Prologue
ชุดคนไข้ของโรงพยาบาล ดาดฟ้า บุหรี่ในมือ อัญมณีสีใสซึ่งหลั่งจากดวงตาสีเทาที่ไม่ฉายแววสิ่งใด ฉันเห็น ปีกสีขาวที่กลางหลังคน ๆ นั้น เป็นภาพที่งดงาม ไม่ลืมเลือน ฉันรักนาย เพียงคำ ๆ นี้เท่านั้นที่ทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ แต่ ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ ฉันอยากอยู่กับนายมากกว่า ถ้าได้อยู่กับนายถึงไม่มีชีวิตอยู่ก็ไม่เป็นไร ทั้ง ๆ อย่างนั้น ทำไม วันนั้น นายถึงปล่อยมือฉัน
พรึ่บ!!!
เสียงสะบัดผ้าห่มในกลางดึก ชายหนุ่มคนหนึ่งตื่นจากความฝันพร้อมคราบน้ำตาที่ไม่เคยเหือดแห้งไปจากเมื่อ 5 ปีก่อน
โทโมคาซึ
***************************
สายแล้ว!!!! สายแล้วโว้ย!!!! เด็กหนุ่มผมสีดำสนิท ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างสูงใหญ่เกินกว่าวัยเล็กน้อย ผิวสีคล้ำเข้ม วิ่งกระหืดกระหอบมาโรงเรียนพลางดูนาฬิกาข้อมืออย่างรีบเร่ง
ไม่ทันแล้ว!! ขอทางลัดละกัน!!! เมื่อเห็นว่าไม่ทันเวลาประตูปิดแล้ว จึงคิดใช้ทางลัดที่ตัวเองใช้แสนจะบ่อย ปีนรั้วโรงเรียนนั่นเอง
ทางสะดวกแฮะ เฮ้ย!!!!
โครม!!!!!!!
ไม่ใช่เสียงกระโดดข้ามรั้วไม่พ้นหรอก แต่เป็นเสียงล้มทับร่างใครคนหนึ่งอย่างแรงของเด็กหนุ่มต่างหาก
ขะ ขอโทษ เป็นไรรึเปล่า?! เด็กหนุ่มรีบลุกขึ้นและหันกลับมาดูอาการ แล้ว หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อคน ๆ นั้นเงยหน้าขึ้นมา
ไม่เป็นไร
เขาลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นดินที่ตัว พลางเหลือบมองเด็กหนุ่มนิดหน่อยและเดินจากไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มผิวคล้ำยืนงงอยู่กับที่ สวย เป็นคำที่เด็กหนุ่มคิดออกในเวลานั้น
***************************
เซฟพอดีเลยนะ โทโมกิ เสียงแหลมสูงของเด็กสาวผมสั้นทันสมัย ดวงตาโตสดใสสมวัยสีดำขลับเพื่อนร่วมห้องและเพื่อนสมัยเด็กของเด็กหนุ่ม เอ่ยทักทันทีที่เด็กหนุ่มวิ่งเข้าประตูห้องเรียนมา
สมกับเป็นความหวังวิ่งระยะสั้น ของชมรมกรีฑา
พอโทโมกิเข้าไปนั่งที่เรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มที่นั่งด้านหลังซึ่งดำรงตำแหน่งเพื่อนสนิทเอ่ยทักล้อเลียน
เออ พอทีเหอะทาคาโนริ ฉันเหนื่อยนะโว้ย จบประโยคนี้ของโทโมกิ
อาจารย์ฝ่ายธุรการของโรงเรียนก็เดินเข้าห้องเรียนมาพอดีทำให้บทสนทนาต่าง ๆ ของนักเรียนภายในห้องหมดลงเท่านี้ ทุกคนกลับเข้านั่งที่ตัวเองอย่างเรียบร้อย
คงจะรู้กันดีอยู่แล้วนะ ว่าอาจารย์ซาคาตะขอลาพักเพื่อเรียนต่อต่างประเทศ ทางโรงเรียนก็เลยหาอาจารย์มาแทนอาจารย์ซาคาตะ เชิญครับอาจารย์ฮิราอิ
ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทา ผมยาวเกือบประบ่าสีน้ำตาลนุ่มน่าสัมผัส ดวงตาเรียวสีเทา ผิวหน้าขาวเนียนเหมือนกับสีผิว ก้าวเข้ามาในห้องเรียน
ฮิโระ ฮิราอิ จะมาเป็นอาจารย์ประจำชั้นและอาจารย์ประจำวิชาคณิตศาสตร์แทนอาจารย์ซาคาตะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ยินดีที่รู้จักทุก ๆ คน
น้ำเสียงเรียบ เอ่ยแนะนำตัวอย่างเรียบร้อย แต่ด้วยใบหน้าแบบนั้น รูปร่างเช่นนั้น ทำให้เด็กนักเรียนในห้องพากันฮือฮา
โห หน้าตาดีเป็นบ้าเลย แบบนี้พวกสาว ๆ คงไม่ปล่อยหลุดมือแหง ๆ ทาคาโนริ กระซิบบอกโทโมกิที่เอาแต่จ้องไม่ละสายตา
เอาล่ะ เงียบ ๆ หน่อย เริ่มเรียนกันได้แล้ว เชิญอาจารย์ฮิราอิตามสบายนะครับ พูดเสร็จอาจารย์ธุรการก็ออกจากห้องไป
อาจารย์อายุเท่าไหร่คะ? เด็กสาวคนหนึ่งในห้องยกมือถามทันที
22 ครับ ใบหน้าเรียบเฉยราวกับตุ๊กตาหันมาตอบ
อาจารย์มีแฟนรึยังคะ? คำถามนี้ทำให้ดวงตาสีเทาหยุดนิ่ง
เริ่มเรียนกันดีกว่านะ อาจารย์ซาคาตะบอกว่าพวกเธอเรียนกันถึงบทที่ 5 ใช่มั๊ย? ฮิโระพูดตัดบท เปิดหนังสือการสอนและหันหน้าเข้ากระดานเพื่อเริ่มการสอน
***************************
พี่ซาราชินะคะ หันมาทางนี้หน่อยค่า
รุ่นพี่ขา เสียงเด็กนักเรียนสาว ๆ เกือบทั้งโรงเรียนที่มาเกาะรั้วกั้นสนามของชมรมกรีฑา กำลังเรียกไอดอลประจำโรงเรียนสุดที่รักของพวกหล่อนอยู่ราวกับนักร้องประสานเสียง เด็กหนุ่มผิวคล้ำไม่ได้สนใจอะไรมากมายนัก แต่ก็ไม่เคยหักหาญน้ำใจ แถมยังเพิ่งจะทำลายสถิติวิ่ง 100 ม.ประจำจังหวัดไป ยิ่งทำให้กลายเป็นที่นิยมหนักขึ้นทุกวัน ขณะกำลังจะเข้าลู่วิ่งเพื่อฝึกซ้อมรอบต่อไปพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างบอบบางในชุดสูทสีเทาที่เดินผ่านมาพอดี ด้วยรูปลักษณ์เข้าขั้นหนุ่มสวยเรียบ (?!?) จึงเรียกความสนใจจากสาว ๆ ได้ไม่น้อยทีเดียว
อาจารย์!! อาจารย์ฮิราอิครับ!!
เสียงทุ้มนุ่มเหมือนเสียงใครบางคนทำให้ฮิโระหันกลับไปอย่างทันที โดยไม่สนใจเนื้อความของประโยค เด็กหนุ่มในชุดกีฬาขาสั้น เหงื่อโทรมกาย วิ่งเข้ามาใกล้
เธอ?
โทโมกิ ซาราชินะครับ ที่ชนอาจารย์เมื่อเช้า
อ๋อ
เอ่อ มือของอาจารย์เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ?
ดวงตาสีเทาเบิกขึ้นเล็กน้อยกับความช่างสังเกตของเด็กหนุ่ม พลางยกมือที่มีผ้าพันแผลสีขาวพันเอาไว้ที่นิ้วนางและนิ้วก้อยขึ้น
ไม่เป็นอะไรมากหรอก คราวหน้าก็ระวังหน่อย ถึงจะไม่ทันเข้าเรียนยังไงก็เถอะที่เธอปีนรั้วเข้ามาน่ะถ้าพลาดเธอเองนะที่จะบาดเจ็บรู้มั๊ย?
ใบหน้าราวตุ๊กตาเผยยิ้มเล็กน้อยต่อหน้าโทโมกิ ยิ่งทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้งหนึ่ง
ขอโทษนะครับ
เด็กหนุ่มทำหน้าสลดเป็นเด็กสำนึกผิด ฮิโระพิเคราะห์ลักษณะท่าทางของเด็กหนุ่มไปพลางคิดถึงใครคนหนึ่งไปพลาง
เธอ อยู่ชมรมกรีฑาเหรอ?
ครับ!!
พยายามเข้านะ
ครับ อาจารย์!! ฮิโระเดินจากไป ปล่อยให้เด็กหนุ่มยืนมองจนลับสายตา
อะ แฮ่ม เสียงกระแอมของเด็กสาวในชุดวอร์มดังจากด้านหลังใกล้ ๆ ทำให้โทโมกิที่ดูเหมือนจะตกอยู่ในภวังค์รู้สึกตัว
มือของอาจารย์เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ ให้ผมช่วยรักษาให้อาจารย์นะครับ
เธอพูดประโยคซ้ำเดิมของโทโมกิพลางเพิ่มให้อีกต่างหาก ใบหน้าของเด็กหนุ่มร้อนวูบ
คาซึกะมันเกินมาประโยคหนึ่งนะฉันไม่ได้พูดขนาดนั้นซะหน่อย
เด็กสาวหัวเราะสดใส
ที่ฉันพูดน่ะมันอยู่ในใจเธอไม่ใช่เหรอ?
พอเหอะ ฉันจะกลับไปซ้อมแล้ว
ว่าแต่ว่า อาจารย์ตัวเล็กจังเนอะ อายุก็ 22 แล้วยังเตี้ยแค่ระดับไหล่ของเธอเองนะเผลอ ๆ จะตัวเท่าฉันเลยล่ะมั๊ง เอ รึว่าเธอตัวใหญ่กันแน่ละเนี่ย?
คาซึกะหันมาถามแต่พื้นที่ข้าง ๆ เจ้าหล่อนว่างเปล่า แถมได้ยินเสียงกรี๊ดจากสาว ๆ แถวริมรั้ว โทโมกิเดินหนีเลียบรั้วไปที่สนามเรียบร้อยแล้ว
เฮ้!! นี่เธอไม่ฟังฉันเลยเหรอ? คาซึกะวิ่งตามไป
***************************
คาซึกะ คราวหน้าคราวหลังก่อนกลับน่ะหัดดูของในกระเป๋าให้ครบซะหน่อยสิ เด็กหนุ่มผิวคล้ำบ่นขณะเดินที่ระเบียงทางเดินกับเพื่อนวัยเด็ก
น่า นะมันก็ต้องลืมกันบ้างสิ เธอทำสายตาอ้อนวอน(?!)
กะอีแค่สมุดบันทึกส่วนตัวของเธอเนี่ย ทำไมต้องให้ฉันมาส่งด้วยล่ะ โทโมกิยังบ่นไม่เลิก
โธ่เอ๊ย!! ก็ในโรงเรียนตอนเย็นมันไม่มีใครอยู่ในตึกแล้วนี่ บรรยากาศวังเวงจะตายไปอ่ะ
ห้าวอย่างเธอแม้แต่ผีก็ยังกลัวแล้วล่ะ โทโมกิหัวเราะ
ใบหน้าของเด็กสาวแดงขึ้นด้วยอารมณ์
อย่างเธอฉันก็ไม่นึกเหมือนกันว่าจะเป็นที่ต้องการของสาว ๆ ไปได้ ไม่รู้ว่าเข็มวัดระดับความหล่อของสาว ๆ แถวนี้ลดเกรดลงมาหรือไง
ทั้งสองต่อล้อต่อเถียงกันไปจนถึงห้องเรียน โทโมกิเปิดประตูห้องเข้าไป และต้องตกใจจนยืนตัวแข็ง
โอ๊ย!!
จะหยุดก็ไม่บอก!!
คาซึกะซึ่งไม่ทันระวังจึงเดินเอาจมูกชนหลังเด็กหนุ่มเต็มแรงก่อนจะต่อว่าและเดินเข้าไปในห้อง
อาจารย์ฮิราอิ?
เด็กสาวยืนงงไม่แพ้กับโทโมกิ ภาพของอาจารย์คนสวยซึ่งขณะนี้กำลังนั่งหลับอยู่ที่โต๊ะของโทโมกิ ทำให้เด็กสาวอุทานออกมา เสียงแหลม ๆ รบกวนโสตประสาททำให้ฮิโระตื่นขึ้นมาพบกับทั้งสองคน ใบหน้าสวยแดงซ่านเหมือนกับมีใครมารู้ความลับของตน เขารีบลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทันที
อ๊ะ!!!
ระวัง!!!
ฮิโระรีบร้อนที่จะออกไปทำให้สะดุดขาของโทโมกิเข้า ด้วยปฏิกิริยารีเฟลกซ์ทำให้โทโมกิคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ฮิโระหันมาสบตาโทโมกิชั่วครู่แล้วสะบัดตัวเองออกจากแขนแข็งแรงวิ่งไปที่ห้องพักครู...
ทำไมอาจารย์มาอยู่ที่นี่ล่ะเนี่ย?
เด็กสาวผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเงยหน้าถามเพื่อนวัยเด็กที่ตอนนี้ได้แต่ค้างแข็งอยู่กับที่ เธอจึงถอนหายใจเดินเข้าไปที่โต๊ะตัวเองหยิบสมุดบันทึกส่วนตัวของเธอออกมาจากลิ้นชักแล้วเดินเข้ามาหาอีกที พร้อมตบหลังเด็กหนุ่มเต็มแรง
โอ๊ย!!!! คาซึกะทำไมมือหนักอย่างงี้เนี่ย? เดี๋ยวก็ไม่มีใครมาขอหรอก!!
กับคนที่จะมาขอฉัน เรื่องอะไรฉันต้องตบรุนแรงขนาดนี้ด้วยล่ะยะ ฝ่ามือของฉันอุตส่าห์ช่วยดึงนายกลับจากภวังค์ได้นะ ไม่ขอบคุณแล้วยังมาว่าอีก
เธอบ่นใส่เป็นชุด พลางกระชากมือของเด็กหนุ่มกลับ (เด็กสาว ๆ สมัยนี้แข็งแรงดีจัง : ผู้เขียน)
ระหว่างทางกลับบ้านเด็กสาวเหลือบมองโทโมกิเป็นระยะซึ่งมัวแต่จ้องมือของตัวเองข้างที่รองรับร่างของฮิโระเอาไว้จดจ่อ
อาจารย์เป็นคนสวยนะ คาซึกะโพล่งออกมา ทำให้เด็กหนุ่มหันมาสนใจ
ขนาดฉันเป็นผู้หญิงแท้ ๆ ยังสู้ไม่ได้เลย
คาซึกะ เธอจำได้มั๊ย? เรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังตอน 10 ขวบ คาซึกะงง ๆ กับคำถามที่เธอคิดว่าไม่เห็นเกี่ยวกับเรื่องที่เธอพูดเลยซักนิด แต่ก็ตอบรับไป
อืม จำได้สิ เธอบอกว่าจะไปรับพี่ชาย ทั้งที่ฉันที่คบกับเธอตั้งแต่จำความกันได้ เธอไม่มีพี่ชายซักหน่อย รู้มั๊ย?
ตอนนั้นฉันงงสุด ๆ เลยล่ะ
คนที่ฉันพบที่ดาดฟ้าของโรงพยาบาล เหมือนกับอาจารย์ฮิราอิ
เอ๋?!
ไม่รู้ว่าด้วยจินตนาการของเด็ก ๆ หรืออะไร แต่ฉันเห็น ปีกสีขาวขนาดใหญ่ อยู่กลางหลังของเขาพร้อมกับน้ำตา
โทโมกิ ทั้งสองพากันเงียบกริบ จนถึงบ้าน
โปรดติดตามตอนต่อไป
ไม่รู้จะรอดมั๊ย? แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้ที่ [email protected] นะคะ