ความเดิมตอนที่แล้ว

หลังจากที่ทุกคนต้องต่อสู้กับปีศาจผู้ใช้ศพที่เรียกตนเองว่า ' ทาเทน ' แล้ว พวกเขาก็ต้องพบกับปริศนาอีกอย่างเมื่อทาเทนได้เอ่ยถึง ' ท่านผู้นั้น ' มีเพียงเชนเท่านั้นที่ดูเหมือนจะรู้เรื่องราวอยู่เบื้องหลังแต่ไม่พูดอะไรออกมา

อารมณ์ขุ่นแค้นที่แฝงออกมาทางแววตาของชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าทำให้ไม่มีใครกล้าสอบถามในสิ่งที่ตนอยากรู้

ในขณะที่สถานการณ์เริ่มคลายความตึงเครียดลง เชนดึงตัวคริสไปทำแผล ณ ที่พักของพวกตนเพียงลำพัง ตอนนั้นเองที่คริสได้เอ่ยถามในสิ่งที่ตนสงสัยว่าเชนรู้เรื่องเกี่ยวกับ ' ท่านผู้นั้น ' ใช่หรือไม่ ร่างสูงชะงักไปชั่วครู่ เขาไม่อยากปิดบังเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า อาจเพราะอยากเล่าให้ใครบางคนที่คิดว่าเป็นคนสำคัญได้รับรู้ เชนจึงเริ่มต้นเล่าเรื่องราวออกมา

เรื่องที่เป็นเหตุให้ชีวิตของเขาต้องอยู่กับความทุกข์..เคียดแค้น อดีต..ที่ไม่อยากนึกถึงแต่ภาพเหล่านั้นกลับชัดเจนในจิตใจ…

------------------------------

ณ บริเวณท่าเรือของเมืองเล็กๆเมืองหนึ่งบนเกาะ ผู้คนที่นี่ใช้ชีวิตกันอย่างเรียบง่ายตามประสาชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำ

ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเพิ่งก้าวลงมากจากเรือลำใหญ่ที่สร้างจากน้ำพักน้ำแรงของคนกลุ่มหนึ่ง แม้การตกแต่งมีเพียงแค่เล็กน้อยแต่มันก็นับเป็นสิ่งที่ภาคภูมิใจของทุกคน เรือนั้นมีชื่อว่า ' Juvenile '

" พ่อคร้าบบบบบ "

เด็กน้อยนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นพ่อของตนอย่างดีอกดีใจ ผมสั้นสีน้ำตาลทอประกายกับแสงแดดเป็นสีแดงจางๆ

พ่อของเชนเป็นทั้งกัปตันเรือและโจรสลัดที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในน่านน้ำละแวกนี้ ในยามที่ถึงฤดูเก็บเกี่ยวพวกเขาจะออกทะเลเพื่อหาผลผลิตจากเมืองอื่นกลับมาเป็นของฝากแก่ทุกคน ชายที่เป็นอาสาสมัครบนเรื่อลำนี้เป็นนักผจญภัยที่ต้องการออกตามหาสิ่งใหม่ๆเพื่อนำความเจริญมาสู่คนในหมู่บ้าน และที่สำคัญความเป็นโจรสลัดของเขาคือต่อสู่เพื่อกำจัดพวกโจรสลัดอื่นที่สร้างความเดือดร้อนในน่านน้ำให้หมดไปเพื่อแย่งชิงสิ่งต่างๆ ที่ถูกขโมยไปกลับคืนมา และเมื่อร่างสูงได้ยินเสียงเรียกเขาหยุดยืนเพื่อรอรับร่างเล็กที่วิ่งมา ใบหน้าคมเข้มปรากฏรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก

" ฮึ้บ!! โตขึ้นอีกแล้วสิเนี่ยเจ้าลูกชาย "

โซนอุ้มลูกชายของตนขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ตอนนี้เชนอายุ 7 ขวบแล้ว แม้จากกันเพียงไม่กี่เดือนแต่เด็กวัยนี้โตขึ้นอย่างรวดเร็ว

" แม่ฮะ พี่เดซีน ทางนี้ๆ " เด็กน้อยเรียกผู้เป็นแม่และพี่สาวตนดังๆ

หญิงสาวร่างเพรียวบางสองคนซึ่งมีใบหน้าละม้ายกันแต่ต่างเพียงอายุเดินมาทางทิศที่พวกเขายืนอยู่

" กลับมาแล้ว "

ชายร่างสูงใหญ่หน้าตาน่าเกรงขามเอ่ยทักทายภรรยาและลูกสาวตนอย่างอารมณ์ดี สาวน้อยวัย16ปีเดินไปกอดเอวพ่อของตนไว้อย่างดีอกดีใจไม่แพ้กัน

" ยินดีต้อนรับค่ะ เดินทางครั้งนี้เป็นยังไงบ้างคะ "

ผู้เป็นภรรยาเอ่ยขึ้นหลังจากตอบรับการจุมพิตเบาๆข้างแก้มเช่นเดียวกับสามีตน

" อืม คราวนี้เรียบร้อยดี เราเพียงแต่ไปหาเสบียงเฉยๆเพราะไม่มีข่าวคราวเรื่องของโจรสลัดอื่นในช่วงนี้เลย "

" ของฝากคราวนี้ล่ะคะ พ่อเอาอะไรติดมือมาเอ่ย " เสียงเดซีนลูกคนสาวโตเอ่ยขึ้น

" นั่นสิครับ ของฝากล่ะ "

เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนรีบสนับสนุนคำทัดทานนั้นทันทีโซนให้เด็กน้อยลงยืนกับพื้นก่อนหันไปตะโกนเรียกเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเดซีน ที่กำลังเก็บของอยู่บนรือ

" A.J.! มิลเลอร์! "

" คร้าบบบบกัปตัน " A.J. ป้องปากตะโกนกลับมา

ส่วนมิลเลอร์ที่เห็นว่าเพื่อนตนออกเสียงเผื่อแล้วเขาจึงยืนรอฟังคำสั่งอยู่เงียบๆด้วยรอยยิ้มขบขัน

" พาเพื่อนใหม่มาที่นี่หน่อยสิ! " เสียงตะโกนดังโต้ตอบด้วยคำพูดที่รู้กัน

" เดี๋ยวผมไปตามก่อนนะคร้าบ อ้อ สวัสดีครับแม่ยาย เดซีนสบายดีเหรอจ๊ะไม่เจอกันนานสวยขึ้นอีกแล้วนะ "

" เฮ้ย!! ทะลึ่งใหญ่แล้วใครแม่ยายแก ห้ามยุ่งกับลูกสาวฉันนะ เดี๋ยวปั๊ด! "

ชายผู้เป็นหัวหน้าทำท่าโมโหกึ่งที่เล่นที่จริง

A.J.หัวเราะก๊ากก่อนลากมิลเลอร์ที่กำลังโบกมือทักทายเดซีนหายไปในเรือทันที ไม่แปลกที่ลูกน้องจะกล้าเล่นหัวกับหัวหน้าตนเช่นนี้ ทั้งนี้เพราะทั้งสองคนคุ้นเคยกับครอบครัวของเชนมาตั้งแต่สมัยยังเด็กครอบครัวของทั้งคู่ย้ายมาจากต่างถิ่น บังเอิญบ้านใกล้เคียงกันเลยสนิทสนมกันเป็นพิเศษ เดซีน A.J. และมิลเลอร์เป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เล็ก

หายไปชั่วครู่หนึ่งมิลเลอร์เดินก็เดินลงมาจากเรือ

" อ้าว ไหงมาคนเดียว " กัปตันโซนอุทานขึ้น

เด็กน้อยไม่สนใจคำพูดนั้นจ้องตาแป๋วอย่างใจจดใจจ่อว่าของฝากคราวนี้จะเป็นอะไรเช่นเดียวกับพี่สาวตนที่ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ

" เขากำลังเก็บของอยู่ครับ ส่วนA.J.กำลังช่วยคนอื่นขนเสบียงอยู่ "

เด็กหนุ่มร่างสูงผมบลอนด์ข้าวโพดเอ่ยกับผู้เป็นนาย

" บ๊ะ!! เจ้าพวกนี้นี่ ตกลงเจ้าA.J.มันเป็นลูกน้องหรือว่านายฉันกันแน่ สั่งอะไรไปมันไม่เคยทำตามเลยสักอย่าง " โซนพูดเป็นเชิงประชดใส่เด็กหนุ่มตรงหน้า

แต่มิลเลอร์ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกมา ตอนนี้ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังร่างเพรียวบางข้างกายหัวหน้าตนมากกว่า สายตาทั้งที่คู่มองประสานกันฉายแววลึกซึ้งที่มากกว่าความเป็นเพื่อน

ใบหน้าใสอ่อนวัยส่งยิ้มให้อีกฝ่าย ใช่ว่าพ่อและแม่ของเดซีนจะไม่รู้ แต่ที่พวกเขาไม่ขัดขวางหรือคัดค้านเพราะนอกจากครอบครัวเขาสนิทกับครอบครัวของเด็กหนุ่มมาเป็นเวลาเกือบสิบปี

พวกเขาก็ยังมีความไว้วางใจและเชื่อถือในตัวมิลเลอร์ด้วยว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่มีทางทำให้ลูกของตนต้องเสียใจแน่ อีกอย่างคือเด็กทั้งสองก็ไม่ได้ทำเรื่องเสียหายใดๆ เรื่องนี้จึงปล่อยให้เป็นเรื่องของทั้งสองจะดีกว่า

" มาแล้วคร้าบบบบบบ!! " เสียงA.J.ตะโกนมาแต่ไกล ทำให้ทุกคนต้องหันไปมองยังทิศทางนั้น แม้ร่างเล็กในอ้อมแขนผู้เป็นพ่อก็เช่นเดียวกัน

" อ้อ! มาแล้วแฮะ " เชนเอี้ยวคอมองตามพ่อของตน A.J.ไม่ได้มาคนเดียว แต่มีอีกคนเดินตามหลังมาด้วย ร่างหนึ่งเป็นร่างสูงที่คุ้นตา ผมสีดำที่สนิทเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำเงินอมม่วงไม่ใช่ใครนอกจากผู้ที่เล่นหัวตนเป็นประจำ ส่วนอีกคนนั้นเป็นใครเด็กน้อยเองก็ไม่รู้เพราะไม่เคยเห็นหน้าชายผู้นี้มาก่อน

" ทุกคน นี่เดมอนเพื่อนพ่อเอง " โซนแนะนำอีกฝ่ายให้คนในครอบครัวได้รู้จัก

" สวัสดีครับ ยินดีที่ได้พบกับทุกคน " ชายร่างสูงใหญ่พอกับกับโซนเอ่ยทักทายขึ้น

เดซีนเอ่ยปากทักทายอีกฝ่ายกลับอย่างสุภาพแต่เชนกลับมองชายผู้นั้นอย่างสังเกตชายคนนี้เตี้ยกว่าพ่อเขาเล็กน้อยแต่ขนาดของร่างกายดูแข่งแกร่งพอๆ กัน ใบหน้าคมเข้มผิวแทนแต่แปลกตรงที่เส้นผมกลับเป็นสีเทาทั้งๆที่อายุไม่มาก สิ่งที่เชนไม่ชอบคือสายตาของชายคนนั้นที่มองมา ทั้งๆที่ยิ้มแต่กลับดูน่ากลัวเหมือนมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่ นัยน์ตาคู่นั้นน่ากลัวราวกับบางสิ่งที่อันตราย แต่มันก็เป็นเพียงแว่บเดียวเท่านั้นที่เด็กหนุ่มรู้สึก จนตัวเขาเองก็นึกว่าแค่คิดไปเองเท่านั้น

เดมอนทักทายเดซีนกลับด้วยรอยยิ้มที่แสดงความเป็นมิตรเช่นเดียวกับที่มีให้ทุกคน มาเรนแม่ของเชนเอ่ยต้อนรับผู้เป็นเพื่อนของสามีอย่างยินดี

" ดูท่าเธอจะไม่ค่อยชอบหน้าฉันนะ " เดมอนเอ่ยทักร่างเล็กในอ้อมแขนเพื่อนตน

โซนค่อยๆปล่อยเชนลงยืนกับพื้น

" ไม่หรอก เจ้านี่เป็นอย่างงี้แหละ เห็นคนแปลกหน้าทีไรเงียบทุกที ไม่ใช่ไม่ชอบหน้าหรอก แต่เพราะยังไม่สนิทมากกว่า " ร่างสูงยิ้มบอกเพื่อนของตน

เดมอนยิ้มให้เชน เขาพยายามตีสนิทเด็กน้อยเช่นเดียวกับคนทั่วไปเมื่อยามเจอกันครั้งแรก..

จากวันนั้นผ่านมา3ปีแล้ว ตั้งแต่เดมอนมาอยู่ในเมืองนี้ ชายหนุ่มปฏิเสธที่จะพักบ้านของเพื่อนตนเพื่อขอแยกไปสร้างบ้านเล็กๆอยู่ท้ายเมืองด้วยเหตุผลที่ว่า เขาอยากอยู่แบบเงียบๆตามนิสัยรักอิสระเหมือนแต่ก่อนมากกว่า

" เชน!! จะไปไหนน่ะ กลับมานี่ก่อน! " เดซีนร้องเรียกน้องชายตนที่กำลังวิ่งออกจากบ้านไป

" ไปบ้านลุงเดมอนฮะ เดี๋ยวก็กลับ " เชนตะโกนตอบกลับมาโดยไม่หันมามองผู้ที่เรียกตนเลย

เดซีนส่ายหน้าระอากับพฤติกรรมของน้องชายตน

" ดูสิคะแม่ เชนไปที่นั่นอีกแล้ว เขาจำได้มั๊ยเนี่ยว่าวันนี้พ่อจะกลับมา "

" ปล่อยไปเถอะลูก เขาก็เป็นอย่างนี้ประจำนี่นา "

หญิงที่เริ่มมีริ้วรอยบนใบหน้าตามวัยเอ่ยกับลูกสาวของตนด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

เชนชอบไปที่บ้านของเดมอนเสมอ ไม่แปลกที่เชนจะติดเดมอนมาก อาจเป็นเพราะโซนไม่ค่อยว่างพอที่จะสอนเรื่องราวต่างๆให้ลูกตนด้วยก็ได้ อีกทั้งเพื่อนของพ่อคนนี้ก็เคยออกไปผจญภัยตามท้องทะเลมาเป็นเวลานานเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงได้ฟังเรื่องราวต่างๆมากมายที่เป็นความรู้แปลกใหม่จากชายคนนี้ ปกติเดมอนจะออกเรือไปกับพ่อตนทุกครั้งที่เดินทาง

แต่ครั้งนี้เขาไปไม่ได้เพราะบาดเจ็บที่ขาจึงต้องอยู่รักษาตัวที่บ้าน

เมื่อเชนไปถึงที่หน้าประตูบ้านของเดมอนก็ต้องชะงัก เขาได้ยินเสียงเหมือนคนพูดคุยกันเบาๆเหมือนกระซิบกระซาบราวกับกำลังปรึกษาเรื่องสำคัญกันอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเพราะคิดว่าอาจมีใครแวะเวียนมาเยี่ยมเดมอนที่บ้านก็เป็นได้ เขาเคาะประตูก่อนตามมารยาท เงียบไปชั่วครู่หนึ่งก่อนที่เจ้าของบ้านจะเดินออกมา

" เชน!? วันนี้มีอะไรรึ? " ชายร่างสูงใหญ่เอ่ยกับเด็กตรงหน้า

" ผมมาฟังเรื่องต่อจากครั้งที่แล้วฮะ เรื่องการไปหาสมบัติที่เกาะไง " เชนตอบร่าเริงก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

" อ้าว? แล้วคนอื่นล่ะครับ "

" คนอื่น!? เธอหมายถึงใครเหรอ? " เดมอนไม่เข้าใจในสิ่งที่เชนถาม

" เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงคุยกัน นึกว่ามีใครมาเยี่ยมลุงซะอีก "

เดมอนตกใจแต่ก็พยายามรักษาสีหน้าไว้

" เธอคงหูแว่วอีกแล้วสิ หมู่เป็นบ่อยนะเชน " ชายร่างใหญ่ยิ้มขำ

" เหรอฮะ " เชนเก่าหัวอย่างุนงง หมู่นี่เขามักหูฝาดอยู่เรื่อย จะว่าไปก็เกือบทุกครั้งที่มาที่นี่น่ะแหละ สงสัยว่าเขาคงฟังเรื่องเล่าบ่อยเกินไปเลยชักจินตนาการเตลิด หูแว่วไปเองบ่อยๆ เมื่อคิดได้อย่างนี้เชนเลยไม่ใส่ใจกับสิ่งที่ตนได้ยินอีก..

-----------------------------

" พี่เดซีนเป็นอะไรรึเปล่า "

" เห!? "

" ก็ผมเห็นพี่หน้าแดงๆตั้งแต่เมื่อเย็นนี่นา ไม่สบายรึเปล่า " เชนถามด้วยความสงสัยและเป็นห่วง

" ปะ เปล่าสักหน่อย พี่ไม่ได้เป็นอะไรหรอกกินข้าวไปเถอะ "

" 55 น้องมันเป็นห่วงเลยถามนี่นา พ่อว่าจะไม่ทักแล้วนะ ว่าแต่จะให้พ่อยกลูกสาวไปประเคนบ้านนั้นเมื่อไหร่ดีล่ะ "

" พ่อคะ! " เดซีนเขินจนแดงไปทั้งตัวแล้ว พ่อก็ชอบล้ออยู่เรื่อย ไม่รู้ไปแอบฟังเขากับมิลเลอร์คุยกันรึไงถึงได้พูดแบบนี้

" คุณไปแกล้งลูกทำไมล่ะ เดี๋ยวลูกโกรธแล้วอย่ามาอ้อนให้แม่ช่วยนะ " มาเรนพูดกับสามีตนในเชิงเล่น

" โธ่ แม่ก็ พ่อไม่ได้แกล้งนา พูดจริงๆนะเนี่ย "

" พ่อ!! " ผู้เป็นลูกสาวทำหน้าไม่ถูกแล้ว " หนูอิ่มแล้วค่ะ " เดซีนลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องไปทันที

" ตกลงมันเรื่องอะไรกันฮะ พี่เขาเป็นอะไรเหรอครับ?? " เชนยังงงอยู่ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น

" หึๆ ไว้คืนนี้พ่อจะเล่าให้ฟังแล้วกัน อ้อ พอดีมีอีกเรื่องที่สำคัญอยากให้ลูกรู้ด้วย " ชายร่างสูงมีสีหน้าขรึมขึ้นทันทีเมื่อเอ่ยถึงเรื่องสำคัญในตอนท้าย

---------------------------------

ในห้องนอนของเชน สองคนพ่อลูกกำลังนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน

" อ๋อ มิน่าล่ะพี่เดซีนถึงหน้าแดงแป้ดอยู่อย่างนั้น "

ด้วยความที่เชนเป็นเด็กฉลาดเลยเข้าใจเรื่องที่พ่อตนเล่าทันที ก็ไม่มีอะไรมากแค่โซนบังเอิญไปได้ยินตอนที่มิลเลอร์กำลังคุยกับลูกสาวตนพอดี(บังเอิญจริงๆนะไม่ได้แอบฟัง) เรื่องสัญญาที่ว่าอีก1ปีจะมาขอเดซีนกับตนผู้เป็นพ่อ แต่ตอนนี้ขอตั้งตัวก่อน อาจหางานทำที่เป็นหลักเป็นฐานอยู่ในเมืองแทนทีจะออกทะเลเพราะอยากสร้างครอบครัวเป็นหลักเป็นฐานมากกว่า แถมตัวมิลเลอร์เองก็อยากศึกษาด้านการแพทย์ให้มากขึ้นกว่านี้ เนื่องจากตัวเขาเองจะสนใจเป็นพิเศษแล้ว

ในหมู่บ้านยังขาดแคลนคนที่มีความรู้ทางด้านนี้อยู่มาก

" เตรียมตัวเรียกพี่เขยได้แล้วนะลูก " ผู้เป็นพ่อยิ้มอย่างอารมณ์ดี ถึงไม่บอกเขาก็รู้ว่าวันนั้นจะต้องมาถึงเข้าสักวัน ตัวโซนและภรรยาเองก็เห็นด้วยที่ลูกสาวที่ตนรักและหวงแหนจะมีความสุขเป็นฝั่งเป็นฝา มีคนที่ดีๆแบบนี้รักและคอยปกป้องดูแล

" อืม ผมจะเรียกตั้งแต่พรุ่งนี้เลยดีมั๊ยฮะ " เชนยิ้มกว้าง เค้าเองก็ดีใจที่จะได้เห็นพี่สาวของเค้ามีความสุขอย่างที่หวังไว้

" ร้ายนักนะเรา ยังก่อนสิ อีกปีเดียวเอง ใจเย็นๆไอ้ลูกชาย " พ่อขยี้หัวผู้เป็นลูกอย่างเอ็นดูในความทะเล้น สมกับเป็นลูกเราแฮะ

" เออ แล้วอีกเรื่องล่ะครับ " เชนจ้องเป๋งที่หน้าพ่อตน เพราะเวลาที่พ่อทำหน้าเคร่งขรึมทีไรนอกจากจะเป็นเรื่องงานแล้วมันต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมากแน่นอน

" พ่อมีเรื่องจะให้ลูกได้รู้ไว้ ลูกเป็นเด็กฉลาดพ่อคิดว่าเจ้าคงจะเข้าใจบ้างแม้มันจะยากและออกจะดูเหลือเชื่อไปสักหน่อย "

เชนนั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ เค้ารู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ควรฟังให้จบก่อนท่าจะดี

" พ่อมีบางอย่างจะให้ดู " โซนหยิบถุงผ้าที่ทำด้วยหนังสัตว์อย่างดีขึ้นมา

เชนจำได้ว่ามันเป็นของที่พ่อตนหวงแหนมาก พ่อเคยเล่าว่าได้มาจากปู่ของเขาอีกทีจึงนำถุงนี้ติดตัวอยู่ตลอดเวลา เชนมองตามมือของผู้เป็นพ่อที่บรรจงแกะเชือกที่มัดถุงออกช้าๆ ทุกอย่างเงียบไปชั่วครู่ก่อนที่เสียงอุทานของเด็กน้อยเจ้าของห้องจะอุทานขึ้นเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏต่อสายตาตน..

สวัสดีค่ะทุกคน

ตอน19กลับมาแล้วหลังจากที่หายไปนานมากเนื่องจากติดเรื่องเรียนและเรื่องทำเว็บของตัวเองและเพื่อนๆอยู่ ทุกคนสบายดีมั๊ยคะ ยอมรับว่าตอนที่19นี้เขียนยากมากเพราะไม่รู้จะเล่ายังไงดี การเขียนเรื่องเล่าย้อนหลังยังไม่ถนัดนักเลยวางแผนไม่ถูกว่าจะเขียนยังไงทำให้เรื่องล่าช้า แถมจากนี้ไปนี่สิยากกว่าเดิมอีก เล่นเอาหมดแรงเขียนไปเลย คอมฯที่บ้านก็จะพังอีกคราวนี้กลุ้มหนักกว่าเก่า เอาเป็นว่าจะพยายามเขียนต่อไปแต่ต้องบอกว่าตอนต่อไปนี้อาจจะนานมากกว่าจะเสร็จ เพราะตอนนี้เรียนหนักมากค่ะ งานเยอะอีกไม่มีเวลาเลยจริงๆ แต่ถ้าว่างก็จะเขียนแน่นอนค่ะ อย่าเพิ่งเลิกอ่านกันก่อนนะคะ อ้อ! ขอฝากเว็บตัวเองและเพื่อนๆไว้ด้วย www.kiss.to/luscious ใครสนใจก็ลองเข้าไปดูนะคะ นิยายอาจยังไม่เยอะเท่าไหร่แต่ก็มีนักเขียนที่ตัวอินุเองชื่นชอบอยู่ด้วย และสุดท้ายใครมีอะไรอยากจะคุย เมลล์มาหาอินุได้ที่ [email protected] วันนี้ขอลาค่ะ บาย