บริเวณปากถ้ำซึ่งอยู่ติดกับทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่ สายลมกลางคืนได้พัดพาบางสิ่งให้ผ่านเข้ามา ในยามนี้มีเพียงแสงจันทร์สลัวๆเล็ดลอดเข้ามาภายในถ้ำทำให้เห็นสิ่งรอบกายเป็นเพียงภาพเรือนราง..
" หืม!? กลิ่นอะไรน่ะ "
กลิ่นหอมของอะไรบางอย่างลอยมาสัมผัสกับจมูกคริสจนทำให้เค้าตื่นขึ้น ร่างบางเอนตัวขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนมองไปรอบๆแต่ไม่พบที่มาของกลิ่นนั้น ชายที่นั่งหลับอยู่ตรงข้ามก็ไม่มีท่าทีว่าจะรู้สึกตัว คริสนึกว่าตนคิดไปเอง แต่กระแสของกลิ่นนั้นกลับรุนแรงมากขึ้นจนเค้าทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นเพื่อตามหาที่มาด้วยความสงสัย
" มาจากทุ่งดอกไม้นั่น " คริสพึมพำเช่นเดียวกับคนที่ยังสลึมสลือจากความง่วง เด็กหนุ่มเดินตามกลิ่นที่เย้ายวนนั้นไป
กลิ่นดอกไม้ที่หอมหวานราวกับจะเชื้อเชิญให้ทุกสิ่งต้องหลงใหล ผมสีบลอนด์สั้นเหยียดตรงถูกสายลมอ่อนๆพัดพาให้เคลื่อนไหว เด็กหนุ่มผู้เป็นทายาทองค์เล็กของกษัตริย์แห่งเมืองยูเรเซียฟาเลโอนก้าวเดินไปโดยมิได้คำนึงถึงสิ่งอันตรายรอบตัวที่อาจเกิดขึ้น ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทำให้เค้าต้องตกตะลึง ดวงตาสีฟ้าครามกระจ่างพลันด้วยความชื่นชม
ดอกไม้ที่บานสะพรั่งมีสีสันสวยงามเมื่อตอนกลางวัน กลับโปร่งใสเรืองแสงออกมาเป็นสีเงินส่องสว่างไปทั่วบริเวณรับกับแสงจันทร์ที่สาดส่องเป็นสีนวลสว่างตา ความงามของมันราวกับจะล่อให้ทุกสิ่งเข้าไปใกล้ นิ้วเรียวยาวได้เอื้อมไปสัมผัสดอกไม้ดอกหนึ่งเพียงเบามือ
" ระวัง!!! "
ชายหนุ่มร่างสูงผู้เป็นหัวหน้ารีบดึงคริสถอยออกจากดอกไม้ดอกนั้นทันที แต่เค้ากลับโดนเกสรดอกไม้ซึ่งกลายเป็นเข็มแหลมคมนับไม่ถ้วนพุ่งมาทิ่มแทงบริเวณแขนแกร่งข้างซ้ายที่ใช้กันเด็กหนุ่มเอาไว้ เค้ารีบพาคริสกลับเข้าไปในถ้ำโดยเร็วเพราะรู้ว่าขืนอยู่ตรงนั้นต่อไปต้องไม่ปลอดภัยแน่ๆ ตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นคริสนอนอยู่ เชนรีบออกตามหาอีกฝ่ายอย่างร้อนรนจนได้พบเห็นเหตุการณ์ต่างๆขึ้น
' ฮึ่ม! '
ชายหนุ่มกัดฟันดึงสิ่งที่ฝังลึกอยู่บนแขนของตนออกมาทีละอันทีละอันจนหมด แล้วจึงล้างแขนด้วยน้ำสะอาดอีกที ความรู้สึกแรกที่ได้รับคือความปวดระบมตรงบริเวณรอยแผลเล็กบนแขนข้างนั้น เชนรู้สึกถึงความร้อนบางอย่างแผ่กระจายอยู่ภายใน หรือว่า เกสรดอกไม้นี่จะมีพิษ..!?
" ผม..ผมขอโทษ คุณเป็นอะไรรึเปล่า "
คริสเอื้อมมือไปสัมผัสที่แขนชายหนุ่มเบาๆเพื่อดูบาดแผลแต่กลับไม่มีร่องรอยอะไรเหลืออยู่เลย
" อย่ามาแตะ!! ถอยไป! " เชนตวาดเด็กหนุ่มตรงหน้าเสียงดัง ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก
คริสนึกว่าเชนโกรธที่เค้าเดินออกไปโดยไม่บอกแถมยังทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บตัวอีกต่างหาก สีหน้าของเด็กหนุ่มสลดลงทันที
" ขอโทษที่ตวาด แต่คืนนี้ห้ามเข้าใกล้ชั้นเด็ดขาด ไม่รู้ไอ้เข็มบ้านั่นจะมีพิษอะไรรึเปล่า "
ร่างสูงรู้สึกปวดตุ๊บๆบริเวณรอยแผลเดิม และความรู้สึกแปลกๆเมื่ออีกฝ่ายสัมผัสที่แขนของตนมันคืออะไรกันแน่ ความกังวลของเด็กหนุ่มยิ่งเพิ่มมากขึ้นเมื่อได้ฟังจากชายผู้เป็นหัวหน้าบอกว่าเข็มนั่นอาจมีพิษ
" แต่ " คริสอยากเข้าไปใกล้ๆแต่ก็ไม่กล้าเพราะอีกฝ่ายห้ามไว้
" ฟังนะ! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามห้ามเข้าใกล้หรือแตะต้องตัวชั้นเด็ดขาด ถ้าชั้นเป็นอะไรไป เช่น ลุกขึ้นมาอาละวาด
หรือหมายความว่าคับขันจริงๆให้เธอไปหาที่ซ่อนตัวแล้วจุดพลุสัญญาณเรียกทุกคนให้มาที่นี่ เข้าใจมั้ย ! " เชนทำหน้าเคร่งขรึม ใบหน้าคมดูดุดันยิ่งขึ้นเค้ากำลังวิตกกับบางสิ่ง ใบหน้าแสดงถึงความเฉียบขาดเหมือนเมื่อยามที่เค้ากำลังวางแผนงานบางอย่าง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองเด็กหนุ่มอย่างแน่วแน่เพื่อย้ำคำพูดตน แววตาเฉียบคมดุดันที่ปราศจากการหยอกล้ออย่างเช่นเคย..
" คะ..ครับ " คริสรู้สึกกังวลมาก เค้าเป็นต้นเหตุจึงทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น
ร่างสูงลุกขึ้นนั่งถอยห่างออกไปจากคริส เค้านั่งโดยชันเข้าข้างซ้ายไว้แล้วซบหน้าลงไป สองมือหนากำแน่นปลายเล็บจิกลงบนฝ่ามือหนาจนเป็นรอย ความรู้สึกบางอย่าง..มันเกิดขึ้น และอัดแน่นอยู่ภายใน
เวลาเลยผ่านไปอย่างเชื่องช้า เสียงหายใจหนักๆของชายหนุ่มดังขึ้นเป็นระยะ จนอีกฝ่ายเกิดกลัวขึ้นมา.. กลัวว่าคนตรงหน้าจะเป็นอะไรไป เด็กหนุ่มเห็นเหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากร่างอีกฝ่ายจนเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปทั่ว ทั้งห่วง.. ทั้งกังวลว่าคนตรงหน้าจะเป็นเช่นไรบ้าง.. แต่คำที่อีกฝ่ายพูดไว้ทำให้เค้าไม่อาจเข้าไปใกล้ได้ ดวงตาสีฟ้าครามจับจ้องไปยังร่างของอีกฝ่ายที่กำลังทรมาน ' ข้า..ควรทำเช่นไรดี.. ท่านแม่ '
ในที่สุดเด็กหนุ่มร่างบางก็ทนต่อไปไม่ไหว เค้าเป็นคนทำให้อีกฝ่ายต้องทรมาน ใครเป็นก่อเรื่องคนนั้นก็ต้องแก้ไขเอง ว่าแต่..ตัวเค้าจะทำอะไรได้ล่ะ
" ..เชน " เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา คริสค่อยๆก้าวเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้า
" อย่าเข้ามา..!! " เสียงของชายหนุ่มเล็ดลอดผ่านไรฟันที่ขบกันแน่นอย่างยากลำบาก เค้าเริ่มควบคุมสติและความคิดของตัวเองไว้ไม่ได้ มีเพียงความปรารถนาในความใคร่เท่านั้นที่เพิ่มขึ้นทุกนาที มันมากขึ้นจบแทบทนไม่ไหว ทั่วทั้งร่างกายร้อนรุ่มราวกับว่าความรู้สึกบางอย่างกำลังจะระเบิดออกมา มันจะเป็นอย่างนี้อีกนานเท่าไหร่นะ หรือว่าตัวเค้าต้องทรมานจนทนไม่ได้..
คริสเห็นอาการของอีกฝ่ายที่แสดงออกมา ..แววตาที่แฝงอารมณ์ปรารถนา.. เชนต้องอดกลั้นแค่ไหน ทรมานเพียงใด เพียงแต่เด็กหนุ่มกำลังสับสนว่า สิ่งไหนล่ะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ถ้าเค้าเลือกทำตามใจ แล้วฐานะศักดิ์ศรีของเค้าจะเป็นยังไง ถ้าเค้าเลือกที่จะเฉยเมยความเป็นคนของเค้าดูเหมือนจะหายไปในพริบตา แต่
" ... " คริสเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าคมที่ร้อนผ่าวของชายหนุ่มเบาๆ
" ผมขอโทษ " ดวงตาสีฟ้าครามเศร้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด
คริสรู้ว่าตนเป็นภาระกับชายหนุ่มเพียงใด เค้าทนไม่ได้ที่เห็นเชนทุกข์ทรมานด้วยฝีมือของตน แม้ความรู้สึกที่มีให้อีกฝ่ายไม่ชัดเจนนัก แต่ตอนนี้ แค่ขอให้ช่วยอะไรได้บ้างก็เพียงพอ
" ถอยไป..!! " ร่างสูงพยายามปัดมือคริสออก เค้ากลัวว่าตัวเองจะห้ามความต้องการนี้ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเค้าอาจทำให้อีกฝ่ายต้องเสียใจก็เป็นได้
" ขอให้ผมได้ช่วยคุณ " เค้าตัดสินใจแล้วว่าเลือกที่จะทำเช่นนี้ จะไม่เสียใจกับสิ่งที่เกิด เรื่องของอนาคตคงต้องรอให้มันเป็นไป แต่ขอแค่ตอนนี้..ขอให้คนตรงหน้าหายเป็นปกติดังเดิมก็พอ...
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้าซึ่งอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่นั้นแน่วแน่จนทำให้หวั่นไหว ทุกอย่างที่พยายามสะกดกลั้นไว้แทบพังทลายออกมา เพียงแค่สายตาคู่นั้นที่มองมา เค้าก็ไม่อาจทานความต้องการของตนได้อีกต่อไป ชายหนุ่มคว้าข้อมือเรียวบางของอีกฝ่ายไว้
" ถ้าเธอเลือกที่จะทำแบบนี้ ตัวเธอเอง..จะต้องเสียใจภายหลัง " นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องหน้าอีกฝ่ายไว้มั่น
" ผมไม่เสียใจ..ถ้าเป็นคุณ.." รอยยิ้มจริงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยนั้น
ร่างของคริสถูกอีกฝ่ายรั้งเข้ามาปะทะกับแผ่นอกหนากลางอ้อมแขนกำยำทั้งสองข้าง ริมฝีปากบางร้อนของร่างสูงประกบเข้ากับริมฝีปากนุ่มอย่างหนักหน่วง ลิ้นอุ่นๆซอกซอนเข้าไปด้วยความกระหายอยาก ความหวานละมุนของเด็กหนุ่มตรงหน้ายากต่อการห้ามใจ ความปรารถนามากมายประดังเข้ามาพร้อมๆกัน ร่างกำยำของชายหนุ่มทาบทับลงบนลำตัวของอีกฝ่าย ฝ่ามือกร้านซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความร้อนลูบไล้ไปทั่วร่างที่อยู่ภายในอ้อมแขนตน ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นแม้รสสัมผัสนั้นจะถูกขวางกั้นด้วยเสื้อตัวบาง
คริสสั่นระริกด้วยความไม่คุ้นเคย มันทั้งหวาบหวามและเร่าร้อนจนแทบละลาย เสื้อผ้าทุกชิ้นถูกระชากออกอย่างไม่ใยดีจนไม่เหลือสิ่งใดปกปิดร่างกายของทั้งคู่ไว้ เสื้อผ้าที่ถูกกระชากออกกลายเป็นผ้าปูรองรับร่างทั้งสองบนผิวพื้น ผิวกายขาวเนียนที่แดงขึ้นจางๆช่างดึงดูดสายตายิ่งนัก ตัดกับผิวสีแทนเข้มของอีกฝ่ายซึ่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแกร่งเป็นมัดๆไปโดยสิ้นเชิง รูปร่างหน้าตาได้สัดส่วนเรียวงามกระตุ้นความปรารถนาของชายหนุ่มยิ่งนัก เชนไล้ริมฝีปากไปทั่วลำตัวเพรียวบางตรงหน้า รอยจูบหนักๆที่ร่างสูงเป็นผู้ทำเผยให้เห็นเป็นรอยประทับไปทั่วแผ่นอกขาวเนียนและบริเวณซอกคอหอมกรุ่น กลิ่มกายอ่อนๆที่ไม่ได้เกิดจากการแต่งแต้มฉุดอารมณ์ของชายหนุ่มให้พุ่งสูง ดวงตาคมคมสบกับนัยน์ตาสีฟ้าครามคู่นั้น ดวงหน้าใสแดงระเรื่อขึ้น จุมพิตที่ดูดดื่มถูกประกบเนิ่นนานจนเด็กหนุ่มแทบหายใจไม่ออก ลิ้นอุ่นๆลากไล้เรื่อยจากแผ่นอกผ่านหน้าท้องแบนราบมาหยุดตรงจุดที่ไวต่อการสัมผัส เค้าเปลี่ยนมาครอบครองส่วนนั้นไว้ด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนและปลายลิ้นที่ไล้วนบริเวณส่วนปลายของร่างกาย ความต้องการบางอย่างปะทุขึ้นตามรสสัมผัสขัดแย้งกับความคิด ความรู้สึกเสียวซ่านส่งผลให้ใบหน้าของคริสร้อนผ่าวเป็นสีแดงก่ำ มันวาบหวามแทบทนไม่ไหว สติของร่างบางเริ่มเตลิดหายไป ชายหนุ่มขบเม้มเบาๆตรงส่วนปลายเพื่อกระตุ้นเร้าความต้องการของอีกฝ่าย
" อะ..! อย่า.." เด็กหนุ่มสะท้านทั่วกาย เสียงครางผะแผ่วเล็ดลอดออกมาอย่างยากลำบาก ขาเรียวบางสองข้างถูกจับแยกออกกว้างเพื่อให้ถนัดต่อการรับสัมผัส " อะ..! อือ.."
ริมฝีปากและปลายนิ้วของชายหนุ่มที่บดขยี้ตรงรอยแยกส่วนปลายกระตุ้นความต้องการของอีกฝ่ายมากขึ้นตามการเคลื่อนไหว แม้คำพูดที่ออกมาจะเป็นการปฏิเสธแต่การกระทำของร่างบางกลับตรงข้าม บทเล้าโลมดำเนินต่อไปพร้อมเสียงครางปนหอบของเด็กหนุ่ม " อะ!..อาา.." มือเรียวทั้ง2 กดศีรษะของชายหนุ่มไว้ไม่ให้ถอนออกด้วยความต้องการที่เพิ่มขึ้น
" อ๊าาาา..! "
ร่างสูงกระตุ้นเร้าอย่างจนในที่สุดอีกฝ่ายก็ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาของเหลวอุ่นๆผ่านล้ำลำคอของชายหนุ่มลงไป
ร่างบางหอบเหนื่อยอยู่บนพื้นถ้ำที่แม้จะเยียบเย็นแต่ร่างกายกลับเร่าร้อน
" คริส.. "
ชายหนุ่มเอ่ยนามอีกฝ่ายแผ่วเบาก่อนแยกเรียวขาทั้งสองข้างให้กว้างออกกว่าเดิมพร้อมแทรกกายเข้าทันทีไปโดยปราศจากการกระตุ้นเร้าใดๆ
" อื้อ!!.."
ร่างสูงทาบริมฝีปากกับริมฝีปากนุ่มพร้อมการหยอกเย้าของปลายลิ้นที่ควานหาความหวานภายในอย่างเร่าร้อน มือทั้งสองข้างที่คร่อมอีกฝ่ายไว้เปลี่ยนมาเป็นการตระคองกอดร่างของเด็กหนุ่มไว้แน่น ร่างบางส่งเสียงประท้วงอีกฝ่ายเมื่อสิ่งแปลกปลอมที่แข็งขืนถูกสอดแทรกล่วงลึกเข้ามาในร่างกาย ความเจ็บจากการกระทำเบื้องล่างทำให้หยาดน้ำใสๆไหลอาบแก้มเนียนที่แดงระเรื่อ
เด็กหนุ่มพยายามผลักไสไปที่แผ่นอกกว้างของร่างที่ทาบทับตนให้ออกห่างแต่ไม่เป็นผลจนเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านเริ่มหมดลง เชนนำเรียวแขนบางทั้งสองข้างจับยึดไหล่หนาของตนไว้ ฝ่ามือใหญ่กระชับแน่นที่สะโพกกลมกลึงก่อนจะโถมกายเข้าไปจนร่างกายของทั้งสองแนบสนิทกัน ความจุกเสียดแล่นขึ้นอยู่ในกายทำให้ร่างบางต้องนิ่วหน้าพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ยังคงไหลริน เช่นเดียวกับชายหนุ่มที่ถูกความคับแน่นของอีกฝ่ายบีบรัดจนแทบทนไม่ไหว ความอ่อนนุ่มภายในยิ่งเร่งเร้าความต้องการของตน เค้ารู้ว่าถ้าไม่รั้งไว้เด็กหนุ่มตรงหน้าคงเจ็บปวดแทบขาดใจ แต่อารมณ์ที่ครุกกรุ่นอยู่ในขณะนี้ก็มิอาจบรรเทาลงได้ ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกพร้อมไล้เลียบริเวณยอดอกสีชมพูพร้อมใช้ฝ่ามือกระตุ้นเร้ากลางเรียวขาเพรียวบางเพื่อคลายความเจ็บปวด
" พอ..พอเถอะ.. "
นัยน์ตาสีฟ้าครามสบตาของอีกฝ่ายอย่างวิงวอนใบหน้าหวานแสดงความเจ็บปวดออกมาไม่ขาด แต่บัดนี้ชายหนุ่มไม่อาจหยุดยั้งความต้องการตนได้เมื่ออีกฝ่ายผ่อนคลายลงร่างสูงจึงเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง
" อึก..!"
เสียงครางแผ่วไม่สามารถเล็ดลอดออกมาได้เมื่อร่างสูงประกบริมฝีปากอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนเคลื่อนกายเบื้องล่างอย่างหนักหน่วง และรุนแรงความเจ็บปวดที่คริสได้รับเริ่มเปลี่ยนเป็นความชาและเสียวซ่านจากการเล้าโลมของฝ่ามือและริมฝีปากนั้น แขนเรียวขาวทั้ง2ข้างเลื่อนมาโอบรัดลำคอของร่างสูงไว้แน่นเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวและตอบรับสัมผัสนั้น แม้น้ำตาจะยังไม่หยุดไหลเสียงครางอย่างเจ็บปวดยังไม่จางลงแต่การเคลื่อนไหวเบื้องล่างยิ่งรุนแรงกระแทกกระทั้นมากขึ้น หยาดเหงื่อไหลอาบไปทั่วผิวกายและใบหน้าตามอุณหภูมิในร่างกายของทั้งสอง เสียงร้องอย่างเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางผะแผ่วในลำคอไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวและดังขึ้นทุกครั้งที่ร่างสูงถาโถมกายเข้ามา เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลเข้มหอบกระเส่าขณะที่ยังไม่หยุดการเคลื่อนไหวในการแทรกสอดกายเบื้องล่าง เสียงครางที่สั่นพร่าของอีกฝ่ายยิ่งทำให้ชายหนุ่มเร่งการเคลื่อนไหวกระแทกกระทั้นมากขึ้น ร่างบางที่ถูกทาบทับกระชับกายแน่นเข้าหาร่างสูงไว้แน่น ความปรารถนาของทั้งคู่ใกล้ถึงจุดสิ้นสุด โดยชายหนุ่มโถมร่างกายอย่างแรงอีกเป็นครั้งสุดท้าย ร่างกายของทั้งคู่เกร็งกระตุกก่อนจะปลดปล่อยความต้องการออกมาจนหมดสิ้น เด็กหนุ่มร่างบางรับรู้ถึงของเหลวบางอย่างที่อุ่นร้อนแผ่ซ่านเข้ามาในกายของตน หยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวยถูกจูบซับอย่างแผ่วเบาอ่อนโยนก่อนที่เด็กหนุ่มร่างบางจะหมดสติไปอย่างอ่อนแรง โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ถอนกายออกมา
แม้เวลาจะผ่านล่วงเลยไป แต่พิษที่ได้รับซึ่งยังค้างคาอยู่ในกายของชายหนุ่มก็มิได้คลายฤิทธ์ลง บทรักเร่าร้อนถูกปลุกให้เริ่มต้นขึ้นใหม่ในค่ำคืนนี้อีกหลายต่อหลายครั้ง ร่างบางเริ่มตอบรับสัมผัสที่ชายหนุ่มมอบให้อย่างไม่รู้จักจบสิ้น เสียงร้องครางอย่างเจ็บปวดกลับกลายมาเป็นเสียงเครือแผ่วหวานด้วยความพอใจดังก้องสะท้อนภายในถ้ำกว้างที่สาดส่องด้วยแสงจันทร์สีนวล เพียงจางๆ ภาพเงาของร่างทั้งคู่ที่แนบชิดกันทาบทับอยู่บนผนังถ้ำเพียงเรือนราง สุดท้ายทั้งคู่ก็สลบไสลไปด้วยความเหนื่อยอ่อนภายในอ้อมแขนอันอบอุ่นของกันและกันก่อนที่เช้าวันใหม่จะมาเยือนอีกครั้ง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่เปลี่ยนไปจะทำให้อะไรเกิดขึ้น แล้วการผจญภัยครั้งนี้ล่ะมันจะดำเนินต่อไปเช่นไร .
-----------------------------
แสงสว่างยามเช้าสาดส่องเข้ามาถึงภายในถ้ำกระทบกับร่างของคนทั้งสองที่นอนเคียงกันภายใต้ผ้าห่มผืนบางที่ชายหนุ่มหยิบมาคลุมไว ้เพื่อป้องกันความหนาวเย็นของอากาศยามย่ำคืน
" อืม.." คริสครางเบาๆเค้ารู้สึกอึดอัดเหมือนมีอะไรทับตัวเค้าไว้ เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองกำลังซบอกชายร่างสูงท่ามกลางอ้อมแขนหนาคู่นั้น ตัวของเค้าถูกชายหนุ่มโอบกอดไว้แน่นราวกับเป็นคนสำคัญที่ไม่อยากห่างกันแม้สักเพียงวินาที เหตุการณ์เมื่อคืนเริ่มหวนกลับมาในความทรงจำอีกครั้ง คริสหน้าแดงระเรื่อทำอะไรไม่ถูกได้แต่นอนนิ่งใต้ลำแขนอบอุ่นนั้นพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ค่อยๆเกิดขึ้นภายในจิตใจ
เอาล่ะสิ แล้วจะทำหน้ายังไงดีฟะ(แรงดีจริงนะนู๋คริส เจอเข้าไปขนาดนั้นยังตื่นไหวอีกเรอะ : คนเขียน)
" อรุณสวัสดิ์ " เสียงห้าวที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง
" " คริสไม่ตอบ เด็กหนุ่มแกล้งทำหน้าเฉยเพื่อกลบเกลื่อนความคิดตน
" อืม..เมื่อคืน.." ชายหนุ่มไม่พูดต่อ เมื่อคืนอะไรฟะ พูดมาสิ อย่านะ อย่าทำให้คิด เด็กหนุ่มรอคอยฟังอย่างจดจ่อว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรแปลกๆรึเปล่า
" ชักติดใจแล้วสิ เพิ่งรู้นะว่า... เสียงครางของเธอก็เซ็กซี่ดีเหมือนกัน " ชายหนุ่มยิ้มนิดๆตามประสาคนเจ้าเล่ห์
" คุณ!! "
คริสตั้งท่าจะด่ากลับเต็มที่เมื่อแหงนหน้าขึ้นจึงสบตาสีน้ำตาลเข้มของอีกฝ่ายทันที แต่แล้วคริสก็สะบัดหน้าหนีเพราะรู้ว่าขืนพูดต่อไปตนก็ต้องแพ้อยู่ดี
" อืม.." ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นพร้อมส่ายหัวเบาๆ พิษของดอกไม้นั้นสร้างความมึนงงให้เค้าเล็กน้อย
ส่วนคริสก็ได้แต่นอนหันหน้าหนีไปอีกทางไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายตรงๆเหมือนเคย
" ป่านี้น่ากลัวจริงๆแฮะ " ชายหนุ่มพูดออกมาลอยๆ
ยิ่งฟังคริสก็ยิ่งนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาเค้ารู้สึกอายแทบแทรกแผ่นดินหนีเลยทีเดียว ฮือๆ กับผู้หญิงก็ยังไม่เคย ดันมามีอะไรกับผู้ชายแบบนี้อีก เทย์รู้เข้ามีหวังหัวเราะเยาะไปอีกหลายปี
เชนสวมกางเกงแบบลวกๆแล้วนำผ้ามาพันตัวคริสหลวมๆไว้ก่อนที่จะอุ้มเด็กหนุ่มขึ้นจากพื้น
" เฮ้ย! จะทำอะไรน่ะ " คริสสงสัยว่าเชนจะพาตนไปไหนกันแน่ จนเผลอตบสาอีกฝ่ายเข้าจนได้ สายตาที่มองมา
กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง
คริสก็อึ้งๆไปสักพัก(ก็นานๆทีจะเห็นหมอนี่มองอะไรแบบนี้นี่นาแต่สายตานั่นมันหมายความว่าไงฟะ) แต่คริสก็ชอบที่จะให้มันเป็นแบบนี้ถึงจะไม่รู้ความหมาย และอยากให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป
------------------------------
ซ่า!!!! . เสียงน้ำไหลกระทบโขดหินจากที่สูง เมื่อเชนเดินทะลุต้นไม้และพุjมไม้ไปเรื่อยๆ คริสก็พบกับน้ำตกขนาดย่อมพร้อมลำธารใสสะอาดมองเห็นถึงก้อนหินเล็กมากมายเรียงรายอยู่ภายใต้น้ำใสๆนั้น
" น้ำตก!! " เด็กหนุ่มร่างบางกล่าวอย่างร่าเริงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
ส่วนเชนยิ้มเพียงนิดๆ อืม ร่าเริงทุกสถานการณ์เลยแฮะ
" เล่นมั้ย เอ๊ะ หรือจะกลับดี " ชายหนุ่มถามพร้อมทำท่าจะหันกลับไปทางเดิม
" เล่น!! จะเล่นน้ำ " จากเรียวแขนที่โอบล้อมลำคอของชายผู้เป็นหัวหน้า
คริสเปลี่ยนเป็นใช้มือทั้งสองข้างของตนเขย่าคอชายหนุ่มไปมาประมาณว่าถ้าเดินกลับจะบีบคอให้ตายจริงๆด้วย เชนดึงผ้าที่คลุมตัวคริสออกไปวางบนพื้น เจ้าตัวไม่โวยวายอะไรเพราะมัวแต่ห่วงเล่นมากกว่า(ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่มีอะไรปกปิดร่างกายเลยสักชิ้นเนี่ยนะ : คนเขียน)
" โอ้ย !!! "
เมื่อสะโพกของร่างบางสัมผัสกับพื้นหินในลำธารใกล้บริเวณน้ำตกซึ่งไม่ลึกมากอาการเจ็บแปลบก็แล่นขึ้นมาทันที
" ยังเจ็บอยู่เหรอ " น้ำเสียงของชายหนุ่มแสดงถึงความเป็นห่วง
" แหงสิ อูย..! ก็คุณเล่นไม่ยั้งเลยนี่ " คริสพูดเองหน้าแดงเองเพราะดันไปนึกถึงเรื่องนั้นอีกแล้ว " เฮ้ย!! คุณจะทำอะไรน่ะ " เด็กหนุ่มอุทานอย่างตกใจเมื่อเห็นเชนถอดกางเกงของตนออก มือเรียวทั้งสองข้างรีบเอื้อมมาปิดตาของตนไว้เพราะกลัวเป็นตากุ้งยิง แต่ตามนิสัยคนทั่วไปน่ะแหละ ถึงแม้จะปิดตาแต่ก็แง้มมือดูอยู่นิดๆ(แล้วจะปิดตาทำไมก็ไม่รู้ : คนเขียน)
คริสมองดูร่างสูงกำยำของชายหนุ่มตรงอย่างพิจารณาตั้งแต่ใบหน้าลงล่างไปเรื่อย อืม จริงๆเค้าก็หน้าตาดีนะ จะว่าหล่อก็คงไม่ผิด คิ้วเข้ม ตาคม ผิวสีแทนด้วย หุ่นก็ดีน่าอิจฉามีกล้ามด้วยแฮะ มิน่าสาวๆแก่ๆถึงล่ำลือกันนักหนาว่าทั้งเท่ห์ทั้งหล่อ อ๊ะ แล้วเราจะพูดชมเค้าทำไมล่ะเนี่ย อืม..ตอนใส่เสื้อมองไม่ค่อยออกเลยว่าบึ้กขนาดนี้ เออใช่!เราไม่ได้มองเค้าเลยนี่นา เมื่อกี้เค้าก็ไม่ได้ใส่เสื้อสักหน่อย มีกล้ามตรงหน้าท้องด้วยอ่ะ .ไอ้นั่นก็.. แว้ก!! เรามองอะไรอยู่ฟะ ไม่นะเรากลายเป็นคนลามกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ม่ายยย!
" " ชายหนุ่มมองคริสยิ้มๆอย่างรู้ทันว่าคิดอะไรอยู่ ก็เล่นจ้องซะขนาดนี้ไม่รู้ก็แย่แล้ว คริสรีบเสมองไปทางอื่นทันที โอ้ย! มันติดตา ไม่น่าเลยเรา เด็กหนุ่มตบที่ดวงตาตัวเองเบาๆเผื่อภาพที่เห็นมันจะลบออกไป (ไม่มีทางหรอกน่า พยายามไปก็เหนื่อยเปล่านะนู๋ : คนเขียน)
" ลามก " เชนก้มลงพูดข้างหูเด็กหนุ่มเบาๆ ก่อนที่จะเดินลงมานั่งข้างๆซึ่งติดกับริมฝั่งแล้วอุ้มคริสมานั่งบนตักของตนท่ามกลางสายน้ำที่ไหลผ่านเอื่อยๆอยู่ในลำธาร
" ใคร!? คุณว่าใครลามก คุณน่ะแหละลามก ผมยังไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย อ๊ะ! จะทำอะไรฟะ..."
คริสเถียงพร้อมดิ้นเพื่อจะขยับตัวหนีแต่ความรู้สึกเจ็บทำให้เค้าต้องอยู่เฉยๆขยับไปไหนไม่ได้ เมื่อชายหนุ่มมองดูร่องรอยเป็นจ้ำๆบนผิวขาวเนียนที่ตนเป็นผู้ทำไว้ก็ได้แต่ถอนใจ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะพิษที่ได้รับจึงทำให้ไม่อาจยับยั้งการกระทำได้
แต่อีกส่วนหนึ่งกลับมาจากความคิดและความต้องการของตัวเค้าเอง เมื่อได้สัมผัสก็ยากแก่การห้ามใจ แขนแกร่งทั้งสองข้างโอบกอดเอวบางไว้ แต่..
" ปล่อยน้าาาาาาา!! อุบาทว์เลย ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะทำยังไง เดี๋ยวคนอื่นเค้าเข้าใจผิดกันพอดีสิ " คริสพยายามแกะมือหนาของอีกฝ่ายออกทันที
" ทำไมล่ะ? ชั้นว่าเค้าคงเข้าใจถูกมากว่านะว่าเรา . "
เชนกระซิบบางอย่างกับร่างบางเบาๆพร้อมคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนใส คริสหน้าแดงแป๊ดทันที เค้าเอามือผลักหน้าของอีกฝ่ายให้ห่างออกไป (เดาเอาเองนะว่าพูดอะไร : คนเขียน)
" เรื่องเมื่อคืนเป็นเหตุสุดวิสัย ที่ผมยอมเพราะผมเป็นต้นเหตุต่างหาก " เด็กหนุ่มผู้มีอายุน้อยกว่ารีบพูดสรุปสั้นๆ
" อืม ใช่สิเธอเป็นต้นเหตุ เพราะฉะนั้นถ้าชั้นติดใจเธอขึ้นมาเธอต้องรับผิดชอบนะ "
" คุณ!! ฮึ่ม! คุณดูปากผมนะ ไม่! มี! ทาง! ฝัน! ไป! เถอะ! แบบนี้เข้าใจชัดมั้ย " คริสพูดทีละคำอย่างชัดเจน อีกฝ่ายทำหน้าตายไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ถ้าเด็กหนุ่มจะสังเกตุสักนิดก็คงเห็นรอยยิ้มบางๆที่มุมปากของเชนเป็นแน่
ชายหนุ่มมองท่าทางของอีกฝ่ายขำๆ อืม เราไม่เคยสนใจใครขนาดนี้เลยนี่นา ปกติเวลามีอะไรกับผู้หญิงอื่น เราก็เฉยๆไม่ได้สนใจอะไรมาก แต่นี่กลับ ทำไมนะ? ยิ่งเห็นแบบนี้ยิ่งอยากแกล้ง นานเท่าไหร่แล้วนะที่เราไม่ได้รู้สึกแบบนี้ รู้สึกอยากผูกพันกับคนอื่น อยากรัก อยากสัมผัส อยากมีใครสักคนที่คอยเคียงข้าง มันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น เหตุการณ์ที่ทำให้เราไม่อยากไว้ใจใคร ชายหนุ่มได้แต่เก็บความคิดนี้ไว้ในใจคนเดียว เค้าไม่อยากให้ใครมาสงสารหรือเห็นใจ ตอนนี้ขอเพียงแค่นี้จะได้ไหม แค่คนๆนี้ ที่อยากให้อยู่เคียงข้าง
โปรดติดตามตอนต่อไป
เย้! จบแล้ว และแล้วตอนนี้ก็จบลงซะที ฮือๆ มันช่างเป็นเวลาที่ยาวนานนัก บอกตามตรงนะคะว่ากว่าจะมาเป็นตอนนี้ได้ใช้เวลาดองไว้นานแสนนาน เพราะคิดไม่ออก แบบว่าไม่ถนัดง่ะ คนอ่านก็ทนๆเอาหน่อยนะคะ คืออินุไม่ค่อยมีเวลามาอ่านทวนเท่าไหร่น่ะค่ะ มันเลยค่อนข้างเละเทะไปนิดนึงอ่ะ อิ อิ คือ..กว่าจะได้มาออกสู่สายตาของทุกคน ตอนนี้อาจถูกตัดออกไปบ้าง เนื่องจากติดเรทนิดๆอ่ะ (จริงๆก็ไม่นิดนะ) ก็แล้วแต่ดวงแล้วกันนะคะ อ้อ เรื่องเกมส์ที่อินุเคยบอกไป ตอนนี้อยู่ในระหว่างตั้งคำถามค่ะ ส่วนของรางวัล อืม..เป็นอะไรดีน้า แต่บอกก่อนนะคะว่าอินุไม่มีตังค์นะ จะให้ได้ก็คงเป็นเขียนนิยายตามคำขอ ประมาณว่า อยากได้ใครคู่ไหน อะไรยังไงบอกมาได้เลยอะไรประมาณนี้แหละค่ะ อิ อิ เพราะฉะนั้นอย่าลืมเตรียมตัวกันไว้ให้ดีนะคะ มีอะไรก็เมลล์มาคุยได้ที่ [email protected] แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ อีกอย่างคือ ช่วงนี้อาจเลี่ยนไปเยอะ แต่รับรอง ความตื่นเต้นกำลังจะเริ่มต้นแล้ว(มั้ง)