" เราจะซ่อนเรือไว้ที่นี่ เพราะมันเป็นที่ๆลับตาคนที่สุด วันนี้เราจะออกเดินไปตามทางที่เขียนไว้บนแผนที่ฉบับนี้ ทุกคนคงเตรียมตัวกันเรียบร้อยแล้ว เราควรออกเดินทางตั้งแต่ตอนนี้เลย ไปได้ "
เชนเดินนำหน้าทุกคน เค้าได้คัดลอกแผนที่ฉบับนี้ให้ทุกคนแล้ว เผื่อยามฉุกเฉินที่ทุกคนต้องพลัดหลงกัน มีการนัดแนะสถานที่เผื่อยามจำเป็น สิ่งของเครื่องใช้ทุกอย่างครบมือ ส่วนคริสก็ได้ทุกๆคนคอยแนะนำว่าต้องเตรียมตัวหรือทำอย่างไรบ้างในการเดินทาง
" คริส สตีฟ แล้วก็เซท เดินตามหลังหัวหน้าแล้วกันนะ พวกเราจะอยู่ด้านหลังเอง เวลามีอะไรเกิดขึ้นเราจะได้จัดการง่ายขึ้นไง " A.J.บอกด้วยความเป็นห่วง
" ครับ แต่พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ผมดูแลตัวเองได้ฮะ "
คริสยิ้มตอบแทนในความเป็นห่วงของทุกคนเพราะเค้ารู้ว่าทุกคนเป็นห่วงเค้าดีแค่ไหน ทุกคนก็รู้ว่าคริสมีฝีมืออยู่บ้างแต่ก็ไม่วายเป็นห่วงอยู่ดี ทุกคนเดินไปเรื่อยๆตามทางที่กำหนดไว้บนแผนที่ที่มีอยู่ ซักพักเชนที่เดินนำหน้ากลับถอยลงมาเดินอยู่ข้างๆ A.J.
" สตีฟ นายรู้รึเปล่าว่าพวกเค้าคุยอะไรกันน่ะ ?" คริสมุ่ยหน้าไปทางคนอื่นๆที่กำลังยืนปรึกษาอะไรกันโดยไม่บอกให้เค้ารู้
" ผมว่าหัวหน้าคงรู้สึกถึงอะไรบางอย่างน่ะ เวลาหัวหน้ามีอะไรเค้าก็จะไปปรึกษาคุณA.J.กับคนอื่นๆก่อนเสมอเพื่อให้แน่ใจในสิ่งที่เค้าคิด ส่วนผมได้แต่ตามพวกเค้าไปน่ะฮะ เพราะผมทำอะไรไม่เป็นนอกจากทำอาหารเท่า นั้น" สตีฟยิ้มแหยๆ
มันเป็นเรื่องจริงที่ว่าตัวเค้าทำอะไรไม่เป็นเลยนอกจากทำอาหารอย่างเดียว
" อ้าว...? แล้วเวลาที่เจออะไรแปลกๆเข้านายจะทำยังไงล่ะ จะใช้ตะหลิวฟาดหน้าสัตว์ประหลาดคงไม่ได้หรอกนะ เอ๊ะ!
หรือว่านายจะใช้กะทะฝาดหัวมันแทนน้า.. ฮิ ฮิ " คริสแหย่สตีฟเล่นๆ เค้าสงสัยว่าเวลาที่สตีฟไปหาสมบัติหรือขุมทรัพย์ต่างๆกับทุกคนแล้วสตีฟจะทำยังไงเมื่อเจอกับสิ่งอันตราย
" แหม.. คุณคริสอย่าล้อผมสิครับ ทุกครั้งเวลาผมมีอันตรายก็จะได้ทุกๆคนช่วยไว้นั่นแหละ แรกๆผมก็กลุ้มใจเหมือนกันเพราะเหมือนผมเป็นตัวถ่วงของคนอื่นมากกว่า แต่ทุกคนก็พูดทำนองเดียวกันว่า คนเราน่ะมีดีกันคนละอย่าง ถึงนายจะต่อสู้ไม่เป็นแต่นายก็ช่วยเราโดยการทำอาหารอร่อยๆให้เรากิน แค่นี้ก็เกินพอแล้วถือว่าเราตอบแทนที่นายทำอาหารอร่อยๆให้เราทุกมื้อ เหมือนกับ .เจ้านั่นก็ต่อสู้ไม่เป็นเหมือนกันแต่มันก็ช่วยแก้ปัญหาต่างๆของเราได้เวลาที่มีเรื่องเกิดขึ้น สรุปคือพวกเราต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกันตลอดเวลาแต่เป็นการช่วยเหลือที่มีวิธีแตกต่างกันนั่นเอง " สตีฟพูดอย่างภูมิใจ " พวกเราต่างก็มีความสำคัญต่อกันเสมอ ยามทุกข์ก็ทุกข์ด้วยกัน ยามสุขก็สุขด้วยกัน ทำให้พวกเราสนิทสนมกันมากกว่าคนทั่วๆไปไงฮะ " สตีฟยิ้มกว้างให้คริสทันทีที่พูดจบ
" อืม.. ดีนะที่ชั้นตัดสินใจขึ้นเรือลำนี้มา มันทำให้รู้อะไรหลายๆอย่างแบบที่ไม่เคยรู้มาก่อน แถมยังรู้อีกว่าโจรสลัดไม่ได้ป่าเถื่อนโหดร้ายไปหมดอย่างที่ทุกคนคิดน่ะ " คริสยิ้มตอบให้กับสตีฟ
" แล้วนายรู้รึเปล่าว่าพวกเค้าคุยอะไรกันน่ะ? "
คริสหันมาถามความคิดเห็นของเซทบ้าง แต่เซทก็ส่ายหน้าเช่นเดียวกัน
" อ๊ะ! คุณA.J. เดินมาแล้ว เค้าคงมาไขข้อข้องใจของคุณคริสน่ะฮะ " เซทบอก
" แล้วทำไมเจ้าบ้านั่นถึงไม่ยอมมาบอกเองนะ ทำไมต้องให้คุณA.J.มาบอกแทนด้วยล่ะ พูดเองไม่เป็นรึไงเนี่ย " คริสพึมพำเบาๆกับตัวเอง
สตีฟกับเซทไม่ได้สนใจฟังเพราะมัวแต่มองตามA.J.ที่กำลังเดินตรงมาที่ที่พวกเค้ากับคริสยืนอยู่
" หัวหน้าบอกว่าป่ามันผิดปกติน่ะ " A.J.เล่าให้ทั้ง3คนฟัง
" เอ๋ ?! มันหมายความว่ายังไงครับ ?" คริสหันไปมองหน้าเซทกับสตีฟเพื่อหาคำตอบ
สตีฟกับเซทก็ได้แต่ส่ายหน้าเพราะไม่เข้าใจที่A.J.พูดเหมือนกัน
" ป่ามันเงียบผิดปกติน่ะสิ ธรรมดาอย่างน้อยก็ต้องมีเสียงสัตว์เล็กบ้าง แต่นี่กลับเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เสียงร้องของนกสักตัว "
คริสอึ้งๆไป เพราะตลอดเวลาที่ออกเดินทางมาเค้าไม่ได้สังเกตุถึงความผิดปกติเล็กๆน้อยๆนี้เลย สองข้างทางที่ทุกคนเดินทางมาเป็นทุ่งกว้างสลับกับป่าทึบเต็มที่ไปด้วยต้นหมายหลากหลายชนิด คริสเพิ่งสังเกตว่าทำไมที่ๆอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้จึงไม่มีแม้แต่สัตว์เล็กๆให้เค้าเห็นเลยสักตัว
" จริงด้วยครับ ผมก็ยังไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงคุยของพวกเรา ไม่มีเสียงกระรอกซักตัวด้วย " เซทลองเงี่ยหูฟังเสียงต่างๆรอบตัว แต่ก็ยังไม่ได้ยินอะไรเสียงอื่นเลย เชนกับคนอื่นๆจึงเดินตามมาสมทบด้วย
" ทุกคนระวังตัวให้ดี " เชนกล่าวขึ้นอย่างชัดเจนเพื่อย้ำถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ โดยหารู้ไม่ว่าบางสิ่งบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น
" สตีฟระวัง!!! " ทัลกับคนอื่นตะโกนขึ้นมาแต่มันก็สายไปเสียแล้ว .
-------------------------------
" สตีฟฟฟฟฟฟ! " เสียงของคริสตะโกนดังขึ้นอย่างตกใจ
ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกอย่างรอบตัวดูมืดมิดลงทันที ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของทุกคนในตอนนี้มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อน สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายนกยักษ์ในยุกดึกดำบรรพ์บินโฉบต่ำลงมาโดยไร้ซึ่งเสียงใดๆที่เป็นสัญญาณเตือน มันคว้าตัวสตีฟหายไป ไม่มีใครสามารถตามมันได้ นกยักษ์ตัวนั้นบินลับไปทางภูเขาในทิศข้างหน้าที่ทุกคนกำลังจะมุ่งไป
" หัวหน้า!! " เสียงของมิลเลอร์ดังขึ้น
เจ้าสัตว์ประหลาดนั้นมันไม่ได้มีแค่ตัวเดียว พรรคพวกของมันพลัดกันโฉบลงมาเหนือพื้นดินเพื่อจัดการกับทุกคน
" ทุกคนแยกกัน! ไปเจอกันตามที่นัดไว้! "
สิ้นคำสั่งของเชนทุกคนก็พากันวิ่งไปคนละทิศคนละทางเพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าหมายให้กับนกยักษ์พวกนั้นง่ายๆ มีเพียงคริสคนเดียวที่ยืนค้างอยู่ตรงกลางทุ่งกว้างนั้นเพราะตั้งตัวไม่ทันกับเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น
" มานี่! " เชนวิ่งกลับมาคว้าตัวคริสไป เพื่อให้พ้นจากการตกเป็นเป้านิ่งของสัตว์ประหลาดพวกนั้น
ทุกคนต่างวิ่งกันไปโดยไม่คิดชีวิต เฟียร์ไปกับไนฟ ทัลไปกับเซท ส่วนA.J. ก็ไปทางเดียวกับมิลเลอร์
" แฮ่ก!.. แฮ่ก!.. แฮ่ก!.. " เสียงคริสวิ่งอย่างเหนื่อยหอบราวกับวิ่งมาทั้งวัน
นกยักษ์พวกนั้นก็ยังคงบินวนเวียนอยู่เหนือป่าทึบที่พวกเค้าหลบเข้ามา " โอ้ย!! " คริสสะดุดรากไม้แล้วล้มลง คริสรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่ข้อเท้าขวาทันที เชนเห็นท่าไม่ดี พวกนกยักษ์พวกนั้นยังคงวนเวียนอยู่ไม่รู้ว่ามันจะพุ่งลงมาจับตัวพวกเค้าไปเมื่อไหร่ เชนรีบอุ้มคริสขึ้นแล้ววิ่งต่อไปทั้งอย่างนั้น เพื่อมุ่งหน้าหาที่ปลอดภัยก่อนเป็นอันดับแรก คริสรู้สึกผิด ในยามคับขันเช่นนี้เค้ากลับเป็นตัวถ่วงให้เชนต้องมาลำบาก ทำไมเราถึงไร้ประโยชน์ขนาดนี้นะ นอกจากจะพึ่งไม่ได้แล้ว ยังจะทำให้คนอื่นเค้าลำบากอีก คริสนึกอย่างเจ็บใจในความอ่อนแอของตัวเอง
" เจอแล้ว "
เชนพูดเบาๆ เค้าวิ่งหลบไปหลังพุ่มไม้หนึ่ง เมื่อทะลุผ่านพุ่มไม้เข้ามา คริสจึงเห็นถึงปากถ้ำที่ซ่อนอยู่เหมือนมีใครจงใจสร้างมันไว้ เชนพาคริสหลบเข้ามาแล้ววางคริสลงนั่งกับพื้นให้พิงผนังถ้ำไว้ เค้ารีบเดินออกไปดูสถานการ์ณนอกปากถ้ำทันที
" พวกมันยังอยู่ " เชนเห็นว่ายังไงพวกนั้นคงบินลงมาทำอะไรพวกเค้าไม่ได้แล้ว จึงหันมาดูอาการคริสแทน
" ผมไม่เป็นอะไรหรอกฮะ " คริสบอกกับเชนเพื่ออีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องสนใจตนมาก
" ตรงไหนที่บอกว่าไม่เป็นไร " เชนจับไปที่ข้อเท้าข้างขวาคริส
" โอ้ย! " คริสร้องพร้อมทำหน้ามุ่ยขึ้นทันทีเพราะความเจ็บ
" ข้อเท้าพลิก มีแผลถลอก "
คริสเพิ่งสังเกตเห็นว่ากางเกงของตัวเอกขาดบริเวณเข่าข้างซ้าย เชนเปิดกระเป๋าตัวเองแล้วนำกระติกน้ำกับตลับยาออกมาพร้อมกับผ้าสะอาดอีกหนึ่งผืน
" อะ เอ่อ คุณไม่ต้องทำแผลให้ผมก็ได้ฮะ ผมทำเองได้ "
คริสห้ามเชนไว้ด้วยความเกรงใจเมื่อเชนจัดการถลกขากางเกงของตัวเองขึ้นมาเหนือเข่า เผยให้เห็นรอยแผลถลอกที่มีเลือดไหลซึมออกมาจากขาขาวของตน เชนไม่สนใจที่ร่างบางบอกสักนิด เค้าจัดการราดน้ำลงบนแผลของคริสเพื่อล้างแผลให้สิ่งสกปรกหมดไปแล้วใช้ผ้าสะอาดผืนนั้นผูกไว้รอบบาดแผลเพื่อกันเชื้อโรคเข้า พร้อมคลี่ขากางเกงลงเหมือนเดิม จากนั้นเชนจึงเปิดตลับยาเล็กๆออกมาจัดการนำยานั้นนวดลงบริเวณข้อเท้าข้างที่เจ็บของคริสอย่างเบามือ จริงๆเค้าก็นิสัยดีนะ เสียอย่างเดียวตรงที่อารมณ์แปรปรวนมากไปหน่อย ผีเข้าผีออกจริงๆเลยแฮะ บทจะดีก็ดี๊ดี บทจะขรึมก็ขรึมสุดขั้วเลยแฮะมีอะไรก็ไม่บอกกันสักคำ หมอนี่นิสัยเป็นยังไงกันแน่เนี่ย คริสนั่งพิจารณาอีกฝ่ายอยู่ในใจ
" มีอะไร? " เชนเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคริสที่นั่งจ้องหน้าเค้าอยู่
คริสรีบหันมองไปทางอื่นทันทีเพื่อแก้เขินเมื่อรู้ว่าตัวเองนั่งจ้องหน้าอีกฝ่ายอยู่นาน
" ที่นี่ไม่มีเสืออยู่เหรอฮะ " คริสรีบพูดเปลี่ยนเรื่องทันที แต่อีกฝ่ายที่ได้ฟังกลับหัวเราะขึ้นเบาๆ
" ต้องเป็นเสือเท่านั้นที่อยู่ในถ้ำได้รึไง " เชนถามน้ำเสียงกวนๆ
" ก็ผมถามถึงเสือนี่นา อย่างอื่นยังไม่ได้ถามนี่ คุณตอบไม่ตรงคำถามแล้วยังจะหาเรื่องกวนผมอีกนะ " คริสอายไม่รู้จะว่ายังไง มันก็จริงอย่างที่เชนพูดนั่นแหละในถ้ำนี้อาจจะมีหมีหรืองูอยู่ก็ได้นี่นา เรานี่พูดอะไรไม่รู้จักคิดเลย หน้าแตกจนหมอยังไม่อยากจะเย็บแล้ว
เชนได้แต่ยิ้มนิดๆแต่ก็รีบทำสีหน้าปกติโดยเร็วซึ่งคริสก็สังเกตเห็นได้ทัน
" ที่นี่ไม่มีกลิ่นสาบของสัตว์อยู่เลย "
เมื่อเชนเสร็จจากการนวดข้อเท้าให้คริสเขาก็ลุกขึ้นเดินสำรวจไปรอบๆถ้ำพร้อมควักดาบข้างเอวออกมากันไว้ก่อน ภายในถ้ำมีแค่แสงที่ลอดเข้ามาจากปากถ้ำเพียงเล็กน้อยเท่านั้นจึงมองให้ภายในได้ไม่ทั่ว แต่มันก็มากพอที่จะรู้ว่าถ้ำนี้ยังลึกต่อไปเรื่อยๆไม่สิ้นสุด
"ในนี้คงไม่สัตว์อาศัยอยู่" เค้าเก็บดาบลงในฝักที่เหน็บอยู่ข้างเอว
เชนเดินกลับมานั่งตรงข้ามกับคริส แล้วนำแผนที่ที่มีอยู่ออกมากางดูเพื่อความแน่ใจ
" มีอะไรเหรอครับ? " คริสถามคนที่กำลังนั่งทำหน้ายุ่งๆอยู่
" ถ้ำนี้มันต้องทะลุไปถึงที่อื่นได้แน่ " ร่างสูงตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากแผนที่
" เอ๋!? แล้วมันจะไปทะลุที่ไหนล่ะฮะ หรือว่า มันจะทะลุไปถึงภูเขาที่เรากำลังจะไป..!?! "
" อาจจะใช่ " เชนละจากแผนที่หันมามองอีกฝ่ายที่นั่งเงียบไป
" กำลังคิดอะไรอยู่? " เชนเป็นฝ่ายถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายเหม่อลอย
" ผมกำลังคิดถึงสตีฟกับคนอื่นๆอยู่ครับ คนอื่นผมไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่เพราะพวกเค้าคงเอาตัวรอดกันได้ แต่สตีฟที่ถูกนกยักษ์นั่นจับไปป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ เจ้าสัตว์ประหลาดพวกนั้นจะทำอะไรกับสตีฟก็ไม่รู้ .." คิ้วเรียวได้รูปของคริสขมวดเข้าหากันทันที
" ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ชั้นเชื่อว่าทุกคนต้องปลอดภัย ก่อนที่จะห่วงคนอื่นห่วงตัวเองก่อนดีกว่าว่าจะเดินยังไง ขาเจ็บแบบนี้คงต้องพักอยู่เฉยๆสักคืน "
คริสก็สลดลงทันทีเมื่อนึกถึงสภาพของตัวเอง เชนมองออกไปนอกถ้ำแล้วลุกเดินหายไปจากปากถ้ำทันทีโดยไม่เอ่ยอะไรกับอีกฝ่ายสักคำ
" เดี๋ยว นั่นคุณจะไปไหนน่ะ?! "
คริสจะลุกขึ้นเดินตามไปแต่ก็ต้องทรุดลงที่เดิมเพราะยังเจ็บบริเวณข้อเท้าอยู่ เค้าทำอะไรไม่ถูกที่อยู่ๆเชนก็ลุกไปโดยไม่บอกสักคำว่าไปไหน หรือเค้าจะโดนทิ้งไว้ที่นี่แล้วเพราะเป็นได้แค่ตัวเกะกะของเชนเท่านั้น คริสทั้งน้อยใจทั้งเสียใจในความอ่อนแอของตัวเองจนไม่ได้สังเกตกระเป๋าของเชนที่วางทิ้งไว้ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน พระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าไปแต่เชนก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาอีกเลย คริสตกอยู่ท่ามกลางแสงสลัวๆของพระอาทิตย์ที่เริ่มจะหมดไป เค้าไม่เคยอยู่ลำพังแบบนี้มาก่อน ความเหงาและความกลัวแล่นขึ้นมาจับขั้วหัวใจ
" ท่านพ่อ ท่านพี่ เทย์ ทุกคน.. "
คริสนึกถึงทุกคนที่เคยอยู่ข้างกายเค้ามาตั้งแต่เล็ก ตอนนี้เค้าอยากกลับไปอยู่ที่วังกับทุกคนเหมือนเดิม เสียงสะอื้นดังขึ้นเป็นระลอกอย่างแผ่วเบา
" ไอ้หัวหน้าบ้า เจ้าโรคจิต ไอ้ ไอ้ ! " คริสนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว หน้าสวยๆเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เค้าซบหน้าลงกับเข่าทั้งสองข้างของตัวเอง ถึงจะเจ็บที่ข้อเท้าอยู่บ้างแต่มันก็ไม่อาจเทียบได้กับความเศร้าในยามนี้ เค้าถูกทิ้งไว้ให้อยู่คนเดียว ขาก็เจ็บ แล้วจะออกตามหาทุกคนได้ยังไงเพราะเค้ายังไม่เคยเดินป่าคนเดียวมาก่อน
" แซ่ก !! " เสียงหนึ่งดังขึ้น คริสสะดุ้งทันที ไม่อาจเดาได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เค้าคงทำอะไรไม่ได้แม้แต่จะวิ่งหนี
" แซ่ก.. แซ่ก.. แซ่ก.. "
เสียงต้นหญ้าและพุ่มไม้ถูกบางสิ่งกระทบนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งร่างหนึ่งโผล่มาท่ามกลางความมืดมิด คริสนึกในใจว่าเราคงต้องตายแน่ๆแล้วถ้าสิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นสัตว์ประหลาดเหมือนที่ผ่านมาๆ มันมีรูปร่างเหมือนคนในมือถือบางอย่างมาด้วย เค้านั่งตัวแข็งอยู่ตรงนั้นราวกับหัวใจจะหยุดเต้น
" เป็นไงบ้าง หิวแล้วสิ " เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น เสียงนั้นจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก
" เชน ! " คริสเอ่ยอย่างดีใจ เค้าไม่ได้ถูกทิ้งเหมือนที่คิด เค้าไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว
" เป็นอะไรไป เธอร้องไห้ทำไมล่ะ? "
ถึงแม้เชนจะเห็นหน้าคริสไม่ชัดเนื่องจากความมืดที่เริ่มปกคลุม แต่เค้าก็รู้สึกได้ถึงอาการสะอึกสะอื้นของอีกฝ่าย เชนเดินเข้าไปหาคริสแล้ววางของที่ถือมาลง ชายหนุ่มเอื้อมมือข้างหนึ่งไปลูบหัวคริสเบาๆ ร่างบางโผเข้ากอดอีกฝ่ายทันทีอย่างลืมตัว เชนรับรู้ถึงอาการสั่นเพราะความกลัวของคนตรงหน้า
" ผมนึกว่าคุณจะทิ้งผมไปซะแล้ว ผม...ผมเป็นตัวเกะกะใช่มั๊ย "
คริสเริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เท่านั้นเชนก็นึกได้ว่าก่อนออกไปตนลืมบอกก่อนว่าจะไปไหน มันคงทำให้ร่างบางกังวลมากแน่ๆ
" ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อน ชั้นไปหาอาหารมาน่ะ กลัวว่าเราจะหิวตายกันซะก่อน "
เสียงนั้นนุ่มนวลและอ่อนโยนต่างจากที่เคย ทำให้คริสรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยขึ้นมาทันที แต่พอนึกได้ว่าตัวเองกำลังกอดเชนอยู่จึงรีบปล่อยมือทันทีด้วยความขัดเขิน เชนยิ้มกับท่าทีของอีกฝ่ายนิดๆ แล้วจัดการนำฟืนที่หาได้มาก่อกองไฟเล็กๆขึ้น
แสงสว่างสลัวๆสะท้อนไปรอบๆภายในถ้ำอีกครั้ง เชนนำผลไม้ที่หาได้มาแบ่งให้คริส
" มีแค่นี้แหละ ไม่รู้สัตว์เล็กๆหายไปไหนหมด ทนหิวหน่อยแล้วกัน "
คริสรีบเช็ดคราบน้ำตาบนหน้าตนออกแล้วลงมือจัดการกับผลไม้ที่อยู่ข้างหน้าทันที
โปรดติดตามตอนต่อไป
หวัดดีค่ะทุกคน วันนี้Pirateมาแบบยาวกว่าปกตินะคะ คือจะบอกล่วงหน้าว่า ช่วงนี้อินุต้องเตรียมตัวสอบคงไม่มีเวลามาอัพนิยายน่ะค่ะ เอาเป็นว่าอาทิตย์หน้าที่จะถึงนี่อินุของดลงตอนนึงนะคะ ไม่ว่ากันน้า วันนี้ขอตัวก่อนนะคะบาย มีอะไรเมลล์มาหาได้ที่ [email protected] วันนี้ขอตัวก่อนนะคะ บายค่า