Pirate 16
ณ จุดหนึ่งบนเกาะที่ผู้คนเรียกขานมันว่า ' หุบเขาแห่งความตาย ' ขณะนี้เป็นเวลาที่เรียกได้ว่า 'ช่วงเย็น'แล้วเนื่องจากสภาพของท้องฟ้าที่แสงแดดเริ่มอ่อนลง ทอสีส้มสลัวจากดวงอาทิตย์ที่ส่องมากระทบแง่หินต่างๆทำให้ภาพเงาสะท้อนของหุบเหวแห่งนี้แลดูลึกลับมากยิ่งขึ้น ความเงียบสงัดที่ปราศจากผู้คนทำให้บรรยากาศรอบกายดูวังเวงไปถนัดตา มุมมืดต่างๆของต้นไม้และแง่หินชวนให้บุคคลที่มาเยือนอดหวาดหวั่นไม่ได้ แต่เนื่องจากประสบการณ์ของแต่ละคนที่ได้เดินทางกันมาแล้วที่นี่ก็ถือว่าธรรมดาไม่น่าวิตกอะไร นอกจาก..
-----------------------------------
ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทุกคนในขณะนี้คือหุบเขากว้างขนาดใหญ่เหมือนหน้าผาที่แยกออกเป็นสองฝั่ง ทางที่จะข้ามมันได้มีเพียงสะพานแขวนเก่าแก่ที่ดูท่าจะพังอยู่มะรอมมะร่อ เบื้องล่างระหว่างสองฝั่งลึกลงไปจนมิอาจมองเห็นจุดสิ้นสุด หากผู้ใดพลัดตกลงไปเบื้องล่างก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้เช่นเดียวกัน
" เอาไงล่ะทีนี้ " A.J.หันกลับมาขอความคิดเห็นจากทุกคน
พวกเค้าทุกคนกลับมารวมตัวกันได้อย่างรวดเร็วในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน สัญชาตญาณแห่งการเดินทางได้เตือนกลุ่มคนผู้เป็นโจรสลัดเหล่านี้ให้รีบเร่งทำการใดๆให้เร็วที่สุด อันตรายรอคอยพวกเค้าอยู่เบื้องหน้าแล้ว..
" นั่นสิครับ สะพานนั่นไม่น่าไว้ใจเลยนะ ไม่รู้มันสร้างมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน " เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลประกายทองกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงลำบากใจ
ภาพสะพานเบื้องหน้าเป็นสะพานไม้ผุพังถูกยึดไว้ด้วยเชือกเส้นหนากับเสาขนาดใหญ่ด้านละสองต้น แต่ลักษณะของมันบอกได้ว่าคงถูกสร้างขึ้นมาเป็นเวลานานแล้ว อาจเพราะผ่านการกระทบของลม แสงแดด และน้ำฝนที่เปียกชื้น จึงทำให้เชือกเหล่านั้นขาดเปื่อยเป็นริ้วๆ เซทได้แต่ส่ายหน้าเพราะมันเป็นการเสี่ยงหน้าดูที่จะข้ามไปอีกฟากโดยวิธีนี้
" เอายังไงดีครับหัวหน้า " เจ้าแห่งดาบหันไปถามชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าของตน
" คิดว่าไงเฟียร์ มันพอจะรับน้ำหนักเราทุกคนไหวมั้ย " เชนหันไปถามชายหนุ่มร่างเพรียวที่ยืนอยู่ข้างๆไนฟ
แว่นตาที่สวมอยู่บนใบหน้าถูกขยับให้เข้าที่ด้วยมือเรียวบางข้างขวา
" ผมว่าเราควรข้ามกันไปทีละคนจะดีกว่า เริ่มจากคนที่เบาที่สุด วิธีนี้ทำให้เชือกไม่ต้องรับแรงทีละมากๆ แต่อาจจะเสียเวลาสักหน่อยเท่านั้นเอง "
" ผมเห็นด้วยกับเค้าครับ วิธีนี้น่าจะดีที่สุด " ชายผู้มีตาสองสีกล่าวเห็นด้วย
มิลเลอร์คิดว่าวิธีที่เฟียร์แนะนำมาก็ดีเหมือนกัน คนอื่นที่เหลือพร้อมใจกันพยักหน้าหงึกๆว่าเห็นด้วย
" แต่..ใครจะเป็นคนข้ามคนแรกล่ะ " ชายตัวโตที่สุดในกลุ่มกล่าวขึ้นมาลอยๆ
ทุกคนเงียบกันไปสักพัก ' เริ่มจากคนที่เบาที่สุด ' เมื่อทุกคนลงประชามติด้วยการมองตากันแล้ว จากนั้นทุกสายตาพลันจับจ้องไปยังบุคคลหนึ่ง บุคคลผู้โชคร้ายต้องเป็นเหยื่อทดลองคนแรก เจ้าชายผู้บอบบาง(แต่ห้าวชะมัดโดยเฉพาะเวลาเถียงกับผู้เป็นหัวหน้าตน)
" หือ!? ทุกคนมองหน้าผมอย่างงั้นทำไมครับ ..อย่าบอกนะว่า "
เด็กหนุ่มร่างบางใช้นิ้วชี้มาทีตัวเองพร้อมกับสีหน้าที่ซีดลงเรื่อยๆเพราะเข้าใจแล้วว่าทุกคนหมายความว่าอะไร
" ตะ..ตะ..แต่ ผะ..ผม.." คริสกลายเป็นโรคติดอ่างชั่วขณะ เกิดมาไม่เคยทำอะไรเสี่ยงตายขนาดนี้มาก่อน ใจมันเลยตกไปกองอยู่แถวตาตุ่มซะแล้ว
" เธอเป็นคนที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่มพวกเราแล้วนี่นา รับรองว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเราจะรีบช่วยเธอทันที " A.J.พูดด้วยสีหน้าจริงจัง
แต่.. ' ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น!? ' นี่คุณA.J.หมายความว่ายังไงเนี่ย ฮือๆ ทำไมพูดเหมือนเป็นเรื่องง่ายอย่างน้าน ตายแน่ตู ตายเห็นๆ แง หนูอยากกลับบ้าน เทย์รีบมารับเค้าเร็วๆสิ มาตอนนี้เลยน้าาาาาาาา..
" ไม่ต้องห่วงคริส พวกเราไม่ปล่อยให้เธอตายหรอกน่า เราเคยทำเรื่องแบบนี้กันมาเยอะแล้ว งานนี้ถือเป็นงานแรกของเธอในฐานะโจรสลัดเลยนะ ชั้นเชื่อว่าเธอทำได้ "
ชายผู้เป็นอาจารย์สอนดาบวางมือแกร่งทั้งสองข้างลงบนไหล่บางเป็นเชิงสั่งสอนและปลอบใจเพื่อให้อีกฝ่ายหายกลัว แต่ในใจคริสก็ยังไม่หายกังวลอยู่ดีดูจากสภาพสะพานทีเห็นนั่นไม่ว่าคำพูดยังไงก็คงไม่ทำให้ดีขึ้น
โอ้ย งานนี้ทำใจลำบาก.. เจ้าของนัยน์ตาคู่สวยสีฟ้าครามผู้มีเรือนผมสีเงาสลวยสีบลอนด์หันไปสบเข้ากับใบหน้าเข้มของชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าอย่างหวาดๆ
ชายหนุ่มร่างสูงได้แต่พยักหน้าเบาๆว่านี่คือสิ่งที่ต้องทำ สายตาของอีกฝ่ายทำให้คริสรู้สึกกล้ามากขึ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นที่มองมา ทำไมนะ ทำไมเราถึงรู้สึกอย่างนี้..
" เฮ้อ " คริสถอนหายใจเบาๆเพื่อผ่อนคลาย " ครับ ผมจะพยายาม ในฐานะที่ผมเป็นโจรสลัดและลูกเรือ Jenuvile "
" ดีมากเจ้าลูกศิษย์ ให้มันได้อย่างงี้สิ " ไนฟยิ้มร่า เพราะปลื้มลูกศิษย์ตัวเอง
" พวกเราจะยืนอยุ่ตรงนี้นะ ไม่ต้องกลัว เวลาเดินห้ามมองลงไปข้างล่างนะ จำไว้ " A.J.พูดสั่งสอนผู้ที่ตนห่วงใยเหมือนน้องชาย
" รับรองว่ามันส์ ชั้นเคยมาแล้ว " อืม เป็นคำปลอบใจที่ดีมากเซท เดี๋ยวได้รู้กันว่ามันจะมันส์หรือจะสยองกันแน่
คริสนึกในใจ
" ชักช้าจะเสียเวลา " เสียงห้าวๆที่แทรกมาจะเป็นใครไม่ได้นอกจากเชน
จะไม่ให้เวลาเตรียมใจกันบ้างรึไงนะ เจ้าหัวหน้าบ้านี่ คริสได้แต่บ่นงึมงำอยู่ในใจคนเดียว ทุกคนเดินไปที่ริมสะพานพร้อมกับคริส เมื่อคริสลองก้าวไปเหยียบแผ่นไม้บนสะพาน เสียงไม้กับเสียงเชือกดังเอี๊ยดแอ๊ดขึ้นทันที
" เดี๋ยว! มานี่ก่อน " เชนดึงแขนคริสเบาๆแล้วแยกตัวออกมาจากทุกคน
เค้ากระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเด็กหนุ่มให้ได้ยินกันเพียงสองคน หลังจากนั้นก็ส่งคริสเดินไปบนสะพานด้วยตัวเอง
เจ้าชายร่างบางค่อยๆก้าวเดินไปบนสะพานเรื่อยๆอย่างไม่ลังเล ท่ามกลางความลุ้นระทึกของคนอื่นที่ยืนเชียร์อยู่ห่างๆ
สะพานนั้นโยกเยกไปบ้างแต่เค้าก็ทรงตัวได้ดี เวลาผ่านไปช้าๆพร้อมการก้าวเดินอย่างระมัดระวัง และในขณะที่ทุกคนกำลังลุ้นอยู่ว่าจะผ่านไปได้ด้วยดีหรือไม่ " อ๊า!!! " เสียงร้องของคริสดังขึ้นพร้อมกับทุกคนที่กำลังมองอย่างตกใจ
แผ่นไม้ที่คริสเหยียบแผ่นหนึ่งเกิดแตกออกจากกันเป็นสองส่วน เด็กหนุ่มก้าวพลาดจนเกือบตกจากสะพานแต่ยังดีที่คว้าเชือกไว้ได้ทัน ทุกคนที่ยืนดูใจหายวูบด้วยความเป็นห่วง แน่นอนว่าแววตาของชายผู้เป็นหัวหน้าแสดงความห่วงใยอีกฝ่ายออกมาอย่างชัดเจนแต่ก็เพียงแค่แว่บเดียวก่อนจะกลับเป็นปรกติ
ในที่สุดคริสก็ข้ามไปจนถึงอีกฝั่งอย่างปลอดภัย พร้อมหันกลับมากระโดดโบกไม้โบกมืออย่างดีใจที่ตัวเองทำสำเร็จ
คนต่อไปรีบเดินตามไปทันที เรียงลำดับไปทีละคน เซท เฟียร์ มิลเลอร์ ไนฟ เชน A.J. และสุดท้ายคือทัล แต่ด้วยความที่ทัลตัวโตมาก เชือกและตัวสะพานจึงรับน้ำหนักอีกไม่ไหว โชคดีที่ระยะห่างจากทุกคนใกล้แค้เอื้อมจึงช่วยดึงตัวกลับเข้ามาได้สำเร็จ ซากสะพานเก่าๆจากฟากที่ข้ามมาร่วงหล่นไปด้านล่างเหลือเพียงซากที่ห้อยไว้กับเสาสองต้นของฝั่งที่พวกเค้ายืนอยู่เท่านั้น
' ขากลับเราจะข้ามฟากไปได้ยังไงเนี่ย ' นี่คือสิ่งที่ทุกคนคิด แต่คาดว่าบนเกาะแห่งนี้ต้องมีทางอีกมากมายเชื่อมกันแน่นอน
" คริส "
ชายผู้มีแผลเป็นข้างแก้มขวาที่ยืนอยู่ห่างจากคนอื่นกวักมือเรียกเด็กหนุ่มผู้เป็นเหมือนน้องชายให้เข้ามาใกล้ๆ
" มีอะไรฮะ คุณ A.J. "
" เมื่อกี้หัวหน้ากระซิบอะไรกับเธอเหรอ " ชายหนุ่มเจ้าของผมดำยาวถามอีกฝ่ายเบาๆเพราะกลัวว่าคนที่ตนพูดถึงจะได้ยิน
คริสก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนที่จะเงยขึ้นมาตอบอีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด
" เค้าบอกว่าถ้าผมทำไม่ได้ แสดงว่าผมไม่เก่งจริง มีดีแค่หน้าตาน่ะสิ " พูดจบคริสก็เดินเข้าไปสมทบกับคนอื่นทันที
" อืม ถ้าชั้นไม่เห็นแววตานั่นก็คงเชื่อที่เธอพูดนะ "
A.J.ซึ่งคนสนิทของชายผู้เป็นหัวหน้าตั้งแต่เชนยังเยาว์วัยกล่าวอย่างรู้ทัน ระหว่างที่เดินทางมาที่นี่ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆเลย เวลาดูปฏิกิริยาของคู่นี้ก็สนุกดีแฮะ
โปรดติดตามตอนต่อไป
สวัสดีค่ะทุกคนกลับมาพบกันอีกแล้วนะคะ ขอถือโอกาสอวยพรย้อนหลังหน่อยนะคะ ขอให้ปีใหม่นี้ขอให้ทุกคนพบแต่สิ่งใหม่ๆที่ดีๆกันถ้วนหน้า ใครที่มีเรื่องยุ่งๆอะไรอยู่ก็ขอให้จัดการกับปัญหาทุกอย่างได้อย่างเรียบร้อย คิดหวังสิ่งใดก็สมความปรารถนาทุกประการ(แต่ต้องเป็นสิ่งที่ดีนะ) และขอบคุณทุกคนที่ติดตามผลงานมาตลอดถึงแม้ว่ามันอาจจะมั่วๆไปบ้าง แต่หวังว่าทุกคนคงสนุกไปกับการอ่านนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ มีอะไรเมลล์มาคุยกันได้ที่ [email protected] วันนี้บายค่ะ