หลังจากที่เชนบอกแผนการณ์ และแบ่งหน้าที่ต่างๆให้ทุกคนบนเรือเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงานในสิ่งที่ตนได้รับหมอบหมายไว้ นั่นคือการเตรียมตัวให้พร้อมในการเดินทางที่ต้องฝ่าอันตรายอีกมากและการฝึกฝนร่างกายให้พร้อมที่จะเผชิญเหตุการณ์ต่างๆในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

" เฮ้! คริส เธอนี่ฝีมือไม่เบาเหมือนกันนะ เห็นตัวเล็กแบบนี้กลับใช้ดาบยาวๆได้คล่องแคล่วว่องไวผิดกับชาวบ้านธรรมดา "

ชายที่ชื่อไนฟ กำลังประลองดาบกับคริสอยู่ โดยมีอีกหลายๆคนนั่งดูการประลองในครั้งนี้ด้วยความสนใจ เพราะไม่มีใครคาดว่าคริสจะมีฝีมือทางด้านการใช้ดาบดีพอๆกับชายผู้ได้สมญาว่า 'ไนฟ เจ้าแห่งดาบ ' ที่คร่าชีวิตคนชั่วมานับไม่ถ้วน

" ผมเคยบอกแล้วไงครับว่า พ่อของผมทำงานอยู่ในวัง เค้าเลยสอนการใช้ดาบให้ผมไว้ป้องกันตัว "

ขณะที่พูดคริสก็ยังไม่ลดมือลงจาการรับดาบของฝ่ายตรงข้าม ถึงเค้าจะมีฝีมือทางด้านการใช้ดาบแต่ก็ไม่เคยได้ประมือกับบุคคลที่มีประสบการร์มานับไม่ถ้วนอย่างคนที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ เพราะประเทศของเค้าเป็นประเทศที่สงบสุขมานานแล้วจึงไม่มีเหตุการณ์ใดที่ต้องทำให้ถึงกับต้องสู้กันขนาดนี้

" เธอสู้ชั้นไม่ได้หรอก เพราะเธอยังอ่อนประสบการณ์อยู่ ระวังให้ดีล่ะ!! ชั้นจะเอาจริงแล้วนะ! " อีกฝ่ายเริ่มรุกด้วยฝีมือดาบที่รวดเร็วและเฉียบคมขึ้น

" หา! " เคร้ง!! เสียงดาบของคริสถูกกระทบจนต้องกระเด็นหลุดออกจากมือไป " เฮ้ย! " พลั่ก!! เมื่อเป็นเช่นนั้นคริสจึงเสียหลักล้มลงก้นกระแทกกับพื้นอย่างแรง คริสเอามือลูบก้นตัวเองทันที

" อูย… เจ็บเป็นบ้าเลย " คริสบ่นออกมาเบาๆ

ไนฟเดินตรงมาที่เด็กหนุ่มเเล้วเอื้อมมือดึงคริสให้ลุกขึ้น

" 555 ! เห็นมั๊ยล่ะ บอกแล้วว่าเธอยังอ่อนประสบการณ์ แบบนี้มันต้องติวเข้มกันหน่อยแล้ว " ชายร่างกำยำยิ้มให้คริสอย่างเอ็นดู เค้าชื่นชมในฝีมือดาบของร่างบางอยู่เหมือนกัน เพราะนอกจากจะรุนแรงหนักหน่วงแล้ว ท่าทางกลับดูอ่อนช้อยงามสง่าผิดกับสามัญชนธรรมดาทั่วไป

" ช่วยสั่งสอนด้วยนะครับท่านอาจารย์ " คริสก้มหัวให้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม เสมือนว่าอีกฝ่ายเป็นอาจารย์จริงๆ ไนฟรู้สึกถูกใจในท่าทางทีเล่นทีจริงของคริสมาก

" ได้เลยเจ้าลูกศิษย์เตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ อาจารย์คนนี้โหดนะจะบอกให้ " ไนฟเก็กหน้าขรึมเพื่อให้ดูน่าเกรงขาม

" ครับ! ผมเตรียมใจไว้แล้วครับ " A.J.เห็นคริสยิ้มๆแบบนี้ก็อดขำไม่ๆได้ เจ้าหนูนี่ช่างเป็นเด็กที่ร่าเริงจริงๆนะ

" ดีใจด้วยนะคริส หมอนี่ไม่เคยรับลูกศิษย์มาก่อน เธอเป็นลูกศิษย์คนแรกของเค้าเลยนะ "

" ว้าว…! จริงเหรอครับคุณไนฟผมเป็นลูกศิษย์คนแรกของคุณจริงๆเหรอครับ ดีใจจังเลย " คริสทำท่าyes! กับตัวเองราวกับคนได้รับรางวัลใหญ่

" วันหลังลองมาฝึกกับชั้นบ้างมั๊ยล่ะ ชั้นก็อยากมีลูกศิษย์กับเค้าเหมือนกันนะ " ทัลเดินมาสมทบอีกคน

" แหะ แหะ.. ผมเห็นจะไม่ไหวหรอกครับ ผมไม่ถนัดเรื่องใช่กำลังสักเท่าไหร่ " คริสยิ้มแหยๆ เพราะท่าทางจะไม่ไหวจริงๆถ้าฝึกกับทัลเค้าคงต้องตายไปข้างนึงแน่ๆเลย แค่ส่วนสูงก็ห่างกันตั้งเยอะแล้ว ขนาดรูปร่างก็คงไม่ต้องพูดถึง

" นายดูตัวเค้าซะก่อนสิ ขืนให้คริสไปฝึกกับนายเค้าต้องกล้ามเนื้อฉีกก่อนแน่ๆเลย " A.J.พูดแหย่ทัลเล่นๆ

" เออ ชั้นลืมนึกไป "

ทัลลืมเรื่องรูปร่างของคริสไปซะสนิทเพราะอยากมีลูกศิษย์แบบไนฟบ้าง

" ถ้ามีเรื่องอะไรที่คุณอยากแนะนำผมก็บอกได้เสมอนะครับ ผมต้องเรียนรู้เรื่องต่างๆจากทุกคนบนเรื่อนี้อีกมาก " คริสยิ้มให้กับทุกๆคน

ยิ่งนับวันทุกคนยิ่งยอมรับในตัวเด็กหนุ่มมากขึ้น เนื่องจากคริสมีทั้งความสุภาพ อ่อนน้อมถ่อมตน แถมยังมีมนุษยสัมพันธ์ดีกับทุกคนอีกต่างหาก ยกเว้นแต่กับเชนเท่านั้นที่คริสยังปรับตัวไม่ถูกว่าควรจะทำตัวกับหัวหน้าที่มีอารมณ์แปรปรวนเหมือนกินยาลืมเขย่าขวดเป็นบางวันคนนี้แบบไหนดี

และแล้วค่ำคืนก็มาเยือนอีกครั้ง คืนนี้ก็เหมือนเช่นเคย คริสได้หยิบสมุดบันทึกปกกำมะหยี่สีน้ำเงินเล่มเดิมมาจดบันทึกทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเค้าและทุกคนบนเรือลงไป เค้าหวังว่าสักวันหนึ่ง เค้าคงมีโอกาสได้นำบันทึกเล่มนี้ไปให้พี่ชายของตนได้อ่านตามที่ตั้งใจไว้.….

*******************

ทางด้านพระราชวังที่คริสได้ทิ้งปัญหาใหญ่เอาไว้(โดยไม่รู้ตัว)

" ว่าไงท่านอำมาตย์? ท่านได้ข่าวคริสบ้างรึยัง?! "

พระราชาเชลดอนผู้เป็นพระบิดาของเจ้าชายเฟรดกับเจ้าชายคริสกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความห่วงใย และความกังวลต่อความปลอดภัยของลูกคนเล็กที่ซนเหมือนลิงคนนี้

" เอ่อ… กระหม่อมส่งคนไปสืบข่าวของเจ้าชายคริสตามเมืองต่างๆแล้ว แต่ไม่มีข่าวคราวของเจ้าชายแม้แต่น้อย " เสียงของอำมาตย์เอ่ยขึ้นเบาๆ

" กระหม่อมก็เช่นเดียวกัน แต่รับรองว่าไซก้าผู้นี้(พ่อเทย์ชื่อไซก้า) จะต้องหาตัวเจ้าชายให้พบให้ได้ และจะทำการลงโทษที่ลูกชายของกระหม่อมไม่สามารถดูแลเจ้าชาย จนเจ้าชายคริสสามารถหนีออกไปจากวังได้! " เสียงของหัวหน้าองค์รักษ์เอ่ยขึ้นอย่างมั่นคงและแน่วแน่

" เจ้าไม่ต้องทำเช่นนั้นหรอก การที่คริสหนีออกจากวังไปได้ไม่ใช่ความผิดของใคร พวกเจ้าก็รู้นี่นาว่า เมื่อเค้าตัดสินใจจะทำอะไรแล้วเค้าก็ต้องทำให้ได้ นี่อาจเป็นชะตาชีวิตที่ถูกกำหนดขึ้นมาตั้งแต่แรกแล้วก็เป็นได้ เอาล่ะ พวกเจ้าไปทำงานของพวกเจ้าต่อเถอะ อย่ากังวลใจไปเลย ข้าเชื่อว่าเค้าจะต้องปลอดภัยกลับมาแน่นอน "

" กระหม่อมทั้งสองคนขอทูลลา " แล้วทั้งสองคนก็เดินลับตาไป แต่ทันใดนั้นเอง

" พระราชา! กระหม่อมมีเรื่องอยากขออนุญาติจากท่าน " เทย์ซึ่งถูกทหารขวางตัวไว้ได้ตะโกนขึ้นดังๆ

" ปล่อยตัวเค้าซะ ให้เค้าเข้ามาได้! " พระราชาสั่งการให้ทหารที่ยืนเฝ้าท้องพระโรงปล่อยตัวเทย์ทันที

" ขอบพระทัยที่ทรงกรุณา "

เทย์เดินมาคุกเข่าต่อหน้าบัลลังค์ที่พระองค์ประทับอยู่

" เจ้ามีเรื่องใดที่ต้องการขออนุญาติจากข้ารึ? "

" กระหม่อมขอให้พระองค์ทรงเมตตาอนุญาติให้กระหม่อมออกไปตามหาเจ้าชายคริสด้วยตนเอง "

" เจ้ามั่นใจรึว่าเจ้าจะหาตัวเจ้าชายคริสพบได้ "

" กระหม่อมมั่นใจว่า กระหม่อมต้องหาตัวเจ้าชายพบ ตราบใดที่กระหม่อมยังหาตัวเจ้าชายไม่พบ กระหม่อมจะไม่ขอกลับมาที่วังนี้อีกเด็ดขาด!! " เทย์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเสมือนผู้เป็นพ่อ

" ถ้าเจ้ามั่นใจขนาดนั่นข้าก็อนุญาติ แต่เจ้าจะบอกกับพ่อเจ้าเช่นไร? "

" พ่อรู้ใจของกระหม่อมดีอยู่แล้วและสิ่งนี้เป็นสิ่งที่กระหม่อมควรทำมากที่สุดในเวลาเช่นนี้ หากแต่เพียงมีบางสิ่งที่กระหม่อมต้องเรียนขอพระองค์เพื่อเตรียมตัวในการออกเดินทางไปตามหาตัวเจ้าชายในครั้งนี้ "

" เจ้าปรารถนาสิ่งใดล่ะ ถ้าสิ่งที่เจ้าขอเป็นสิ่งที่เหมาะสม ข้าจะจัดเตรียมสิ่งนั้นให้ทันที "

" ขอบพระทัยฝ่าบาท สิ่งที่กระหม่อมต้องการคือ "………

สองวันต่อมา

" พ่อ ข้าต้องไปแล้ว ข้าสัญญาว่าข้าจะพาตัวเจ้าชายกลับมาให้ได้ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง " เทย์กล่าวคำร่ำลาผู้เป็นพ่อ

วันนี้เป็นเค้าที่เค้าจะต้องออกเดินทางไปเพื่อตามหาเจ้าชาย และเรื่อโจรสลัดลำนั้น เรือโจรสลัดที่มีชื่อว่า Juvenile

" เจ้าก็รักษาตัวด้วยล่ะ การเดินทางครั้งนี้อาจเต็มไปด้วยภัยยันต์อันตรายต่างๆ เจ้าจงอย่าประมาท พ่อเชื่อว่าเจ้าโตพอที่จะตัดสินใจทุกอย่างได้เอง ถ้าพบเจ้าชาย เจ้าต้องคุ้มครองเจ้าชาย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามเจ้าต้องพาท่านกลับมาที่นี่ให้จงได้ ดูแลตัวเองด้วยนะลูกรักของข้า " พ่อลูกพูดล่ำลากัน

สักพักเทย์ก็ต้องออกเดินทางเพื่อไปตาม หาบุคคลที่สำคัญสำหรับเค้าและอีกหลายๆคนที่กำลังรอคอยการกลับมาของเจ้าชายคริสคนนี้….

**********************

ตัดกลับมาที่เรือโจรสลัด Juvenile อีกครั้งหนึ่ง

" หัวหน้าครับ! เห็นเกาะนั่นแล้วครับ " เซทเด็กหนุ่มนิสัยร่าเริงอายุพอๆกับคริส วิ่งมารายงานเหตุการณ์ให้ผู้เป็นหัวหน้าได้รับรู้อย่างรวดเร็ว

" อืม.. ไปบอกทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม เราต้องลำบากกันอีกแล้ว เรื่องครั้งนี้อาจจะอันตรายกว่าที่ผ่านๆมาก็ได้" ชายหนุ่มพูดโดยมีสีหน้ากังวลเมื่อนึกถึงอนาคตทันที

โปรดติดตามตอนต่อไป

เหอๆๆ วันนี้ไม่มีอะไรจะบรรยายแฮะ เอาเป็นว่าติดตามตอนต่อไปนะคะ เมล์มาได้คุยที่[email protected]ค่ะ