เมื่อเชนอุ้มคริสมาได้ค่อนทาง

" คุณจะรีบกลับไปไหนเนี่ย ยังไงวันนี้เราก็ยังไม่ออกเดินทางไม่ใช่เหรอ " คริสท้วงตลอดทางเรื่องที่จะต้องกลับไปหมกตัวอยู่ในถ้ำอีกครั้ง

" ชั้นมีลางสังหรณ์แม่น มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่" ชายร่างสูงเดินอย่างรีบเร่ง

คริสก็ได้แต่ทำหน้าบูดบึ้งต่อไป และแล้ว…..

แซ่ก!!! เสียงหนึ่งดังมาจากต้นไม้สูงที่ปกคลุมบริเวณนี้อยู่

" กี๊ซซซซซซ!!!!! " เสียงคำรามแหลมเล็กดังขึ้นเหมือนจะเสียดแทงเข้าไปในจิตใจ

" ว้ากกกกกก!!!"

คริสร้องเมื่อสัตว์ที่มีรูปร่างเหมือนหมียักษ์สูงกว่าทัลหลายเท่า (ก็ทัลสูงตั้ง195แล้วนะ) สัตว์ประหลาดหูแหลมยาวดวงตาสีดำสนิทกระโจนลงมาดักหน้าพวกเค้าไว้จากด้านบน มันกรีดร้องอีกหลายรอบแล้วทำท่าจะพุ่งเข้ามาปะทะทั้งสองคน เชนรีบวางคริสลงให้ห่างตัวแล้วชักดาบที่พกไว้ออกมาจากฝัก

" ระวัง!! "

คริสตะโกนออกไปเพราะเห็นเจ้ายักษ์ตัวนั้นพุ่งเข้าใสเชนโดยมันไม่กลัวแม้กระทั่งดาบ

พลั่ก!! ร่างของเชนถูกกระแทกอย่างแรงเค้าล้มลงกับพื้นทันที ดาบประจำกายกระเด็นออกไปอีกทิศทางหนึ่งภาพของร่างยักษ์ตรงหน้าเป็นสีดำทะมึนเพราะแสงที่สาดส่องมาทางด้านหลังของสัตว์ร้ายตัวนั้น สถานการณ์อย่างนี้เชนคงทำอะไรไม่สะดวกนัก แทนที่ร่างใหญ่นั้นจะจัดการเชนทันทีเมื่อมีโอกาสแต่มันกลับเบนความสนใจไปที่คริสซึ่งนั่งอยู่ห่างๆมากกว่า

" เฮ้ย!! " เจ้าชายแสนซนร้องเมื่อเห็นร่างยักษ์เดินตรงมาทางตนแทน เค้าจะลุกหนีก็ทำไม่ได้เพราะแข้งขาหมดแรงเสียแล้ว

" อย่าเข้ามานะ!!! "

กลัวก็กลัวแต่แบบนี้มันทุเรศเกินเรื่องอะไรจะยอมอยู่เฉยๆให้สัตว์ประหลาดงาบล่ะ ไหนๆก็ไหนๆแล้วตายเป็นตาย เสียงตะโกน + ความกล้าอันน้อยนิดของคริสได้ผล เจ้าศัตรูตัวนั้นชะงักทันที

" ทำไมต้องทำร้ายพวกเราด้วย! เราทำอะไรให้รึไง!? " ถัดจากความกลัว ความบ้าบิ่นของคริสกลับเพิ่มขึ้น

ส่วนเชนซึ่งลุกขึ้นตั้งท่าจะจู่โจมอีกฝ่ายที่น่ากลัวแล้ว แต่…

" กี๊ซ กี๊ซ.. กิ๊ซ.. " เสียงร้องเล็กๆดังขึ้นจากพุ่มไม้บริเวณด้านหลังที่ๆคริสนั่งอยู่

" เอ๋!? " คริสตกใจรีบหันไปมองด้านหลังตน เมื่อหันไปก็เห็นตัวที่น่าจะเป็นลูกของสัตว์ยักษ์ตัวนี้เดินออกมา2 - 3ตัว

" อ๋อ… " คริสเข้าใจสาเหตุที่เจ้านี่อาละวาดทันที เพราะกลัวความปลอดภัยของลูกๆนี่เอง เค้าเอื้อมมือไปอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา โดยไม่กลัวเจ้ายักษ์ที่ยืนขู่คำรามอยู่

" ไม่ทำอะไรหรอกน่า เนอะ… "

คริสอุ้มเจ้าตัวเล็กมาวางบนตักของตัวเองแล้วเกาคางเจ้าตัวนั้นอย่างอ่อนโยนเหมือนเล่นกับลูกหมาก็ไม่ปาน ท่าทางมันจะชอบให้ทำแบบนี้ ตัวอื่นๆเลยเดินเข้ามาเล่นกับคริสด้วย เจ้าตัวที่คาดว่าเป็นแม่เมื่อเห็นอย่างนั้นก็สงบลงแต่ยังระแวงเล็กน้อย มันค่อยๆเดินเข้าไปใกล้คริสอย่างช้าๆด้วยการเดินแบบ 4 ขา

" มาสิ ไม่ต้องกลัวหรอก " คริสกวักมือเรียกเจ้าตัวใหญ่อย่างไม่กลัว

มันขยับเข้าไปช้าๆจนไปหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มร่างบางใกล้แค่เอื้อม คริสยื่นมืออีกข้างออกไปลูบหัวมันเบาๆ เชนคาดว่าคงไม่มีอะไรแล้วจึงเก็บดาบเข้าฝักตามเดิม

" จริงๆพวกนี้ก็น่ารักดีนะ เมื่อกี้ตกใจแทบช็อคแน่ะ "

คริสพูดกับชายผู้เป็นทั้งหัวหน้าและคู่กัดที่เดินเข้ามาใกล้ๆ มือเรียวทั้งสองข้างยังไม่ละจากการเล่นเจ้าพวกนั้น

" กลับกันเถอะ ปล่อยมันไปดีกว่า " เชนเอ่ยเรียบๆ

คริสจับเจ้าตัวเล็กลงวางข้างๆแม่มัน เจ้าตัวแม่ท่าจะฟังรู้เรื่องมันจึงเดินเลี่ยงไปข้างๆไม่ให้ขวางทางเชน เจ้าตัวเล็กตัวหนึ่งเข้ามาพันแข้งพันขาเชน คริสกลัวว่าชายหนุ่มจะเตะมันให้กระเด็นออกไป แต่ที่ไหนได้เชนกลับก้มลงเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบาๆ พร้อมรอยยิ้มแสดงถึงความเอ็นดู(แปลกดีแฮะทำแบบนี้ก็เป็นด้วย)ก่อนที่จะเดินมาอุ้มคริสเพื่อกลับไปยังถ้ำ คริสโบกมือเจ้าพวกนั้นก่อนจากไป พร้อมกับหันมาคล้องแขนของตนไว้รอบคอชายหนุ่มอย่างลืมตัว(ด้วยความเคยชินซะแล้ว)

" เมื้อกี้เกือบหัวใจวายแน่ะ ตอนที่คุณล้มลงกับพื้นน่ะ "

" เป็นห่วงชั้นรึไง " เชนถามเล่นๆ

" อืม " คริสไม่พูดกวนเหมือนเคยทำให้อีกฝ่ายอึ้งเล็กน้อย

" ผมกลัวว่าถ้าคุณเป็นอะไรไปผมก็คงตายอยู่ในป่านี้แน่ๆเลย ก็คนมันไม่รู้นี่นาว่าต้องเดินไปทิศไหนน่ะ " โธ่เอ๋ย

ที่แท้ก็กลัวหลงป่าจนกลับไม่ได้ นึกว่าจะเป็นห่วงเราเสียอีก เอ๊ะ! นี่เราหวังอะไรกันแน่เนี่ย เชนคิดในใจ

" อาราย.. " คริสเห็นอีกฝ่ายจ้องหน้าตนเหมือนจะหาเรื่อง

" อุตส่าห์ดีใจเพราะนึกว่าเธอเป็นห่วงชั้นจริงๆซะอีก " เชนพูดหน้าตาย แต่คริสมองอีกฝ่ายแบบอึ้งสุดๆเพราะไม่รู้ว่าเค้าพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่

" ทะ..ทำไมผมต้องเป็นห่วงคุณด้วยล่ะ "

" เธอลืมแล้วเหรอ ว่าเราเป็นอะไรกัน.. " คริสได้ฟังก็ตกใจหน้าแดงขึ้นนิดๆ

" ผมไม่ได้เป็นอะไรกับคุณสักหน่อย คุณละเมอรึเปล่า " คริสพูดแขวะใส่

" ชั้นนึกว่าเธอเป็นลูกน้องชั้นซะอีก แบบนี้แสดงว่าชั้นกำลังอุ้มคนแปลกหน้านะเนี่ย " เชนตอบแบบยวนสุดๆ สะใจที่เห็นร่างบางออกอาการขัดเขินนิดๆ( ก็แพ้เห็นๆนี่นา)

" โห เล่นงี้เลยเหรอ ผมนึกว่าคุณจะบอกว่า 'เธอเป็นคนสำคัญของชั้น' ซะอีก " คริสพูดแบบกวนๆกลับไปบ้าง

" เธอเป็นคนสำคัญของชั้นจริงๆนี่นา ชั้นก็ต้องดูแลเธอให้ดีที่สุดอยู่แล้ว " ชายหนุ่มพูดพร้อมยิ้มให้คริสนิดๆ

คริสกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นจะเป็นยิ้มเยาะเสียมากกว่า สงสัยกลัวเราไม่อยู่แล้วจะเหงาปากเลยบอกว่าเราเป็นคนสำคัญน่ะสิ

" ผมจะรอดูแล้วกันนะว่า คุณจะทำแบบที่พูดรึเปล่า " คริสพูดประชดพร้อมสะบัดหน้าใส่

" หึๆ " เชนหัวเราะในลำคออย่างถูกใจในการต่อคารมครั้งนี้ ได้แกล้งคนก็สนุกไปอีกแบบแฮะ

------------------------------

" เซท! ป่านนี้ทุกคนจะเป็นไงมั่งก็ไม่รู้เนอะ " ทัลชายร่างใหญ่อายุ20ซึ่งมากกว่าเซทถึง4ปีกล่าวถาม

" ผมว่าทุกคนคงไม่เป็นไรมั้งฮะ "

เซทก็กลุ้มไม่แแพ้กันเมื่อนึกถึงทุกคนที่แยกย้ายกันไป ป่านนี้คุณA.J.จะเป็นยังไงบ้างนะ หัวหน้าคงไม่ต้องห่วงหรอก แต่คริสนี่สิ ไหนจะคุณไนฟกับคุณเฟียอีก เฮ้อ…

" เราน่าจะไปถึงที่ๆนัดกันไว้ให้เร็วที่สุด ถ้าไม่มีอะไรมาขวางเราซะก่อนนะ " เจ้าของร่างสูงใหญ่กำยำผิวสีแทนดวงตาดำขลับกล่าวอย่างหวาดระแวง

" ใช่ครับ ที่ผมกลัวคือระหว่างทางเราจะเจอกับอะไรบ้างนี่สิ "

คิ้วของเซทขมวดมุ่น ผมสีน้ำตาลอ่อนปลิวไปตามแรงลมที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้า ผิวสีขาวตัดกับอีกฝ่ายอย่างสิ้นเชิง

" อื้ม..! เราคงทำได้แค่สู้สุดชีวิตเพื่อกลับไปเจอทุกคนเท่านั้นเอง "

" ป่านนี้สตีฟจะเป็นยังไงบ้างนะ เจ้านั่นหน้าห่วงที่สุดเลยนะครับ ผมไม่อยากจะคิดเลยว่านกยักษ์พวกนั้นจะทำอะไรกับเค้าบ้าง " ดวงกลมรีตาสีน้ำตาลทองหันไปสบเข้ากับอีกฝ่ายแสดงถึงความกังวล

" นั่นสิ…." ทัลเห็นด้วย

ตอนนี้สิ่งที่ทุกคนกังวลไม่ใช่ความปลอดภัยของตัวเองแต่กลับเป็นความปลอดภัยของสตีฟที่โดนจับตัวไปมากกว่า….

------------------------------

ถ้ำแห่งเดิม

" เอ้า! ถึงแล้วนะจะเกาะคอชั้นไปอีกนานแค่ไหน เอ๊ะ! หรือว่าติดใจอยากให้ชั้นอุ้มนานๆ " เชนเย้าอีกฝ่ายเล่นๆ

" อ๊ะ! ลืมแฮะ ที่จริงให้คุณอุ้มแบบนี้ก็สบายดีนะ ไม่ต้องเดินเองให้เมื่อยด้วย " คริสยิ้มตอบแบบกวนเหมือนเช่นเคย

" เอาไว้อยู่ต่อหน้าทุกคนก่อนแล้วกันนะ เรื่องดีๆแบบนี้ต้องประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเธออยากให้ชั้นอุ้มแนบอกแบบนี้ไปนาน..ๆ " เชนแกล้งลากเสียงยาวๆในช่วงท้าย

" บ้าเหรอ! ใครบอกว่าผมอยากให้คุณทำแบบนั้นจริงๆล่ะ " คริสดิ้นแรงๆเพื่อให้เชนวางตนลง

" ยังไงๆเธอก็ยังแพ้ชั้นอยู่ดีแหละ อย่ามาทะเลาะกันให้เหนื่อยไปดีกว่า "

เชนสรุปสั้นๆแล้ววางคริสลง เจ้าตัวได้แต่หน้าหงิกหน้างอที่กวนฝ่ายตรงข้ามไม่สำเร็จ

" ขาเป็นยังไงบ้าง? " เชนถามในขณะที่มือกำลังสำรวจข้าวของว่าอยู่ครบรึเปล่า

" หายแล้วมั้ง ผมว่านะ ก็มันไม่เจ็บแล้วนี่นา " คริสพูดพร้อมลองขยับข้อเท้าไปมา

" ส่วนแผลถลอกก็ไม่เป็นไรแล้ว เล็กน้อย แค่นี้เอง "

" อืม! ก็ดีแล้ว พรุ่งนี้เราจะได้ไปต่อกันสักที ถึงเธอจะเบาผอมแห้งเป็นไม้เสียบผีแต่ถ้าต้องอุ้มนานๆแขนชั้นก็ล้าได้เหมือนกัน "

" ใครเป็นไม้เสียบผีกัน!! ผมไม่ได้ผอมขนาดนั้นสักหน่อย โห แค่นี้ก็บ่นซะแล้ว ตัวโตซะเปล่า คุณรู้จักความเป็นสุภาพบุรุษที่แสนดีบ้างมั้ยเนี่ย มีในตัวสักนิดบ้างมั้ย " คริสฮึดฮัดด้วยความเจ็บใจ

" ถ้าสำหรับผู้หญิงน่ะใช่ แต่เธอเป็นผู้ชายนี่นา เรื่องอะไรชั้นต้องมาคอยประคบประหงมเธอให้เปลืองแรงด้วย

ล่ะ "

" คุณ !…..เฮอะ !! " คริสสะบัดหน้าเมินไปทางอื่น

เชนได้แต่ยิ้มไม่ได้พูดอะไรต่อไป

โปรดติดตามตอนต่อไป

สวัสดีค่ะทุกคน มาทักทายกันอีกแล้วนะคะ สบายดีกันรึเปล่า มาว่าเรื่องของPirate กันต่อดีกว่า มีนคนทักว่าทำไมมันยื้ดยืด อยู่ในป่ากันนานยังกับติดเกาะ คำตอบคือ เพราะคนเขียนอยากให้อยู่ด้วยกัน 2 ต่อ 2 นานๆและอีกอย่างคือการเดินทางในป่าโดยมีแผนที่แค่ฉบับเดียวเลยทำให้ล่าช้า ยิ่งมีคนบาดเจ็บยิ่งช้าสุดๆ และก็มีคนบอกมาอีกว่าหลังๆชักเลี่ยน อันนี้คนเขียนก็ตอบแบบกำปั้นทุบผนังถ้ำอีกว่า ก็เค้าชอบนี่นานานๆทีจะอยู่ด้วยกันสองคน รับรองค่ะ ว่าPirateจะเลี่ยนไปอีกสักพักหญ่ายๆ ทนๆกันหน่อยนะคะ อ้อ ไม่แน่หลังจากนี้อินุอาจมีเกมส์เกี่ยวกับนิยายมาเล่นกับเพื่อนๆด้วย ถ้าอยากเล่นก็อดใจรอกันหน่อยนะคะ ยังนึกคำถามไม่ออกอ่ะ มีอะไรร้องทุกข์หรือวิจารณ์เมลล์มาได้ที่ [email protected] วันนี้ไปก่อนนะคะ บาย…