" คุณนิสัยแย่ที่สุดเลย อยู่ๆก็ลุกไปไม่บอกกันสักคำว่าไปไหน " คริสบ่นอย่างงอนๆถึงเชนจะขอโทษแล้วแต่ก็ยังไม่หายโกรธอยู่ดี
" บ้าที่สุดคนอะไรฟะ ทิ้งกันได้ลง ปากก็มีแต่ดันไม่พูด กลัวแทบแย่แน่ะ " คริสพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่เชนก็ได้ยินอยู่ดี
" ลืม ! แต่พอได้เห็นของดีก็คิดว่าดีแล้วที่ไม่ได้บอก " เชนยิ้มหยอกคริสนิดๆ
คริสชอบเวลาที่เชนยิ้มมากกว่าที่ทำหน้าเฉยๆเหมือนไม่สนใจอะไร แต่ยิ้มครั้งนี้กลับทำให้เค้ารู้สึกอยากหาเรื่องคนตรงหน้าตะหงิดๆ คนบ้าอะไรวะ ชอบตอกย้ำความอายของคนอื่นเค้า
" เออ! สะใจคุณล่ะสิ ผมไม่น่ามีหัวหน้าบ้าๆอย่างคุณเลย สงสัยจะชอบที่ได้เห็นคนอื่นเค้าร้องไห้ ถามจริงเหอะใจคุณทำด้วยอะไรเนี่ยถึงทำแบบนั้นได้ลงน่ะ สงสัยเสริมใยเหล็กอย่างหนาซะจนไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่นเลย "
" ถ้าไม่สนใจ ชั้นก็คงปล่อยเธอทิ้งไว้กลางทุ่งนั่นแต่แรกให้เป็นเหยื่อนกพวกนั้นแล้ว นี่เพราะเห็นว่ารูปร่างหน้าตาเหมือนผู้หญิงหรอกนะ ถึงได้ช่วยมาน่ะ ถ้าอุบาทว์กว่านี้ชั้นคงไม่ช่วยให้เปลืองแรงหรอก "
ชายหนุ่มพูดตอบมาอย่างนึกสนุกที่ได้ต่อคารมกับคนตรงหน้า ถึงจะพยายามเงียบไว้เท่าไหร่แต่ในที่สุดเค้าก็ทนไม่ไหวต้องหันมาแหย่กับคริสทุกที เชนดึงฝักดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอวมาวางไว้บนพื้นข้างตัว
" ฮึ่ม..! ทุเรศที่สุด! หวังว่าสักวันคุณคงไม่หน้ามืดลุกขึ้นมาปล้ำผมหรอกนะ นิสัยคุณไม่น่าคบจริงๆเลย ทีอยู่ต่อหน้าคนอื่นกลับทำตัวเงียบขรึมคิดว่ามันเท่ห์นักรึไง เเต่พออยู่กับผมทำไมปากจัดอย่างงี้ล่ะ ถามจริงเหอะสมองสั่งการสับสนรึเปล่าเนี่ย หรือว่าเมาเรือเรื้อรังจนทำให้เอ๋อ " คริสทนฟังคำประชดประชันของเชนไม่ได้ ทำไมต้องมานั่งทะเลาะกันด้วยเนี่ย อุตส่าห์มองในแง่ดีขึ้นแล้วนะ เอ๊ะ! เราไม่ได้ทะเลาะกับเค้านานแล้วนี่หว่า สงสัยไม่ค่อยได้เจอหน้าเพราะเค้ามัวแต่อบผิวสีแทนอยู่ในห้องคนเดียวมั๊ง ดูดิ๊ตัวจะเกรียมเป็นไก่รมควันอยู่แล้ว
" ที่พูดมามันก็น่าคิดอยู่นะ รอวันไหนชั้นหน้ามืดอยากลองมีอะไรกับผู้ชายก่อนแล้วกัน รับรองมันส์แน่ อีกอย่างเวลาเห็นหน้ากวนๆของเธอทีไร มันทำให้ต่อมกวนอารมณ์คนอื่นของชั้นทำงานดีทุกทีเลยสิน่า ชักอยากหน้ามืดขึ้นเร็วแฮะๆ " เชนยักคิ้วให้คริสนิดๆ
" โอ้ย!! ในปากคุณเลี้ยงหมาไว้กี่ตัวเนี่ย ท่าทางมันคงเยอะน่าดูเลยนะ ถึงได้ออกมาไม่รู้จักหมดขนาดนี้ "
คริสชักโมโหในคำพูดกวนของอีกฝ่ายท่าทางคืนนี้ต้องเหนื่อยเพราะการนั่งประชดประชันกันทั้งคืน
" อยากพิสูจน์ดูมั๊ยล่ะ ว่ามันจริงอย่างที่เธอพูดรึเปล่า "
เชนลุกเดินมาทางคริสทันที
" เฮ้ย! คุณจะทำอะไรน่ะ เมาผลไม้รึเปล่า อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นมีเรื่องจริงๆด้วย "
คริสทำท่าจะเขยิบตัวหนีแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเค้านั่งชิดผนังถ้ำแล้ว เรื่องลุกหนีก็คงไม่ต้องคิดเลย แค่ลุกขึ้นยืนก็เจ็บข้อเท้าแล้ว คริสได้แต่ตั้งการ์ดในท่าชกมวยกันไว้เท่านั้น
" ขาเจ็บแบบหนีคิดว่าจะทำอะไรชั้นได้ล่ะ "
เชนใช้มือขวาของตนรวบข้อมือทั้งสองข้างของคริสไว้ ส่วนมือข้างที่เหลือก็เชยคางของร่างบางให้เงยขึ้น หน้าของทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ คริสรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่ายที่สัมผัสกับผิวแก้มตนเบาๆ
" ดะ เดี๋ยวก่อน... นี่คุณยังสบายดีรึเปล่าเนี่ย ผมเป็นผู้ชายนะไม่ใช่ผู้หญิง " คริสพูดละล่ำละลักแต่เชนกลับไม่สนใจที่จะฟังเลย
ชายหนุ่มประทับริมฝีปากของตนลงบนปากนิ่มๆของอีกฝ่ายทันที ลิ้นของเค้าชอนไชเข้าไปในปากสวยๆได้รูปอย่างดูดดื่ม
รสจูบของร่างบางช่างหอมหวานราวกับหญิงสาวแรกแย้ม เรี่ยวแรงของคริสที่มีอยู่เริ่มหมดไปช้าๆราวกับว่าร่างกายจะหลอมละลายไปทันที เป็นเช่นนี้เนิ่นนานกว่าชายหนุ่มจะถอนริมฝีปากตนออก-ช้าๆ ดวงตาคมจ้องไปยังตาสีฟ้าครามแสนสวยของอีกฝ่าย
คริสหน้าแดงก่ำไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้า นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ยทำไมเมื่อกี้ถึงรู้สึกอย่างนี้ได้ฟะ เจ้าบ้านี่วิปริตแหง๋ๆเลย เราไม่เคยถูกดูหมิ่นขนาดนี้มาก่อน ถ้าคนอื่นรู้เราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย
" ปล่อยผม ได้แล้ว " เสียงของเด็กหนุ่มสั่นเครือ เชนไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วจึงคลายแขนลงจากร่างบางอย่างเสียดายเล็กๆ นี่เราทำอะไรลงไปเนี่ย ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ
" ขอโทษ " เชนไม่รู้ว่าเวลานี้ควรจะกล่าวอะไรออกมาดี
ความสงบเยือกเย็นของเค้าหายไปหมดเมื่ออยู่ต่อหน้า -คริส เด็กคนนี้มีอิทธิพลต่อเค้ามาก แม้เค้าจะบอกกับตัวเองว่าชาตินี้จะไม่ยุ่งเกี่ยวหรือผูกมัดกับใครลึกซึ้งอีกแล้วตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ครั้งนั้น .
" ทำไมถึงทำแบบนี้ คุณมันโรคจิต วิปริต ผมเป็นผู้ชายนะ "
เสียงสั่นๆออกมาจากริมฝีปากที่แดงระเรื่อจาการกระทำของชายหนุ่ม ถึงคำพูดที่คริสพูดออกมาจะรุนแรงแต่เชนก็มิได้โกรธเคืองเลย เค้ายอมรับผิด ที่ทำไปเพราะอยากเอาชนะเด็กคนนี้ แต่ในใจลึกๆเค้าก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจเค้าเพียงแต่ยังไม่ยอมรับมันเท่านั้นเอง เชนกอดคริสเอาไว้เบาๆแสดงถึงการขอโทษของเค้า สักพักคริสก็พลอยหลับไปเพราะเหนื่อยจากการร้องไห้และความกลัวที่ได้เผชิญมาก่อนหน้านั้น เชนหยิบผ้าห่มผืนเล็กที่อยู่ในกระเป๋าข้างตัวคริส
ออกมาแล้วจัดให้คริสนอนซบกับอกของตนส่วนตัวเองก็นั่งหันหลังเพื่อพิงผนังถ้ำแทน ผ้าห่มผืนบางได้คลุมร่างทั้งสองไว้ เสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังสม่ำเสมอกัน ในที่สุดเชนจึงเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างช้า ๆ .
------------------------------
ตัดภาพมาในป่าอีกฝากด้านของเฟียร์กับไนฟที่แยกมาด้วยกัน
" ป่านนี้หัวหน้ากับคนอื่นจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ " หนุ่มร่างเพรียวสวมแว่นตาที่ชื่อเฟียร์กล่าวขึ้นมาลอยๆ
" ทุกคนต้องไม่เป็นไร อย่าคิดมากเลยน่า คิ้วจะผูกเป็นโบว์อยู่แล้วเนี่ย " ไนฟทักอีกฝ่ายที่มีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด
เฟียร์ถอดแว่นออกแล้วหลับตาลงช้าๆเพื่อผ่อนคลาย กี่ครั้งแล้วนะที่ไนฟได้เห็นร่างเพรียวถอดแว่นออกแบบนี้ เฟียร์ไม่เคยถอดแว่นเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่นสิ่งนี้แสดงถึงความสนิทสนมกันของทั้งคู่เป็นอย่างดี ใบหน้างามได้รูปถูกปกปิดไว้ภายใต้แว่นตาตลอดเวลา ถึงแม้จะน่าเสียดายที่คนอื่นไม่เคยได้เชยชม แต่ไนฟก็ชอบที่จะให้มันเป็นแบบนั้นต่อไป
" นี่ " ไนฟลุกมานั่งข้างๆอีกฝ่าย
" นอนพักได้แล้ว พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางต่อนะ อย่าเพิ่งคิดมากสิ เดี๋ยวตีนกาก็มาสถิตย์อยู่บนหน้าผากแล้วหน้าจะไม่สวยนะ " ชายหนุ่มที่ชื่อว่าไนฟกล่าวกับร่างเพรียวอย่างติดตลกเพื่อให้อีกฝ่ายผ่อนคลายลง
" บ้าน่า พูดอะไรก็ไม่รู้ยังมีอารมณ์มาพูดเล่นอีก ใครเค้าสวยกันเล่า " เฟียร์สวมแว่นเหมือนเดิม ถึงปากจะพูดไปแบบนั้นแต่ก็ขัดแย้งกับการแสดงออกของสีหน้าที่แดงขึ้นนิดๆเพราะเขินจากคำพูดของอีกฝ่าย
" แน่ะ เขินแล้ว หน้าแดงเชียวนะ " ไนฟยังไม่หยุดที่จะแกล้งเฟียร์ต่อ
" โอ้ย!" ร่างกำยำร้องขึ้นมาเพราะถูกกำปั้นลุ่นๆทุบกลางอกแบบเต็มๆ
" สมน้ำหน้า!! "
ร่างบางลุกขึ้นเพื่อหาที่นอนทันทีทิ้งอีกฝ่ายให้นั่งยิ้มต่อไปคนเดียว
" น่ารักจริงๆแฮะ ดีนะที่คนอื่นไม่ได้เห็นเฟียร์แบบนี้น่ะ "
ไนฟพึมพำเบาๆกับตัวเองพร้อมลุกขึ้นเดินตามเฟียร์ไป
" เฟียร์จ๋าาาาาาาาา ให้เรานอนด้วยคนน้า "
ไนฟหยิบผ้าห่มมาพร้อมกับทรุดตัวลงนอนข้างๆร่างเพรียวโดยไม่รออีกฝ่ายอนุญาติก่อน ไม่น่าเชื่อว่าคนที่มีฉายา 'เจ้าแห่งดาบ' ที่ฆ่าคนชั่วมานับไม่ถ้วนแบบไนฟจะอ้อนใครแบบนี้ได้ นี่ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่เฟียร์จะได้เห็นคนเดียวเท่านั้น
" ร้อนจะตายอย่ามาเบียดนะ! " เฟียร์ผลักอีกฝ่ายให้ออกห่าง
" ร้อนตรงไหนล่ะ เดี๋ยวจะได้ช่วย " ไนฟไม่พูดเปล่า เค้าหอมแก้มนุ่มของอีกฝ่ายไปฟอดนึง
" บ้า!" เฟียร์รีบพลิกตัวหันหลังให้อีกฝ่ายเพราะกลัวจะเห็นหน้าที่แดงขึ้นของตน
" โอ๋ๆ อย่างอนสิ แต่ไหนๆแล้วก็ขอนอนกอดแบบนี้แทนแล้วกันนะ "
ไนฟโอบรั้งตัวของอีกฝ่ายให้เข้ามาชิดมากขึ้น ร่างเพรียวไม่ได้โต้แย้งอะไรเลย ทั้งคู่คงหลับลงด้วยความอ่อนเพลียแต่..
แค่นี้ยังน้อยไปนะสักวันเธอต้องเป็นของชั้นทั้งกายและใจ ชายหนุ่มร่างกำยำคิดในใจ เค้าไม่เคยรีบร้อนเพื่อให้ได้ตัวเฟียร์มาเพราะรู้ว่ายังไงๆวันหนึ่งร่างเพรียวก็ต้องตกเป็นของเค้าอยู่ดี(เพราะดูท่าทีก็รู้ว่าเฟียร์มีใจให้ตนเหมือนกัน)
โปรดติดตามตอนต่อไป
อะแฮ่ม ! หวัดดีค่ะทุกคน มาแย้วน้ากับ Pirate 10 รู้สึกหลังๆมานี่ Pirate มันชักจะเป็นนิยายรักกุ๊กกิ๊กขึ้นทุกทีแฮะ
อ้อ ต้องขออภัยด้วยนะคะที่เรื่องมาแบบสั้นๆแบบนี้น่ะ สมองอันน้อยนิดของอินุตอนนี้เริ่มคิดอะไรไม่ออกแล้วง่ะ เลยฝืดเล็กน้อย ทนๆกันหน่อยนะคะ รับรองตอนท้ายๆมันส์แน่(มั้ง) วันนี้ไปก่อนนะคะ ใครอยากจะติอะไรก็เมลล์มาได้ที่นี่ [email protected] บายค่ะ