(Part 2)

ตอนที่8

“นัทๆ ตื่นสิ” อืม…ง่วงจะตายอยู่แล้วเรียกอยู่ได้ เมื่อคืนก็แทบไม่ได้นอน…เมื่อคืน! ผมลืมตาโพลงลุกพรวดขึ้นทันทีแต่ความเจ็บแปลบที่สะโพกมันทำให้ต้องล้มตัวลงอีกครั้ง ผมเหลือบตามองเจ้าของเสียงเรียก

อาร์ตยืนยิ้มมองผมอยู่เขาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปเรียนเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าของผมเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน

“ลุกขึ้นมาอาบน้ำได้แล้วมีเรียนไม่ใช่เหรอ?”

“ไปก่อนเหอะ”

“ไปด้วยกันสิเดี๋ยวรอ”

“ไม่เอา! นายไปก่อนสิ”

“ทำไม?”

“ก็…มัน…ยังเจ็บอยู่นี่!” ผมโพล่งขึ้นมา อาร์ตอ้าปากหวอแล้วหัวเราะชอบใจ

“ยังจะมาหัวเราะอีก มันเพราะใครกันล่ะ!”

“ขอโทษๆจ้ะ แล้วเมื่อไรถึงจะไปเรียนล่ะ?”

“ก็…อีกสักพัก” ผมตอบอย่างลังเล สักเที่ยงค่อยไปก็ได้มั้ง…พักก่อน

อาร์ตส่ายหน้าเล็กๆแล้วก้มลงมาจูบหน้าผากของผมเบาๆ แล้วใช้นิ้วเขี่ยผมของผมเล่น ดวงตาเป็นประกาย พระเจ้า! อาร์ตหล่อเป็นบ้าเลย ตอนนี้ยังนึกว่าฝันอยู่เลยนะเนี่ย คนหล่อๆอย่างนี้มารักเรา!

“ความจริงอยากอยู่กับนัทต่ออ่ะนะ…”

“แล้วทำไมไม่อยู่ล่ะ?” ผมดันเผลอถามตรงๆไปซะนี่ กลายเป็นเหมือนยั่วเลยโว๊ย! เอาวะพูดไปแล้วนี่เลยตามเลย

“อืม…ก็มีสอบช่วงเช้านี้น่ะสิ เลยทำให้อด อันที่จริงฮันนีมูนเขาต้องเก็บตัวอยู่ในห้องกันสักสามวันเจ็ดวันใช่มั้ยล่ะ?” เขาล้มตัวลงนอนกอดผม

“ไปกันใหญ่แล้ว นี่มันฮันนีมูนที่ไหนกันเล่า” ผมบีบแก้มเขาเบาๆ โอย…รักเป็นบ้าเลย

“อ้าว!นี่ไม่ใช่ฮันนีมูนอีกเหรอ?” อาร์ตทำหน้าเหรอหรา “ถ้างั้นพอฮันนีมูนกันจริงๆก็ต้องเยี่ยมกว่านี้อีกสิ” ตายล่ะ เข้าทางเขาอีกจนได้ ผมหน้าแดงแจ๋ร้องไล่

“ไปเลยไป! จะไปสอบก็ไปได้แล้ว” ผมปาหมอนไล่หลังอาร์ตแต่เขาก็แวบออกจากห้องได้ก่อนพลางตะโกนบอก

“ไปถึงมหาลัยแล้วโทร.บอกด้วยนะ!”

รู้สึกว่าควบคุมหน้าตัวเองไม่ได้เพราะอยู่ๆมันก็ยิ้มแฉ่งขึ้นมาอย่างไม่ต้องสั่ง ทั้งอายทั้งมีความสุข โอ๊ย! หุบไม่ลงแล้วทำไงดีล่ะเนี่ย ผมฟุบหน้าลงกับหมอนแล้วหลับตาลง ตอนนี้ในห้วงความคิดของผมมีแค่อาร์ต อาร์ต อาร์ตแล้วก็อาร์ต! ผมค่อยๆผลอยหลับไปในที่สุด…

กว่าจะตื่นอีกทีก็เกือบเที่ยง ผมรีบกระโดดลงจากเตียงอาบน้ำแต่งตัวและรีบวิ่งออกจากบ้านทันทีทว่าแม่ก็เรียกไว้

“เดี๋ยวนัท!”

“ฮะแม่” แม่ดูอึ้งๆเมื่อผมหันไป สงสัยเผลอยิ้มหน้าบานอีกแล้ว

“แม่ขอคุยด้วยเดี๋ยวสิลูก”

“เอ่อ…ไว้ตอนเย็นนะฮะแม่ ตอนนี้ผมต้องไปเรียนแล้ว!” ผมคว้าแม่มาหอมแก้มฟอดใหญ่แล้วก็วิ่งออกไปท่ามกลางความงุนงงของแม่

####################################

มหาลัยของผมดูสดใสขึ้นผิดธรรมดา ต้นไม้ใบหญ้าก็ดูเขียวขึ้นจากปกติ อะไรๆก็ดูดีขึ้นอย่างประหลาด การมองโลกด้วยสายตาของคนที่อยู่ในห้วงรักเป็นอย่างนี้ล่ะมั้ง ผมเดินยิ้มกริ่มตลอดทางไปยังซุ้มของเอกผม แว่นนั่งอยู่ที่นั่นรอผมอยู่แล้ว

“ไง! อาร์ตมันให้ฉันมารอแกอ่ะ”

“แล้วอาร์ตสอบเสร็จยัง?”

“ถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวมันก็คงโผล่หัวออกมาเองแหละ…ว่าแต่แกเหอะ” ผมมองมันงงๆ

“กูทำไม?”

“เดินไหวเหรอวะ?” ไอ้แว่นถามยิ้มๆท่าทางเหมือนจะรู้แล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับผม มันจะไม่รู้สักอย่างไม่ได้เลยเหรอไงกันนะ? ผมแยกเขี้ยวใส่มัน

“แล้วมึงเห็นกูคลานมารึไงไอ้เวร! เห็นหน้าก็เอาแต่ถามเรื่องใต้เข็มขัดอยู่ได้ทะลึ่งจริงโว๊ย!”

“โธ่…กูก็แค่ถามเพราะเป็นห่วงเว๊ย ไม่ได้มีเจตนาจะละลาบละล้วงคุณแม่เลย”

“ใครแม่มึงหา!”

“อ้าว! ก็มึงไง ไอ้อาร์ตเปรียบเหมือนพ่อกูเพราะคอยให้ยืมตังค์ ส่วนมึงก็เปรียบเหมือนแม่กูเพราะคอย อบรมสั่งสอน…และเป็นเมียพ่อกูซึ่งคือไอ้อาร์ตนั่นแล”

ผมเงื้อเท้าจะไปถีบมันแต่มันก็ไวยังกะปรอทหลบไปได้ทันควัน ไอ้แว่นยกมือไหว้ท่วมหัว

“กลัวแล้วจ้ะแม่…”

“ยังจะเรียกแม่อีกเดี๋ยวเถอะมึง!” ผมทำท่าจะไปอัดมันให้หายหมั่นไส้แต่อาร์ตก็โผล่ขึ้นมาพอดี

“เฮ๊ย! เล่นอะไรกันเป็นเด็กๆอยู่ได้คนเขามองแล้วนะ” ผมกับแว่นชะงักเพราะเสียงเฉียบขาดปนดุของอาร์ต

“แว่นเลิกล้อนัทซะที โตๆได้แล้ว!” แล้วพ่อคุณก็หันมาทางผม “นัทก็เหมือนกัน ใจเย็นๆหน่อยก็รู้อยู่ว่าลูกมันขี้เล่นไปถือสาหาความทำไม เป็นแม่คนแล้วนะ” ผมอ้าปากหวอ

“อาร์ต!” อาร์ตยังคงหน้านิ่งอยู่แต่แว่นหัวเราะกลิ้งไปแล้ว…

####################################

โรงอาหารยังคงแน่นไปด้วยผู้คน แต่พวกเราทั้งสามคนก็หาที่นั่งได้จนได้ วันนี้อาร์ตกับผมหน้าบานเป็นพิเศษ(ก็คงรู้นะว่าเพราะอะไร) ผมกับอาร์ตพยายามถามเรื่องเจ้าชัยกับไอ้แว่นแต่แว่นมันกลับเอาแต่อ้ำๆอึ้งแล้วก็บอกว่าไว้มันทำใจได้แล้วจะเล่าให้ฟัง ซึ่งคงอีกสักสิบปีล่ะมั้งโธ่… เอาเถอะเดี๋ยวจะมอมเหล้ามันสักวันเดี๋ยวมันก็คายออกมาเอง(ไม่ความลับก็อ๊วกมีอยู่สองอย่าง)

“ถุย! ตุ๊ดนี่หว่า!” อยู่ๆ หนึ่งในกลุ่มที่เดินผ่านโต๊ะเราก็พูดขึ้น เราทั้งสามคนแทบจะถลาไปชกมันทีเดียว(แบบว่ากระทบทั้งโต๊ะเลยอ่ะ) ผมจำได้ว่าไอ้คนที่พูดเนี่ยอยู่เอกเดียวกะผมแต่ไม่ค่อยสนิท แถมหมอนี่ยังอดได้ไปแข่งระดับเขตเพราะผม…เก่งกว่า(หลงตัวเองเนอะ) ยังมีใครจำได้มั่งไหมเนี่ยว่าผมเป็นนักกีฬากระโดดน้ำ…

“มีปัญหาอะไรวะ!” อาร์ตลุกขึ้นจ้องหน้าเจ้านั่น

“ก็ไม่มีหรอก แค่เหม็นกลิ่นตุ๊ดว่ะ ช่วยออกไปได้ไหมหายใจไม่ออก” อาร์ตโกรธจนหน้าแดงก่ำ ผมกัดปากแน่น ไอ้บ้านี่!

แว่นผู้ดูจะมีสติกว่าเพื่อนลากพวกเราออกไปก่อนจะมีเรื่องกัน ผมหันไปมองเจ้านั่นแวบนึงแล้วก็นึกได้ว่าเจ้านั่นมันเคยตามจีบยัยแอนแฟนเก่าของอาร์ต(คนที่ยกขบวนมาที่สระน้ำนั่นแหละ)มันคงแค้นเราทั้งคู่มาก เอ…ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะชื่อสันต์(ชื่อก็โหลยโท่ยยังทำตัวโหลยโท่ยอีก)

####################################

อารมณ์ของผมกับอาร์ตขุ่นมัวขึ้นมาทันทีและคงด้วยความหวังดีไม่อยากให้เพื่อนอารมณ์เสียของไอ้แว่นมันเลยชี้ชวนให้เราดูสาวสวยนุ่งสั้นที่อยู่อีกฝั่งของถนน ผมมองหน้ามันอย่างสมเพช

“ทำไมเหรอ?” อาร์ตเองก็หันไปมองตามพวกเราไม่มีอารมณ์มามองสาวๆหรอกอีกอย่างเราเป็นเกย์นี่นา

“กูสงสัย…”

“สงสัยอะไร?” อาร์ตถาม

“สงสัยว่าทำไมเขาถึงเรียกกระโปรงสั้นจู๋?” มันทำหน้าขบคิดแล้วพูดต่อ “ทำไมไม่เรียกกระโปรงสั้นจิ๋มให้ตรงตามเพศวะ? กางเกงน่ะเรียกถูกแล้วว่าเป็นกางเกงสั้นจู๋แต่เรื่องกระโปรงเนี่ยกูไม่เข้าใจ…”

ถึงตรงนี้ผมกับอาร์ตก็ขำกลิ้งไปเลย น้ำหูน้ำตาไหลบังคับไม่ได้ ไอ้แว่นนี่มันคิดแต่ละอย่างเหมือนผู้เหมือนคนซะที่ไหนกัน

“ไอ้แว่น…” ผมพูด

“จ๋า…” มันตอบ

“ถ้าไม่มีงานทำน่ะนะ…”

“คุณแม่จะจ้างผมไว้เองเหรอครับ?” มันต่อให้

“เปล่า…”

“อ้าว! แล้วอะไรล่ะ?”

“จะบอกว่าถ้าไม่มีงานทำให้ไปเล่นตลกซะคงจะรุ่ง” แต่ไอ้แว่นส่ายหัวพลางให้เหตุผล

“คงไม่ได้หรอกว่ะ กูหล่อเกินมาตรฐานของพวกตลก จะเป็นได้ก็แค่ดารา หรือนายแบบเท่านั้นอย่างอื่นหมอดูเขาว่าทำแล้วจะไม่เจริญเท่า…”

####################################

การซ้อมกระโดดน้ำวันนี้ช่างเป็นความทรมานยิ่งเพราะหนึ่ง…ยังเจ็บอยู่แต่ก็ต้องซ้อม สองไอ้สันต์มันคอยกระแนะกระแหนผมตลอด แรกๆก็ไม่เท่าไรแต่หลังๆก็ชักจะทนไม่ไหวเหมือนกันนะ…

“เฮ๊ย! นัท มึงไปทำอะไรให้ไอ้สันต์มันโกรธวะ?” โจเพื่อนนักกระโดดน้ำอีกคนของผมถาม หมอนี่ไม่รู้เรื่องผมกับอาร์ตทั้งที่เขารู้กันทั้งมหาลัยก็เพราะว่ามันอยู่มหาลัยอื่นแต่มาซ้อมที่นี่ด้วยน่ะสิ

“ไม่รู้สิ…สงสัย ป.จ.ด.มันมาไม่ปกติมั้ง”

“โธ่…กูถามจริงๆยังเสือกตอบเล่นๆอีกเดี๋ยวปั๊ด!”

“เอาน่าๆ อย่าสนใจมันเลย” ผมตัดบทแล้วก้าวไปที่กระดานเพราะถึงตาของผมพอดี ผมสูดลมหายใจลึกทีนึงแล้วกระโดดม้วนตัวลงมาอย่างงดงามไร้ที่ติ(รู้ได้จากเสียงฮือฮา) แต่เมื่อผมโผล่พ้นพื้นน้ำและจะปีนขึ้นขอบสระก็มีมือๆหนึ่งดึงผมขึ้นไป

“ขอบใจ” ผมเอ่ย

“ไม่เป็นไร” ไอ้สันต์ตอบยิ้มๆตาคมๆของมันมีแววเยาะเย้ยอยู่กลายๆ ผมอ้าปากหวอในเวลาเดียวกับที่มันแกล้งปล่อยมือผม ยังผลให้ผมร่วงลงน้ำดังตูม เจ้านั่นหัวเราะเสียงดัง

“ว่าไงสาวน้อยตกน้ำ!” มันทักทายเมื่อผมปีนขึ้นมาได้ โจเดินเข้ามาพอดี

“เฮ๊ย! ตกลงพวกมึงมีเรื่องอะไรกันแน่วะ แกล้งกันอยู่ได้ ทำให้คนอื่นเขาเสียสมาธิหมด!”

สันต์มองหน้าโจแล้วหัวเราะเบาๆ “มึงคงยังไม่รู้ล่ะสิว่าตลอดเวลาที่ผ่านมามีตุ๊ดมากระโดดน้ำกับเราด้วย” แล้วมันก็พยักเพยิดมาทางผม ผมโกรธจนหน้าแดงก่ำจะเถียงก็ไม่ได้

“เฮ๊ย! ไอ้สันต์มึงเล่นแรงไปแล้วนะ”

“อ้าว! ไม่เชื่อก็ถามเพื่อนมึงดูสิ นั่นน่ะตุ๊ดของแท้แกะกล่องเชียวนะมึง!” โจหันมามองผมแบบไม่เชื่อสายตา

“ไม่ต้องมาอำกูเลย อย่างไอ้นัทเนี่ยนะตุ๊ด! ไม่มีทางหรอก แม่งหม้อก็เท่านั้นเห็นสาวก็จีบด่ะ” ที่ไอ้โจพูดมันก็ถูกเพียงแต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วน่ะสิ… โจยังคงไม่เชื่ออยู่ดีแต่มันเห็นผมเงียบไปก็ชักสงสัย มันมองหน้าผมแบบตะลึงๆ

“ไอ้นัท บอกสิว่าไม่จริง”

“จริงว่ะ แต่กูไม่ใช่ตุ๊ด!” ผมหันไปตวาดไอ้สันต์แล้วพูดต่อ “กูเป็นเกย์…” คุณต้องเข้าใจความแตกต่างนะ ตุ๊ดเขาชอบแต่งหญิง เกย์เขาชอบแต่ง(งานกับ)ชาย ไอ้โจถอยกรูดหลังจากที่ผมพูดจบ

“ไอ้นัท มึง…มึง….กูอาบน้ำกับมึงตั้งหลายครั้งแน่ะ!” ไอ้โจมันโวยวายขึ้นมา

“โธ่…ไอ้โจ หน้าอย่างมึงเนี่ยนะกูจะมอง มึงเคยได้ยินป่ะที่ว่าเกย์มีรสนิยมอ่ะ กูเป็นเกย์ กูมีรสนิยมโว๊ย!”

“มึง…มึงเป็นเกย์จริงๆเหรอ…” โจเสียงอ่อยลงหลังจากสำคัญตัวผิดมานานแล้วผมไปชี้ทางสว่างให้

“เออ…” ลูกผู้ชายต้องไม่โกหก

“เห็นไหมล่ะ มันยอมรับแล้ว” ไอ้สันต์พูดอย่างลิงโลด

“แต่มันก็ไม่เปลี่ยนอะไรสักนิด ไอ้โจก็ยังเป็นเพื่อนฉัน…” โจยักไหล่แล้วพยักหน้าเห็นด้วย ไอ้นี่ไม่ค่อยแคร์อะไรเท่าไรหรอก “และคนที่ได้ไปแข่งก็ยังเป็นฉันอยู่ดี พูดไปมันก็เท่านั้นแหละว๊าไอ้สันต์…ทำตัวเป็นพวกขี้อิจฉาไปก็เปล่าประโยช์น…” คุณน่าจะได้เห็นหน้ามันนะ มันโกรธจนตัวสั่นหูงี้แดงเลย สันต์ไม่พูดอะไรเลยเขาจ้องผมแบบโกรธๆแล้วสะบัดหน้าเดินจากไป สะบัดหน้า…ทำเป็นผู้หญิงไปได้

####################################

ผมเล่าเรื่องที่เกิดที่สระน้ำให้อาร์ตฟัง อาร์ตบอกว่าให้ระวังๆมันหน่อยแต่ผมไม่คิดว่ามันจะทำอะไรหรอกคนอย่างไอ้สันต์ดีแต่เห่าเอาเข้าจริงๆก็ไม่กล้า(ดูอย่างวันนี้สิ) เมื่อถึงบ้านของผมอาร์ตก็จอดรถ

“ไม่เข้ามาด้วยกันเหรอ?”

“ไม่ล่ะมีธุระอีก พรุ่งนี้ค่อยเจอกันนะนัท”

“ได้! บาย” ผมจะลงแต่อาร์ตจับไว้

“เดี๋ยวสิ ลืมอะไรไปหรือเปล่า?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ผมก็เซ่อมองหา

“ไม่นี่ก็หยิบมาครบแล้ว”

“ไม่ใช่หมายถึงนี่ต่างหาก” อาร์ตชี้ที่แก้มตัวเอง

“อ๋อ…” ผมยิ้มให้แล้วเอื้อมมือไปหยิกแก้มเขา

“เฮ๊ย! ไม่ใช่แบบนี้” อาร์ตร้องโวยวายแต่ก็ยังยิ้มอยู่

“แล้วแบบไหนล่ะ?”

“หอมแก้มไง หอมแก้ม” ผมโคลงหัวไปมา

“ก็ได้ๆ”

แล้วผมก็ก้มลงหอมแก้มเขาทั้งสองข้างพลางคิด จะขอทำไมวะกะแค่หอมแก้มจูบไปเลยเซ่!(อ้าว)อาร์ตดึงผมมากอดแล้วจูบเบาๆที่ปาก(ยังกะจะรู้เลยว่าเราคิดอะไร) เขากอดแน่นกว่าเดิมเมื่อผมกอดตอบ

“รักนะ รักมากๆเลย…” เขากระซิบ

“ฉันก็รักอาร์ต…รักที่สุด” อา…น่าอายจังพูดอะไรน้ำเน่าจริง…แต่มันเป็นความจริงนี่!

อาร์ตจูบผมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะขับรถออกไป ผมมองตามจนลับตาแล้วค่อยเข้าบ้าน เปิดประตูพลางฮัมเพลงเบาๆมีความสุ๊ขมีความสุข ตอนนี้ทุกอย่างราบรื่นไปหมด ผมกับอาร์ตคืนดีกันแถมยังคืบหน้าไปเยอะ เรื่องไอ้ชัยแว่นก็จัดการแล้วแถมผมยังได้เป็นตัวแทนที่ไปแข่งระดับเขตอีก มีแต่เรื่องดีๆทั้งน้าน ยกเว้นสิ่งที่ผมจะเปิดประตูเข้าไปเจอ…

“กลับมาแล้วเหรอนัท” แม่ผมเดินเข้ามาหาทันทีที่ผมล่วงพ้นประตูเข้ามา

“ฮะแม่ เออ…ว่าแต่เมื่อเช้าแม่จะคุยเรื่องอะไรกะผมนะฮะ?” ผมพยายามถอดรองเท้าออกอย่างยากลำบาก โธ่เอ๊ย! ไอ้รองเท้าถูกๆนี่…กว่าจะถอดได้

“เข้ามานั่งข้างในก่อนแล้วค่อยคุยกัน…” พอผมลงนั่งเสร็จแม่ก็เริ่มพูดในสิ่งที่ผมไม่คาดคิดมาก่อน

“แม่ยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครแม้แต่พ่อเพราะแม่อยากคุยกับนัทก่อน…”

“เรื่องอะไรฮะแม่?” แม่ดูเครียดมากทีเดียวแต่ผมก็ยังคงนึกไม่ออกว่าแม่จะพูดอะไร

“ก็เรื่องของเรา…กับอาร์ตนั่นแหละ”

“ผมกับอาร์ตทำไมฮะแม่?” สมองที่มีรอยหยักน้อยกว่าคนธรรมดาของผมงุนงง

“นัท แม่ไม่ได้ตาบอดหูหนวกนะ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแม่รู้แล้ว!”

“หา!” ผมตาเหลือกตกตะลึงพรึงเพริดมือก็สั่นไปหมดพูดอะไรไม่ออกแทบจะล้มทั้งยืนเลยด้วยซ้ำ แม่รู้แล้ว! แม่รู้แล้ว! แม่รู้แล้ว! ผมตะโกนในใจดังซะจนแม่เกือบจะได้ยินถึงแม้ผมจะไม่ได้พูด ผมจะทำยังไงดีในเมื่อแม่เขารู้เข้าแล้ว! จะทำยังไงดี!!!!!!!!!!!

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ E-mail : [email protected]