" ฮ้าวววว..! นี่กี่โมงแล้วเนี่ย ? " คริสงัวเงียเอื้อมมือไปคว้านาฬิกาที่หัวเตียง " อืม! ตี 5 เองเหรอ.. ไหนๆก็ตื่นแล้ว ออกไปดูทะเลตอนเช้าข้างบนดีกว่า "
" เอ๊ะ!! นั่นตัวอะไรหว่า ? เฮ้ย! นั่นคนนี่นา ใครนะตื่นซะเช้าเชียว ขยันจริงๆเลย แต่ทำไมต้องไปยืนอยู่ตรงหัวเรือด้วยล่ะตกใจหมด " คริสเอามือจับหน้าอกเอาไว้ด้วยความตกใจนึกว่าโดนผีหลอกซะแล้ว
" นั่นใครน่ะ! " เสียงศัตรูคู่อาฆาตของคริสดังขึ้น แค่นี้คริสก็รู้ตัวแล้วว่าคิดผิดขนาดหนักที่ตื่นขึ้นมาก่อนฟ้าสางอย่างนี้
" คริส " เค้าตอบสั้นๆแล้วหันหลังกลับทันที (ไปนอนต่อดีกว่า ขี้เกียจหาเรื่องทะเลาะกับคนอื่นตอนเช้าๆแบบนี้ )
" เดี๋ยวสิ ! จะไปไหนล่ะ เดินกลับมานี่ก่อน " ชายหนุ่มกวักมือเรียกคริสให้เข้ามาใกล้
" เอาไงดีล่ะ! ยังไงตอนนี้เจ้านั่นก็เป็นหัวหน้าเราเชื่อเค้าหน่อยก็แล้วกัน เฮ้อ " คริสเดินตรงไปหาเชนอย่างช้าๆ
" ไม่มีแรงรึไง สงสัยยังไม่ตื่นดี " เชนทักขึ้นเมื่อเห็นคริสเดินมาหาตนอย่างเอื่อยๆ
" คุณมีอะไรหรือครับถึงเรียกผมไว้น่ะ "
" เอ๊ะ! ทำไมวันนี้เธอพูดสุภาพจัง หรือว่าโดนผีเข้าเนี่ย " ชายหนุ่มพูดแขวะคริสอีกจนได้
" ใครจะเหมือนคุณเล่าผีเข้าผีออกอยู่ได้ ยังไงคุณก็เป็นหัวหน้าผมนี่ เพราะงั้นผมก็น่าจะพูดสุภาพกับคุณหน่อย แต่ถ้าคุณพูดให้ผมโกรธอีกผมก็ไม่เกรงใจคุณแล้วนะ " คริสชักเริ่มชินกับคำพูดกวนๆของหัวหน้าตนแล้ว
" ชั้นจะพยายามไม่ยั่วให้เธอโกรธแล้วกันนะ " ชายหนุ่มยิ้มให้คริสอย่างอ่อนโยน ( นี่เราตาฝาดรึเปล่าเนี่ย ที่เห็นเค้ายิ้มให้แบบนี้ )
" เธอเป็นอะไรรึเปล่า เอามือขยี้ตาทำไม? "
" เอ่อ..ฝุ่นเข้าตาผมครับ " (นี่เราจะบ้ารึไง กลางทะเลอย่างนี้จะมีฝุ่นพัดมาจากที่ไหนล่ะ)
" ไหนขอดูหน่อย ! อย่าเอามือไปขยี้สิเดี๋ยวเชื้อโรคเข้าตาหรอก " ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาใกล้ๆ คริสตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกเลย ( โกหกก็ยังเชื่ออีก แล้วยื่นหน้าเข้ามาทำไมฟะ )
" เป็นอะไรไปล่ะตัวแข็งเชียว อย่าบอกนะว่าแค่นี้ก็เขินแล้วไม่ใช่ผู้หญิงซักหน่อย เอ๊ะ! หรือว่าจริงๆแล้วเธอเป็นผู้หญิงแต่ปลอมตัวมา "
" จะบ้ารึไง! ผมเป็นผู้ชายนะ ดูตรงไหนที่เป็นผู้หญิงพวกคุณนี่ตาถั่วกันหมดทั้งเรือรึไง!? " คริสทำหน้างอนอีกแล้ว ทำไมใครๆถึงชอบบอกว่าเค้าเหมือนผู้หญิงกันนักนะ
" ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ ไม่เห็นต้องงอนเลยนี่นา ร้อนตัวไปได้ "
" พอแล้ว! ขืนอยู่นานกว่านี้คุณต้องหาเรื่องแกล้งผมอีกแน่เลย ผมไปนอนต่อดีกว่า "
" เดี๋ยวสิ! เธอไม่อยากเห็นของดีรึไง ใกล้สว่างแล้วนะ รอดูก่อนดีกว่า " คริสฟังแล้วก็งง อะไรหว่าของดีที่เค้าว่าน่ะชักอยากเห็นแล้วสิ
หลังจากที่ทั้งคู่ยืนรออยู่ตรงหัวเรือสักพัก ภาพตรงหน้าก็ปรากฏให้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นตรงขอบฟ้าอย่างช้าๆ มันเป็นภาพสวยงามที่หาดูได้ยาก นอกจากจะเป็นพวกที่ได้ออกทะเลบ่อยๆเท่านั้นถึงจะมีโอกาสได้เห็นชัดๆขนาดนี้
" โอ้โห! สวยจังเลยนะครับ ผมไม่เคยได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นชัดๆอย่างนี้มาก่อนเลย " คริสประทับใจกับภาพตรงหน้าซะจนหุบยิ้มไม่ได้
อีกฝ่ายก็แค่ยิ้มให้นิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร (นี่เป็นครั้งแรกที่เชนได้เห็นคริสยิ้มให้ตน เพราะปกติเวลาเห็นหน้ากันทีไรต้องเป็นอันทะเลาะกันเกือบทุกที)
" ในทะเลกว้างใหญ่ผืนนี้ยังมีอะไรอีกมากที่เราต้องเรียนรู้ ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม.. เธอคิดถูกแล้วที่เลือกเดินทางผจญภัยด้วยวิธีนี้ จากนี้ไป เธอจะได้พบกับอะไรอีกมากมายและ สิ่งนั้นมันอาจแลกด้วยชีวิตของเธอเอง แต่มันจะเป็นประสบการณ์ที่มีค่ามากเกินกว่าที่คนทั่วไปจะเข้าใจ.. " ชายหนุ่มกล่าวขึ้นมาลอยๆ แต่มันเป็นคำพูดที่ทำให้คริสรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของท้องทะเลและการออกเดินทางมาของเค้าในครั้งนี้ เค้าชักจะมองเชนในแง่ดีขึ้นมาบ้างแล้ว
" ผมฟังแล้วชักรู้สึกรักการเดินทางในทะเลขึ้นมาเลยนะเนี่ย " คริสยิ้มให้เชนอย่างชื่นชม
" นี่เป็นคำพูดของพ่อชั้นน่ะ ท่านรักการเดินทางในทะเลเป็นชีวิตจิตใจและนี่ก็เป็นการทำตามความฝันของท่านให้สำเร็จนั่นเอง " คริสรู้สึกได้ถึงความเศร้าที่ส่งผ่านมาทางน้ำเสียงและแววตาคู่นั้น ทำไมคำพูดแค่นี้ถึงทำให้เค้ารู้สึกสะเทือนใจได้นะ..
" อรุณสวัสดิ์ครับหัวหน้า ยังตื่นเช้าเหมือนเดิมนะครับ " เสียงA.J.ดังขึ้นจากด้านหลังที่ทั้งสองยืนอยู่
" อืม แล้วพวกนั้นล่ะ " ชายหนุ่มกลับไปเป็นหัวหน้าผู้เคร่งขรึมตามเดิม
" ยังไม่ตื่นกันเลยครับ เมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อย หัวหน้ามีงานอะไรด่วนรึปล่าครับ? "
" เปล่าไม่มีอะไรหรอก ชั้นไปนอนก่อนล่ะ เมื่อคืนนอนไม่หลับ ห้ามใครรบกวนนะ ถ้ามีอะไรฝากจัดการด้วยแล้วกัน " ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ
" นอนไม่หลับเพราะเรื่องนั้นอีกแล้วรึครับ ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมจัดการทุกอย่างเอง หัวหน้าไปพักผ่อนเถอะครับ " ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าพยักหน้ารับรู้แล้วเดินจากไป
" ไง ! ตื่นเช้านะเรา เมื่อคืนเธอนอนหลับสบายดีรึเปล่าล่ะ? " A.J.ผู้มีอายุมากว่าถึง 9 ปีเอ่ยถามอย่างห่วงใย
" เมื่อคืนผมหลับสนิทเลยครับ ขอบคุณนะฮะที่เป็นห่วง " คริสยิ้มตอบ " เอ่อ.. ผมอยากรู้ว่าคุณเชนเค้าอายุเท่าไหร่แล้วฮะ ?"
" ." A.J.ทำหน้าอึ้งไปสักพัก " เมื่อกี้เธอเรียกหัวหน้าว่าอะไรนะ ?!"
" ผมเรียกว่า คุณเชน ครับ เค้าให้ผมเรียกเค้าอย่างนั้น เพราะถ้าผมเรียกเค้าว่าหัวหน้า เค้าบอกว่ารู้สึกเหมือนมีลูกน้องไม่ได้เรื่องยังไงก็ไม่รู้ " คริสพยายามพูดประโยคที่เชนบอกตนอย่างครบถ้วน
" 555!! เค้าว่าอย่างนั้นเหรอเนี่ย เข้าใจพูดดีนะหัวหน้าเนี่ย " A.J.ทำท่าขำซะจนคริสรู้สึกโมโหขึ้นมาตะหงิดๆ (จะหัวเราะอะไรนักหนานะคุณA.J.นี่ )
" แสดงว่าเค้าชอบใจเธอมากเลยน่ะสิ เธอไม่สังเกตุเหรอว่าพวกเราไม่มีใครเรียกชื่อเค้าสักคน " ( มันก็จริงแฮะตั้งแต่เจอพวกนี้ก็ยังไม่มีใครเรียกชื่อเค้าให้ได้ยินเลยสักคน)
" หัวหน้าเค้าไม่ชอบให้ใครเรียกชื่อน่ะ เค้าบอกว่ามันจะทำให้สนิทสนมกับลูกน้องมากไป ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาเค้าคงทำใจไม่ได้อีก ." น้ำเสียงของA.J.แผ่วลงจนคริสสังเกตเห็นความผิดปกติ ( แสดงว่าคงเกี่ยวกับเรื่องที่เชนบอกว่านอนไม่หลับแน่ๆเลย ว่าแต่พวกเค้ามีเรื่องอะไรกัน ถ้าเราถามคงเป็นการยุ่งเรื่องส่วนตัวของเค้าเกินไปสินะ .)
" เธอไปช่วยสตีฟทำอาหารเช้าเถอะ! หมอนั่นคงตื่นนานแล้วเหมือนกัน ได้เธอไปช่วยคงดีใจน่าดู เพราะสตีฟรับหน้าที่ทำอาหารคนเดียวมานานแล้ว แบบว่าคนอื่นทำแล้วเละ กินไม่ได้เลย ในที่สุดเค้าทนไม่ไหวเลยขอทำคนเดียวน่ะ "
" งั้นผมขอตัวไปที่ครัวก่อนนะครับ ไม่รู้ว่าผมจะช่วยอะไรเค้าได้บ้าง " คริสรีบวิ่งไปทันทีหลังพูดจบตามนิสัยประจำของเค้า
" เธออาจเป็นคนที่สามารถทำให้หัวหน้าเรากลับไปร่าเริงเหมือนเมื่อก่อนก็ได้นะ " A.J.กล่าวกับตัวเองเบาๆ ภาพเหตุการณ์อันเลวร้ายเมื่อ 10 ปีก่อนยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำของเค้าและบางคนที่ได้เห็นเหตุการณ์ แต่คนที่เจ็บปวดที่สุดคงหนีไม่พ้นผู้เป็นหัวหน้าของเค้านั่นเอง
โปรดติดตามตอนต่อไป
หวัดดีค่ะทุกคน เป็นไงบ้างคะ และแล้วตอนที่4ก็มาจนได้ อินุไม่รู้จะมาเขียนอะไรตรงนี้ดีน้า ถ้าเพื่อนๆมีอะไรก็เมลล์มาคุยกันได้นะคะ ที่ [email protected] วันนี้ไปก่อนนะ บายค่ะ