ตอนที่ 1

" เจ้าชายยย….ย !! รอข้าด้วย.. กลับมาก่อนนนน….. "

ชายวัยกลางคนร้องเรียกเสียงดัง แต่ดูทีท่าว่าอีกฝ่ายไม่มีทางหยุดแน่ๆ

" วันนี้ข้าไม่เรียนวิชาประวัติศาตร์นะ! จะออกไปเที่ยวข้างนอก…! "

แล้วเจ้าชายก็ขี่ม้าออกไปนอกปราสาทโดยไม่สนใจคนข้างหลัง ส่วนพวกยามที่เฝ้าประตูจะขวางไว้ก็ไม่กล้า เพราะเจ้าชายคริสโมโหทีไรได้เรื่องทุกที แบบว่ากลัวโดนเจ้าชายคริสแก้แค้นง่ะ ( เจ้าชายองค์เล็กชื่อเต็มคริสโตเฟอร์ แต่เจ้าตัวบอกว่ามันยาวไปให้เรียกสั้นๆ ทุกคนในวังเลยเรียกแค่ เจ้าชายคริส )

" โธ่เอ้ย!! วันนี้ก็ไม่ยอมเรียนอีกแล้ว! หนีออกไปเที่ยวข้างนอกแทบทุกวันไม่เบื่อบ้างรึไงนะ..! ตัวเองเป็นถึงเจ้าชายแท้ๆกลับไม่รู้จักระวังตัวซะบ้าง ดีนะที่เมืองเราเป็นประเทศสงบสุขไม่งั้นล่ะก็…… เฮ้ย !! แย่แล้ว! นี่ข้าจะไปกราบทูลพระราชาว่ายังไงเนี่ย ? ดันปล่อยให้เจ้าชายหนีออกไปข้างนอกได้ โอ้ยยย…!! กลุ้ม! "

" มีอะไรหรือท่านอำมาตย์ ? เจ้าชายไปก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ..? " เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

" อ้าว!.. เทย์! เจ้ามาก็ดีแล้ว ช่วยไปตามเจ้าชายคริสกลับมาหน่อยสิ ท่านหนีออกไปเที่ยวข้างนอกอีกแล้ว ช่างขยันหาเรื่องปวดหัวมาให้ข้าจริงๆเลย..! "

ชายวัยกลางคนกล่าวขึ้นอย่างหน่ายๆ ก็เจ้าชายองค์นี้ซนจริงๆ วันๆอยู่เฉยไม่ได้ต้องคอยหาเรื่องแกล้งคนในวังอยู่เรื่อย วันก่อนก็แกล้งปลอมเป็นผีไปหลอกนางกำนัลแก่ๆตอนกลางคืนทำให้พวกนางผวาไปหลายวัน

" ท่านยังไม่ชินอีกรึไง เจ้าชายก็เป็นอย่างนี้มานานแล้วนี่ หึ..หึ.."

เด็กหนุ่มหัวเราะขึ้นเมื่อนึกถึงวีรกรรม(แผลงๆ)ที่เจ้าชายสรรหามาแกล้งคนในวังประจำ

" เจ้ายังมีหน้ามาหัวเราะอีก! แล้วทำไมวันนี้เจ้าไม่ออกไปกับเจ้าชายล่ะ เห็นทุกทีต้องอยู่ด้วยกันตลอดไม่ใช่รึ!? "

" วันนี้ท่านพ่อเรียกข้าไปปรึกษางานน่ะ ท่านบอกว่าข้าควรเรียนรู้เอาไว้ เมื่อถึงเวลาท่านจะได้วางใจให้ข้าดูแลงานแทนท่านได้.. "

" อืม… พอเป็นเรื่องงานพ่อของเจ้าเด็ดขาดเสมอ เป็นถึงหัวหน้าองครักษ์ประจำราชวงศ์เนี่ยลำบากไม่ใช่เล่น ดีนะที่มีลูกชายเก่งๆอย่างเจ้าจะได้วางใจได้ เจ้ากับเจ้าชายเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เล็ก ถ้าเจ้าชายคริสเอาการเอางานสักครึ่งหนึ่งของเจ้าก็คงดี "

ชายวัยกลางคนกล่าวชื่นชมเด็กหนุ่มตรงหน้า แม้ว่าอายุน้อยกว่าเจ้าชาย 2 ปี แต่กลับมีความคิดความอ่านเทียบเท่าผู้ใหญ่หลายๆคนตรงข้ามกับเจ้าชายที่วันๆเอาแต่เที่ยวเล่นอย่างเดียวไม่สนใจเรื่องงานภายในวังเลย จนบางครั้งพระราชาเองก็ชักลำบากใจกับลูกคนนี้เหลือเกิน ดีนะที่โอรสองค์โตมีความสนใจกับเรื่องบ้านเมืองไม่เหมือนองค์เล็ก ถ้าเป็นเช่นนั้นมีหวังประเทศนี้ต้องล่มแน่ๆ

" ท่านชมข้าเกินไปแล้ว งั้น.. ข้าขอตัวก่อนนะท่านอำมาตย์ เดี๋ยวข้าจะตามเจ้าชายไม่ทัน "

เด็กหนุ่มรีบขอตัวทันทีกลัวท่านอำมาตย์จะบ่นเรื่องเจ้าชายให้ฟังอีก ถ้าเป็นอย่างนั้นวันนี้ทั้งวันเค้าคงไม่ได้ทำงานอย่างอื่นแน่..

" ช่วยหน่อยนะ! จับตัวเจ้าชายคริสกลับมาให้ได้ ไม่งั้นทั้งข้าทั้งเจ้าคงถูกบ่นทั้งวันแน่เลย โดยเฉพาะพ่อเจ้าเป็นคนบ่นน่ะ "

ระหว่างทางก่อนถึงหมู่บ้าน เจ้าชายจัดการนำม้าไปซ่อนไว้แถวๆถ้ำลับที่ตนกับเทย์พบระหว่างไปเที่ยวป่า และทำการเปลี่ยนฉลองพระองค์เป็นแบบชาวบ้านทั่วไป (ขอยืมมาจากคนในวังอีกที) เพราะกลัวว่าทุกคนจะแตกตื่นถ้าเห็นพระองค์แต่งตัวเต็มยศออกมาเที่ยวแบบนี้

" หวัดดีจ๊ะ คริส วันนี้ก็มาอีกแล้วนะ เธอนี่ชอบขนมปังจริงๆเลย ไม่เบื่อบ้างหรือไง? " แม่ค้าร้านขนมปังเอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดู

คริสมาที่ร้านขนมปังนี้แทบทุกครั้งที่มีโอกาสเข้ามาในหมู่บ้านนี้ เพราะติดใจรสชาติขนมปังที่นี่มากทีเดียว เจ้าชายจึงสนิทกับแม่ค้าคนนี้มากจนเธออยากได้ คริสมาเป็นหลานซะเลย

" ก็ผมชอบขนมปังร้านนี้มากนี่ฮะ ป้าทำอร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยทานมาเลย ขนาดขนมปังในวังยังไม่อร่อยเท่านี้เลยนะ… อุ๊บ!!.. "

เด็กหนุ่มรีบเอามือปิดปากทันทีเพราะหลุดปากพูดเรื่องในวังออกไป ในหมู่บ้านนี้ยังไม่มีใครรู้ตัวจริงว่าเป็นเจ้าชาย

เค้าจึงต้องระวังการใช้คำพูดมากๆ ไม่งั้นถ้าเรื่องถึงหูพระราชาต้องโดนทำโทษแน่ๆเลยที่หนีออกมาเที่ยวอีก

" แหม…!! พูดอย่างนี้ป้าก็ดีใจแย่น่ะสิ ! แต่ฝีมือป้าคงสู้พวกพ่อครัวแม่ครัวชั้นเลิศในวังไม่ได้หรอกนะจ๊ะ "

เธอลูบหัวเด็กหนุ่มอย่างรักใคร่เพราะนึกว่าเด็กหนุ่มแกล้งพูดเอาใจเฉยๆ ส่วนอีกฝ่ายได้แต่ยิ้มแหยๆ เพราะกลัวความลับจะแตกเข้าสักวัน

" ป้าได้ข่าวว่าวันก่อนเจ้าชายคริสโตเฟอร์แกล้งพวกนางกำนัลในวังอีกแล้ว น่าสงสารคนในวังจริงๆเลยนะท่าทางเจ้าชายองค์เล็กจะซนมาก ไม่เหมือนคนพี่ ที่ใส่ใจแต่บ้านเมืองจนไม่มีเวลาพักพ่อน "

" ก็เจ้าชายเฟรดเดอริค (พี่ชายของของคริส ) เค้าบ้างานนี่ครับ วันๆเอาแต่ทำงานไม่สนใจเรื่องอื่นเลย คนน้องเลยกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นอย่างงั้นเลยเที่ยวเล่นไว้ก่อนดีกว่าไม่งั้นเครียดตายกันพอดี! " คริสพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ป้าร้านขนมปังอดหัวเราะไม่ได้ ก็น่าตาน่ารักๆแบบนั้นเหมาะกับการพูดแบบเครียดๆที่ไหนกัน

" จ้า.. จ้า.. ! ป้าเชื่อเธอจ๊ะ ไม่ต้องอาจริงขนาดนั้นก็ได้ แล้วอย่าเผลอให้พวกทหารได้ยินเข้าล่ะ ไม่งั้นเธออาจมีโทษนะ เออ! วันนี้คู่หูไม่มาหรือจ๊ะ? ปกติเห็นไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดนี่นา…? "

" วันนี้เค้า… " ขณะที่คริสกำลังจะพูดต่อเทย์ก็เปิดประตูร้านเข้ามา

" อ้าว! เทย์เรากำลังพูดถึงเธออยู่พอดีเลย "

" สวัสดีครับคุณป้า ไง ! คริส ว่าแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่ชั้นอุตส่าห์รีบตามนายมานะเนี่ย "

" เทย์ ไปไหนมาหรือจ๊ะ ถึงไม่มาพร้อมคริสเค้าน่ะ ?"

" ผมไปหาพ่อมาครับ ท่านให้ผมไปช่วยงานท่านนิดหน่อย "

เทย์ส่งยิ้มให้ทั้งสองคนที่ยืนอยู่ ป้าร้านขนมปังพยักหน้ารับรู้ คริสเล่าว่าพ่อของเทย์เป็นทหารใหญ่อยู่ในวังเพราะงั้นจึงมีงานยุ่งมาก ส่วนตนเป็นญาติห่างๆที่ย้ายมาจากต่างเมืองตอนนี้เลยอาศัยอยู่ที่บ้านเดียวกับเทย์

" ดีนะที่บ้านเมืองของเราสงบสุข ไม่มีสงครามรุกราน ไม่งั้นพวกเราทุกคนคงลำบากกันแย่ทั้งนี้ก็เพราะว่าพระราชาและเจ้าชายองค์โตเป็นผู้มีความสามารถ และมีคุณธรรมพวกเราจึงอยู่กันสุขสบายอย่างทุกวันนี้ "

ทุกคนที่นี่ล้วนเคารพนับถือพระราชา พระราชวงศ์ และเจ้าหน้าที่ในวังอย่างมากจึงไม่มีใครกล้าก่อเรื่องในเมืองนี้เลย

" ผมก็ว่างั้นแหละครับ ! ใช่มั๊ยเทย์? " คริสหันมายิ้มให้เทย์อย่างอารมณ์ดี (ประมาณว่า..เห็นรึเปล่าว่าพ่อและพี่ชายชั้นเก่งแค่ไหน)

" อือ! " เทย์แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เพราะใครจะรู้ว่าเด็กหนุ่มน่าตาน่ารักที่ยืนอยู่ตรงนี้เป็นถึงเจ้าชายตัวปัญหาที่ก่อเรื่องในวังเป็นประจำ ทีอยู่นอกวังนะเรียบร้อยเชียว !

" จริงสิ!! เธอสองคนได้ข่าวเรื่องนั้นรึเปล่าจ๊ะ? ที่เค้าลือกันว่ามีโจรสลัดกลุ่มหนึ่งชื่อ Juvenile กำลังออกค้นหาสมบัติโบราณกันอยู่น่ะ ไม่น่าเชื่อว่าสมัยนี้ยังมีพวกโจรสลัดเหลืออยู่ เพราะไม่ได้ข่าวมานาน ประเทศเรายิ่งเป็นศูนย์กลางการค้าทางทะเลด้วย ไม่แน่นะพวกนั้นอาจแวะมาจอดเรือซื้อเสบียงกันที่นี่ก็ได้ ถ้าเจอตัวจริงล่ะก็ ป้าจะรีบเข้าไปขอลายเซ็นทันที

เพราะเห็นเค้าว่าหัวหน้าโจรสลัดคนนี้ทั้งหนุ่ม!ทั้งหล่อ! ไม่ว่าสาวใดเห็นก็ต้องหวั่นไหว แต่เสียดาย! ได้ข่าวว่าเป็นคนเงียบขรึมไปหน่อยไม่ชอบสุงสิงกับใคร ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้สักคน!! "

หญิงมีอายุเล่าเรื่องราวที่ตนได้ฟังมาอย่างเมามัน ถ้าทางสมัยสาวๆคงไปลุยมาหลายที่นะเนี่ย…!

" ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีสิครับ! ผมยังไม่เคยเห็นโจรสลัดตัวจริงเลย ได้ยินแต่เรื่องราวคร่าวๆเท่านั้นว่า สมัยก่อนมีพวกนี้เดินทางในทะเลอยู่มาก มีทั้งคนดีและไม่ดี ผมอยากทำอย่างงั้นบ้างจัง ได้ออกไปผจญภัยหลายที่คงสนุกน่าดู! " คริสชักรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ

" หึ..หึ.. อย่างคริสเป็นโจรสลัดไม่ได้หรอก " เทย์ทำหน้ากวนๆหันไปหาคริส (เทย์เห็นคริสทำท่าไร้เดียงสาแล้วอยากแกล้งขึ้นมาทันที)

" ทำไม!.. ทำไมชั้นถึงจะเป็นโจรสลัดไม่ได้..?!?.."

คริสทำหน้างงแต่จริงๆก็เจ็บใจอยู่นิดๆที่โดนเทย์พูดล้อ

" ก็นายบอบบางเกินไปนี่นา ตัวก็เล็ก หน้าตาก็ดีหรอกนะแต่ออกจะเหมือนผู้หญิงไปหน่อย ที่สำคัญคือ นายทำอะไรไม่เป็น

นั่นเอง " เทย์ส่งยิ้มแบบเยาะเย้ยให้คริสไปเต็ม(เจ้าเทย์นี่ก็ขี้เล่นเหมือนกันนะ)

" นายว่าไงน้าาาาาา!!.. ฮึ่ม ! มันจะเกินไปแล้วนะ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครว่าชั้นถึงขนาดนี้เลย ทำไมชั้นจะทำอะไรไม่เป็น! ขี่ม้า ฟันดาบ ชั้นก็ทำได้!! ยังมีอย่างอื่นอีกตั้งเยอะ และชั้นก็ไม่ได้หน้าเหมือนผู้หญิงด้วยนายเลิกพูดอย่างนั้นซะ "

คริสหลงคารมของเทย์เข้าไปเต็มๆจนไม่สนใจอย่างอื่นเลย

" ก็มันจริงนี่นา! แล้วนายจะให้ชั้นเลิกพูดได้ยังไง จริงมั๊ยครับ? คุณป้า "

เทย์หันมายิ้มให้ผู้หญิงที่กำลังกลั้นหัวเราะเพราะเห็นด้วยกับทุกเรื่องเทย์พูดออกมาเมื่อกี้ (หาเรื่องให้ป้าจริงๆเลยนะเจ้าเทย์)

" คือ..ป้าว่า… ป้าว่าคริสใจเย็นๆก่อนนะจ๊ะ เทย์เค้าแค่ล้อเล่นเท่านั้นเองอย่าไปใส่ใจเลย "

เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีถึงจะเป็นเรื่องจริงแต่เธอก็ไม่กล้าพูดออกไปอยู่ดี เพราะกลัวว่าคริสจะงอน เลยพยายามเปลี่ยนไปคุยอย่างอื่นดีกว่า

" เอ่อ… ไม่แน่นะพวกโจรสลัดพวกนั้นอาจมาที่เมืองเราแล้วก็ได้ ป้าได้ข่าวมาอีกว่ามีคนเห็นพวกนั้นเดินซื้อของอยู่ในเมืองเราด้วย แต่อาจเป็นข่าวลือมากกว่า คริสลองไปดูที่ท่าเรือสิ ถ้าเห็นเรือมีธงรูปสัญลักษ์แปลกๆ นั่นแหละ เรือโจรสลัดล่ะ! "

" จริงเหรอฮะ!! เค้าอยู่ในเมืองเราจริงหรือฮะ! ว้าว….! ผมอยากเจอเค้าจังเลย อยากเห็นเรือโจรสลัดด้วย งั้นผมไปก่อนนะครับ เผื่อเจอพวกเค้าแล้ววันหลังผมจะมาใหม่นะฮะป้า! "

ร่างบางวิ่งหายออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้สองคนที่เหลือยืนค้างกันอยู่อย่างนั้น อะไรจะเปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วขนาดนี้ แถมบอกว่าเป็นข่าวลือก็ไม่ฟัง วิ่งออกไปไม่รอเพื่อนเลย

" เฮ้อ…! เจ้าคริสนี่ไม่ยอมฟังอะไรบ้างเลย ดูสิทิ้งเพื่อนได้ลง " เทย์ยิ้มให้อีกฝ่าย

" เทย์ก็อย่าไปแกล้งเค้ามากนะ คริสน่าสงสารออก โดนพูดตรงๆซะขนาดนั้น เอ้า! รีบตามเค้าไปสิ นี่! ป้าฝากให้คริสเค้าด้วยนะบอกว่าป้าให้จ๊ะ "

เทย์รีบรับถุงขนมปังที่เธอส่งมาให้

" ที่คุณป้าว่า พวก Juvenile มาที่เมืองเราแล้วจริงรึเปล่าครับ? "

" ป้าก็ไม่รู้เหมือนกันนะ เห็นลูกค้าเค้าเล่าให้ฟังว่า เห็นพวกนั้นเดินซื้อของอยู่ในตลาด แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าใช่รึเปล่า เพราะไม่ค่อยมีใครได้เห็นหน้าพวกนั้นชัดๆมาก่อน "

" นั่นสิครับ! งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวจะตามคริสไม่ทัน "

แล้วเทย์ก็รีบวิ่งออกจากร้านไปทันที

ทางด้านคริสที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปที่ท่าเรือโดยไม่สนใจคนอื่น

.. พลั่ก!!.. โอ้ย ! คริสรีบวิ่งเกินไป เมื่อมีคนเดินตัดหน้าเลยเบรคไม่ทัน ทำให้ตัวเองต้องลงไปนั่งกับพื้นเพราะอีกฝ่ายตัวโตกว่า…..

โปรดติดตามตอนต่อไป

หวัดดีค่ะเพื่อนๆ เรื่องใหม่เป็นไงบ้างคะ ถ้ามีข้อแนะนำอะไรส่งมาได้นะคะที่ [email protected] จะรอความคิดเห็นของเพื่อนๆค่ะ