CD 13
อืม ลิงค์หน้านี้ด้วยดีกว่า ใส่จาวาตรงนี้ เสะ เสร็จซักที ง่วงชมัด พูดเสร็จปุ๊บก็ซบหน้าตัวเองลงกับหมอนปั๊บ แต่ ใครกันล่ะ ที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำแบบนี้ ใครกันน้า ?วันรุ่งขึ้น
อรุณสวัสดิ์ มิโดริ ซุยด้วย
โอสท์ ! ไค เอล มาแต่เช้าเลยนะ ซุยทักทายเสียงร่าเริง
เอ แต่มายะกับรินล่ะ? ปกติมาก่อนพวกเราไม่ใช่เรอะ? มิโดริหันซ้ายแลขวา
นั่นสิ
อีกด้านหนึ่งของบริษัท
เออ เดี๋ยวเจอที่มีทติ้งรูมละกัน ขอตัวไปทำธุระส่วนตัวก่อน
ได้ อ้าว รินอรุณสวัสดิ์ ทำไมหน้าตาหมอง ๆ ชอบกลล่ะ? ยามะเดินเข้าไปใกล้ร่างบางที่ยืนล้างมืออยู่ตรงอ่างล้างมือ
ไม่ได้นอนน่ะ ยามะ ผมเพลียมาก ๆ เลย
แล้วเมื่อคืนไปทำอะไรมาล่ะ?
รอมายะน่ะ บอกผมว่าจะนั่งแก้เวบของพี่ซากะแล้วก็ของวงที่ห้องคอมของบริษัท นึกว่ามันจะกลับมาที่ห้องก็เลยรอโทรศัพท์ ที่ไหนได้ ผิดคาด เอ่อ ผมขอเกาะไหล่ไปจนถึงมีทติ้งรูมนะ
ได้สิ เดี๋ยวบริการเป็นพิเศษเลยละกัน พูดยังไม่ทันจบประโยคดีก็ช้อนเอวบางของรินขึ้นอุ้มแล้วเดินออกนอกห้องน้ำไป
โธ่ ! ยามะ ปล่อยผมลงเดี๋ยวนี้เลยนะ คนมองกันทั้งบริษัทแล้วนะ
ช่างสิ ขนาดพวกมิโดริยังหวานกันออกนอกหน้าซะอย่างนั้น เด็กหนุ่มยังคงดิ้นไม่หยุด มือเล็ก ๆ ทั้งสองพยายามแกะอุ้งมือหนาที่ประคองตนเองด้วยความโมโหแกมเขินอาย
นั่นมันเขาไม่ใช่พวกเรานะ ยามะ คุณเข้าใจอะไรผมหน่อยสิ โธ่ ยามะ
เดี๋ยวผมก็ปล่อยลงน่า ถึงแล้ว ไง อะ ต่างฝ่ายต่างอึ้ง พูดอรุณสวัสดิ์ตอนเช้าไม่ออก คนในห้องก็อึ้ง คนอยู่นอกห้องก็อึ้ง ก็แล้วจะไม่ให้อึ้งได้ยังไงกันล่ะ ในเมื่อไก่ดันเห็นตีนงู งูก็ดันเห็นนมไก่แบบซึ่ง ๆ หน้าอย่างนี้ รินแทบจะเอาหน้ามุดดินเพราะเขาอายที่ถูกอุ้มมาอย่างนี้ ส่วนคนในห้องคือมายะก็อยากจะวิ่งหนีออกจากห้องเพราะถูกเห็นในสภาพเสื้อผ้าเกือบหลุดออกจากตัว ยังดีที่กางเกงไม่หลุดจากขา ส่วนเจ้าตัวดีทั้ง 2 ที่ชอบหาเรื่องใส่ตัวก็ยืนค้างเป็นหินไม่ขยับเขยื้อน
พวกนั้นทำอะไรกันน่ะ เอล? มิโดริชี้ไปทางหน้าประตูห้องพร้อมกับถามเสียงหลง
จะพลอดรักกันตั้งกะหัววันเลยเรอะ ไม่เลว ไม่เลว ซุยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากพลางคิดแผนแกล้งเพื่อนร่วมทีมในใจ
ใช่เหรอ? แล้วทำไมรินถึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อย่างนั้นล่ะ? ไคเชิดหน้าเป็นสัญญาณบอกให้พวกมิโดริมองที่หน้าห้องมีทติ้งรูม
เอางี้ ไปถามเจ้าตัวเลยละกัน เรื่องจะได้จบ ๆ ซักที เถียงกันอยู่นั่นล่ะ เอลเดินฉับ ๆ ไปถามกลุ่มคนมีปัญหาที่ยืนตัวแข็งอยู่หน้าห้องโดยไม่ฟังคำทัดทานของใครเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เพียงอีกไม่กี่วินาทีเขาก็วิ่งตื๋อกลับมา
ได้ความว่าไงล่ะ? ทั้ง 3 หน่อที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ พร้อมใจกันถามเสียงดังฟังชัด แต่คำตอบที่ได้รับคือ เงียบ เงียบอย่างเดียว ถามแล้วทำไมไม่ตอบ? มิโดรินึกฉุนเลยตะโกนถามอีกที แต่ก็ยังเงียบเหมือนเดิม
เอล เป็นอะไร? ซุยชักตะหงิดใจยังไงชอบกลแล้วจึงเดินไปเขย่าไหล่แต่ก็ยังเงียบไม่เปลี่ยนแปลง แถมเงียบนานซะด้วยจนไคหงุดหงิด
เอลบ้า ! ถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ เห็นว่าแกล้งคนมันสนุกนักหรือไง? หนุ่มน้อยจอมกวนเลือดขึ้นหน้าตะคอกถามพร้อมกับเตะไปที่เป้าหมายอย่างแรงแล้วเดินหันหลังกลับไม่ยอมมองผลลัพท์ที่ตัวเองทำเอาไว้เลย
นั่นคือเหตุการณ์เข้าใจผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ (?) ที่เกิดขึ้นในเช้าวันหนึ่งของเหล่าหนุ่ม ๆ Night Fairy ซึ่งทำให้การงานของพวกเราในการถ่ายทำ MV Cat Boyz ล่าช้าลงไปอีก
พักกลางวัน
เรื่องก็เป็นอย่างที่เล่ามาทั้งหมดนั่นล่ะ สรุปวันนี้ยามะกับริวเฮย์ซังก็ถูกคิมิกะซังทำโทษให้กลับไปนั่งทำสมาธิพักใจที่บ้าน รินอธิบายไปถอนหายใจไปอย่างอนาถในนิสัยของแฟนตัวเอง
มิน่า ทำไมเอลถึงแข็งไป อย่างนี้รินกับมายะก็อายแย่เลยน่ะสิ
โธ่ ! ถ้าแค่อายมันคงไม่เท่าไรหรอกมิโดริ แต่นี่มัน อย่าพูดถึงเลยดีกว่า มายะตัดบททันทีที่จะต้องพูดถึงเรื่องเมื่อเช้า แล้วเอามืออุดปากเพื่อนตัวดีที่ตั้งท่าจะตอบแทนเขาด้วย
เออ ! พูดถึงเอล หายไปไหนล่ะ? ปกติต้องมานั่งเทคแคร์นายนิ ไค เจ้าตัวไม่ตอบได้แต่เชิดหน้าร้องฮึ
กลับบ้านไปพักรักษาตัว ซุยตอบเสียงต่ำแล้วหันหน้าหนีแกล้งทำเป็นไม่สนใจ
ไม่สบายเหรอ? ทำไมล่ะ? มิโดริหน้าซีดลงทันทีที่ถูกโยนหน้าที่ให้เป็นคนตอบคำถามแทน เจ้าตัวลุกขึ้นไปคล้องคอเพื่อนหน้าหวานให้ลุกไปนั่งอีกโต๊ะนึงที่ห่างจากโต๊ะเดิมประมาณ 2- 3 โต๊ะ
มายะ ริน เอ่อ เอาหูมานี่หน่อย เรื่องนี้ห้ามพูดต่อหน้าไคเขาน่ะ เอาแค่กระซิบกระซาบรู้กันแค่นี้ก็พอนะ ทั้ง 2 พยักหน้าหงึก
แล้วตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ล่ะ?
คืองี้ เช้านี้ที่เอลเห็นเรื่องของพวกนายเข้าก็เลยเกิดช็อคแข็งไม่รับรู้เรื่องอะไรอีก พวกเราเองก็ไม่รู้เลยเซ้าซี้ถามแต่ก็ไม่ได้คำตอบกลับมาก็เลยหงุดหงิดคิดว่าจะเลิกถาม แต่ไคเขาเป็นคนอารมณ์ร้อนมาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว พอไม่ได้คำตอบก็เลยเตะผ่าหมากเข้าให้เต็มแรงจนเอลตัวงอลงไปนอนอยู่กับพื้น คิมิกะที่เพิ่งจะดุพวกเธอเสร็จเข้ามาเห็นสภาพเข้าก็เลยสั่งให้กลับไปนอนพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านน่ะ อธิบายจบเหงื่อเม็ดโต ๆ ก็ผุดขึ้นมาเต็มหน้าหนุ่มร่างเล็กทั้งสาม
เราว่าอย่าทำให้ไคโกรธมันน่าจะดีกว่านะ รินเสนอความคิด
อืม จริง ๆ ด้วยแฮะ มายะยิ้มแหย ๆ พลางปรายตามองไคที่นั่งหน้างอกินเบียร์อยู่กับซุยอย่างผวา
แต่ว่าเอลกับไครักกันและสารภาพรักกันแล้วไม่ใช่เหรอ? วันนั้นทุกคนก็อยู่เป็นพยานด้วยนี่นา แล้วทำไมถึงเกิดเรื่องบ้า ๆ อย่างนี้ขึ้นอีกนะ? มิโดริถอนหายใจแรง ๆ เหมือนกับไม่เชื่อเรื่องที่ไคทำกับเอลเมื่อเช้าแล้วหันหน้ามาสบตากับเพื่อนทั้ง 2 ที่สีหน้าก็เหมือนกับจะไม่เชื่อเหมือนกัน
ย้อนกลับไปวันที่มายะรับรางวัลชนะเลิศในการแข่งมอเตอร์ปาร์ค
เฮ้ ! เอล จะกลับบ้านกันเลยเหรอ? ไม่อยู่ฉลองต่ออีกผับเหรอ? มายะเดินออกจากผับมารั้งเพื่อนร่วมวงให้อยู่ฉลองกับเขาต่อ
อืม คงจะตรงกลับบ้านเลยน่ะ จะไปแต่งเพลงต่อ อีกอย่าง ไคเมาหลับไปเรียบร้อยแล้วด้วย
คออ่อนจังหมอนี่ แค่ให้กินเหล้าขาวแค่ขวดเดียวเอง เอาเถอะ ! ฉันจะกลับไปก๊งต่อ ไง ๆ ก็ดูแลให้ดี ๆ แล้วกัน
โอเคครับ ราตรีสวัสดิ์ ต่างฝ่ายต่างเดินหันหลังกลับไป แต่ยังไม่ทันที่หนุ่มน้อยจะก้าวเข้าผับ เจ้าตัวก็สะดุดกึกเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้แล้วเดิ่นลิ่ว ๆ มากระชากแขนร่างสูงเต็มแรง
เดี๋ยว ! นายทำตามคำพูดของฉันหรือยัง? เรื่องนั้นน่ะ ทำยัง? ยัง คิดว่ารออีกหน่อยดีกว่า เอลพูดพลางบิดลูกกุญแจสตาร์ทรถอย่างเฉยชาทำให้มายะฉุนจัดตรงเข้าไปกระชากติ่งหูของร่างสูงแล้วตะโกนแบบไม่กลัวแก้วหูจะแตก
เจ้าบ้า! โอกาสมายังไม่คว้า!! แล้วอย่างนี้เมื่อไรนายจะได้บอกไคเขาว่านายรักเขาล่ะ? เฉื่อยชาสุด ๆ ใจเสาะอีกต่างหาก ไม่รู้ไคเขาชอบนายตรงไหน ชายหนุ่มชะงักกึก
ตรงไหน? นายลองไปถามริวเฮย์แฟนนายสิ จะได้รู้ว่าเขาชอบนายตรงไหน มายะ
นายกำลังย้อนฉันว่า แฟนของใคร เขาคนนั้นก็ต้องรู้ด้วยตัวเองว่ามีส่วนไหนที่น่าหลงรักงั้นเรอะ?
ถ้ารู้ก็กลับไปดื่มต่อเหอะ ราตรีสวัสดิ์ มายะมองตามท้ายรถไปอย่างงง ๆ
ถ้ารู้เหรอ มันคิดอะไรของมัน?
วันถัดมาเอลก็มาทำงานที่บริษัทด้วยอาการหน้าบานยิ่งกว่าพานทอง ทำให้คนทั้งบริษัทงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เว้นแม้กระทั่งมายะผู้ซึ่งเป็นเจ้ากี้เจ้าการเรื่องของเอลกับไค
เอล เอล มานี่หน่อย มีเรื่องจะถาม
อะไรอีกล่ะ ริน? ยังไม่ได้แก้แทบโน้ตเลยนะ
เรื่องของนายเรียบร้อยแล้วเหรอ? มายะที่นั่งดื่มน้ำอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสำลักพ่นพรวดออกมา แต่ไม่มีใครมานั่งสังเกตอากัปกิริยาของเขา แต่ละคนในนั้นหันมานั่งรวมหัวคุยกันถึงเรื่องของไคกับเอล
ทำไมต้องถามด้วยล่ะ? เจ้าของเรื่องเบี่ยงหน้าต่ำลงเกือบมิดหน้ากระดาษก็นายร่าเริงผิดปกติน่ะสิ ไคเองก็ดูใจเย็นขึ้นด้วย ถ้านายปฏิเสธบอกว่าเปล่าล่ะก็ มันโกหกกันเกินไปแล้วล่ะ
เอลไม่ตอบแถมยังลุกพรวดขึ้นเดินออกนอกห้องไปหน้าตาเฉยด้วย
อ้าว เอล? อย่าเลี่ยงไม่ตอบเด้!! หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีพวกตัวดีทั้งหลายก็เดินตามออกไป มายะที่เห็นว่าพวกตัวปัญหาออกไปแล้วก็ลากไคมาคุยด้วย
ไค ฉันขอถามนะ เมื่อคืนนายเมาไม่รู้เรื่องแล้วเจ้าเอลมันทำอะไรหรือเปล่า?
เปล่า ทำไม? เด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินเอียงหูเกือบติดปากของคู่สนทนา อะไรนะ? เปล่า ไม่ได้แตะ? ฟังผิดหรือเปล่าเนี่ย?! นิสัยอย่างเอลเนี่ยนะ? จะไม่แตะต้องของสุดที่รักที่อยู่ตรงหน้าโกหกเพื่อนมันไม่สวยนะ
แล้วคิดว่าฉันโกหกหรือไง มายะ? ที่ไคกับฉันสัญญากับนายไว้ ฉันไม่ลืมหรอก แต่ว่า เมื่อวานนี้ที่พูดออกไปแล้วมันยังทำใจยอมรับไม่ได้น่ะสิ เอ่ยพลางหลับตาคิด ถ้าคราวนั้นไม่แพ้พนันมายะ วันนี้คงไม่ต้องมานั่งลำบากใจอยู่อย่างนี้หรอก ไคยิ่งคิดก็ยิ่งคิ้วขมวดกันเป็นปมยุ่งมากกว่าเดิม ก็ในเมื่อก่อนวันแข่งขันเขาดันไปพนันกับมายะไว้ว่า ยังไงซะเพื่อนของเขาคนนี้ก็ต้องแข่งแพ้โฮโจ ไซยูกิแน่ ๆ เขาพนันเอาไว้ถ้าหากเขาแพ้การพนันครั้งนี้เขาจะยอมทำตามคำขอของสหายร่างบางที่ขอเอาไว้ว่าจะต้องสารภาพรักกับเอลให้ได้ แต่ถ้าหากตัวเขาเองเป็นคนชนะการพนันเขาจะเอาเรื่องการพนันนี้ไปแฉให้ริวเฮย์รู้ แต่ดูเหมือนมายะจะไม่สนใจคำท้าทายนี้เลย เขาดูเหมือนมั่นใจในตัวเองมากว่าจะสามารถชนะการแข่งมอเตอร์ปาร์คของปีนี้ได้อย่างสบาย ๆ แล้วมันก็เป็นจริงที่ว่าชนะได้อย่างสบาย ๆ ทำให้หนุ่มน้อยจอมกวนอย่างไคต้องยอมทำตามข้อตกลงที่ได้วางเอาไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้
นี่ ! นายเป็นเพื่อนกับเอลมากี่ปี?
6 ปี
แล้วนายกับเอลรู้ว่าต่างฝ่ายต่างตกหลุมรักกันมากี่ปี?
2 ปีที่แล้ว
แล้วยังลังเลอะไรอีก พูดก็พูดไปแล้ว รู้ใจกันซะขนาดที่พวกเราไปแทรกไม่ได้เนี่ย จะเอาอะไรอีก? แล้วตกลงเมื่อคืนนี้นายทำอะไรกับเอลกันแน่? ไคมองหน้าเพื่อนตัวเองก่อนจะตอบเสียงเนือย
คือ เมื่อคืนนี้ เอลเขาพยายามจะพาฉันขึ้นไปนอนบนเตียงดี ๆ แล้วจะเช็ดตัวแก้เมาให้ แต่ว่ามันดันนึกเลยเถิดไปถึงเรื่องอื่นน่ะสิ ก็เลยตกใจจนถีบยันเข้าให้ที่ท้องของเขาซะเปรี้ยงเบ้อเร่อล้มลงไปนอนกับพื้นเลยน่ะ มายะได้ยินถึงกับมือไถลยันคางตัวเองไม่อยู่
โห นิ นี่นายถึงกับถีบเลยเหรอ? แล้วเอลมันทนชอบนิสัยของนายได้ไงวะ? คู่สนทนาส่งสายตาค้อนขวับมาให้เป็นเชิงห้ามไม่ให้ถามต่อ
เลิกพูดเลยนะ ไม่งั้นนายได้เจอหมัดอัพเปอร์คัทแน่ ๆ พูดพลางกำหมัดไว้แน่น ทำให้คนตรงหน้าแหยงไปได้พอสมควร
ได้ แล้วไงต่อ? ทำไมเอลมันถึงดีใจยิ้มหน้าบานอย่างนั้นล่ะ?
ก็ พูดขอโทษเขาดี ๆ แล้วก็ช่วยดูอาการให้น่ะสิ แค่นี้ก็จบเรื่อง มายะมองหน้าเพื่อนตัวเองแล้วยิ้มออกมาพร้อมกับตบหลังเต็มแรง
ดีแล้ว ! นายเก่งจริง ๆ ขอให้เป็นอย่างนี้ตลอดไป แต่ เพลา ๆ นิสัยใจร้อนของนายลงหน่อยก็ดีนะ จะได้อยู่ด้วยกันยืด ๆ ยิ้มได้ไม่ถึงวินาทีก็กลับมาหน้าบูดเหมือนเดิม
หมายความว่าไง นิสัยที่ว่าน่ะ? ได้ ริวเฮย์ซัง ! มายะเขาแอบนินทาคุณแน่ะ !!
แค่นั้นก็ทำให้หนุ่มน้อยสะดุ้งเฮือกเสียวสันหลังได้สุด ๆ แล้วเฮ้ย ! อย่าเหมากันมั่ว ๆ อย่างงี้เด้ ไค !! มายะรีบกระวีดกระวาดวิ่งตามไปอุดปากเด็กหนุ่มจอมกวนที่ออกไปแกล้งโวยวายกับร่างสูงที่ยืนทอดน่องอยู่ข้างนอก เพราะกลัวบทลงโทษอันสุดแสนจะหนักของเขา
แต่ เอ ทั้ง ๆ ที่มันเป็นอย่างนั้นแท้ ๆ ทั้ง ๆ ที่เห็นว่ามันราบรื่นไปตลอดรอดฝั่งแท้ ๆ ทำไมยังมีปรากฏการณ์ประหลาด ๆ เกี่ยวกับนิสัยที่สุดจะเลือดร้อนของไคได้อีกน้า?!
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]