CD 14
ไฮ ! แจ็ค คราวนี้คงต้องพึ่งคุณอีกแล้วล่ะไม่เป็นไรหรอก เพื่อคิมิกะซังสุดสวยซะอย่าง อะไรผมก็ทำได้ทั้งนั้นล่ะ
ขอบใจมากจ้ะ สาวน้อยพูดเสร็จก็โปรยยิ้มหวานแล้วก็เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี
พักกลางวัน
นี่ ๆ ชุดมาถึงแล้วล่ะ เดี๋ยวรีบ ๆ เข้าห้องเปลี่ยนเสื้อเลยนะ มิโดริวิ่งมาพร้อมกับใบแจ้งกำหนดการถ่ายทำ MV Cat Boyz แล้วก็วิ่งออกไปประสานงานกับคิมิกะอีกรอบ
ชุดมาถึงแล้ว สงสัยได้ถ่ายกันยาวแน่ รินถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยัดแซนวิชเข้าปากตัวเอง
ว่าแต่ว่าใครเป็นคนออกแบบเสื้อผ้าที่จะใช้ในการถ่ายคราวนี้ล่ะ?
ไม่รู้นะ ริน เห็นคิมิกะซังเขาบอกว่ามิยาเงะให้เพื่อนที่เป็นดีไซน์เนอร์ช่วยออกแบบน่ะ ไคตอบพลางจิบเบียร์พลางเลื่อนจานไปให้ซุย
เออ ! มายะ เห็นนายบอกว่าจะเอาวิดีโอที่อัดภาพการแข่งขันมอเตอร์พาร์คมาตัดต่อกับ MV เหรอ?
ก็อาจจะนะ พวกยามะซังเขาบอกว่าเนื้อเพลงมันมีอยู่ช่วงหนึ่งที่บ่งบอกถึงความเร็วและความเป็นอิสระนี่ สงสัยคงเอาเนื้อเดิมที่ฉันเขียนไปแก้ใหม่มั้ง มายะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอแล้วชวนเพื่อน ๆ ในวงคุยในหัวข้ออื่นต่อ แต่ก็ถูกขัดด้วยเสียงเคาะกระจกเรียกของริวเฮย์และยามะ
โทษทีที่มาขัดจังหวะนะ แจ็คเรียกแล้วล่ะ ไปเตรียมตัวเถอะ ทั้งหมดพยักหน้ารับแล้วเดินออกจากโรงอาหารไป
ผ่านไป 10 นาทีเหล่าหนุ่ม ๆ ก็ได้มาอยู่กันพร้อมหน้าที่ห้องแต่งตัว
มาตรงเวลาดีนะ รีบๆ แต่งตัวซะ เอาตารางงานกับสคริปท์ไปดูกันก่อนแล้วค่อยไปหาฉันที่ห้องมีทติ้งรูม พูดจบผู้จัดการสาวก็ยื่นเอกสารปึกเล็ก ๆ ให้กับพวกเขาแล้วเดินออกจากห้องไป
บอกให้รีบแล้วไหนล่ะ เสื้อผ้า? อ้อ ! เจอแล้ว รินส่ายหน้าอย่างหน่าย ๆ แล้วเดินไปหยิบชุดของตนเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ตามด้วยคนอื่น ๆ ที่ทยอยกันหยิบชุดเสื้อผ้าของตัวเองไปเปลี่ยนสักชั่วครู่ทุกคนก็ออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อพร้อมกับอิมเมจใหม่ที่แต่ละคนแทบจะจำเพื่อนของตัวเองไม่ได้เลย แต่ว่า รอแล้วรอเล่าคนสุดท้ายที่อยากให้ออกมาเผยโฉมกลับไม่ยอมออก
เฮ้ ! มายะ ๆ พวกเราต้องรีบไปที่ห้องซ้อมกันนะ ทำไมนายยังไม่ออกมาอีกล่ะ? มิโดริกับรินช่วยกันตะโกนเรียกแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีเสียงตอบกลับมา ทั้งคู่รู้สึกแปลกระคนสงสัยจึงอาสาว่าจะเป็นคนเข้าไปลากเพื่อนตัวดีออกมาเอง
ไอ้บ้าเอ้ย ! ใครบอกให้ตัดชุดของฉันอย่างนี้ฟะ? แล้วอย่างนี้จะออกไปยังไงดีเนี่ย กลุ้มชมัด มายะมองตัวเองในกระจกเงาตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางมองชุดของตัวเองแล้วถึงกับช็อคที่เสื้อผ้าของเขาไม่เหมือนใคร เพราะแต่ละคนถึงแม้จะวาบหวามแต่ก็ยังอยู่ในแบบวิชวลร็อคไม่หวือหวามากนัก คนไหนที่มีร่างกายใหญ่บึกบึนก็จะได้ชุดที่ดูเป็นแมนไปเลย แต่ว่าชุดของหนุ่มน้อยคนนี้ดันไม่เหมือนใครเขาเลยแม้แต่นิดเดียว เอาเหอะ จำใจใส่ก็ได้ เพื่องาน เพื่องาน คิดย้ำเตือนตัวเองพลางกัดฟันเปลี่ยนชุดพลาง
มายะ เป็นอะไรหรือเปล่า? มายะ?
มะ ไม่เป็นไรหรอก ช่วยหยิบเสื้อโค้ทที่ฉันถอดทิ้งไว้ข้างนอกให้หน่อยสิ ริน
ได้สิ มิโดริรีบกุลีกุจอไปหยิบเสื้อโค้ทแล้วโยนให้กับเพื่อนของตน ผ่านไปไม่นานมายะก็ออกมาพร้อมกับเสื้อโค้ทตัวหน้า
อ้าว ทำไมไม่เปลี่ยนเสื้อล่ะ? ทั้ง 2 หนุ่มหน้าหวานต่างพากันถามขึ้นเสียงเดียวกันเพราะแปลกใจที่เพื่อนซี้เอาเสื้อโค้ทมาคลุม
เปลี่ยนแล้วต่างหาก แต่มันหนาวก็เลยอยากใส่เสื้อโค้ทคลุมน่ะ
อืม ยังไงก็แล้วแต่ เรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวคิมิกะซังโกรธแล้วจะยุ่ง ทั้ง 3 พยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป
ณ ห้องมีทติ้งรูม
ทำไมถึงช้ากันขนาดนี้ แค่เปลี่ยนเสื้อไม่ใช่เหรอไง? ฉันไม่ได้บอกให้ศึกษาตารางเวลาอย่างละเอียดซักหน่อย
ขอโทษที คิมิกะซัง บังเอิญคราวนี้เสื้อผ้ามันใส่ยากอยู่ซักหน่อยก็เลยเสียเวลาน่ะ ไคพยายามอธิบายเสียงเรียบเพื่อระงับอารมณ์โกรธของคิมิกะ แต่ก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงตวาดปนโมโหของมายะ
มันไม่เสียเวลาซักเท่าไรหรอก มันทำใจยากที่จะใส่เสื้อผ้าที่พิสดารสุด ๆ นี่ต่างหาก แถมยังให้ฉันแสดงบทแปลก ๆ อีกด้วย คิดหรือว่าฉันอยากจะทำ ทุเรศที่สุด !! พูดเสร็จก็ยื่นสคริปท์ที่ฉกมาจากมือของริวเฮย์ใส่หน้าคิมิกะแล้วเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว ความคิดที่จะทำเพื่องานของเขาล่มสลายพังครืนไม่เป็นท่าทันทีที่จบการอ่านบทแสดงของตนมายะโกรธอะไรของเขาน่ะ? ทั้งหมดมองหน้ากันแล้วตอบคิมิกะเป็นเสียงเดียวกันว่า
ไม่รู้ครับ พูดเสร็จก็เหงื่อตกกันเป็นแถว แต่ก็ถึงบางอ้อเมื่อเอลหยิบสคริปท์ขึ้นมาอ่านแล้วโยนให้ซุยบอกให้คนอื่นรู้ถึงสาเหตุ
คิมิกะซัง ทุกคน ฟังทางนี้นะ แจ๊คเขาจะให้มายะแสดงบทแนวอีโรติคตอนช่วงโซโลเบสของเขากับมิโดริ ทางมิโดริไม่เป็นไรหรอก ฉากก็แค่เดินไปกับเพื่อนผู้ชายธรรมดา ๆ แต่ว่ามายะน่ะ จะให้ไปแสดงฉากอย่างว่าหน้ากระจกล่ะ เอาไงดี คิมิกะซัง? ถึงคราวนี้ริวเฮย์ มิโดริและรินรีบวิ่งออกไปตามเพื่อนร่างบางของตนกลับเข้าห้องทันที ส่วนผู้จัดการสาวของวงก็รีบวิ่งไปหาผู้กำกับบทสมองเล็กทันที ส่วนพวกที่เหลือก็ได้แต่ยืนรอผลที่ห้อง
ไอ้แจ๊คบ้า ! ทำงานฉันพังหมด ต้องรีบไปให้มันแก้บทแล้ว ไม่งั้น สยองแหง ๆ ไม่อ๊าว แจ๊คคคค นายอยู่หนายยยย ????
ทางด้านกลุ่มของริน
มายะ นายอยู่ไหน? เจอไหม มิโดริ?
ไม่เจอ ริวเฮย์ซังล่ะ? เจ้าของชื่อส่ายหัวหงึก
ห้องซ้อมก็ไม่มี ห้องแต่งตัวก็ไม่มี อยู่ไหนกันแน่?
หรือว่า มิโดรินึกได้อย่างนั้นจึงรีบชวนเพื่อนร่วมวงไปที่ห้องเรียบเรียงเสียง (Arrange Room) ทันที
ณ ห้องเรียบเรียงเสียง
คิดถูกแฮะ อยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย มายะ ร่างบางมองหน้าพวกเพื่อน ๆ แล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
ทำไมถึงหาเจอล่ะ?
ก็คิดว่านายจะต้องมาดูเนื้อเพลง Cat Boyz แน่ ๆ เพราะขนาดนายโกรธมันก็ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแหง ๆ
แต่ผมก็ไม่ได้เขียนอะไรแปลก ๆ ซักหน่อย ยามะก็ยังเอาให้คุณเช็คดูเลยนี่นา มิโดริกับรินพยักหน้ารับอื้อ ทำให้มายะหัวเราะคิก
ฉันไม่ได้ว่าพวกนายซักหน่อย เพลงมันก็แนวนี้อยู่แล้วนี่ จะแสดงในแนวอย่างว่าก็ไม่แปลก แต่ที่ฉันเจ็บใจก็คือ ชุดกับบทแสดงนั่นต่างหาก ยัยคิมิกะบ้า ! บอกให้เอาซาไกซังก็ไม่ยอมเชื่อ ดันไปคว้าเอาไอ้ฝรั่งตาน้ำข้าวจากที่ไหนก็ไม่รู้มาเป็นผู้กำกับ พูดพลางกัดฟันกรอด
เอ๋ ชุด? เขาให้นายใส่ชุดอะไรล่ะ? ร่างบางหยุดคิดชั่วครู่ก่อนจะถอดเสื้อโค้ทออก แต่ละคนที่เห็นถึงกับเงียบเพราะตะลึกบวกอึ้ง ก็ในเมื่อชุดที่ใส่ในการถ่ายทำ MV คราวนี้แทบจะเรียกได้ว่านู้ดเลยก็ได้ ไม่มีเสื้อมีแต่กางเกงเอี๊ยมหนังสีดำแนบเนื้อสั้นเหนือเข่า ถุงมือเปิดนิ้วกับบู้ทหุ้มข้อแบบส้นสูงสีดำเท่านั้น
เฮ้ย ! นิ นี่ เอ่อ มันสุด ๆ เลยนะ มิโดริพูดไม่ออกได้แต่ปิดหน้าปิดตา
สมควรที่นายจะต้องโกรธ เป็นฉัน ฉันก็โกรธเหมือนกัน ให้ใส่เสื้ออย่างนี้แถมยังต้องแสดงบทอย่างนั้นอีก รินพูดพลางกำหมัดพลางราวกับว่าจะโกรธแทนคู่สนทนา
ริวเฮย์ ผมขอโค้ทคืนเถอะ เจ้าของชื่อพยักหน้าแล้วหยิบโค้ทสวมคืนให้กับเด็กหนุ่มพร้อมกับกลัดกระดุมให้ทุกเม็ดผมว่า ตอนนี้คุณควรจะปิดเรื่องนี้เอาไว้ก่อน รอจนกว่าเขาเมคอัพเสร็จแล้วเรียกไปถ่ายถึงจะค่อยถอดเสื้ออกดีกว่านะ ร่างบางพยักหน้าหงึกแล้วลุกเดินออกจากห้องไปพร้อม ๆ กับพวกริวเฮย์
ผมเองก็เห็นด้วยกับคุณ ว่าแต่ แจ๊คนี่คือใครกัน?
ได้ยินจากคิมิกะนะว่าเป็นผู้กำกับเพลงร็อคชื่อดังจากเมืองนอกที่เคยทำ MV Forest & Sea ให้กับ La Noir Phantom ที่เป็นคู่แข่งของพวกเรา ถามไปทำไมกัน มายะ? มิโดริอธิบายเสร็จก็ตบท้ายด้วยคำถามชวนหัว
เปล่า ก็แค่อยากตั๊นหน้าหมอนั่นเท่านั้นล่ะ ชื่อดังยังไงฉันก็ไม่กลัวหรอก อยากเจอซักหน คนพูดหน้าไม่ซีดแต่คนฟังกลับซีดยิ่งกว่าเห็นผี เพราะพวกเขารู้ดีถึงความหนักของหมัดที่มาจากกำปั้นเล็ก ๆ ของคนตรงหน้าว่ามันเจ็บขนาดไหน ต่างก็ภาวนาว่าอย่าให้ไฟโมหะของเพื่อนร่างเล็กลุกพรึ่บขึ้นเลยถ้าหากเจอไอ้คนที่ชื่อแจ๊คนี่เข้าจริง ๆพอเคลียร์เรื่องต่าง ๆ เสร็จก็ถึงเวลาที่ต้องเมคอัพและเซ็ทผม อิมเมจในการแต่งหน้าเน้นความเป็นดีเพนเดนท์ ทุกคนต่างรอเวลาที่ผู้กำกับคนใหม่จะมาเพราะจะได้เริ่มงานกันซักทีหลังจากที่วุ่นกันมาเกือบ 2 ชั่วโมงแถมยังต้องรอสตาฟฟ์เซ็ทของตามรายการและสคริปท์อีกราว ๆ 4 ชั่วโมง และตอนนี้ก็เกือบจะ 2 ทุ่มแล้วด้วย
เอ้า ! พวกหนุ่ม ๆ เตรียมพร้อมกันเสร็จหรือยัง? ทุกคนพยักหน้าตอบ
มายะ นั่นไง แจ๊คที่ฉันพูดถึงน่ะ มิโดริว่าพลางชี้ไปทางหนุ่มผมทองนัยน์ตาสีฟ้าหุ่นล่ำบึ้กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คิมิกะ
คิมิกะซัง นั่นน่ะเหรอ แจ๊ค? หญิงสาวขยิบตาเป็นคำตอบให้กับเอล
ก็ดี ไม่ผิดตัวแน่ ๆ มายะยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับเดินไปหาเจ้าหนุ่มฝรั่งคนนั้น ทำให้พวกคิมิกะและเพื่อนร่วมวงหน้าซีดกันสุด ๆ
นี่คงจะเป็นมายะสินะ เอ่อ ผมพูดภาษาญี่ปุ่นได้นะครับ ถ้าอย่างไรก็จับมือเป็นการทักทายหน่อยได้ไหมครับ? ร่างบางไม่ว่าอะไร มีแต่จับมือทักทายกับโปรยยิ้มหวานโรยเสน่ห์ให้ลูกเดียว เฮ้อ ! เจ้ามายะมันคงไม่ทำอะไรบ้า ๆ ถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลแล้วมั้ง ทั้งหมดถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ ที่ทุกคนคิดน่ะ ถูกครึ่งเดียวเอง เพราะไอ้มืออีกข้างที่ว่างอยู่กลับหยิบสีเพนท์แบ็คกราวน์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาป้ายตั้งแต่หัวจรดเท้าหลาย ๆ สีอย่างมันส์ในอารมณ์มาก พอเสร็จธุระเจ้าตัวก็สะบัดมือทิ้งอย่างไม่ใยดี ทำเอาทุกคนรวมทั้งตัวชายหนุ่มเองยืนเอ๋อกินและช็อคค้างสนิท
ไม่ต้องลบทิ้งนะ ถ้าผมเห็นหน้าคุณขาวเมื่อไรคราวนี้เจอสาดทั้งถังแน่ พูดเสร็จก็เดินไปถอดเสื้อโค้ทออกอย่างอาย ๆ ร่างกายที่แทบจะไม่มีอะไรปกปิดของเด็กหนุ่มถูกเปิดเผยตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่รู้ว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่ในใจแต่ว่าทุกคนที่อยู่ที่นั่นกลับคิดว่าเขาสวยและเซ็กซี่ที่สุดโอ้ ! คุณจะโกรธผมก็ไม่ว่า แต่ผมคิดว่าคุณแต่งอย่างนี้มันเข้ากับอิมเมจของเพลงมาก ๆ เลยครับ เริ่มต้นถ่ายกันเถอะครับ แจ๊คพูดชมพร้อมกับยิ้มแบบมาดแมนให้ ทำเอาร่างเล็กยิ้มอย่างเขิน ๆ เท่านั้นล่ะ แต่ละคนก็พากันรุมหัวเข้ามาถามเจ้าตัวอย่างคนสอดรู้สอดเห็นสอดเป็นสอดตาย มายะไม่โกรธแต่ก็เลี่ยงไม่ตอบ หากต้องสะดุดกึกกับคำถามของซุยที่ว่า จะถ่ายยังไงในเมื่อเจ้าตัวไม่ชอบถ่ายแนวไฮเปอร์อีโรติค
จริงอย่างที่นายพูด ทำยังไงดีหว่า? ทั้งหมดรวมหัวคิดกัน แล้วในที่สุดซุยก็คิดออกฉันมีความคิดนะ เมาก่อนถ่าย เป็นไง? หนุ่ม ๆ ทั้งหลายพากันตาเบิ่งค้าง โดยเฉพาะตัวเจ้าปัญหา ตาดันค้างมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัวเลยทีเดียว
เดียะ เดี๋ยว ให้ฉันกินเหล้าทำไม?
ก็ถ้านายเมา นายก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองทำอะไรอยู่ ปกตินายจะต้องดวดเหล้าแรง ๆ ถึงจะเมาใข่ไหมล่ะ? เพราะงั้น ฉันก็เลยสั่งไวน์จากโรงแรมที่อยู่ใกล้ ๆ นี่มาขวดนึงน่ะ เอาไว้ถึงฉากนั้นเมื่อไร นายก็ค่อยเปิดมาดื่มละกัน ดีไหมล่ะ? มายะยืนคิดชั่วครู่แล้วก็ปลงตกจนได้
ก็แล้วแต่นายเหอะ ยังไงก็ทำให้ถ่ายแบบเทคเดียวผ่านไม่มีเทคที่ 2 ก็พอ พูดเสร็จก็เดินไปเซ็ทเครื่องดนตรีของตัวเองพอทุกอย่างเรียบร้อยลงตัวก็ได้เวลาถ่ายทำจริง ๆ ซักที ซึ่งขณะนี้คือเวลา 3 ทุ่ม
อืม มายะ ผมว่าคุณใส่แจ๊กเกตหนังแขนยาวแนบเนื้อสีดำคลุมเอาไว้ดีกว่านะครับ เดี๋ยวผมจะไปหยิบให้ นี่พวกสตาฟฟ์คงลืมหยิบมาแน่เลย ริน คุณเองก็ต้องใส่โค้ทหนังสีดำเหมือนกันไม่ใช่ใส่แค่ชุดกระโปรงแนบเนื้อผ่าข้างแถมสั้นเหนือเข่าแบบนี้ ในฉากที่พวกคุณเล่นดนตรีนี่จะต้องใส่เสื้อคลุมกันทุกคนครับ รอสักแป๊บนะ
เอ๋ ! เจ้าหมอนี่ก็มีดีเหมือนกันนี่นา เนอะ ไคเดินมาตบไหล่ร่างบางพร้อมกับยิ้มกวนก็ลองไม่มีดีดูสิ เจออีกรอบแน่ มายะยิ้มยวนตอบ ทำเอาไคกับรินหนาวสันหลังไปพอสมควรทีเดียว
พอเสื้อคลุมของหนุ่มหน้าหวานทั้ง 2 มาถึงก็จัดแจงรีบสวมใส่แล้วแสตนด์บายตำแหน่งของตนทันที ผู้กำกับหนุ่มถามถึงความเรียบร้อยของเหล่าสตาฟฟ์และอุปกรณ์ต่าง ๆ กับคิมิกะแล้วหันหน้ามาถามเหล่าหนุ่ม ๆ แห่งวง Night Fairy ซึ่งทุกคนก็ให้สัญญาณว่าพร้อมเต็มที่
เอาล่ะ 1 2 3 พอแจ๊คให้สัญญาณเริ่มการถ่ายทำ เหล่าสตาฟฟ์ก็ทำหน้าที่ประจำตำแหน่งของตนอย่างขะมักเขม้น พวกหนุ่ม ๆ ทั้งหลายต่างก็โชว์ความสามารถของตนออกมากันอย่างเต็มที่ พอเล่นจบทุกหน่อก็รีบ ๆ วิ่งมาดูงานของตนที่ห้องมีทติ้งรูม ทั้งแจ๊คและคิมิกะก็ช่วยกันเช็คว่าตรงไหนดีไม่ดี
อืม ตกลงว่าเดี๋ยวช่วยเล่นใหม่อีกรอบละกัน เพราะช่วงของยามะรู้สึกจะไม่ตรงสเตปซักเท่าไร มายะหันไปถามพวกเพื่อน ๆ เพื่อขอความคิด ซึ่งแจ๊คกับเอลก็เห็นด้วย
ดูเอลสิ เล่นซะฮาร์ดสุด ๆ เลยอ้ะ กลองจะเจ๊งหรือเปล่าเนี่ย? ไคพูดพลางกอดคอเจ้าของชื่ออย่างอารมณ์ดีสุด ๆ
ไม่เจ๊งหรอก เห็นเล่นแรง ๆ อย่างนี้ก็เถอะ ไม่เคยทำกลองเจ๊งหรอกน่า ชายหนุ่มว่าพลางขยี้หัวคู่สนทนาเบา ๆ
พวกนายคืนดีกันตั้งกะเมื่อไร เห็น 2 อาทิตย์ที่แล้วไคยังเตะผ่าหมากนายอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? มิโดริขมวดคิ้วงงแล้วหันหน้าไปถามเอาความแน่ใจกับรินและซุย
เออ ! จริงด้วย หายโกรธกันแล้วเหรอ?
ก็เขาหายโกรธกันแล้วน่ะสิ ถึงคุยกันได้ถูกคออย่างนี้น่ะ มายะเดินมาจับกลุ่มคุยกับพวกเพื่อน ๆ ด้วยคน ทั้ง ๆ ที่จุดประสงค์ที่มาก็เพื่อเรียกให้ไปแสตนด์บายประจำตำแหน่งแท้ ๆ แต่พอเห็นเจ้า 3 หน่อจอมยุ่งนี่คุยถึงเรื่องไคกับเอลแล้วเกิดอาการอยากจะเข้าไปเป็นผู้ไกล่เกลี่ยกรณีพิพาทขึ้นมาทันที ก็เลยลืมหน้าที่ของตนไปสิ้นมายะ ขอบใจนายมากเลยนะ นี่ถ้าวันนั้นไม่มีนายคงแย่แน่ ๆ เลยล่ะ ไอ้วันนั้นที่ว่าคือวันที่เอลถูกประทุษร้ายจนต้องกลับไปนอนพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน ถ้ามายะไม่พูดให้ไคเกิดสำนึกในความผิดที่ตนเองก่อเอาไว้คงยากที่ 2 คนนี้จะกลับมาคืนดีกันได้เหมือนเดิม
ไม่เป็นไร เพื่อนกันก็ต้องช่วยกันอยู่แล้วล่ะ ว่าแต่ นายเลิกนิสัยบ้า ๆ นั่นหรือยัง ไค? เจ้าตัวส่ายหน้าคงแก้ไม่ได้ทั้งชาติแล้วล่ะ แต่จะพยายามปรับตัวละกัน เอ นายถามเรื่องนิสัยใจร้อนของฉันเป็นครั้งที่ 3 แล้วนะ เมื่อไรจะเลิกพูดถึงซักทีล่ะ
เมื่อไรงั้นเหรอ เมื่อเอลไม่บ่นถึงนิสัยบ้า ๆ นั่นฉันก็จะไม่พูดถึงเหมือนกัน เอ้อ ! เกือบลืม ไปแสตนด์บายได้แล้ว พูดพลางดุนหลังพวกรินให้ไปเซ็ทเครื่องดนตรีประจำตำแหน่งตัวเอง
การถ่ายทำครั้งที่ 2 ผ่านไปได้ด้วยดี คิมิกะและทุกคนเอาวีดีโอมาช่วยกันเช็คอย่างละเอียดอีกรอบ ซึ่งการเช็คครั้งนี้ไม่มีปัญหาอะไรจึงเป็นอันว่าผ่าน การถ่ายทำภาคเพลย์ ลิงค์ก็เสร็จสมบูรณ์ด้วยดี (เพลย์ ลิงค์ถ้าเรียกง่าย ๆ ก็มิวสิค เพลย์หรือภาคเล่นดนตรีล่ะจ้ะ)
เดี๋ยวให้พัก 2 ชั่วโมง ไปพักผ่อนทำธุระส่วนตัวแล้วกลับมาเมคอัพเตรียมตัวถ่ายส่วนที่เหลือนะ ตอนนี้ก็ราว ๆ 4 ทุ่ม 45 เที่ยงคืนมารวมตัวละกัน คิมิกะสั่งทางพวกซุยเสร็จก็วิ่งวุ่นไปสั่งพวกสตาฟฟ์ต่อ
เห็นอย่างนี้รู้สึกสงสารคิมิกะซังยังไงชอบกลนะ
เป็นเรื่องปกติของคนที่ทำหน้าที่ผู้จัดการ แต่คิมิกะเขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูงมันก็ธรรมดาที่เราจะต้องเคารพเจ้าหล่อนนี่นะ ไปกินข้าวกันเหอะ หิวแล้ว มายะเดินเข้าไปกอดคอมิโดริกับไคแล้วเดินลิ่ว ๆ ลากเพื่อน 2 หน่อไปที่โรงอาหารเป็นคนแรกก่อนใครเพื่อนณ โรงอาหาร
เป็นไง? มีอะไรให้กินแก้หิวบ้าง? รินกับยามะถามเสียงร่าแถมยิ้มกวนเพราะพวกเขารู้กันดีอยู่แล้วว่าไม่มีใครมานั่งเปิดร้านอาหารกลางดึกชัวร์ บริษัทปิดตั้งแต่ 6 โมงเย็นนั่นก็หมายความว่าโรงอาหารก็ต้องปิดตามไปด้วย
รู้อยู่แล้วก็ไม่ต้องพูดกวนเลย คนยิ่งหิว ๆ อยู่ เด็กหนุ่มผมหน้าม้าพูดเสียงดุแล้วเดินออกนอกโรงอาหารไป ตามด้วยพวกหนุ่ม ๆ ที่เหลืออยากกินอะไรหรือเปล่า? เดี๋ยวผมเลี้ยง ริวเฮย์ยิ้มนิด ๆ แล้วเดินมาโอบเอวบาง ๆ ของมายะ
อะไรก็ได้ ตามใจคุณอยู่แล้ว ริวเฮย์
หวานจังนะ คู่นั้น มิโดริอดที่จะนินทาเล่นไม่ได้เพราะคู่ของมายะทำอย่างกับว่าเวลานี้โลกทั้งใบมีแค่เขา 2 คนอาศัยอยู่เท่านั้น
พูดเป็นเล่น พวกเราน่ะ ดีกว่าตั้งเยอะ ซุยว่าพร้อมกับก้มลงไปหอมแก้มร่างเล็กเบา ๆ
อะไร?
กำลังใจครับ ที่รัก ทั้งคู่หัวเราะคิกแล้วเดินน้ำหน้าเข้าภัตตาคารของโรงแรมเพื่อไปจองโต๊ะให้คนอื่น ๆ ที่ยังมาไม่ถึง
พอครบคณะก็ได้ฤกษ์งามยามดีที่จะสั่งอาหารมารับประทานแก้หิวกัน พนักงานแทบจะจดรายการอาหารไม่ทันเพราะแต่ละคนสั่งรัวเป็นชุดจนเสียงที่พูดออกมาแทบจะฟังไม่ได้ศัพท์เลยทีเดียว แต่ในที่สุดก็พยายามจดจนครบจำนวนคนจนได้
งานนี้พวกเราแชร์กันออกเถอะ สั่งแต่ละอย่างแพงสุด ๆ ยามะพูดพลางมองบิลที่วางไว้ตรงหัวโต๊ะ แต่รินกับมายะกลับค้านหัวชนฝา
แต่ฉันไม่ออกนะ เพราะริวเฮย์เขาบอกว่าจะเลี้ยงส่วนของฉัน มายะขยิบตาให้ริวเฮย์เป็นสัญญาณ
ฉันก็เหมือนกันเนอะ ยามะ ชายหนุ่มพูดไม่ออกได้แต่พยักหน้าเออออไปตามเรื่อง
ถ้าอย่างนั้น เอลเลี้ยงฉันด้วยสิ ไคยิ้มหวานให้กับคู่รักของตนเป็นการอ้อน ทีอย่างนี้กลับอ้อนได้ปกติไหงไม่ทำเล่า ไค
ซุยต้องเลี้ยงด้วยนะ เจ้าตัวยิ้มบางพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
และแล้วมื้อหฤโหดนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี โดยที่คนออกตังค์มีแค่ 4 คนเท่านั้น ที่เหลืออีก 4 ก็ฟาดกันซะพุงกางอิ่มแปล้ ยังดี ที่กระเป๋ายังไม่ฉีกจนเย็บติดกันเหมือนเดิมไม่ได้
กลับมากันแล้วเหรอ? ยังเหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงนี่นา ไปนอนพักผ่อนก่อนก็ได้ เพราะยังไงก็ใส่ชุดเดิมตลอดอยู่แล้ว พอฉันเรียกพวกเธอก็เตรียมถอดเสื้อคลุมออกก็พอนะ แล้วนี่ สคริปท์ที่แก้ใหม่เมื่อกี้ เอาไปอ่านกันซะ หวังว่าคราวนี้คงไม่มีปัญหาแล้วนะ มายะรับสคริปท์มาแล้วมานั่งอ่านที่ห้องมีทติ้งรูมพร้อมกับคนอื่น ๆ ซุยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็คว้าสคริปท์
ไหน ขอดูด้วยคนสิ อะไร อิมเมจสตอรี่ของเรื่องคือให้เด็กหนุ่มที่เป็นดิจิตอลกราฟฟิคคนหนึ่ง เดินไปที่กลางสนามหญ้าไปหยิบนาฬิกาที่เป็นสร้อยลูกตุ้มขึ้นมาดูแล้วก็เป็นฉากของพวกเราแสดงดนตรีท่อนแรก แล้วจะมีจังหวะอินโทรช่วงที่ 2 ช่วงนั้นจะเป็นภาพที่เด็กผู้ชายเดินจากตรงจุดที่เขาเก็บนาฬิกาได้แล้วออกเดินทางต่อไปเพื่อไปเปิดประตู ณ บ้านร้างแห่งหนึ่ง ที่นั่นเขาจะเจอคำเชื้อเชิญของตัวตลก 2 คนซึ่งแสดงโดยไคและซุยพาไปเที่ยวทุก ๆ ส่วนในบ้าน แล้วพาออกมาปล่อยให้เด็กคนนั้นเดินทางต่อไป พอจบฉากนี้ก็จะเข้าช่วงกลางของท่อนที่ 2 พอดี หลังจากนั้นก็จะเป็นฉากพวกเราเล่นจนถึงอินโทรท่อนไซด์ฮุค (ท่อนฮุคย่อยที่มีก่อนท่อนฮุคนั่นล่ะค่ะ แต่ไม่ใช่ท่อนว่างนะ) พอถึงท่อนร้องของไซด์ฮุคก็จะตัดกลับมาที่ฉากการเดินทางของเด็กหนุ่มอีกครั้ง คราวนี้เขาเดินทางมาถึงเมืองใหญ่ คงจะเป็นโตเกียวนี่ล่ะมั้ง ต่อนะ เขาเดินหลงทางเข้าไปในซอกหลืบแห่งหนึ่งแล้วเจอหนุ่มสาวกำลังจีบกันอยู่ หนุ่มสาวที่ว่าก็คือยามะกับริน เขาตกใจจนรีบวิ่งออกมามาชนเข้ากับหนุ่มใหญ่คือริวเฮย์ที่กำลังเดินไปทางสนามแข่งรถกับเพื่อน ๆ ของเขาอีก 2 คน คือเอลและมิโดริ เด็กหนุ่มแปลกใจและนึกสงสัยจึงเดินตามพวกคนเหล่านั้นไป จบฉากนี้ก็จะเป็นฉากฮุคของพวกเรา แล้วตามด้วยท่อนโซโล ท่อนนี้จะเป็นฉากของมายะล้วน ๆ เลยล่ะ เสร็จแล้วก็จะเข้าฉากของท่อนฮุคสุดท้าย ซึ่งจะเป็นฉากของเราสลับกับฉากการแข่งขันของมายะที่มอเตอร์ปาร์คกับพวกเราที่ไปเชียร์นะ จบเพลงก็คือฉากที่เด็กหนุ่มรู้ว่าตัวเขาเองควรจะทำอะไรต่อไปในชีวิตของเขา เจ้าหนูนี่จะกำนาฬิกาแน่นแล้วเดินเข้าไปในเมืองใหญ่อีกครั้ง
อิมเมจผิดไปจากที่คิดแฮะ มายะว่าเสียงดังพร้อมกับลุกพรวดเดินออกจากห้องไปเวลาเดียวกับที่คิมิกะมา
เอ แต่ก็โอเคไม่ใช่เหรอ? นั่นคิมิกะเรียกแล้วล่ะ ทั้งหมดพยักหน้าแล้วเดินตามสาวเจ้าไป
ได้อ่านคอนเซปท์บ้างแล้วใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มกันเลยนะ
เดี๋ยวก่อน ! คุณเปลี่ยนคอนเซปท์ของผมเฉยเลยนะ แจ๊ค หนุ่มตาน้ำข้าวเอียงคอเหมือนกับไม่รู้เรื่องแถมยังพูดภาษาครึ่งคนครึ่งผีอีกต่างหาก
อะไรตรงไหนของยูที่ว่าไอไปเปลี่ยนคอนเซปท์ของเพลง? ยูกำลังเข้าใจไอผิดนะรู้ไหม? ยังพูดไม่ทันจบประโยคก็เจอสีสาดเข้าไปเต็ม ๆ ถัง
ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย ! Cat Boyz ไม่ใช่แนวเพลงที่บ่งบอกถึงความพยายามซักหน่อย ไม่ได้มีท่อนไหนที่เขียนคำว่าพยายามเลยด้วยซ้ำ เขาพูดถึงความรักกับการแข่งขันว้อย !! ไอ้นี่ อีกซักถังเป็นไง พูดจบก็หยิบมาอีกถังสาดตั้งแต่หัวจรดเท้า
คิมิกะซัง ผมคิดว่าผมเข้าใจเนื้อเพลงของหนุ่มน้อยเขานะ หญิงสาวหัวเราะคิกก่อนตอบ
โธ่ คุณจะไปรู้อะไร เห็นโมโหอย่างนั้นแต่ความจริงเขาก็ยอมรับคอนเซปท์ของคุณเหมือนกันน่ะล่ะ เพราะถ้าเขาไม่ยอมรับจริง ๆ เขาจะฉีกทิ้งต่อหน้าคุณเลยด้วยซ้ำ อย่าน้อยใจไปเลยค่ะ
เหรอครับ เฮ่อ ! นึกว่าจะโกรธผมซะอีก โธ่ แล้วจะไม่ให้เข้าใจคอนเซปท์ผิดได้ยังไงกันเล่าพ่อหนูมายะเอ๋ย ก็ในเมื่อเนื้อเพลงต้นฉบับถูกแก้ไขไปหมดแล้วนี่นา
ริวเฮย์ คุณไม่น่าแก้คอนเซปท์ของเพลงเลยนะ มันกลับกลายเป็นว่าทั้งเพลงมีแต่ความรักกับความพยายามแทน ผิดอิมเมจของผมหมด
น่า อย่าโกรธเลย มายะ ผมคิดว่าคอนเซปท์ของเพลงก็ไม่ได้ต่างจากเดิมไปมากเท่าไรนัก อีกอย่าง ถ้าหากใช้เนื้อเพลงเดิมมันก็ออกจะหวือหวาเกินไป เดี๋ยวก็โดนแบนไม่ให้ออกอากาศหรอก คิดดูให้ดีสิ ร่างเล็กนิ่งเงียบคิดไตร่ตรองหาเหตุผล
ก็จริงของคุณ ผมทำใจยอมรับก็ได้ แต่เสียดายเนื้อเดิมจัง อื๊อ ?! มายะทำท่าจะบ่นต่อแต่ก็ถูกปิดปากไว้ด้วยจูบอันร้อนแรงของริวเฮย์ ลิ้นอุ่น ๆ ที่แทรกเข้ามาหาความหวานทำให้ร่างบางถึงกับหมดเรี่ยวแรงจนยืนไม่อยู่ต้องลงไปนั่งตักคู่สนทนา เป็นเวลากว่าเนิ่นนานที่ร่างสูงจะยอมถอนจูบของตนออกไป
เนื้อเดิมของคุณ ผมจะร้องให้คุณฟังคนเดียว ไม่อยากให้คุณได้ยินคนอื่นที่ไม่ใช่ผมร้องนะ มายะ ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหูร่างเล็กแล้วก้มลงไปจูบฝังรอยที่ต้นคอขาวเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
อือ ริวเฮย์ ผ่านไปอีก 15 นาทีกว่าจะเรียบร้อยพร้อมสำหรับการถ่ายทำ
ไคกับซุยพร้อมนะ Action !!
พอถ่ายช่วงของ 2 คนนี้เสร็จก็มาเช็ควีดีโอที่ห้องมีทติ้งรูม ผลปรากฎว่าซุยทำอารมณ์ให้นึกจินตนาการว่ามีเด็กผู้ชายอยู่ตรงหน้าไม่ได้ จึงมีภาพที่ไม่สามารถสื่ออารมณ์ของเพลงอยู่หลายแทร็คทีเดียว สรุปก็ต้องถ่ายกันอีกเทคและเทคคราวนี้ก็ผ่านฉลุยไม่มีปัญหา"โล่งอก นึกว่าต้องถ่ายอีกเทค ถ้ามีอีกหนต้องตายคาที่แหง ๆ เลย
เหรอ? แต่คุณก็พยายามได้ดีนี่นา ซุย เอ้า ! รางวัล มิโดริกระชากปกคอเสื้อของร่างสูงลงมาพร้อมกับจูบเบา ๆ ที่ริมฝีปาก
ขอบใจนะ ซุยยิ้มเงียบแล้วเดินออกไปข้างนอกกองถ่าย แต่ในใจแทบอยากจะตะโกนบอกออกมาให้ทุกคนได้รู้ว่า วันนี้โชคดีชมัดเลย
เอาล่ะ ต่อไปก็รินกับยามะใช่ป่ะ? อ้าว เป็นอะไรไปล่ะ ริน? มิโดริโยนสคริปท์ให้กับคิมิกะแล้วเดินมาลูบหลังเพื่อนหน้าหวานที่ตอนนี้เอามือกุมหน้าผากออกอาการตื่นสนามสุด ๆ
ทำใจไม่ได้ง่ะ
เอ๋?
ทำใจแสดงบทรักกับยามะไม่ได้อ้ะ
แต่พวกนายเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ? มายะเดินมาช่วยลูบหลังด้วยคนพร้อมกับตอบคำถามของมิโดริไปด้วยในตัว
มิโดริ รินเป็นคนขี้อายไม่เหมือนฉันหรอกนะ ถ้าจะให้แสดงบทรักมันเป็นเรื่องยากสุด ๆ สำหรับเขาเลยล่ะ ไปบอกคิมิกะหน่อยละกันว่าขอเวลาทำใจซัก 5 นาที เจ้าตัวพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินไปบอกผู้จัดการสาวตามคำสั่ง
ใจเย็น ๆ น่า ริน ยังไงนายก็ถ่ายคู่กับยามะซังอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องกังวลเลยนี่นาแต่
เชื่อฉันสิ ไปได้แล้วล่ะ รินพยายามทำใจให้สงบยอมรับว่านี่คือการแสดงแต่ก็ทำได้ยากมาก แค่ยามะมาแตะก็สะดุ้งล้มตึงลงไปนั่งอยู่กับพื้นจนต้องถ่ายซ้ำเป็นสิบ ๆ เทค
ริน พร้อมยัง? คราวนี้ต้องเอาให้ผ่านนะ จะปาเข้าไปตี 2 แล้วรู้เปล่า?
อือ เจ้าตัวพยักหน้ารับอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เย็นไว้ ๆ นี่แค่การแสดงนะ การแสดง แค่เทคเดียวเอง เย็นเอาไว้ ได้แต่คิดให้หัวตัวเองเย็นลง แต่พอผู้กำกับบอกแอ๊คชั่นเท่านั้นก็เกิดอาการผวาสั่นทันที
อีกแล้ว แย่ชมัดเลยแฮะ รินเอ๊ย มิโดริกับมายะกุมหน้าผากตัวเองอย่างหมดอาลัยตายอยาก ทว่าถูกปลุกให้สะดุ้งด้วยเสียงร้องของเอลกับไคมีอะไรอีกล่ะ? ฮะ เฮ้ย !! เด็กหนุ่มร้องว้ากลั่นเพราะภาพตรงหน้าที่เขาเห็นมันคือภาพที่เพื่อนรักของเขากำลังถูกบังคับให้แสดงบทรักต่อหน้าทุกคน จากจูบก็เลยไปที่แตะเนื้อต้องตัวแล้วก็เลยเถิดไปไกลโน่นเลย คนที่เห็นเกิดอาการหน้าแดงยิ่งกว่ากินเหล้าเป็นขวด ๆ เลยทีเดียว
O.K. ผะ ผ่าน แจ๊คพูดเสียงสั่นแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปทำอารมณ์ทิ้งคิมิกะให้เป็นลมล้มฟุบอยู่ตรงนั้น
ยามะซัง คุณทำได้ยังไง? นั่นรินนะ นั่นน่ะ คือ เอ่อ รินเขา อีกคนที่ทำอารมณ์ไม่ได้ มายะอยากจะโวยคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอดแต่ก็ถูกดักคอด้วยการรับหน้าที่ดูแลเพื่อนตัวดีที่ตอนนี้หน้าแดงหอบเหนื่อยแถมยืนไม่อยู่อีกต่างหาก
ดูแลรินแทนผมหน่อยละกัน เดี๋ยวขอไปหยิบของที่ห้องมีทติ้งรูมหน่อย ก่อนไปยังอุตส่าห์ส่งจูบให้ด้วยอีกต่างหาก
ยามะซังนี่ ริน เป็นอะไรหรือเปล่า? มิโดริ ! ขอผ้าชุบน้ำเย็นหน่อย
เปล่า ไม่เป็นไรหรอก แค่ช็อคนิด ๆ น่ะ ว่าแต่นายเถอะ ไม่ไปสูดอากาศข้างนอกเหมือนทุกคนเขาหรือไง
ไม่ล่ะ ทำอารมณ์ไม่เป็น อยู่ตรงนี้ดีกว่า
ผ่านไปอีก 20 นาทีกับการทำธุระส่วนตัวของแต่ละคน ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ถ่ายฉากของริวเฮย์ มิโดริและเอล แน่นอนว่าเทคเดียวผ่าน ก็แค่เดินจากต้นทางไปจนสุดทาง กินเวลาถ่ายแค่ 15 เท่านั้น
เดินซะเท่ห์เลยนะ ริวเฮย์ มิน่า ทำไมมายะถึงหลงนาย ดูนั่น คงร้อนจนยืนไม่อยู่แล้วมั้ง ซุยพูดประชดพร้อมกับหันไปทางคนที่เขาพูดถึงด้วยสายตายียวน
โธ่ ! ทำเป็นพูดดี นายเองก็หลงมิโดริเหมือนกันน่ะล่ะ พอเขาเดิน นายก็มองแบบไม่วางตาเหมือนกันกัดเก่งเหมือนเดิมเลยแฮะ พอรู้ว่าตัวเองเถียงไม่ขึ้นก็ยอมปลีกตัวไปนั่งเงียบ ๆ กับมิโดริ
อ้ะ ! เหล้า
เออ อ๋อ ! เกือบลืม ขอบใจนะ เอล มายะรับเหล้าดีกรีแรงมาจากมือของเพื่อนร่วมทีมแล้วซดรวดเดียวหมดแก้ว
ครื้มยัง?
แค่เบลอ ๆ ไม่ถึงกับเมาหรอก แต่ขออีกแก้วละกัน
อืม เป็นไงบ้าง? เอลยื่นเหล้าให้คู่สนทนาอีกแก้ว
ไม่เมา แต่ก็ถ่ายได้ไม่มีปัญหา เพราะร้อนเรียบร้อยแล้ว เครื่องหมายคำถามเกิดขึ้นเต็มหน้าชายหนุ่ม เพราะร้อน อะไรของมัน? แต่กว่าจะถึงบางอ้อก็ต้องรอให้มายะถอดเสื้อโค้ทออก
พร้อมนะ มายะ เจ้าตัวพยักหน้าหงึก ยืนรอพวกสตาฟฟ์จัดเตรียมสถานที่
ริน ริวเฮย์ มีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย
อะไร?
ช่วงมองฉันหน่อยสิ ทั้งคู่นึกแปลกใจแต่ก็ยอมทำตามคำขอร้อง ซักพักเด็กหนุ่มก็เดินไปตามคำเรียกของผู้กำกับ
1...2 3 Action !! มายะเดินไปยืนอยู่หน้ากระจกแล้วหลับตาชั่วครู่ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองเรือนร่างตัวเองในกระจกเงา เด็กหนุ่มรู้สึกแปลกระคนตกใจ เขาเอามือมาแตะที่กระจกเงาเบา ๆ พลางคิดหาคำตอบให้ตัวเอง นี่เราเหรอ? เราสวยขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่เคยมองตัวเองแบบนี้มาก่อนเลย ทั้ง ๆ ที่เราคิดว่าตัวงเองเป็นผู้ชายธรรมดา ๆ แท้ ๆ แปลก รู้สึกร้อนไปทั้งตัว แล้ว ริวเฮย์จะมองเราแบบไหนกัน? ริวเฮย์ คุณมองผมแบบไหนกันแน่?
ดูมายะมองตัวเองในกระจกสิ อย่างกับว่ามีคำถามอยู่เต็มสมองเลยแฮะ เอลเรียกให้ไคดูพลางกระซิบบอก
เหอะ แต่ฉันว่าไม่ใช่ว่ะ เขามองเหมือนกับมองอีกคนในกระจกเลย เฮ้ย ! เงียบ ๆ มายะมองมาทางนี้แล้ว เอ่อ คือ ริวเฮย์ คิดไหมว่ามายะเขาเซ็กซี่? ฉันว่ารินกับมายะนี่สุด ๆ ไปเลยนะ สายตาของมายะที่จ้องมองมาทางพวกริวเฮย์เหมือนกับขอร้องให้พวกเขาตอบคำถามที่ไม่สามารถตอบได้ ทุก ๆ คนในที่นั้นมองแต่เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่หน้ากระจกด้วยแววตาที่แสดงความตกใจแกมงงงวย
ผ่านฉลุย ! เสร็จแล้วล่ะ !! ไปเช็ควิดีโอแล้วหลังจากนั้นไปเจอกันที่ห้องคอมนะ คิมิกะเดินนำพวกเอลลิ่วไปที่ห้องมีทติ้งรูม ทิ้งไว้ก็แค่มายะและริวเฮย์เท่านั้น
ตอนที่คุณอยู่หน้ากระจกแล้วหันมามองผม สายตาคุณอย่างกับอยากจะถามผมว่าผมมองคุณแบบไหนสินะ ใช่ไหม?
ใช่ มันรู้สึกแปลกใจที่ได้เห็นตัวเองในรูปแบบนั้นเป็นครั้งแรก เหมือนกับผมเห็นอีกคนที่ไม่ใช่ผม คุณคิดว่าผมเป็นคนยังไงล่ะ?
คุณก็คือคุณ มายะ ไม่ว่าคุณจะเป็นใครเป็นแบบไหน ผมก็ยังรัก มายามิ ร่างสูงกระซิบเสียงเบาพร้อมกับพรมจูบไปที่หน้าผากเล็กมน
การเช็ควีดีโอเป็นอันเสร็จสิ้น ไม่มีจุดไหนที่ต้องแก้ไขหรือถ่ายซ้ำ ต่อไปก็คือการนำวีดีโอไปแต่งกราฟฟิค แจ๊คและคิมิกะสามารถทำกราฟฟิคออกมาให้ดูสวยได้ดีเพราะได้คำแนะนำจากมายะและซุยที่เก่งเรื่องคอมบวกกับพวกหัวศิลป์อย่างเอลและยามะ
ได้แล้วล่ะ สรุปว่าเราจะสร้างกราฟฟิคของเด็กหนุ่มให้เป็นเด็กฝรั่งนะ ส่วนทางเดินกับทุ่งหญ้าก็จะใช้ภาพทุ่งหญ้าธรรมชาติที่เคยถ่ายที่บ้านของมิโดริมาทำกราฟฟิค และจะใช้แสงในการแต่งฉากเปลี่ยนตรงช่วงอินโทรไซด์ฮุค ส่วนตรงช่วงกลางเรื่องเราจะใช้การซูมดวงตาของเด็กผู้ชายเข้าไปแล้วใช้การไสลด์แสงเปลี่ยนเป็นฉากของเรานะ มายะอธิบายพร้อมกับเลื่อนเมาส์ไปชี้ประกอบ แล้วซุยก็ช่วยอธิบายเสริม
ส่วนสีของฉาก ก็ ถ้าเป็นฉากที่พวกเราเล่นดนตรีจะใช้สีธรรมชาติแต่แสงจะน้อยเหมือนกับเล่นในที่มืดมีแสดงนิดเดียว ส่วนฉากตัวตลกของไคกับซุยจะใช้สีเทาแบบไลท์-เกรย์ ฉากของรินกับยามะจะใช้สีทรายเหมือนกับสีเนื้อพระจันทร์ออกหม่น ฉากของพวกริวเฮย์จะใช้สีแดงเลือดหมูแล้วค่อย ๆ เน้นแสงเปลี่ยนเป็นสีชมพูแบบช็อคกิ้ง-พิงค์ ฉากของมายะจะใช้สีน้ำทะเลเข้มปนกับสีเขียวสว่าง ฉากตอนที่พวกเราไปเชียร์มายะตอนแข่งมอเตอร์ปาร์คกับฉากการแข่งขันจะไม่มีการตัดตอนหรือเสริมแต่งอะไรทั้งสิ้น นี่คือข้อมูลคร่าว ๆ ที่วางโครงสร้างอิมเมจเอาไว้ มีปัญหาอะไรไหม? ไม่มีใครยกมือค้าน คิมิกะก็เลยสรุปเอาข้อตกลงนี้เป็นเอกฉันท์
เอาล่ะ กว่า MV จะเสร็จกันจริง ๆ ก็อีก 2 วัน คิดว่าน่าจะทันวันที่ซิงเกิลจะขึ้นชาร์ทนะ ยังไงตอนนี้พวกเธอก็กลับไปพักผ่อนกันดีกว่า ฉันให้เวลาหยุดหลังจากนี้อีก 2 วันเต็ม ๆ พอกลับมาทุกคนต้องพร้อมกับการเตรียมทำอัลบั้มซึ่งต้องมีเพลงบรรจุทั้ง 12 เพลง ตกลงไหม? พวกหนุ่ม ๆ พากันพยักหน้าพลางคิดในใจอย่างฉุน ๆ ว่า คนเขาจะทำอัลบั้มเสร็จอยู่แล้ว เหลืออีกแค่ 5 เพลงก็เสร็จแล้วเพิ่งจะมาเตือน
งั้น พวกเราขอตัวกลับไปนอนกันนะ กว่าจะเสร็จก็ 7 โมงเช้า ง่วง ไปล่ะ ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายพาแฟนตัวเองกลับบ้านไปนอนพักเอาแรง หรือเปล่า? อยู่ด้วยกันทั้งที คงไม่แค่นอนพักหรอกมั้ง ?!
อีก 2 วันถัดมา ซิงเกิล Cat Boyz ก็ขึ้นอันดับ 1 ของชาร์ทแซงหน้าซิงเกิล Forest & Sea ของ La Noir Phantom rพร้อมกับการออกอากาศของ MV ของทั้ง 2 วงนี้ด้วย ซึ่งวันแรกที่ MV ของ Night Fairy ออนแอร์ก็ได้รับความนิยมติดไดลี่ชาร์ทอันดับ 1 ทันที พอไปถามเหตุผลก็จะได้รับคำตอบกลับมาว่า สนุกมาก ให้แนวคิดหลายแง่ดี และออกแนวอีโรติคด้วย ชอบมาก
นี่เขาชอบส่วนไหนของ MV กันแน่เนี่ย? มายะโวยใหญ่โตเพราะเขาแต่งเพลงนี้เพื่อให้คนฟังเข้าใจถึงความรักในแง่ที่พวกเขามอง แต่นี่กลับไปชอบในอีกมุมมองแทน
เอาน่า ยังไงพวกเราก็ได้เป็นอันดับ 1 ในญี่ปุ่นแล้วไม่ใช่เหรอ? ก็น่าจะฉลองกับความสำเร็จกันซักหน่อยสิ
ตามใจนายเถอะ ซุย ว่าแต่ จะเอาร้านไหนล่ะ?
ที่เดิม เลิกปุ๊บไปปั๊บ พูดพลางกดมือถือบอกคนในวงไปทั่ว
เออ ! แล้วบอกพวกรินกับมิโดริยัง?
โอ๊ย ! ขานั้นรู้ด้วยสัญชาตญาณตั้งแต่พวกเราไม่เอ่ยปากด้วยซ้ำ
อย่างงั้นเลยเหรอ? อืม ไปห้องซ้อมกันเถอะ พวกไครออยู่นานแล้วล่ะ
ก็ดี จะได้รีบ ๆ แต่งเพลงให้เสร็จซักที เหลืออีกตั้ง 5 เพลงกว่าจะเต็มอัลบั้ม
อีกนาน อีกนาน กว่าจะเสร็จสมบูรณ์ ยังไงก็ตาม พวกเราไม่ยอมแพ้หรอก ต่อให้มีปัญหาอุปสรรคอะไร ซุยคนนี้ก็จะข้ามมันไปด้วยแรงกำลังของขาตัวเองนี่ล่ะ ใช่ไหม มายะ? ร่างบางพยักหน้าพลางหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินลุกออกจากเก้าอี้ตรงล็อบบี้ไปเปิดประตูห้องซ้อมก่อนจะเอ่ยคำทักทายยามเช้าอย่างที่เคยทำทุกวัน
อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]