้ถูกเป็น เพื่อนสนิท...
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววฉงนและอยากรู้สลับกันไป...เธอจึงเล่าต่ออีก...
ใช่...อย่างที่เธอเข้าใจ...ฉัน...เขา...และโทโมคาซึ...เป็นเพื่อนสนิทกัน...
คราวนี้โทโมกิจะอ้าปากถาม...แต่มิกิโกะสตาร์ทรถแล้ว...
...พี่มิกิ!!
...แค่นั้นแหละ...รีบเข้าบ้านซะมันดึกแล้ว
รถสปอร์ตคันงามถูกเลี้ยวออกไป...ทิ้งความสงสัยให้เด็กหนุ่มไว้เบื้องหลัง...โทโมกิเดินขึ้นแมนชั่นอย่างเหนื่อยอ่อน...
กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ? เสียงอ่อนโยนของผู้เป็นแม่ดังขึ้นจากห้องครัว...เธอกำลังวุ่นอยู่กับการล้างจาน...
อ้าว...วันนี้กลับเร็วจังครับ เด็กหนุ่มจัดการกับรองเท้าเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามาในห้องครัวเพื่อทักทาย...
ไม่เร็วแล้วนะจ๊ะ...โทโมคาซึน่ะหิวแย่แล้วแน่เลย...อ้อ...มิกิจังโทร.มาบอกว่าจะพาไปเลี้ยงวันเกิดของคาซึจังนี่จ๊ะ...แม่เลยไม่เตรียมเผื่อโทโมกิ
เด็กหนุ่มคว้ากล่องนมในตู้เย็นมาเปิดดื่ม...
อ้อ...ครับ...พวกผมเรียบร้อยอิ่มแปร้แล้วล่ะครับ...ของบนโต๊ะนี่จะให้พี่ใช่มั๊ยครับผมเอาไปให้เองละกัน
เด็กหนุ่มยกจานเล็กที่มีอาหารชิ้นเล็ก ๆ ซึ่งเป็นของที่พี่ชายของเขาชอบเต็มไปหมด...ขึ้นไปวางที่หน้าป้ายบูชา...แม่ของเขาจะทำให้ทุกครั้งในวันอังคาร...มันเป็นวันที่พี่ชายของเขาตาย... เธอจะทำอาหารชุดนี้ให้ทุกครั้งไม่มีขาด...เพื่อคลายความเศร้าและคิดถึงลูกชายที่ด่วนจากไปด้วยอายุเพียงแค่ 17 ปี...
โทโมกิจ๊ะ...โทโมกิช่วยแม่ที!!
เสียงตะโกนจากในครัวปลดความคิดทั้งหมดของเด็กหนุ่มออก...เขารีบเข้าไปที่ห้องครัว...แม่ของเขากำลังโงนเงนอยู่บนเก้าอี้ข้างหน้าตู้ใส่ของชั้นบน... โทโมกิถลาเข้าไปรับและพยุงให้เธอลงมาอย่างปลอดภัย...
ขอบใจนะจ๊ะ
แม่ครับ...วันหลังเรียกผมสิครับ...อย่างนี้ถ้าผมมาไม่ทันทำไงล่ะ?
อืม เธอจับมือของเด็กหนุ่มเอาไว้พลางพิเคราะห์...
ปีนี้โทโมกิอายุ 16 แล้วสินะ
ครับ
ปีหน้าจะอายุเท่าโทโมคาซึแล้ว...เร็วจริง ๆ นะ...ตอนนั้นลูกยังตัวเท่าเอวของแม่อยู่เลย...แต่ตอนนี้ตัวโตกว่าแม่ไม่รู้กี่เท่า...อึก...โทโมคาซึ...ทำไมลูกต้องตายด้วย...ฮือ
เธอซบหน้ากับไหล่กว้างของเด็กหนุ่มพลางร้องสะอึกสะอื้น...ทุก ๆ ครั้งของวันอังคารหลังจากทำอาหารให้กับโทโมคาซึเสร็จเธอจะต้องร้องไห้อย่างนี้เสมอ...ดูเหมือนเข้มแข็ง..เหมือนกับทำใจได้...แต่ทุกอย่างก็แค่คำลวง... คนสำคัญตายไปทั้งคน...จะไม่ให้ร้องไห้ได้ยังไง...โทโมกิกอดปลอบใจแม่ของเขานาน...
หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว...เด็กหนุ่มก็เข้ามานอนบนเตียงของตัวเอง...พลางครุ่นคิดถึงเรื่องของวันนี้ที่ช่างหลากหลาย... ฮิโระคือเพื่อนสนิทของมิกิโกะและโทโมคาซึเป็นสิ่งที่เด็กหนุ่มไม่เคยคิดมาก่อน...รวมทั้ง...ปีกสีขาวที่ชมรมอนุรักษ์สัตว์...ข้อมือเพรียวบาง... ใบหน้าแดงจัด...เสียงตะโกน...ริมฝีปาก...เด็กหนุ่มผุดลุกขึ้นใบหน้าแดงก่ำ...
...จูบ..ไปแล้ว...
บ้าเอ๊ย!! เราเป็นอะไรไป?!!
อุณหภูมิในร่างพุ่งสูงขึ้น...แม้จะอาบน้ำก็คลายไม่ได้...คืนนั้น...เด็กหนุ่ม...ข่มตาลงไม่ได้...จนเช้า...
โปรดติดตามตอนต่อไป
สนุกกันรึเปล่าคะ แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้ที่ [email protected] ค่า