CD 18
10 โมงเช้า
ไง ! มายะ อรุณสวัสดิ์ อารมณ์ดีขึ้นไหม? มิโดริยิ้มร่าหน้าบานวิ่งมากระโดดกอดเพื่อนตัวเองจนแทบจะล้มลงนั่งแผละอยู่กับพื้นทั้งคู่
ก็ดี แล้วนี่ รินล่ะ? หนุ่มน้อยส่ายหน้าแล้วยื่นสกอร์โน้ตให้กับร่างสูงที่เดินตามหลังเพื่อนของเขามา
ไม่เห็น อ้ะ ! พอดีเลย ริวเฮย์ เอานี่ไปซะ ไปแต่งเนื้อร้องกับท่อนคอรัสกับซุยแล้วเอาไปให้ยามะเพิ่มสเกลของแทบหน้า 2 ตรงท่อนโซโลแล้วก็ท่อนฮุค 10 ห้องนั่นด้วย เออ ว่าแต่ เห็นยามะบ้างเปล่า? เจ้าตัวส่ายหน้าแล้วหันไปถามอีกหนึ่งร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน แต่ก็ได้คำตอบมาแค่ส่ายหน้าและคำพูด ไม่รู้
เท่านั้นมีธุระอะไรหรือเปล่า มิโดริ? แล้วโทรตามหรือยัง?
โทรแล้ว แต่รินเขาปิดเครื่อง ทั้ง 3 มองหน้ากันอย่างงง ๆ แล้วก็ยังคิดในแง่ดีไว้ก่อน
แล้วยามะล่ะ? ริวเฮย์ถามพลางกวักมือเรียกซุยที่เดินอยู่ไกลลิบ ๆ ให้มาฟังด้วยอีกคน
อ๋อ ! ถ้ายามะล่ะก็ เดี๋ยวมันก็มาแล้วล่ะ เมื่อกี้มันแวะที่ซูเปอร์ซื้อกาแฟกับเอลน่ะ ฉันก็เลยต้องลงเดินเท้ากับไคตั้งแต่ปากซอยนู่น ทั้งหมดพยักหน้าแล้วต่างคนต่างก็แยกย้ายไปทำงานส่วนของตัวเอง
อีกครึ่งชั่วโมงต่อมาเอลกับยามะก็มาถึงบริษัทพร้อมกับกระแฟกระป๋องอย่างที่ซุยว่า แต่ มีอยู่อีกคนนึงที่ยังไม่มา ริน แต่พวกมายะก็ยังทำใจเย็นคิดในแง่ดีว่าคงมีธุระอะไรบางอย่างก็เลยมาสาย รออีกหน่อยดีกว่าเดี๋ยวก็มา แต่ก็ได้แค่คิดเท่านั้น เพราะในความเป็นจริง เจ้าตัวยังไม่ปรากฏให้เห็นแม้แต่เงา
เที่ยงกับอีก 20 นาที
มายะ สงสัยเราจะคิดในแง่ดีไม่ได้ซะแล้วล่ะ รินยังไม่มาเลยนะ นี่โทรตามตั้งหลายรอบแล้ว เด็กหนุ่มนั่งเงียบซักพักแล้วเดินไปหรี่วอลูมเบสให้เบาลงแล้วหยิบมือถือออกมากดเบอร์ของพี่ชายตัวเอง
ฮัลโหล พี่ซากะเหรอฮะ? อ้าว นั่นพี่ไซยูกิ พี่ไม่อยู่เหรอฮะ? อ๋อ ! พอดีว่าจะไปเอามอเตอร์ไซค์น่ะ ซ่อม เสร็จแล้วเหรอฮะ? อืม เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงไปเอา บายฮะ พูดเสร็จก็หันหน้ามาทางเพื่อนร่วมวง
เอาไง? ไคว่าพลางถอดสายแอมป์ออก มิโดริเองก็รีบเก็บของใส่เข้ากระเป๋าตัวเองเพราะรู้ในความคิดของเพื่อนหน้าหวาน
วันนี้แค่นี้เถอะ ไปตามหารินกัน บอกพวกเอลกับริวเฮย์ด้วยว่าให้ช่วยบอกปัดกับคิมิกะซังแทนฉันที
แล้วไปเจอกันที่ไหนล่ะ? ที่บูทของมอเตอร์ปาร์คเซ็นเตอร์ พูดพลางโบกมือแล้วรีบวิ่งออกไปเรียกแท๊กซี่โดยไม่รอเพื่อนร่วมทีมเลยแม้แต่คนเดียว
อีกครึ่งชั่วโมงถัดมา
มาเร็วดีนะ มายามิ มิโดริ ไคด้วย ไซยูกิยิ้มบางทักทายแขกเหรื่อตัวน้อยทั้งหลาย
มีแต่มายะล่ะที่มาเร็ว เล่นบอกให้แท๊กซี่ซิ่งแบบไม่รอพวกเราเลย แถมยังเดินซะเร็วด้วย โอย เหนื่อย ไคกับมิโดริพูดเสียงหอบพลางปาดเหงื่อออกจากใบหน้าอย่างทุลักทุเล
พี่ไซยูกิฮะ มอเตอร์ไซค์ของผมล่ะ?
อยู่ในนั้น เดี๋ยวพี่จะพาไปดูเอง มิโดริกับไคก็มาดูได้เหมือนกันนะ ตามมาสิ ชายหนุ่มดันหลังแขกผู้มาเยือนให้เดินเข้าหลังบูทไป
หูว สวยจัง นั่น มอเตอร์ไซค์ที่มายะใช้แข่งนี่นา ยังเจ๋งเหมือนเดิมเลย อยากขี่ดูจัง เอ๋ ! แล้วคันที่บอดี้สีน้ำเงินมืดนั่นของใครน่ะ? ไคแทบจะร้องออกมาเสียงดังเพราะสายตาของเขาสะดุดกับรถมอเตอร์ไซค์สีน้ำเงินมืดที่มีเส้นสีเงินวาดขวางตัวบอดี้เอาไว้จนดูมีเสน่ห์ผิดสังเกต
ของมายามิเขาน่ะ ซากะเขาเอามาให้พี่เปลี่ยนบอดี้ให้ เพราะที่เซ็นเตอร์นี่จะมีบอดี้เพรียวลมอยู่หลายชนิดทีเดียว ลองขับดูไหมล่ะ? ร่างบางพยักหน้ารับแล้วกระโดดขึ้นนั่งบนเบาะนั่งทันที เสียงสตาร์ทเครื่องเพื่อวัดระบบและความเร็วของตัวเครื่องดังกระหึ่มไปทั่ว ผ่านไปชั่วครู่เด็กหนุ่มก็ลงจากรถแล้ววิ่งไปทดลองอีกคันที่จอดอยู่ตรงข้ามกัน พอทดลองเสร็จก็เดินลงมาเอากุญแจรถคืนพร้อมกับประชุมกับเพื่อร่วมวง
เครื่องแรงดี ขอบคุณมากฮะ เอ่อ ขอกุญแจของคันโน้นด้วยฮะ
เอาไปทำอะไร? ร่างสูงยื่นพวงกุญแจให้กับคู่สนทนาพลางถามเสียงหลงแต่ยังถามไม่จบคำก็ร้องว้ากลั่น เพราะตกใจที่เด็กหนุ่มโยนกุญแจต่อให้กับเพื่อนจอมกวนของเขาอีกทอด
ไค นายขับมอเตอร์ไซค์เป็นใช่ไหม? แบบซิ่งพอสมควรน่ะ เจ้าตัวพยักหน้าหงึก
ก็พอซิ่งได้ แต่ซิ่งโหดแบบนายไม่เป็น ทำไม?
เอาของฉันไปขับ นายไปกับมิโดริ ไปทางตะวันตกส่วนฉันจะไปทางตะวันออก เพราะทางของฉันมันแก๊งซิ่งเยอะ พวกนายซิ่งไม่เก่งเดี๋ยวไปก็อันตรายให้เป็นห่วงเปล่า ๆ ไปเปลี่ยนเสื้อเป็นชุดฮูปเดี๋ยวนี้เลย พี่ไซยูกิ ขอฮูปของผมด้วย
ผ่านไป 15 นาทีหลังจากเตรียมตัวกันเสร็จเรียบร้อย ไคก็ขับรถประจำตัวของมายะออกจากเซ็นเตอร์ไปโดยมีมิโดรินั่งซ้อนท้ายพ่วงติดไปด้วย ทิ้งเอาไว้ก็แต่เด็กหนุ่มที่ยังยืนเช็คความเรียบร้อยของฮูปตัวเองอยู่
มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? ทำไมถึงให้คนอื่นใช้มอเตอร์ไซค์ล่ะ?
คู่หูของผมหายตัวไป ไม่รู้หายไปไหนตั้งแต่เช้าแล้ว เมื่อคืนผมก็ไม่ได้กลับแมนชั่นด้วยไปค้างที่บ้านริวเฮย์
อ้อ ! พี่เข้าใจแล้ว งั้น พี่ขออวยพรให้น้องเจอรินไว ๆ ละกัน ระวังตัวด้วยล่ะ ร่างเล็กยิ้มบางพยักหน้ารับพร้อมกับสวมแว่นกันลมตามด้วยถุงมือแล้วสตาร์ทรถซิ่งออกไป
ทางด้านไคกับมิโดริที่วิ่งวุ่นตามหาเพื่อนตัวน้อยทางตะวันตกของตัวเมืองก็เริ่มจะเจอศึกหนักเสียแล้วเพราะ
เฮ้ย ! ไอ้หนูนั่นน่ะ มานี่ซะดี ๆ เลย มาให้จับซะดี ๆ เล่นวิ่งทับเลนอย่างนี้ !!
เสียงตำรวจวัยกลางคนตะโกนไล่หลังมาแต่ไกล ส่วนด้านหน้าขก็มีเหล่าสายตรวจหน้าเลือดถือโล่การ์ดเตรียมตัวจับปรับเงินจากกระเป๋าของพวกเขาทั้งคู่ไอ้หน้าไหนกันที่มันบอกว่าทางนี้มันปลอดภัยกว่าเยอะ?! มีแต่ตำรวจบ้า ๆ ทั้งนั้นเลยนี่หว่า ไคตะโกนว่าพลางเหลียวซ้ายแลขวามองหาทางหนีทีไล่ที่สะดวกที่สุด
ตำรวจกับแก๊งซิ่ง ให้ฉันเลือก..ฉันว่าไม่เอาทั้ง 2 อย่างล่ะ น่ากลัวง่ะ มายะเขาใช้ชีวิตอย่างนี้ทุกวันเลยเหรอเนี่ย? มิโดริน้ำตาไหลพราก ๆ เป็นทางเมื่อนึกถึงเพื่อนจอมป่วนของเขา ทั้ง 2 มองหน้ากันแล้วหน้าซีดเหงื่อตก
เห็นทีต้องใช้วิธีของมายะซะแล้วแฮะ มิโดริ ! จับให้แน่นนะ จะบินแล้ว !! เด็กหนุ่มตะโกนเตือนให้คนซ้อนท้ายเกาะเอวเขาให้แน่นพร้อมกับบิดแฮนด์เพื่อเร่งเกียร์โชคเกอร์ให้เร็วขึ้น พอเห็นว่ามีจังหวะก็ซิ่งยกล้อไต่ไปตามกำแพงอย่างหลบพวกตำรวจได้อย่างรวดเร็วและปลอดภัย (?)
คะ ไค ไหนนายบอกว่าซิ่งแบบมายะไม่เป็นไง ?
ก็ซิ่งแบบมายะไม่เป็น แต่ซิ่งแบบเอลเป็นนี่ คำเดียวรู้ผล คู่สนทนานั่งเงียบตั่วสั่นไปตลอดทางเลย
ทางด้านมายะ
ไง มายะ ! มาทำอะไรตรงนี้เหรอ? หนึ่งในหนุ่มแก๊งซิ่งจอดรถทักทายร่างบางที่ซิ่งตีขนาบข้างมาอย่างรีบร้อน
อ้าว ! พวกพี่ ๆ เห็นคู่หูของผมบ้างหรือเปล่า? ทั้งหมดมองหน้ากันแล้วส่ายหน้าตอบ
ถ้าเป็นริน เพื่อนของนาย ไม่เห็นหรอก เอ่อ เดี๋ยวนะ ลูกพี่โทรมาน่ะ ผ่านไปชั่วครู่ก็หันหน้ากลับมาคุยกันตามเดิม
เมื่อกี้ พี่ไซยูกิโทรมาเหรอฮะ? คู่สนทนาพยักหน้าแล้วบอกสัญญาณอะไรบางอย่างให้กับเพื่อนร่วมแก๊งหลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไป
อืม เขาโทรมาบอกให้ช่วยหารินด้วยน่ะ เดี๋ยวยังไงก็โทรเข้ามือถือทุก ๆ ครึ่งชั่วโมงละกัน แยกกันตรงนี้
อืม ฝากด้วยนะฮะ
แต่ถึงจะช่วยกันค้นหายังไงก็หาไม่เจอซักที เสียเวลาไปเกือบครึ่งค่อนวันก็ยังหาไม่เจอ พอถึงเวลาพักทั้งหมดก็มาจอดเทียบท่ากันตามจุดที่นัดหมายเอาไว้ นั่นก็คือ บูทของมอเตอร์ปาร์คเซ็นเตอร์
เจอเปล่า? ไคกับมิโดริต่างพากันนั่งหอบ พูดไม่ออกได้แต่ส่ายหน้าลูกเดียว พอหันไปถามพวกเพื่อน ๆ ของไซยูกิก็ได้คำตอบเช่นเดียวกัน
หึ ! ไม่เลย เหนื่อยฟรี
มีทางเดียว โทรเข้ามือถืออีกรอบ ถ้าคราวนี้หาไม่เจอคงต้องพึ่งตำรวจซะแล้วล่ะ มายะกดเบอร์ของรินแล้วรอชั่วครู่
เป็นไง? มิโดริกระซิบถามแต่ก็ถูกดันออกห่างจากตัวมือถือ
คราวนี้ติดแฮะ ฮัลโหล ริน ใครน่ะ? อะไรนะ? อยู่ไหน? เฮ้ย ! ฮัลโหล? ฮัลโหล? ร่างเล็กพยายามกดเรียกสายซ้ำอีกรอบแต่คราวนี้กลับเงียบไม่มีสัญญาณตอบรับเหมือนกับถูกปิดเครื่อง
รินอยู่กับใครน่ะ? ซากะกับไซยูกิเดินเข้ามาร่วมแจมปัญหาด้วย
ไม่รู้ฮะ ผมนึกไม่ออกว่าใคร
จะเป็นเจ้าซินค์หรือเปล่า? เจ้านั่นยิ่งเป็นประเภทเจ้าคิดเจ้าแค้นอยู่ด้วย
เป็นไปไม่ได้หรอก มิโดริ ไอ้บ้านั่นมันยังนอนซมอยู่ในโรงพยาบาลอยู่เลย
ทำไมถึงแน่ใจขนาดนั้น? ไคพูดเสียงสูงเน้นคำตอบ
ก็ ฉันเป็นคนเตะผ่าหมากมันเองนี่นา นั่นก็หมายความว่าเรื่องที่มันบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาลก็ต้องมีฉันอยู่ในเหตุการณ์ด้วยใช่ไหมล่ะ? ทั้งหมดหน้าซีด นี่ขนาดบอกว่ากลัวจนร้องไห้ตัวสั่นนะเนี่ย ยังโหดขนาดนี้ ถ้าเจ้านี่สติดีสงสัยไม่เหลือแหง ๆ น่ากลัว
แล้วจะเอายังไงล่ะ?
ก็คงจะไปตามคำของมันล่ะ แต่ผมไม่กลัวคำขู่บ้า ๆ นั่นหรอก กำลังใจดีอย่างนี้ สบายอยู่แล้วน่า มายะยิ้มบางแล้วสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ออกจากบูทไปคนเดียวโดยไม่ฟังคำทัดทานจากคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย
ขอให้เจ้านั่นไม่ทำอะไรผลีผลามก็พอแล้วล่ะ กลัวจริง ๆ เวลามายะโกรธ ไคกับมิโดรินั่งหน้าซีดเมื่อนึกถึงวีรกรรมเก่า ๆ ที่เจ้าเพื่อนตัวดีเคยก่อเอาไว้ในอดีต ทั้งคู่หลับตาปี๋พร้อมกับนึกภาวนาในใจว่าขออย่าให้มีใครเข้าโรงพยาบาลอีกเลย ได้โปรดเถอะ
ผ่านไป 20 นาที มายะก็ซิ่งมาถึงจุดนัดพบตามที่คนในโทรศัพท์บอก ซึ่งนั่นก็คือแมนชั่นของมายะนั่นเอง (ขยายความ: มายะพักอยู่กับรินที่แมนชั่นของรินเอง เพราะเขาไม่สามารถแต่งเพลงตอนกลางคืนได้ถ้าอาศัยอยู่ที่แมนชั่นของตัวเองเนื่องจากเป็นการรบกวนชาวบ้านยามดึก ถ้างงก็กลับไปอ่านตั้งแต่ตอนต้น ๆ นะจ๊ะ)
เอ้า ! ฉันมาตามที่แกบอกแล้วนะ ไหนล่ะ..ริน? เงียบ ไร้เสียงตอบกลับ เด็กหนุ่มนึกฉุนจึงตะโกนถามกลับไปอีกครั้ง คราวนี้โชคดีที่มีเสียงตอบกลับมา ถึงแม้เสียงเอคโค่นั่นมันออกจะกวนประสาทหน่อยก็เถอะ
รินจังอยู่ตรงนี้ อยากได้ก็มาเอาเองเด้ !!
มายะถึงกับผงะถอยหลัง เสียงของใครฟะ? น่าเกลียดชะมัด ทั้งดุทั้งแหบห้ามทำอะไรรินนะเฟ้ย ! พูดเสียงดังทำใจดีสู้เสือพลางกระย่องขาตัวเองเบา ๆ ไปตามทางเดินหน้าห้องรับแขก ใจเย็นไว้ มายะ รินไม่เป็นอะไรมากหรอก ไม่เป็นอะไรชัวร์ ๆ ใจเย็นน่า เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าปอดตัวเองลึก ๆ แล้วกระชากลูกบิดเปิดประตูห้องรับแขกหวังจะให้คนข้างในห้องตกใจเพื่อจะได้ทำตามแผนได้สะดวกมือ แต่สิ่งที่ตอบกลับมาก็คือ หน้ากากแม่มดที่มีเสียงหัวเราะได้ มายะแทบจะลมจับ พูดไม่ออก ล้มลงนั่งแผละอยู่ตรงนั้นอย่างกับเจอผีหลอก ถ้าหากคนที่ใส่หน้ากากบ้า ๆ นั่นไม่ยอมถอดหน้ากากมาขอโทษก็คงไม่รู้อยู่ดีว่านี่คือคนบ้าไม่เต็มหรือว่าตัวอะไรกันแน่
ฮัลโหล ! มายะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ สบายดีเหรอ? เมื่อกี้ขอโทษนะ ไม่ได้นึกว่านายจะกลัวขนาดนั้น โทษที ชายหนุ่มผมสีแดงไหม้รีบฉุดคนตรงหน้าให้ลุกขึ้นพลางขอโทษขอโพยซะยกใหญ่พร้อมกับกล่าวคำทักทายไปด้วยในตัว
ชะ โช? นายมาทำอะไรที่นี่น่ะ? แล้วโจรลักพาตัวล่ะ? นายไม่เห็นมันเหรอ?
หึ ! จะมีได้ยังไงเล่าก็ในเมื่อคนที่เรียกนายมามันฉัน เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มใบหน้า มายะจับต้นชนปลายไม่ถูก นี่เราโดนหลอกเหรอเนี่ย?! หมายความว่าไงน่ะ? แต่ก่อนที่จะงงไปมากกว่านั้นตัวปัญหาก็เดินดุ่ม ๆ ออกมาจากห้องรับแขก
มายะ ! นายมาได้จังหวะพอดีเลยนะ ขอบใจมากนะ โช อุตส่าห์โทรไปเรียกมาให้ พอดีเลย มานี่ ๆ มีเรื่องให้นายช่วยหน่อย รินว่าพลางฉุดกระชากลากถูเพื่อนตัวเองให้มาดูผลงานไอทีที่ตัวเองทำเอาไว้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ
ริน นี่นายมาหมกตัวอยู่แต่ในห้องของฉันตลอดวันเลยเหรอ? แล้วทำไมไม่เปิดมือถือ? คนเขาเป็นห่วงรู้ไหม? ร่างเล็กได้ทีก็ว้ากเอา ๆ ใส่คู่สนทนาพร้อมกับเข็กหัวไปเต็ม ๆ แรง
น่า ๆ โทษที ๆ เผอิญมีเรื่องที่ต้องทำตัวคนเดียวน่ะ ก็เลยไม่อยากให้ใครมากวน อ๊ะ ! แต่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวนะ เรื่องที่ฉันตัวคนเดียวต้องทำต่างหาก ไม่ต้องมองแบบนั้นเลย มายะมองไปที่ตัวคอมพิวเตอร์ที่เพื่อนของเขาทำค้างอยู่ในวินเพจ (ก็ Windows นั่นล่ะจ้ะ) ในนั้นมีแต่ภาพดูไม่ได้ของนักร้องหนุ่มคู่ปรับตัวฉกาจของมายะ ซินค์แห่ง La Noir Phantom ตั้งแต่ภาพหลุด ๆ ฮา ๆ จนถึงภาพทะลึ่งลามก แล้วยังมีข้อความเขียนเน้นย้ำความผิดเอาไว้ใต้ภาพแต่ละภาพอีกต่างหาก
นายไปเอาภาพกับข่าวพวกนี้มาจากไหนน่ะ? ไปขอมาจากพี่ซากะ เมื่อคืนนี้ฉันเอาเรื่องของนายไปปรึกษากับพี่เขา ก็เลยได้รูปกับเนื้อข่าวพวกนี้มา กะว่าจะสแกนแล้วอัพเป็นเวบแฉให้พวกแฟน ๆ เขารู้น่ะ จำนวนคลับมันจะได้ลดลง เจ๊งไปเลยก็ดี สมน้ำหน้า ! อยากทำนายร้องไห้ดีนัก !!
มายะมองเพื่อนซี้ของตัวเองด้วยแววตาหวั่นผวา ไม่นึกแฮะว่าหมอนี่จะมีนิสัยเหมือนเรา น่ากลัวชะมัด ยิ่งอยู่ยิ่งคล้ายเข้าไปทุกทีแล้วนายเรียกฉันมาทำไม?
ก็ช่วยทำให้เวบมันดูสวยมีชีวิตชีวาน่าเข้ามาดูหน่อยสิ ฉันทำแบบนายไม่เป็นน่ะ ไม่ใช่โปรเฟสชันเนอร์หรอก ร่างบางมองหน้าเพื่อนอย่างอิดหนาระอาใจแต่ก็ยังอดที่จะแอบหัวเราะเบา ๆ ในลำคอไม่ได้
เออ ๆ รู้แล้ว หลีกสิ จะทำให้มันเช้งวับไปเลย เด็กหนุ่มใช้สารพัดโปรแกรมจนออกมาดูดีเยี่ยมน่าสนใจแล้วอัพโหลดเข้าเวบทันที
เสร็จแล้วใช่หรือเปล่า?
อืม ริน ขอบใจมากนะ เรื่องคราวนี้ เจ้าตัวส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนตอบ
ไม่เป็นไรหรอก เรืองแค่นี้เอง ทีนายยังช่วยเรื่องของฉันเลย เพื่อคู่หู แค่นี้สบายอยู่แล้วล่ะ รินตบไหล่คู่สนทนาเบา ๆ แล้วเดินคล้องบ่าอดีตเพื่อนอย่างโชกับคู่หูแสนดีอย่างมายะออกจากแมนชั่นกลับไปยังบริษัทอย่างหน้าชื่นตาบาน แต่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น เพราะทันทีที่ก้าวเท้าเหยียบบริษัทก็เจอเสียงด่าขรมของเพื่อน ๆ ในวงบวกกับบทลงโทษของยามะซ้ำลงไปอีก เหนื่อยจนแทบจะขาดใจตายคาที่เลยล่ะ
เพียงแค่ข้ามคืน รุ่งเช้า ข่าวอื้อฉาวทั้งหลายของซินค์ก็ถูกเผยแพร่ผ่านทางอินเตอร์เนทไปทั่วโลก ซิงเกิลที่กำลังจะวางแผงก็ต้องถูกเลื่อนออกไปไม่มีกำหนด การเล่นไลฟ์ตามคลับต่าง ๆ ก็ต้องระงับอย่างกะทันหัน แม้กระทั่งการสัมภาษณ์ตามสื่อต่างๆ ก็ยังถูกยกเลิก รวมไปถึงภาพแฟชั่นต่าง ๆ ก็ถูกแบนเอาท์ด้วยเช่นกัน เป็นอันว่าแผนแก้เผ็ดของมายะและรินเป็นอันสำเร็จตรงตามเป้าหมายสมบูรณ์แบบ 100 เปอร์เซ็นต์ ก็บอกแล้วไง คนที่เล่นบ้า ๆ กับหนุ่มน้อยหน้าหวานน่ะ มันไม่เคยโชคดีเลยสักราย
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]