
เมื่อA.J.พาคริสเดินมาถึงห้องของหัวหน้าพร้อมกับคนอื่นๆที่ยืนคอยให้กำลังใจกันอยู่ด้านหลัง ทุกคนพร้อมใจกันเงียบไปเฉยๆ คริสที่ยืนอยู่พลอยรู้สึกหวาดๆไปด้วย ท่าทางหมอนี่จะโหดเอาการ
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
" ใคร.. ? " เสียงทุ้มๆดังผ่านประตูออกมา
" ผมA.J.ครับ มีเรื่องจะพูดด้วยครับหัวหน้า "
แม้แต่A.J.ก็มีท่าทีเปลี่ยนไปเล็กน้อย
" เข้ามาสิ " อีกฝ่ายพูดตอบแบบเรียบๆ
แกร๊ก!.. แอ้ด .. เสียงเปิดประตูดังขึ้น คริสหันไปมองเห็นพวกที่เหลือข้างหลังต่างโบกไม้โบกมือให้กำลังใจอยู่ห่างๆ
" นายมีเรื่องอะไรล่ะ! แล้วพาเจ้าเด็กนั่นขึ้นมาบนเรือทำไม!? "
หัวหน้าวัยหนุ่มเอ่ยขึ้น แต่เมื่อมองเห็นคริสก็ทำหน้างงอยู่แวบนึงแล้วก็กลับเป็นสีหน้าปกติเหมือนเช่นเคย
" ผมชื่อ คริส ครับ ผมตามมาขอบคุณอีกครั้งที่คุณช่วยผมไว้ และตามมาขอเดินทางไปกับพวกคุณด้วย "
คริสตอบอย่างไม่กลัวอะไรเลย ส่วนA.J.ก็ได้แต่ทำหน้าเหรอหรา เพราะพึ่งเคยเห็นใครกล้าพูดแแบบนี้กับหัวหน้าตนเป็นครั้งแรกนอกจากพรรคพวกที่อยู่ในเรือ
" ทำไมเธอถึงอยากไปกับเราล่ะ ท่าทางขี้โรค+ผอมแห้งแบบนี้ คิดว่าจะอยู่กับพวกเราได้รึไง! เกะกะ!! แถมหน้าสวยๆอย่างเงี้ยะ!.. เสร็จทุกคนในเรือนี้เเน่ เธอชอบแบบนี้ล่ะสิ! "
ชายหนุ่มยิ้มเยาะเล็กๆ แต่ก็ทำให้A.J.แปลกใจได้เหมือนกัน เพราะหลายปีที่ผ่านมาเค้าและพรรคพวกไม่ค่อยมีใครได้เห็นหัวหน้าคนนี้ยิ้มหรือโต้คารมกับใครสักเท่าไหร่ (เป็นหัวหน้าคนอื่นต้องมาดเด็ดขาดเสมอ ไม่งั้นลูกน้องจะไม่เชื่อฟัง เชน(หัวหน้า)บอกแบบนั้นเสมอ)
" มันจะมากไปแล้วนะ.. !! นายใหญ่มาจากไหนชั้นไม่สน! แล้วนายก็ไม่มีสิทธิ์มาว่าชั้นหยาบคายอย่างงั้นด้วย โธ่เอ้ย !
ได้ข่าวมาว่าขรึมนักขรึมหนา ที่ไหนได้ปากจัดยิ่งกว่าแม่ค้าในตลาดเสียอีก!! "
และแล้วเส้นความอดทนของคริสก็ขาดสะบั้นลงทันที(นึกว่าที่โดนเทย์แหย่ก็หนักแล้วนะ เจอเจ้าบ้านี่ปากจัดกว่าหลายล้านเท่าเลย) คริสทำท่าจะวิ่งออกไป แต่A.J.รั้งตัวเอาไว้ก่อน
" เดี๋ยวก่อน! คริส.. ! ใจเย็นๆสิ เธอลืมเรื่องพ่อเธอแล้วเหรอ.. ว่าเธอมาที่นี่เพื่ออะไร หัวหน้าไม่ได้ตั้งใจจะพูดอย่างนั้นหรอก! "
"ใครว่า!.. ชั้นตั้งใจจะพูดแบบนั้นจริงๆต่างหาก! "
ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าพูดแบบหน้าตาย คริสที่อารมณ์เย็นลงก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้าทันที
" ฝากเอาไว้ก่อนเหอะ!! ไอ้หัวหน้าโจรสลัดปากจัด! "
คริสเปิดประตูห้องแล้วเดินกระแทกส้นออกไปอย่างแรง " หลีกไป!!" เสียงของคริสทำให้โจรสลัดมุงต้องถอยไปตามๆกัน
" เดี๋ยว! จับตัวเด็กนั่นไว้ก่อน "
เมื่อเป็นคำสั่งของหัวหน้าบรรดาลูกน้องทั้งหลายก็ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ส่วนA.J.ก็ยังยืนงงกับท่าทางของหัวหน้าตนอยู่อย่างนั้น
" อะไรอีกล่ะ!? หรือว่านายยังด่าชั้นไม่สะใจพอ ! "
คริสพยายามขัดขืนการจับกุมของพวกโจรสลัด แต่ตัวแค่นั้นจะไปสู้พี่บึ้กทั้งหลายได้ยังไง
" ชั้นอนุญาต "
" นายอนุญาตเรื่องอะไร? " คริสถามอย่าง งงงงปนโมโห
" ชั้นให้เธอไปกับเราได้ เพราะท่าทางลูกน้องชั้นจะชอบเธอกันทุกคน แต่เธอต้องทำงานทุกอย่างที่ชั้นสั่งอย่าทำตัวเกะกะพวกเราเด็ดขาดเข้าใจมั๊ย! "
แค่หัวหน้าพูดจบ เหล่าบรรดาลูกน้องทั้งหลายและA.J.ที่เพิ่งได้สติจากอาการงงก็พากัน ไชโย โห่ร้อง เฮกันลั่นเรือที่ได้เพื่อนใหม่หน้าตาน่ารักๆ(สวย)อย่างนี้
" ฮึ่ม!! เจ้าบ้า ! ฝากไว้ก่อนเหอะ ท่องไว้ เพื่อฝันของท่านพี่! ฝันของท่านพี่ .!" คริสบ่นพึมพำเบาๆกับตัวเอง แต่ก็ดีใจที่แผนสำเร็จไปขั้นนึงแล้ว แต่กลัวว่าจะโดนเจ้าหัวหน้าบ้านั่นแกล้งซะจนต้องตรอมใจตายก่อนกลับถึงบ้าน(วัง)นี่สิ
หลังจากนั้นA.J.ก็พาคริสไปที่ห้องเก็บของที่ว่างอยู่ คริสจะได้นอนที่ห้องนี้คนเดียว (คนอื่นนอนรวมกันห้องละ 2 - 3 คน)
บรรดาลูกน้องช่วยกันขอร้องหัวหน้า เพราะสงสารที่คนตัวเล็กๆต้องมาทนเบียดกับพวกตน(แต่จริงๆแล้วกลัวว่าพวกตนจะอดใจไม่ไหวมากกว่า )
และแล้ว เรือก็เดินทางออกจากเมืองนี้ไปโดยยังไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางคือที่ไหนกันแน่ แล้วชีวิตของคริสจะเป็นยังไงต่อไปน้า . ตัดภาพกลับไปที่พระราชวัง
" ท่านอำมาตย์ ! ข้าตามหาเจ้าชายจนทั่วแล้วแต่หาไม่เจอเลยไม่ทราบว่าท่านหายไปไหน? " เทย์กล่าวอย่างร้อนใจ เค้าออกตามหาคริสตั้งแต่เช้ายันเย็นแต่ก็ยังไม่เจอตัว
" ข้าให้ทหารหาภายในวังค้นหาแล้วก็ไม่พบเหมือนกัน !"
ฝ่ายอำมาตย์ก็มีสีหน้าซีดเซียวลงไปทันตาเมื่อรู้ว่าเทย์ก็ไม่พบเจ้าชายเช่นเดียวกับตน
" ท่านอำมาตย์ ! ท่านเทย์ .! ข้าเจอไอ้นี่ในห้องของเจ้าชาย " นางกำนัลคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมารายงานโดยเร็ว
" ไหนขอข้าดูหน่อย! " อำมาตย์รีบคว้าแผ่นกระดาษมาจากมือของนางกำนัลอย่างรวดเร็ว แล้วอ่านข้อความในนั้นขึ้นมาดังๆ ข้อความนั้นเขียนว่า
| ถึง
ทุกคนในวัง ข้าจะออกไปผจญภัยนอกเมืองสักพัก ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงได้กลับมา แล้วข้าจะส่งข่าวมา ไม่ต้องเป็นห่วง ฝากจดหมายนี้ให้ท่านพ่อกับท่านพี่เฟรดด้วยล่ะ แล้วขากลับจากเดินทางข้าจะนำของฝากมาให้ทุกคนแน่นอน P.S. ไม่ต้องตามหาข้านะเพราะตอนนี้ข้าคงอยู่บนเรือโจรสลัด Juvenile เรียบร้อยแล้ว ทุกคนรักษาสุขภาพด้วยล่ะ พวกท่านคงเหงาถ้าข้าไม่อยู่ ฝากขอโทษเทย์ด้วยที่ข้าไม่ได้บอกเค้า ข้ากลัวว่าเค้าจะต้องมาลำบากกับข้าน่ะ
|
" เจ้าชายยยยยย !! หาเรื่องปวดหัวมาให้ข้าอีกแล้ว! โธ่..! แล้วนี่ข้าจะทำยังไงดีเนี่ย ใครก็ได้ช่วยบอกข้าทีจะตามหาเจ้าชายคริสได้ที่หนายยย! " เสียงอำมาตย์วัยกลางคนร้องขึ้น
( ทำไมท่านไม่บอกข้าก่อนนะ! ท่านน่าจะให้ข้าไปกับท่านด้วย ข้าบอกแล้วไงว่าท่านไม่เหมาะจะเป็นโจรสลัดก็ไม่เชื่อ คอยดูนะถ้าข้าพบทานเมื่อไหร่ล่ะก็ ฮึ่ม!! ตายแน่เจ้าชายคริส บังอาจทิ้งข้าไว้ที่นี่ ) เทย์ทั้งเป็นห่วงทั้งเจ็บใจที่คริสไม่ยอมพาตนไปด้วย
ในวังคงจะวิ่งวุ่นเพราะเจ้าชายคริสไปอีกพักใหญ่ทีเดียว.. โดยเฉพาะเจ้าชายเฟรดท่าทางจะหนักสุดเพราะเป็นคนเล่าเรื่องความฝันว่าอยากออกผจญภัยให้คริสฟังนั่นเอง
บนเรือ Juvenile
" ฮัดเช้ย!! ใครนินทาหว่า ?! ป่านนี้พวกที่วังจะเป็นยังไงบ้างนะ ท่าทางคงคิดถึงเรากันแย่เลย "
" คริส! มากินข้าวได้แล้ว" เสียงA.J.ตะโกนเรียกจากข้างบน
" ข้าวๆๆ! นี่ข้ายังไม่กินอะไรเลยตั้งแต่เช้านี่นา กินทีเดียวมื้อเย็นเลยก็ดีเหมือนกัน "
" อ้าว! มาแล้ว.. มาแล้ว.. อ่ะนี่ครับอาหารของคุณ " เด็กหนุ่มอายุเท่าๆคริสส่งชามข้าวแล้วยิ้มให้
" ขอบใจนะ นายชื่ออะไรเหรอ ?" คริสยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร
" ผมชื่อ สตีฟ ครับ อายุ 14 แล้ว คงน้อยกว่าคุณปีนึง หรือ 2ปีนี่แหละ "
เด็กชายหน้าตาน่าเอ็นดู ยิ้มตอบคริสซะจนตาของเค้าหยีลงแทบมองไม่เห็น
" ชั้นอายุ 16 น่ะแก่กว่านาย2ปี "
" คริส! คริส! มาทางนี้สิพวกเราอยากรู้จักเธอน่ะ มาแนะนำตัวหน่อย "
A.J.ดึงคริสมาเบาๆ เค้ารู้สึกถูกใจคริสมากทีเดียว(เหมือนเป็นน้องสาว เอ้ย! น้องชายกันมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว )
" เอ่อ! คือ ผมชื่อคริสฮะ แม่ผมเสียไปตั้งแต่ผมยังเล็ก พ่อผมทำงานในอยู่วังของเมืองที่เราเพิ่งเดินทางออกมา ฝากตัวด้วยนะครับ ผมจะพยายามทำหน้าที่ของผมให้เต็มที่ ถ้าใครมีอะไรจะใช้ผมก็บอกได้เลยนะฮะ " คริสโปรยยิ้มให้ทุกๆคน
" เรามาฉลองต้อนรับน้องชายฉัน เอ้ย! ต้อนรับสมาชิกใหม่กันเถอะ เอ้า! ชนแก้ว "
A.J.เป็นผู้คนเปิดงานเลี้ยงต้อนรับ แต่ละคนก็สรวลเสเฮฮากันไปตามเรื่อง แต่มีอยู่คนนึงที่ไม่ได้มางานฉลองนี้ด้วย .
" นี่! สตีฟ เจ้าบ้านั่น เฮ้ย!ไม่ใช่ หัวหน้าคนนั้นน่ะ เค้าไม่มากินข้าวกับพวกเราที่นี่เหรอ " คริสถามขึ้นหลังจากที่แอบย่องออกมาจากวงเหล้าแล้ว
" หัวหน้าเค้าทานในห้องฮะ เค้าไม่ค่อยออกมายุ่งกับพวกเราเท่าไหร่หรอก เอ้อ! คุณมาก็ดีแล้วผมฝากนี่ไปให้หัวหน้าด้วยนะครับ ตอนนี้ผมไม่ว่างต้องคอยตักกับข้าวเติมให้พวกนั้นก่อน " สตีฟยื่นจานที่ตกแต่งอาหารสวยงามให้คริส
" แต่..แต่ชั้นไม่ค่อยถูกกับหัวหน้านายนี่นา " คริสบ่นแต่ก็รับจานเอาไว้แต่โดยดี
" เห็นอย่างงั้นก็เถอะ แต่จริงๆแล้วหัวหน้าเค้าใจดีมากนะฮะ ไว้วันหลังผมจะเล่าเรื่องของหัวหน้าให้คุณฟังแล้วกัน รับรองคุณต้องมองเค้าใหม่ทันทีเลย " สตีฟยิ้มให้ก่อนที่ต้องวิ่งเอาอาหารไปเสิร์ฟพวกลูกเรือคนอื่นๆตัวเป็นเกลียว
" ทำก็ทำ! เห็นแก่สตีฟหรอกนะไม่งั้นชั้นไม่ยกอาหารไปให้นายหรอก คนอะไรมีขาก็ไม่รู้จักเดินมาเองต้องให้คนอื่นคอยประเคนถึงที่ "
ก๊อก! ก๊อก!
" เอาอาหารมาส่ง! " คริสเปิดประตูเข้ามาโดยยังไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง
" ทำไมเธอไม่รอชั้นอนุญาตก่อน ดีนะที่เป็นห้องทำงาน ถ้าเป็นห้องนอนชั้นจะคิดว่าเธอมาลักหลับชั้นนะ "
หัวหน้าโจรสลัดเริ่มเปิดเวทีโต้วาทีขึ้น แต่คริสไม่เล่นด้วยเมื่อวางจานบนโต๊ะเสร็จก็เตรียมตัวออกจากห้องไปทันที อีกฝ่ายจึงรีบเดินไปคว้าแขนเรียวๆไว้ซะก่อน
" นาย เอ้ย! คุณจะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ คุณนี่โรคจิตรึไงชอบหาเรื่องผมอยู่เรื่อยเลย " คริสเห็นท่าไม่ดีจึงรีบหาเรื่องพูดไว้ก่อน
" ตอนนี้ชั้นเป็นหัวหน้าของเธอนะ ชั้นจะสั่งอะไรหรือจะทำไรอะไรกับเธอก็ได้ "
ชายหนุ่มยิ้มให้ คริสเดาไม่ออกว่าเค้าจะมาไม้ไหนกันแน่ แล้วชายหนุ่มก็ปล่อยมือออกจากแขนของคริสทันที
" คุณมีอะไรหรือครับหัวหน้า?!.. " คริสทำด้วยน้ำเสียงประชดนิดๆ จนอีกฝ่ายอดหมั่นไส้ไม่ได้
" ชั้นชื่อ เชน ต่อไปนี้ให้เธอเรียกชั้นว่า เชน เพราะถ้าเธอเรียกชั้นว่าหัวหน้า ชั้นจะรู้สึกเหมือนตัวเองมีลูกน้องไม่ได้เรื่องยังไงก็ไม่รู้ " เชนหัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่ตนแกล้งทำให้คนหน้าตาน่ารักตรงหน้าอารมณ์บูดขึ้นได้
" คุณมีเรื่องจะบอกผมแค่นี้ใช่มั๊ย! งั้นผมขอตัวแล้วกัน ก่อนที่ผมจะลืมตัวด่าคุณต่อ" คริสเดินสะบัดหน้าออกไปจากห้องทันที ( คนอะไรฟะ กวนชมัดเลย ทีต่อหน้าคนอื่นนะเก็กหน้าซะขรึมเชียว ไอ้โรคจิต! )
" เอากะเค้าสิ เด็กอะไรฟะกล้าด่าหัวหน้าตัวเองด้วย แต่เราก็แปลกแฮะ ! เห็นหน้าเจ้านี่ทีไร อดพูดจากวนอารมณ์ไม่ได้ทุกที "
(ปกติเราไม่ใช่คนอย่างงี้นี่หว่า ช่างมันเหอะ! ขี้เกียจคิดแล้ว กินข้าวดีกว่า)
ในห้องเก็บของที่ว่างอยู่(ตอนนี้เป็นห้องนอนของคริสไปเรียบร้อยแล้ว) เค้าหยิบเอาสมุดปกกำมะหยี่สีน้ำเงินเล่มนึง
ออกมาจากถุงใส่เสื้อผ้าที่ติดตัวมาด้วย
" เอาล่ะ! จะเขียนอะไรก่อนดีนะเรา อ้า! เอ้างี้ดีกว่า "
แล้วคริสก็ใช้ปากกาหมึกซึมที่มี ขีดเขียนอะไรบางอย่างลงไปในสมุดเล่มนั้น .(แต่เราจะไม่บอกว่าเค้าเขียนอะไรบ้างเอาเป็นว่า เค้าเขียนเรื่องต่างๆเกี่ยวกับเรือและคนในเรือลำนี้ก็แล้วกัน: คนเขียน)
![]()
โปรดติดตามตอนต่อไป
สวัสดีค่ะทุกคน และแล้วตอนที่3 ก็ได้มาลงในเว็บจนได้ดีใจจัง แล้วก็มาถึงจุดเริ่มจนได้เรื่องนี้อินุกะเขียนให้เป็นเรื่องยาวนะคะ รออ่านกันหน่อยนะ รับรองว่ามีบุกป่าฝ่ามาร กันมันส์น่าดู หวังว่าเรื่องนี้จะถูกใจเพื่อนๆบ้างนะคะ ถ้ามีอะไรแนะนำส่งมาที่ [email protected] นะ อยากให้เรื่องเป็นแนวไหนก็บอกกันได้นะคะ จะรอความคิดเห็นของพื่อนๆค่ะ