ตอนที่ 2

" โอ้ย!!.. เจ็บชะมัดเลย....! ไอ้บ้า! เดินตัดหน้ามาทำไมฟะ คนยิ่งรีบๆอยู่ เดินไม่ดูทางเลยนะ " ด้วยความโมโหคริสจึงรีบลุกขึ้นมาต่อว่าคนที่เดินขวางเค้า

" แกอยากหาเรื่องพวกชั้นรึไง? ตัวก็แค่นี้ยังคิดจะสู้อีก เดี๋ยวสวยหรอก เอ๊ะ! หน้าตาแกก็ดีนี่หว่า อย่างนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย พวกชั้นไม่เกี่ยงหรอกนะว่าผู้หญิงหรือผู้ชายน่ะ "

ด้วยความรีบร้อนบวกกับความโมโหคริส เพิ่งสังเกตเห็นว่าเจ้าพวกนั้นน่ะ ทั้งหน้าเหี้ยมและตัวก็ใหญ่ยังกับคิงคองที่เพิ่งหลุดออกมาสวนสัตว์ใหม่ๆ อารมณ์โมโหของคริสยิ่งเพิ่มขึ้นเมื่อฟังที่เจ้าพวกนั้นพูด

" พวกแกพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง! อยากมีเรื่องกับชั้นเรอะ!! " คริสเข้าสู่ท่าโหมดต่อสู้ทันที ( เดี๋ยวได้รู้กันว่าคนอย่างเจ้าชายคริสโตเฟอร์คนนี้เก่งแค่ไหน)

" คิดว่าพวกชั้นไม่กล้าทำอะไรแกรึไง! " หนึ่งในอันธพาลพวกนั้นตะโกนขึ้นมา

แต่คริสกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเหล่าบรรดาคิงคองหน้าเหี้ยมทั้งหลายที่เดินเข้ามารุมล้อมเค้าไว้ ทั้งๆที่อีกฝ่ายมีจำนวนถึง 5-6 คน

" พอเถอะน่า.. พวกนายไม่อายบ้างรึไง ที่มารุมรังแกคนอ่อนแอกว่าน่ะ "

ชายหนุ่มผิวสีแทนคนหนึ่งเดินมาขวางหน้าคริสเอาไว้ห้ามไม่ให้ไปมีเรื่อง

" แกเป็นใครวะ! อยู่ๆก็เข้ามาแส่เรื่องคนอื่นน่ะ อยากมีเรื่องอีกคนรึไง! "

พวกหน้าเหี้ยมทั้งหลายไม่พอใจที่มีคนมาขวางพวกตน

" เจ้านาย มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ? "

คนอีกกลุ่มหนึ่งรีบเดินเข้ามาหาชายหนุ่มผิวแทนทันที

" พวกอันธพาลข้างถนนน่ะ " ชายหนุ่มตอบเรียบๆ

" งั้นเดี๋ยวพวกผมจัดการเองแล้วกัน เรื่องแค่นี้ไม่ต้องให้ถึงมือเจ้านายหรอกครับ " ชายที่มีแผลเป็นที่แก้มขวา รูปร่างสันทัด สูงโปร่ง ดูเท่ห์แฝงแววตาใจดีกล่าวขึ้น

พวกหน้าเหี้ยมทั้งหลายเห็นท่าไม่ดี เพราะอีกกลุ่มมีคนมากกว่าพวกตน แถมแต่ละคนก็ดูท่าทางมีความชำนาญในการต่อสู้กันอย่างดีเมื่อตัดสินใจได้แล้ว พวกหน้าเหี้ยมทั้งหลายจึงวิ่งหนีไปจากตรงนั้นทันที แต่ก่อนหนีไปคนที่ดูจะเป็นหัวหน้าก็ทิ้งประโยคสุดฮิตไว้ว่า

" ฝากไว้ก่อนเถอะพวกแก วันหลังชั้นจะมาเอาคืนแน่! "

ทางด้านคริสที่กำลังอึ้งอยู่ (อะไรมันจะง่ายขนาดนี้ฟะ แถมคนกลุ่มนี้ทำให้เราไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือเลยเจ็บใจชะมัด )

" โง่รึเปล่า ตัวก็แค่นี้ยังคิดจะไปสู้กับพวกมันอีก ไม่เจียมซะบ้างเลย งี่เง่า! " ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าเจ้านายหันหน้ามาต่อว่าคริส

คนที่ถูกว่าชักยั๊วะขึ้นมาอีกแล้ว ( วันนี้มันวันซวยอะไรกันเนี่ย มีแต่คนมาหาเรื่อง แต่ไงเค้าก็ทำให้เราไม่ต้องเปลืองแรงนี่นา

ทนๆเอาหน่อยแล้วกัน)

" ขอบใจนะที่ช่วย " ด้วยมารยาทจากชาติกำเนิดทำให้คริสต้องกล่าวขอบคุณ แม้เจ้าตัวจะไม่เต็มใจนักก็ตาม

" เฮ้..! มีเรื่องอะไรกันเหรอ!? "

เทย์รีบวิ่งเข้ามาทันทีเมื่อนึกถึงหน้าที่ของตนที่ต้องดูแลคริส แต่แขนก็ยังกอดถุงขนมปังไว้แน่นอยู่ดี เพราะเทย์ก็ชอบขนมปังร้านนี้มากเหมือนกัน

" เทย์ นายมาช้ามากนะ คนพวกนี้เค้า… อ้าว..!"

เพียงครู่เดียวที่หันมาชายกลุ่มนั้นที่ช่วยเค้าไว้ก็ได้หายตัวไปเสียแล้ว คริสจึงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เทย์ฟัง

" คนกลุ่มนั้นน่าสนใจดีนะ ไม่แน่เค้าอาจเป็นโจรสลัดที่เจ้าชายกำลังอยากเจออยู่ก็ได้ "

เทย์กล่าวขึ้นมาลอยๆ แต่ทำให้คริสอยากรู้ความจริงขึ้นมาทันที

" อาจเป็นไปได้ ถ้าอยากรู้ก็ต้องไปพิสูจน์สิ เรารีบไปที่ท่าเรือกันดีกว่านะ "

คริสรีบชวนเทย์ไปที่ท่าเรือ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

" แต่ข้าว่าตอนนี้ท่านควรรีบกลับไปที่วังดีกว่านะ เพราะท่านอำมาตย์คงกำลังร้อนใจอยู่เป็นแน่ เจ้าชายคงไม่อยากให้พระราชารู้เรื่องที่ท่านหนีออกมาใช่ไหม "

เทย์กลัวว่าเจ้าชายจะก่อเรื่องยุ่งขึ้นอีกจึงรีบหาทางพูดให้ท่านกลับวังโดยเร็ว

" นั่นสิ ข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย ถ้าท่านพ่อรู้เข้าข้าต้องแย่แน่ๆ "

คริสยอมตามเทย์กลับไปที่วังโดยดี ซึ่งเทย์ก็สังเกตุเห็นความผิดปกตินี้ว่าคริสกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ในใจ เพราะธรรมดาแล้วเจ้าชายจะไม่ยอมกลับวังง่ายๆแบบนี้ถ้าได้ออกมานอกวัง

เมื่อทั้งสองกลับมาถึงพระราชวัง คริสก็เดินแยกไปที่ห้องของตนทันที โดยไม่สนใจใครเลย ทำให้หลายๆคนกังวลว่า เจ้าชายองค์นี้กำลังวางแผนแกล้งคนอื่นอีกรึเปล่า

" ว่าไง? เจ้าน้องชาย กำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ..? " เจ้าชายเฟรดเดอริค พี่ชายของคริสเดินเข้ามาในห้อง โดยที่เจ้าของห้องไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด

" ท่านพี่ ท่านมาได้ไงเนี่ย เสร็จงานแล้วรึ? " คริสถามแบบงงงง เพราะปกติพี่ชายคนนี้จะอยู่แต่ที่ห้องทำงานไม่ค่อยมีเวลามาหาตนสักเท่าไหร่

" ทุกคนเป็นห่วงเจ้าน่ะ เห็นเจ้าเงียบๆไป กลัวว่าเจ้าจะมีปัญหาท่านพ่อเลยส่งพี่มาหาเจ้า " พี่ชายขยี้หัวน้องเบาๆอย่างเอ็นดู จริงๆแล้วที่พระราชาส่งเค้ามาเพราะกลัวว่าคริสจะวางแผนไปก่อเรื่องอะไรที่ทำให้บรรดาคนในวังทั้งหลายต้องรู้สึกหวาดระแวงไปตามๆกันต่างหาก

" ข้าว่าท่านพ่อกลัวว่า ข้าจะไปก่อเรื่องอะไรอีกมากกว่า..! นี่ข้าเลวร้ายถึงขนาดนั้นเชียวรึ คนอื่นถึงได้ระแวงข้าน่ะ!"

ผู้เป็นน้องชายกล่าวอย่างรู้ทัน พี่ชายจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

" ตกลงเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ.. พอจะเล่าให้พี่ชายคนนี้ฟังได้รึเปล่า? " พี่ชายถามด้วยความอยากรู้

" ท่านพี่รู้ใช่ไหมเรื่องที่ข้าหนีออกไปเที่ยวนอกวังน่ะ.. วันนี้ข้า…. "

คริสเล่าเรื่องโจรสลัดที่ได้ยินจากป้าร้านขนมปัง และเรื่องที่ตนได้รับความช่วยเหลือจากคนกลุ่มหนึ่งให้พี่ชายของตนฟังอย่างตื่นเต้น

" ท่านว่าคนกลุ่มนั้นจะใช่พวกโจรสลัดที่เค้ากำลังพูดถึงกันอยู่รึเปล่า? "

" อืม… ก็อาจเป็นเช่นนั้นนะ แล้วเจ้าคิดว่าคนที่ยืนขวางหน้าเจ้าหล่อ ขรึม เหมือนในข่าวลือรึเปล่าล่ะ?! " พี่ชายถามเป็นเชิงหยอกล้อ

" ตรงไหนที่ดูว่าเจ้าหมอนั่น ขรึมและหล่อกันล่ะ..! ข้าโดนเจ้านั่นว่าซะเสียเลยนึกแล้วยังเจ็บใจไม่หาย! " คริสหน้าเบ้ทันที

เมื่อนึกถึงชายหนุ่มที่มาขวางเขาไว้

" 555..! เจ้าเจ็บใจขนาดนั้นเชียวรึ แล้วตกลงเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปกับเรื่องนี้ล่ะ..? "

" แล้วท่านพี่คิดว่าข้าควรทำอย่างไรดีล่ะ?! "

" ถ้าเป็นสมัยก่อน.. พี่คงออกตามหาคนพวกนั้นเพื่อขอเดินทางออกไปผจญภัยในทะเลกับเค้าเป็นแน่ แต่พี่ก็คำนึงถึงภาระในการดูแลประเทศยูเรเซียและประชาชนของเรา ทำให้พี่ตัดสินใจหันมาใส่ใจงานบ้านงานเมืองมากขึ้น ไม่มีเวลาได้ทำอะไรตามใจตัวเองเลย แล้วความฝันที่ต้องการจะออกไปผจญภัยในโลกกว้างใบนี้ของพี่ก็เป็นได้แค่ความฝันตลอดมา… " คริสสังเกตุเห็นสีหน้าเศร้าๆของพี่ชายตนที่ต้องรับภาระช่วยพระราชา หรือท่านพ่อของตนในการบริหารประเทศ จนไม่มีเวลาเที่ยวเล่นเหมือนตัวเค้า

เจ้าชายเฟรดเดอริคในสายตาของน้องชายคนนี้ช่างเป็นคนที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาที่แข็งแกร่ง บึกบึน สมชายชาตรี และสติปัญญาที่เฉลียวฉลาดสมฐานะรัชทายาทอันดับ1 ยกเว้นสิ่งเดียวที่พี่ชายคนนี้ไม่มีคือ อิสระเสรีในการทำตามความฝันของตัวเอง….

" งั้นข้าจะเป็นตัวแทนท่านทำฝันนั้นให้เป็นจริงให้ได้! " คริสกล่าวออกมาจริงจัง ทำให้พี่ชายที่เหม่ออยู่ต้องรีบหันหน้ากลับมาทันที

" เจ้า..! เจ้าว่าอะไรนะ อย่าบอกนะว่าเจ้าจะทำเช่นนั้นจริงๆ การเดินทางผจญภัยนั้นเต็มไปด้วยความลำบากมากมาย เจ้าอาจมีอันตรายถึงชีวิตได้! พี่ว่าเจ้าเลิกคิดเรื่องนี้เสียเถอะ ถ้าเจ้าอยากไปเที่ยวข้างนอกก็ไปเรียนท่านพ่อดีกว่า เพราะอย่างไรเจ้าก็เป็นถึงเจ้าชาย ไปไหนมาไหนก็ควรมีทหารหรือองค์รักษ์คอยติดตามบ้างจะดีกว่า!! "

เฟรดรู้สึกลำบากใจกับคำพูดของน้องชายมาก เค้าไม่มีทางปล่อยให้น้องชายอันเป็นที่รักของเค้า ต้องออกไปทรมานในโลกภายนอกเพียงลำพังเด็ดขาด

" ถ้าท่านพี่ว่าอย่างนั้นข้าก็คงต้องทำตาม "

คริสได้แต่กล่าวอย่างเศร้าๆโดยไม่ค้านอะไรเลยสักนิด

" พี่เตือนเพราะเป็นห่วงเจ้านะ เจ้าไม่เหมาะที่จะต้องไปลำบากลำบนเช่นนั้นหรอก " เฟรดคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่เหมาะสมแล้ว

น้องชายของเค้าถึงแม้จะเป็นชายที่ซุกซนเหมือนเด็กทั่วๆไป แต่รูปร่างหน้าตากลับงามคล้ายอิสตรี ซึ้งเหมือนท่านแม่ที่เสียไปมาก เรือนผมสั้นบรอนด์เรียบไปตามใบหน้า รับกับดวงตาสีฟ้าครามที่น่าหลงใหล พร้อมผิวขาวเนียนที่มีอย่างลงตัว แม้คริสจะมีฝีมือดาบดีเพียงไร แต่นั่นก็ยังไม่ทำให้เค้าหายห่วงใยน้องชายคนนี้เลย

" ข้ารู้ว่าทุกคนเป็นห่วงข้า " คริสเอ่ยเพียงเบาๆ

" พี่เห็นจะต้องรีบไปทำงานต่อเสียที หมู่นี้ในเมืองมีพวกอันธพาลเพิ่มขึ้นมาก พวกชาวบ้านก็เดือดร้อนไปตามๆกัน แต่เจ้าไม่ต้องห่วงนะ พี่จะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็ว เจ้าพักผ่อนซะนะ วันนี้ก็ออกไปเที่ยวมาทั้งวันแล้วนี่ "

เฟรดยิ้มให้น้องก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

" ท่านพี่ก็รักษาสุขภาพด้วยนะ ถ้าท่านเป็นอะไรไปข้าจะลำบาก " ผู้เป็นน้องชายกล่าวล้อตามหลังพี่ชายอย่างขันๆ

ตอนสายของวันรุ่งขึ้น…

" นางกำนัลที่อยู่ตรงนั้นน่ะ พวกเจ้าเห็นเจ้าชายคริสกันบ้างหรือเปล่า!? "

ชายวัยกลางคนที่มีหน้าที่ดูแลเจ้าชายคริสกล่าวอย่างรีบร้อน

" พวกข้าไม่เห็นหน้าเจ้าชายมาตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้วเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านหายไปไหนเหมือนกัน อาจหนีออกไปเที่ยวนอกวังเช่นเคยก็ได้นะเจ้าคะ " บรรดาสาวใช้ตั้งหลายพยักหน้าเห็นด้วยไปตามๆกัน

" ขอบใจพวกมากเจ้านะ ไปทำงานกันได้แล้ว "

บรรดาสาวใช้ทั้งหลายต่างแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ของแต่ละคน

" ท่านอำมาตย์มีเรื่องอะไรหรือครับ? ดูท่าทางท่านกำลังรีบร้อนน่าดู "

เทย์เดินเข้ามาหาอำมาตย์ที่ทำท่ากลัดกลุ้มอยู่

" วันนี้เจ้าได้พบเจ้าชายคริสบ้างรึยัง..?! "

" ข้ายังไม่ได้พบเจ้าชายคริสเลย ตั้งแต่กลับมาที่วังเมื่อเย็นวานนี้ ท่านมีเรื่องอะไรด่วนหรือครับ? " เทย์เห็นท่าทางของอีกฝ่ายแล้วอดสงสัยไม่ได้

" ข้ามีลางสังหรณ์แปลกๆตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว.. รู้สึกใจไม่ดียังไงไม่รู้! "

" ท่านคงไปดูที่ห้องเจ้าชายมาแล้ว งั้นข้าจะไปตามหาเจ้าชายที่นอกวังแล้วกัน ท่านไม่ต้องห่วงนะ แล้วข้าจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด พร้อมกับเจ้าชาย "

เทย์เองก็เป็นห่วงเจ้าชายมาก จึงรีบร้อนออกจากวังไปทันที

ทางด้านเจ้าชายที่เดินเล่นบริเวณท่าเรืออย่างสบายใจ <โดยไม่รู้ว่าคนอื่นเค้ากำลังตามหาตนอยู่ >

" ดีนะที่เตรียมตัวไว้ก่อนตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไม่งั้นป่านนี้คงถูกท่านอำมาตย์จับตัวไปสั่งสอนเหมือนเคย ไม่มีโอกาสได้มาที่นี่แบบนี้หรอก " ระหว่างที่กำลังเดินสำรวจไปรอบๆบริเวณท่าเรือสำคัญของเมืองนี้ " นั่นมันเรืออะไรกันเนี่ยลำใหญ่ชะมัดเลย!? หรือว่า…. "

" แกเป็นใคร! บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าแกมาทำอะไรแถวนี้!? "

คริสสะดุ้งเพราะตกใจทันทีที่เสียงห้าวๆของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง เค้ารีบหันหลังกลับโดยเร็ว

" ผะ.. ผม… คือว่า…. " คริสกำลังตกใจอยู่จึงไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไงดี

" เอ๊ะ! เด็กคนเมื่อวานนี่นา มาทำอะไรแถวนี้ล่ะ "

ชายหนุ่มที่มีแผลเป็นที่แก้มขวาร่างสูงโปร่งถามขึ้น เค้าจำเรื่องที่หัวหน้าและพวกของตนช่วยคริสไว้ได้ และอีกอย่างคริสหน้าตาดีแบบนี้ใครเห็นก็ต้องจำได้ขึ้นใจแน่นอน

" คะ..ครับ! ผมเป็นคนที่พวกคุณช่วยไว้เมื่อวานนี้ ผมจะมาขอบคุณพวกคุณอีกครั้งที่ช่วยชีวิตผมไว้ ถ้าไม่ได้พวกคุณผมคงแย่แน่ๆเลย "

" เธอเป็นเด็กดีจริงๆเลยนะ อุตส่าห์ตามมาขอบคุณถึงที่นี่เลย ไม่ต้องขอบคุณก็ได้พวกเราไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ชั้นชื่อ A.J. เธอชื่ออะไรล่ะ? "

" ผมชื่อคริสครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณ A.J. "

คริสส่งยิ้มให้A.J.เป็นเชิงทักทาย

" อือ..! ยินดีที่ได้รู้จัก คริส "

รอยยิ้มของคริสทำให้A.J.ต้องยิ้มตอบโดยไม่รู้ตัว

" ที่ผมมาถึงที่นี่ เพราะผมอยากขอร้องให้พวกคุณพาผมเดินทางไปด้วย "

หน้าสวยๆนั้นเคร่งขึมขึ้นมาทันที

" หา! ว่าไงนะ?!.. เธอมาที่นี่เพื่อขอเดินทางไปกับพวกเราด้วยงั้นเหรอ..?? "

A.J.ยังไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินว่าจะมีใครมาขอเดินทางไปกับพวกโจรสลัดเช่นตนด้วย

" ใช่ครับ! ผมอยากติดตามพวกคุณไปเพื่อศึกษาโลกกว้างใบนี้ ยังมีอะไรหลายสิ่งหลายอย่างอีกมากมายที่ผมยังไม่รู้

และที่สำคัญคือผมต้องการเป็นลูกผู้ชายที่เข้มแข็ง และสมชายชาตรีอย่างพวกคุณนั่นเอง เรื่องนี้ผมได้ขออนุญาตทางบ้านไว้เรียบร้อยแล้ว ผมอยู่กับพ่อและพี่ชายอีกคนหนึ่ง พ่อของผมทำงานอยู่ในวัง พ่อมักจะให้พี่ชายช่วยงานท่านเสมอ พี่เป็นคนเข้มแข็งและเฉลียวฉลาดผิดกับผมที่ดูเหมือนเด็กธรรมดาๆคนหนึ่งไม่มีความสามารถอะไรมากมาย เมื่อท่านได้ฟังคำขอของผมท่านก็เห็นด้วย เพราะท่านอยากให้ผมได้รู้จักการเรียนรู้การใช้ชีวิตให้คุ้มค่าและมีความหมาย ท่านเชื่อว่าผมต้องกลับมาที่นี่ได้ไม่ว่าจะมีอุปสรรคมากเพียงใดก็ตาม "

" ลำพังตัวชั้นเองไม่ว่าอะไรหรอก พวกเพื่อนๆในเรือทุกคนก็คงเห็นด้วยในคำพูดของเธอ แต่ที่สำคัญคือหัวหน้าจะอนุญาตให้เธอไปกับเราได้รึเปล่า นี่แหละคือปัญหา "

สีหน้าของA.J.เคร่งขรึมขึ้นหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวต่างๆของคริส เค้าชอบเหตุผลในการขอเดินทางไปด้วยทำให้ยอมรับในตัวคริสอย่างง่ายดาย แต่ที่เค้ากำลังกังวลคือ เรื่องหัวหน้าของเค้าต่างหาก

" เอางี้..! ชั้นจะพาเธอไปพบหัวหน้า เมื่อเจอกับหัวหน้าเธอก็ไม่ต้องพูดอะไรมากก็แล้วกัน เดี๋ยวชั้นจะช่วยพูดกับหัวหน้าให้เองตกลงไหม? "

" ครับ " คริสพยักหน้ารับตามข้อเสนอทันที

" เดินตามมาสิ " ชายร่างใหญ่เดินนำหน้าคริสไปทันที ส่วนคริสก็เดินตามหลังชายผู้นั้นอย่างว่าง่าย

ชายผู้นี้ช่างคล้ายพี่ชายเค้าเหลือเกินรูปร่างดูเข้มแข็งแถมมีอัธยาศัยดี จะต่างกันตรงที่ A.J. ดูมีประสบการณ์ชีวิตมากกว่า เค้ารู้สึกถูกชะตากับชายคนนี้มากทีเดียว….

เมื่อทั้งสองเดินขึ้นมาบนเรือเรียบร้อยแล้ว เหล่าบรรดาพวกโจรสลัดทั้งหลายก็พากันมารุมล้อมทั้งคู่เอาไว้

" เฮ้! A.J. นายไปพาเด็กที่ไหนมาวะ หน้าตาดีซะด้วย " หนึ่งในพวกนั้นพูดขึ้น

" นั่นสิ! แล้วนายพาขึ้นมาบนเรือของเราทำไมฟะ ถ้าเจ้านายรู้เข้าพวกเราจะลำบากไปด้วยนะโว้ย! " เสียงพวกลูกเรือเซ็งแซ่ขึ้น

" พอได้แล้วพวกนายนี่! เอะอะกันอยู่ได้ เด็กคนนี้เค้ามาขอขึ้นเรือไปกับเราด้วย พวกนายคิดว่าไง?! "

" หา!! เด็กคนนี้มาขอขึ้นเรือไปกับเราด้วยงั้นเหรอ.. บอบบางอย่างงี้เนี่ยนะ! จะไหวรึ???! "

" จริงด้วย! แต่หน้าตาน่ารักอย่างนี้ก็โอเคนะ เวลาที่อยู่แต่บนเรือในทะเลจะได้มีอะไรเจริญหูเจริญตาซะมั่ง เห็นทะเลมาจนเบื่อแล้ว..!"

" แล้วคนอื่นว่าไงบ้างล่ะ? ยอมให้เด็กคนนี้มาอยู่บนเรือกับเราหรือเปล่า? "A.J.ถามคนอื่นๆที่ยืนมุงอยู่

" พวกเรายังไงก็ได้ว่ะ แต่เจ้านายนี่สิจะยอมรึเปล่าก็ไม่รู้ "

ชายวัยฉกรรจ์คนหนึ่งกล่าวขึ้น บรรดาคนที่เหลือก็พยักหน้าเห็นด้วยไปตามๆกัน

" เป็นอันว่าพวกนายตกลงกันแล้วนะว่า จะให้เด็กคนนี้มาอยู่กับเราด้วย งั้นชั้นจะพาเค้าไปหาเจ้านายก่อนล่ะ ไม่รู้เจ้านายจะว่าไงบ้าง "

คริสได้แต่ยืนฟังเงียบๆและไม่ได้พูดอะไรออกมา เค้ากำลังกังวลถึงชายผู้ถูกเรียกว่าเป็นหัวหน้ามากกว่าจะสนใจเรื่องอื่น

" เฮ้ย..! รอก่อนสิวะ! จะรีบเดินไปไหน พวกเราไปด้วยสิเรื่องสนุกๆอย่างงี้จะพลาดได้ไง "

แล้วบรรดาโจรสลัดทั้งหลายก็พากันยกขบวนเดินตามทั้งคู่ไปทันที….

โปรดติดตามตอนต่อไป

หวัดดีค่าทุกๆคน และแล้ว Pirate ตอนที่2 ก็เสร็จสมบูรณ์จนได้ เพราะได้ความช่วยเหลือจากเจ้าซารุที่ตอนนี้นั่งเกาะแขนอินุอยู่ ไม่แน่เพื่อนๆอาจได้เห็นรูปตัวละครในนิยายนี้ก็ได้นะคะ(ถ้าเจ้าซารุมันขยัน) ถ้าเพื่อนอยากเห็นมากก็เมลล์มาเร่งกันได้นะ ที่สำคัญถ้าเพื่อนๆอยากแนะนำติชมอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็เมลล์มาได้ที่ [email protected] ฝากผลงานเรื่องนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่า ^-^