เช้าวันต่อมา
" ตื่นได้แล้ว! ถ้าไม่ตื่นเดี๋ยวจับปล้ำซะเลยนะ " เชนเห็นคริสนอนขี้เซาอย่างสบายใจเลยแกล้งเล่นซะนี่ แล้วก็ได้ผล คำพูดของเชนปลุกให้คริสรีบสะดุ้งตื่นขึ้นมาโดยเร็ว
" เฮ้ย!!!! " เจ้าชายร่างบางรีบถอยหนีเมื่อเห็นหน้าเชนอยู่ห่างจากใบหน้าตนแค่เพียงคืบ
" 555!! นี่เธอกลัวชั้นขนาดนี้เลยเหรอ " เช้านี้ก็สนุกอีกแล้ว
" ผมไม่ได้กลัวคุณสักหน่อย ก็ตื่นมาเห็นหน้าคุณอยู่ใกล้แบบนี้จะไม่ให้ตกใจได้ยังไง " คริสหอบตัวโยนเพราะความตกใจ
" สายแล้วนะ เราต้องไปต่อกันแล้ว " เชนลุกหยิบกระเป๋าสัมภาระขึ้นพาดไหล่
" นี่ยังเช้าอยู่นะฮะ แล้วเราก็ยังไม่ได้กินอะไรด้วย ผมหิวนะ " คริสยัดของต่างๆกลับใส่ในกระเป๋า ปากก็บ่นหิวๆไปตลอด
" เอ้า! " เชนโยนผลไม้ให้คริส
" ว้า..อีกแล้วเหรอ ผมชักเบื่อผลไม้เต็มทนแล้วนะ " ถึงจะบ่นแต่ก็ต้องกินต่อไป
" แล้วตกลงเราจะไปทางไหนกัน " คริสพูดทั้งๆที่เคี้ยวผลไม้อยู่เต็มปากจนแก้มตุ่ย(แน่ใจนะว่าเป็นเจ้าชาย:คนเขียน)
" เข้าไปในถ้ำนี้ไง " เชนชี้เข้าไปในถ้ำที่พวกเค้าอาศัยเป็นที่พักชั่วคราว
" ถ้ามันตันล่ะครับ?! " คริสถามซื่อๆ
" ก็เดินกลับออกมาน่ะสิถามได้ "
" ไม่ใช่! ผมหมายความว่าถ้ามันตันเราก็ต้องเสียเวลาเดินทางมากขึ้นน่ะสิ " ฮึ่ม ยังเช้าแบบนี้ก็ยังไม่วายถูกกวนอยู่ดีแฮะ คนเค้าถามดีๆนะนั่น คริสนึกในใจ
" ของแบบนี้ไม่ลองก็ไม่รู้ ไปกันเถอะ " ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าเดินนำไปโดยไม่รออีกฝ่ายเลย
" เดี๋ยวสิครับ! " คริสรีบลุกขึ้นลองเดินดูว่าขาตัวเองหายเจ็บแล้วแน่นอนจึงค่อยเดินตามเชนไป
------------------------------
" ข้างในนี้ชื้นชะมัดเลย ดีนะที่ยังพอมีแสงอยู่บ้าง " คริสพูดอยู่คนเดียว เค้ามองสำรวจไปรอบๆตัวถ้ำ ตามผนังถ้ำจะมีแสงลอดเข้ามาตามรอยแตกของถ้ำพอให้เห็นทางเบื้องหน้าได้ + กับความสว่างจากคบเพลิงที่เชนถืออยู่ด้วย
" . " อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรออกมาทำให้คริสพลอยรู้สึกอึดอัดไปด้วย
" นี่ใจคอคุณจะปล่อยให้ผมพูดอยู่คนเดียวรึไง " คริสเดินมาสะกิดอีกคนทีเงียบไป เป็นแบบนี้คริสชักรู้สึกเหงาปากขึ้นมาตะหงิดๆแฮะ
" นึกว่าเธออยากพูดคนเดียวซะอีก " เชนยิ้มบาง
" ผมไม่ได้บ้านะถึงได้ชอบพูดคนเดียวน่ะ " คริสรู้ว่าตัวเองหลงกลคนข้างๆเสียแล้ว
" แล้วนี่พวกเราต้องเดินต่ออีกนานแค่ไหนล่ะครับ ตอนนี้เราเดินมาร่วมชั่วโมงแล้วนะ " คริสเริ่มบ่นอีกครั้ง
" ใครจะไปรู้ล่ะชั้นก็เพิ่งเคยเข้ามาที่นี่ครั้งแรกนะ ไม่แน่เราอาจต้องเดินกันทั้งวันก็ได้ " เชนพูดลอยๆเหมือนไม่สนใจว่าจะเป็นยังไงต่อไป
" โห ! อย่างงั้นก็กล้ามขาขึ้นกันพอดีน่ะสิกว่าจะออกจากถ้ำนี้ได้ " คริสบ่นกับตัวเองขืนต้องเดินขนาดนั้นคงปวดขาไปอีกนาน แม้จะเดินลึกเข้าไปแค่ไหนก็ยังไม่เห็นมีวี่แววว่าจะพบทางออกเสียทีจนคริสเริ่มกังวลแล้วว่าการทำอย่างนี้จะเป็นการเสียเวลาเปล่าๆ
หลังจากที่เดินต่อไปอีกสักพัก
" อ๊ะ! ทางแยก " คริสอุทานออกมาเบาๆพร้อมหันไปมองชายหนุ่มอย่างสงสัยว่าเค้าจะทำยังไงต่อไป เชนสำรวจบริเวณปากทางของทางแยกอยู่สักพัก
" ทางซ้าย " เชนกวักมือเรียกคริสให้เดินเข้ามาใกล้ๆ คริสก็ยอมเดินไปหาแต่โดยดี แต่เค้าใช้อะไรเป็นเกณฑ์ล่ะเนี่ย ชายหนุ่มเอื้อมมือกร้านของตนมาจับมือคริสเอาไว้ คริสอึ้งเล็กๆ หมอนี่จะทำไรฟะ
" ข้างหน้าจะมีอะไรบ้างก็ไม่รู้ ระวังไว้ก่อนดีกว่า " เชนพูดถึงเหตุผล (แต่บางอย่างก็เป็นผลพลอยได้) คริสฟังสิ่งที่หัวหน้าพูดก็เห็นว่ามันสมควรจึงไม่ได้ว่าอะไร(เพราะความซื่อ+คิดว่าในถ้ำอาจมีกับดักได้)
ทั้งสองเดินเคียงกันไปอย่างระมัดระวัง(มั้ง)ในถ้ำกว้างถึงแม้จะเป็นทางแยกก็ตาม
" อ๊ะ! " .. " เฮ้ย!!" เด็กหนุ่มเดินสะดุดก้อนหินอีกแล้วแต่คราวนี้คริสล้มลงโดยดึงมือเชนลงไปด้วย คบเพลิงที่ถืออยู่ในมือก็กระเด็นออกไป แสงสว่างจากคบเพลิงพลันดับลง
" โอ๊ย!!" ร่างบางลงไปกระแทกกับพื้นเต็มๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นคริสก็ทำอะไรไม่ถูก แม้ในความมืดที่มีแสงสว่างอยู่เพียงเล็กน้อยเค้าก็เห็นได้ว่า ตัวเองอยู่ในที่ท่าล่อแหลมสุดๆ เชนคร่อมตัวคริสเอาไว้ใบหน้าของทั้งคู่แทบสัมผัสกัน ลมหายใจอุ่นๆของชายหนุ่มสัมผัสกับผิวแก้มระเรื่อของคริส ดีนะที่ในถ้ำไม่สว่างไม่งั้นอายแย่เลย
" เป็นอะไรรึเปล่า? เธอนี่ซุ่มซ่ามไม่หายเลยนะ " เชนถามโดยไม่ถอยตัวออกห่าง รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้มนั้น
" มะ..ไม่เป็นไรฮะ คะ..คุณถอยออกไปสิ " เสียงคริสสั่น หัวใจเต้นระรัว ทำไมเวลาอยู่ใกล้ๆเราต้องรู้สึกแปลกๆแบบนี้นะ เค้าดันอกชายหนุ่มให้ออกห่าง เชนลุกยืนพร้อมส่งมือให้
" ขอบคุณครับ " คริสส่งมือให้อีกฝ่ายช่วยฉุดตน เมื่อชายหนุ่มดึงคริสขึ้นจากพื้น ด้วยความที่ขาไม่มีแรงเลย ร่างบางจึงเซเข้าหาอีกฝ่ายไปโดยปริยาย(แบบสโลว์ซบไปที่อกของเชนนั่นเอง)
" ฉวยโอกาสแฮะ" เชนล้อแบบขำๆเมื่อเห็นท่าทางเก้ๆกังๆของอีกฝ่าย
" บ้า! " คริสรีบออกห่างเพราะกลัวอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงของตน โอย หัวใจจะวาย นี่เราเป็นอะไรเนี่ย เรื่องแค่นี้ก็เขินด้วยเหรอฟะ
" ไปต่อเถอะ " เชนพูดแก้เขินให้อีกฝ่าย พร้อมยื่นของตนมาจับมือของอีกฝ่ายไว้แล้วออกเดินต่อไป คริสก้มหน้าไปตลอดทางเพราะรู้สึกว่าหน้าของตนร้อนผ่าวไม่จางลงเลย อายเฟ้ยทำไมเราถึงซุ่มซ่ามอย่างงี้ฟะ ดีนะที่ไม่มีใครเห็นเนี่ย
การเดินครั้งนี้ยาวนานนัก เหมือนคนที่เดินไปโดยไร้จุดหมายหนทางในถ้ำลึกเหมือนยาวไกลไม่สิ้นสุดกระทั่ง
" แสง..! " คริสเอ่ยอย่างดีใจเมื่อเห็นแสงสว่างปรากฏขึ้นอยู่ไกลๆ เชนไม่ได้พูดอะไรขาทั้งสองก้าวเดินไปเรื่อยๆอย่างมั่นคง จนกระทั่งมาถึงบริเวณปากทางของถ้ำอีกฝากตรงข้ามกับขามา มือของทั้งสองเอื้อมมาบังไว้เหนือดวงตาเพราะยังปรับสภาพแสงที่ได้รับไม่ทัน สักพักทั้งคู่ก็มองเห็นภาพรอบๆโดยชัดเจน ทุ่งหญ้าสีเขียวสดสลับกับดอกไม้ที่บานสะพรั่งสมกับเป็นป่าเขาที่อุดมสมบูรณ์รายรอบไปด้วยต้นไม้ที่สูงใหญ่มากมาย
" ทุ่งดอกไม้สวยจัง นึกว่าที่นี่จะมีแต่ป่าทึบเสียอีก " คริสกำลังทึ่งความสวยงามของธรรมชาติ ชายผู้มีประสบการณ์รีบนำแผนที่ออกมาคะเนทิศทางคร่าวๆ ถ้ำนี้ทะลุมาอีกฝากตามที่เค้าคิดไว้อีกไม่นานพวกเค้าก็คงถึงที่ๆนัดหมายทุกคนเอาไว้ ถ้าไม่มีเหตุร้ายอะไรเกิดขึ้นเสียก่อน
ด้วยความลืมตัว(อีกแล้ว)เด็กหนุ่มวิ่งเข้าไปกลางทุ่งนั้นโดยไม่กลัวอันตรายด้วยความร่าเริงตามประสาคนนิสัยเด็ก เชนได้แต่มองเฉยๆพร้อมรอยยิ้มบาง เด็กหนุ่มล้มตัวลงนอนไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น กลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆชวนให้เคลิบเคลิ้มมันเป็นกลิ่นดึงดูดที่ชวนให้หลงไหลจนไม่อาจปลีกตัวออกไปได้ ท้องฟ้าสีฟ้าใส ก้อนเมฆสีขาวดูอ่อนนุ่มชวนให้นึกถึงบางสิ่งป่านนี้ทุกคนจะเป็นยังไงบ้างนะ ถ้าเราพาเทย์มาที่นี่ด้วยคงดีไม่น้อย เฮ้อ! เสียดายแทนแฮะ
" ฮัดเช้ย !! " เด็กหนุ่มร่างสูงที่ชื่อว่าเทย์ขยี้จมูกตัวเองเบาๆ " ใครนินทาฟะ ฮึ่ม! เจ้าชายนะเจ้าชาย เป็นห่วงก็เป็นห่วงหรอก แต่ทำไมไปไหนทั้งทีถึงไม่พาข้าไปด้วย ถ้าเจอตัวจะจับมานั่งฟังข้าด่าซะให้เข็ด แอบหนีไปเที่ยวคนเดียวแบบนี้ได้ไง "
ลมทะเลพัดผ่านกระทบใบหน้าของเด็กหนุ่มตาสีเขียวซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและคนดูแลเจ้าชายองค์เล็กแห่งยูเรเซียฟาเรโอน ผมสีบลอนด์หยิกเป็นลอนใหญ่ปลิวสยายไปตามแรงลม เค้าออกตามหาเจ้าชายสุดดื้อมาเป็นเวลาหลายวันก็ยังไม่พบตัวเจ้าชายคริสโตเฟอร์สักที ไม่มีข่าวคราวของเรือโจรสลัด Juvenile ว่าไปหยุดแวะที่เกาะใด เส้นทางการเดินทางของเรือก็ไม่ทราบแน่ชัด แล้วแบบนี้อีกนานแค่ไหน..กว่าทั้งสองจะได้มาเจอกันอีกครั้ง .
. . ..
ในขณะที่คริสนอนหลับอย่างสบายใจเชนก็สำรวจรอบๆบริเวณด้วยความรอบคอบ จนกระทั่งตกเย็นวันนั้น
" นี่! ตื่นได้แล้วจะนอนอยู่ตรงนี้ทั้งวันเลยรึไง " เสียงห้าวปลุกคริสให้ตื่นจากการหลับไหล เงาของชายร่างสูงทาบทับลงบนพื้นหญ้าจางๆพร้อมกับแสงตะวันที่เริ่มจะลับขอบฟ้าไป
" ฮ้าววววว นี่เย็นแล้วเหรอ ไม่เห็นรู้ตัวเลยอ่ะ " คริสมองไปรอบๆซึ่งเริ่มมีความมืดเข้ามาปกคลุม
" เข้าไปอยู่ในถ้ำดีกว่าอยู่ตรงนี้ไม่ค่อยปลอดภัย บริเวณนี้เป็นที่กลางแจ้งทำให้ถูกโจมตีได้ง่าย " ชายหนุ่มบอกให้
คริสระวังตัวไว้จะดีกว่า เด็กหนุ่มผู้เป็นถึงเจ้าชายก็พยักหน้าเชื่อฟังแต่โดยดีแล้วลุกขึ้นเดินตามเชนไป
" ผลไม้อีกแล้ว! นี่จะให้ผมกลายเป็นพวกมังสวิรัติรึไงเนี่ย " คริสบ่นเป็นหมีกินผึ้งเมื่อเห็นมื้อเย็นที่อยู่ตรงหน้ายังคงเป็นผลไม้เหมือนเดิม
" ไม่กินใช่มั้ย " เชนทำท่าจะเก็บผลไม้พวกนั้นไว้กินเอง
" เดี๋ยว!!! กินสิ ผมหิวจะตายอยู่แล้ว ก็คนมันเบื่อนี่นา ถ้าไม่มีผลไม้สงสัยต้องกินพวก ต้นไม้ , ดอกไม้ ,ใบไม้ , อะไรก็ได้ที่มีคำว่า 'ไม้ ' ลงท้ายแทนนะเนี่ย " คริสตั้งหน้าตั้งตาบ่นต่อไป
" แล้วคุณไม่เบื่อมั่งรึไง ที่เราต้องกินแบบนี้ตลอดน่ะ " คริสหันมาถามเชนบ้าง
" เฉยๆ ชินแล้ว " ชายหนุ่มตอบเรียบๆ คริสไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะกลัวว่าจะต้องมานั่งถกเถียงกันอีกทั้งคืน เชนจัดการหาอาหารและหาฟืนมาก่อกองไฟเรียบร้อย คริสก็นึกว่าได้ตัวเองมัวแต่หลับไม่ได้ช่วยอะไรสักอย่างตั้งแต่มาด้วยกันแล้ว เด็กหนุ่มชักรู้สึกผิดนิดๆ ( รู้สึกหลายรอบแต่ก็ไม่ทำอะไรสักทีนะ)
" คือ.. ขอโทษนะครับที่ผมไม่ได้ช่วยอะไรคุณเลย " คริสพูดเบาๆ
" . " ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรทำให้บรรยากาศชักตึงเครียดขึ้นมา คริสจึงไม่กล้าจะพูดเล่นเหมือนเช่นเคย
ค่ำคืนที่เงียบสงัดมาเยือนทั้งสองคนอีกครั้ง คริสนึกถึงเพื่อนๆทุกคนว่าป่านนี้จะเป็นยังไงกันบ้าง กลัวว่าจะไม่ได้พบทุกคนอีก จะไม่ได้กลับไปหาทุกคนที่วัง ถ้าเค้าอยู่ตัวคนเดียวในเวลานี้เค้าคงทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่างได้แต่กลุ้มใจและกังวลอยู่เพียงลำพัง แต่เมื่อมีชายหนุ่มคนนี้..ผู้เป็นหัวหน้า.. อยู่เคียงข้าง..สิ่งนี้กลับทำให้เค้ามั่นใจว่าทุกอย่างต้องเป็นไปได้ด้วยดีแน่นอน (แต่ตอนนี้มันอึดอัดเฟ้ย พูดบ้างก็ดีนะ)
.
ทางด้านบุคคลอื่นซึ่งรอคอยการกลับมาของเจ้าชายองค์เล็กอยู่ที่วัง
" เฮ้อ ! ไม่น่าเลยเรา ป่านนี้เจ้าน้องชายตัวดีจะเป็นยังไงบ้างนะ ปากหนอปาก ไม่น่าพูดมากเลยเรา ท่านพ่อก็เป็นห่วงแทบไม่เป็นอันกินอันนอนอยู่แล้ว คริสยิ่งไม่รู้ตัวอยู่ว่าตัวเองน่ารักขนาดไหน หวังว่าคงไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรเกิดขึ้นนะ ป่านนี้เทย์จะเจอตัวรึยัง ข้าอยากให้เจ้ากลับมาทีวังเร็วๆ เจ้ารู้มั้ยว่าถึงแม้เจ้าจะซนมากแค่ไหนแต่ทุกคนที่นี่ก็รักเจ้ากันทั้งนั้น เค้ารอเจ้ากลับมาอยู่นะ น้องชายของข้า " บทรำพึงแว่วมาจากปากของพี่ชายซึ่งแสดงถึงความห่วงใยถึงน้องผู้เป็นที่รักของตน
ณ อีกห้องหนึ่งภายในพระราชวัง ชายผู้เป็นราชาแห่งผืนแผ่นดินในเมือง แห่งนี้กำลังเศร้าหมองด้วยความเป็นห่วงใยในความปลอดภัยของลูกชายคนเล็ก
" เอวาลีน ยิ่งนับวันคริสก็ยิ่งหน้าตาคล้ายเจ้าขึ้นทุกที แต่บัดนี้เค้าได้หายไปไกลจากสายตาของข้าผู้เป็นพ่อแล้ว เจ้าโปรดช่วยคุ้มครองให้ลูกของเรากลับมาอย่างปลอดภัยด้วยเถิด ดูแลเค้าทุกหนทุกแห่งที่เค้าก้าวเดิน คุ้มครองลูกเราด้วยนะ เจ้าผู้เป็นที่รักของข้า "
..
" หือ? " ใบหน้าเนียนใสหันไปรอบๆเมื่อรู้สึกถึงบางสิ่ง
" มีอะไร ? " ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าถามขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีแปลกๆ
" รู้สึกเหมือนมีใครพูดถึง หรือว่า "
" หรือว่า !? "
" ไม่มีอะไรหรอก ผมคงรู้สึกไปเอง " เด็กหนุ่มร่างบางไม่ตอบตามที่ตนคิด หรือว่าจะเป็นท่านพ่อ ท่านพี่ ทุกคนในวัง พวกนั้นกำลังคิดถึงข้าอยู่รึเปล่าเนี่ย ทุกคนจะรู้มั้ยนะว่าข้าก็คิดถึงพวกเค้าเหมือนกัน ข้าคิดถึงวัง บ้านของข้า และแผ่นดินที่ข้าเกิดมาเช่นเดียวกัน
ดวงตาสีฟ้าครามเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย การเดินทางครั้งนี้คือสิ่งที่เค้าตัดสินใจเอง เค้าจะต้องทำให้ดีที่สุด แม้บางครั้งจะคิดถึงทุกคน..อยากกลับไปที่นั่น มากเพียงใดก็ตาม..
โปรดติดตามตอนต่อไป
สวัสดีค่ะทุกคน แหะๆ แบบว่าขัดข้องทางเทคนิคนิดหน่อยเลยมาช้า เป็นไงบ้างคะกับตอนนี้ แหม ขนาดอยู่ในช่วงเดินทางยังมีอะไรเล็กๆน้อยๆให้ลุ้นกันอีกแล้วเนอะ ขอบคุณทุกคนที่อุตส่าห์ติดตามและถามไถ่กันมานะคะ โดนคนใกล้ตัวทวงยิกๆเลยนะเนี่ย อิ อิ ยังไงๆก็ติดตามกันต่อไปแล้วกันนะคะ ถ้ามีอะไรจะแนะนำติชมก็เมลล์มาได้ที่ [email protected] หรือถ้าใครว่างๆก็เมลล์มาคุยได้นะคะ รับรองตอบทุกฉบับค่ะ