(Part 2)
ตอนที่5
อาร์ตกำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากผม! และอะไรบางอย่างนั่นก็ต้องเกี่ยวข้องกับเจ้าคนชื่อชัยนั่นแน่นอน ผมแน่ใจทีเดียวแต่ไม่ว่าผมจะคาดคั้นเขามากเท่าไรอาร์ตก็ไม่ยอมเปิดปากจนตอนนี้กลายเป็นเขาที่คอยหลบหน้าผมไปแล้ว มันมีอะไรนักหนาเกี่ยวกับเจ้านั่นกันนะ ทางเดียวที่จะรู้ได้ก็คือ
"เฮ้! แว่น" เจ้านั่นหันมาตามเสียงเรียก รอยยิ้มจริงใจแต่ออกกวนบาทานิดๆของมันฉาบอยู่บนใบหน้าเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน แว่นเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ผมรู้จักมาเลย และผมก็มั่นใจว่าจะต้องได้รู้อะไรคืบหน้าจากแว่นแน่ๆ
"ไงนัท มาทำอะไรถึงคณะวิทย์วะ?"
"มาหาแกแหละ" มันนิ่งไปพักหนึ่งแล้วส่ายหัว "เฮ๊ย! นัทเอ๊ยฉันรู้ตัวว่าฉันน่ะหล่อบาดใจแต่ฉันไม่ยอมแย่งแฟนไอ้อาร์ตแน่ ตัดใจเสียเถอะ "
"ไม่ต้องมาเล่นตลก นายก็รู้ว่าฉันมาทำไม"
"เรื่องอาร์ต?" มันถามเอื่อยๆ
"ใช่! ก็จะอะไรเสียอีกล่ะ"
แว่นพาผมมานั่งที่เก้าอี้ว่างข้างๆตึก เขาถอดแว่นออกมาเช็ดดูท่าทางจริงจังกว่าปกติ
"อยากรู้เรื่องไอ้ชัยใช่มั้ย?" ผมพยักหน้า
แว่นมองหน้าผมนิดนึงแล้วพูดต่อ
"รู้รึเปล่าว่าไอ้ชัยคนปริศนาของนายเรียนม.ปลายที่เดียวกับอาร์ต ซึ่งก็คือที่เดียวกับนายนั่นแหละ"
เป็นไปไม่ได้! ถ้ายังงั้นผมก็ต้องรู้จักหรือเคยเจอบ้างสิ
"นายคงสงสัยว่าทำไมนายไม่เคยได้เห็นหน้ามันหรือรู้เรื่องของมันเลยสินะ? ก็ไม่แปลกหรอกก็อาร์ตพยายามกันนายออกจากมัน ไม่สิเรียกว่าปกป้องนายจากมันมากกว่า ตอนม.ต้นพวกนายเรียนคนละที่กันใช่มั้ย แต่ไอ้ชัยมันเรียนที่เดียวกับอาร์ตตั้งแต่ม.ต้นแล้วก็ยังตามมาถึงม.ปลายอีกและก็ไอ้ชัยนี่แหละที่ทำให้อาร์ตย้ายที่เรียนพอจะขึ้นม.ปลาย อาร์ตต้องการหนีเจ้านั่นแต่มันก็ยังตามมารังควาญอีก"
"แล้วเกี่ยวอะไรกับการที่อาร์ตไม่อยากให้ฉันเจอมันล่ะ?"
แว่นเขกหัวผมโทษฐานซื่อบื้อทีนึง
"เกี่ยวสิวะก็เจ้าชัยนั่นตั้งตัวเป็นศัตรูกับอาร์ตมันตั้งแต่เจอหน้ากันแข่งกันทุกอย่างทั้งกีฬาการเรียน กระทั่งความรัก ตอนม.ต้นอาร์ตมันก็มีแฟนอยู่หลายคนเพราะต้องการลืมนายคงรู้สินะ"
ผมพยักหน้าจะให้ตอบว่าอะไรล่ะ
"แต่เจ้าชัยนั่นก็แย่งแฟนอาร์ตไปจนหมดความจริงอาร์ตมันไม่เสียใจอะไรหรอกแต่คงรู้สึกเสียศักดิ์ศรีมากกว่ามั้งเลยยิ่งทำให้เกลียดกันหนักเข้าไปใหญ่ จนวันนึงพวกมันเกิดทะเลาะกันกลางสนามบอลระหว่างแข่งเลยล่ะ รู้สึกว่าชัยมันแกล้งขัดขาไอ้อาร์ตล่ะมั้งแล้วเลยลามกันไปใหญ่โต มันสองคนอัดกันซะไม่มีดีเลย เละทั้งคู่กว่าจะแยกกันออกมาได้ก็ต้องอาศัยอาจาร์ยผู้ชายตัวใหญ่ๆสองคนจับแยก แล้วรู้ไหมว่าไอ้ชัยพูดว่าไง มันบอกว่า 'กูเกลียดมึงไอ้อาร์ต! กูจะไม่ให้มึงมีความสุขแน่ ถ้ามีกูก็ต้องไม่มีมึงอยู่ จำไว้นะ!'
หลังจากนั้นมันก็แย่เข้าไปใหญ่ ชัยมันตามหาเรื่องตลอดเวลาที่อาร์ตเรียนที่นั่นมันไม่มีความสุขเลย มันเลยบอกฉันว่ามันจะย้ายไปเรียนที่อื่น ไอ้ฉันก็ว่า 'เออดีๆ แต่ฉันคงย้ายไม่ได้นะ' อาร์ตมันเลยย้ายไปเรียนกะแกคนเดียวไง แต่ไอ้ชัยมันไปรู้มาจากไหนก็ไม่รู้ว่าอาร์ตมันจะย้ายเลยย้ายตามไปด้วย "
เข้าใจละมิน่าช่วงม.ปลายอาร์ตดูค่อนข้างจะห่างเหินกะเราไปหน่อย
"อาร์ตมันโทร.มาปรึกษาฉันแทบทุกวันว่ามันจะทำยังไงดี ตอนนั้นเองที่มันเล่าเรื่องของนัทให้ฉันฟังส่วนหนึ่งก็คงเพราะมันไว้ใจฉันมั้ง แต่อีกส่วนก็คงเพราะมันไม่มีใครจะให้ปรึกษาเรื่องนายได้นอกจากฉัน ตอนแรกฉันก็ตกใจหรอกแต่พอฟังมันรำพึงรำพันมากเข้าก็รู้สึกว่ามันรักนายจริงๆ "
ถึงตอนนี้ผมเสไปมองทางอื่นเพราะรู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงขึ้นมา
"อาร์ตมันกลัวว่าถ้าชัยมันรู้ว่ามันรักนัทล่ะก็ ไอ้นั่นต้องแย่งนัทไปจากมันแน่ๆ"
"เหลวไหล!" ผมเผลอพูดซะดัง แว่นอมยิ้ม
"ฉันรู้ว่าแกต้องพูดยังงี้ แต่อาร์ตมันก็ยังกลัวอยู่ดี เพราะอะไรรู้มั้ย?
มันก็เพราะแฟนมันทุกคนตอนแรกก็บอกว่าเกลียดไอ้ชัย บอกว่าไอ้ชัยมันเลวอย่างโน้นอย่างนี้แต่สุดท้ายก็เสร็จมันทุกคนเห็นแต่ละคนก็หลงมันแบบโงหัวไม่ขึ้นทั้งนั้นเลย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้นั่นมันใช้ยาเสน่ห์อะไรผู้หญิงเลยยอมมันจนได้ไม่เข้าใจเลย "
ตอนท้ายแว่นดูจะอยากรู้จริงๆแฮะ
"ฉันไม่มีวันชอบหน้าเจ้าชัยอะไรนั่นหรอกอย่าว่าแต่หลงเลย! ฝากบอกอาร์ตด้วยว่าเลิกหลบหน้าฉันได้แล้วจะไม่ซักไซ้อะไรอีกด้วย เพราะรู้หมดแล้ว ไปนะแว่นขอบใจที่เล่าให้ฟัง"
และผมก็วิ่งออกไปทิ้งแว่นให้มองตามผมโดยที่ผมไม่มีโอกาสได้ยินสิ่งที่มันงึมงัมคล้อยหลังผมไปเลยว่า
"แฟนไอ้อาร์ตทุกคนก็พูดทำนองเนี้ยแหละไอ้นัทเอ๊ย แต่แกคงไม่เหมือนพวกนั้นหรอกมั้ง"
##################################
หลังจากแยกกับแว่นแล้วผมก็ตรงไปที่สระน้ำทันที อีกไม่นานก็จะถึงการแข่งขันกีฬาเขตแล้วพวกเราเลยต้องซ้อมหนักขึ้นเป็นเท่าตัว ผมได้รับคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในบรรดาตัวจริงด้วย(อย่านึกนะว่ากีฬาชนิดนี้ไม่มีตัวสำรอง กีฬาชนิดไหนๆก็มีทั้งนั้นแหละน่า)โค๊ชดูจะคาดหวังกับพวกเรามาก เกินไป ซ้อมสามชั่วโมงติดกันแล้วง่า ฮือๆหิวข้าว พอซ้อมเสร็จผมก็รีบไปอาบน้ำทันทีเพราะความต้องการพลังงานทางกายภาพปลุกเร้า ผมต้องรีบไปหาอะไรใส่ท้องก่อนที่จะเป็นลมล้มตึงไป
"เฮ๊ย! ไอ้นัทกูไปก่อนนะ" เพื่อนของผมคนนึงในทีมตะโกนบอกระหว่างที่ผมกำลังง่วนกับการขัดสีฉวีวรรณอยู่
"เออ!" หลังจากนั้นผมก็รีบทำเวลาแบบว่าที่นี่ตอนกลางคืนมันน่ากลัวไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะคุณเรื่องผีๆก็มีเยอะซะด้วยไม่อยากเสี่ยงง่ะ ทว่าพอผมเปิดประตูห้องน้ำแล้วก้าวเข้าไปที่ห้องแต่งตัวก็ได้เห็นชายหนุ่มหล่อสูงใหญ่ยืนยิ้มเผล่อยู่มันจะดีมากถ้าเป็นอาร์ตแต่นี่ไม่ใช่ เค้าคือชัยคนที่ผมเกลียดที่สุดขนาดไม่ได้รู้จักมักจี่กันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ
"เข้ามาได้ยังไง?"
ผมถามพลางดึงผ้าขนหนูให้กระชับมากขึ้น เจ้านั่นโคลงหัวไปมาดูๆไปก็เหมือนพวกเด็กขี้เล่น
"ก็ประตูมันไม่ได้ล็อกก็เลยเข้ามาได้น่ะสิ"
"กรุณาออกไปได้มั้ย" ชัยส่ายหน้าเป็นคำตอบ
โธ่ถังจะให้แต่งตัวต่อหน้ามันเนี่ยนะ เจ้านั่นเห็นผมยืนนิ่งเลยพูดท้า
"อะไรกันไม่เห็นต้องอายเลยผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ" แล้วก็หัวเราะหึๆ
เยาะเย้ยเรอะไม่เคยมีใครดูถูกผมได้ ด้วยทิฐิอันแรงกล้าผมเลยเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้ามันซะเลย(แต่เป็นแบบมีผ้าขนหนูห่อตัวด้วยนะแบบว่าอายง่ะ) ผมเกือบจะล้มอยู่หลายครั้งไม่นึกเลยว่ามันจะยากเย็นอย่างนี้ เจ้านั่นก็เอาแต่หัวเราะตัวงอแล้วมองผมด้วยสายตาประหลาดๆบอกไม่ถูกแต่ไม่ใช่เยาะเย้ยหรือดูถูกแน่ มันมีอะไรบางอย่างในแววตาของเขาที่เหมือนกับอาร์ต
ในที่สุดผมก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จโดยปลอดภัยและไม่ตาย หันกลับไปเจ้านั่นก็ยังอยู่ ผมคว้ากระเป๋าเป้สุดเท่ห์และพร้อมจะสะบัดตูดออกไปทันทีทว่าเจ้านั่นก็คว้าข้อมือผมไว้
"ไปทานข้าวกัน!"
"หา?" ผมงงเต็กมันมาไม้ไหนวะ?
"ฉันเลี้ยงเอง" ผมสะบัดมือออก หึ!ฉันไม่เหมือนผู้หญิงที่แกเคยหลอกหรอกนะ(แถมฉันยังเป็นผู้ชายด้วย)
ไม่หลงกลง่ายๆหรอก
"ไม่ต้องขอบคุณ เหนื่อยแล้วจะกลับ" เยี่ยม! บอกปัดได้อย่างงดงาม เป็นไงล่ะ แต่สิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น โครก ท้องเจ้ากรรมดันทรยศร้องออกมาให้เจ้าของขายหน้าซะเฉยๆอย่างงั้นแหละ
"หิวไม่ใช่เหรอ?" ชัยยิ้มมองผมเหมือนมองดูเด็กๆ
ผมหน้าแดงแจ๋เลยเจ็บใจเป็นบ้า
"หลีก! ฉันจะกลับแล้ว"
แต่เขาไม่ถอยกลับก้าวมาขวางแล้วคว้าผมเข้าไปในอ้อมกอด ผมพยายามดิ้นแต่ก็ไม่เป็นผลยิ่งดิ้นชัยก็ยิ่งรัดแน่นเข้าไปจนหน้าผมซุกอยู่ที่แผ่นอกใหญ่ของเขา ชัยเชยคางผมให้เงยมองเขา
"ปล่อย!"
"ไม่ปล่อยจนกว่าจะสัญญาว่าจะไปทานข้าวกับฉันเย็นนี้"
"ไม่ไปโว๊ย! ปล่อยนะ"
"ปากน่ารักๆอย่างนี้น่าจะพูดอะไรที่หวานๆกว่านี้นะ"
ผมได้ทียิ้มเยาะทันที
"ฉันเก็บเอาไว้พูดให้อาร์ตฟังคนเดียวเท่านั้นแหละคนอื่นไม่เกี่ยว!"
ชัยหน้าง้ำทันทีเขาบีบแขนผมแน่นขึ้นจนผมเผลอร้องออกมาและมันกลายเป็นช่องทางให้เขาประกบจูบผมได้
เหลือเชื่อ! เขาอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อผมนึกว่าเขาจะรุนแรงกว่านี้แต่ไม่เลย เขาอ่อนโยนและนุ่มนวลมากปลายลิ้นของเขาทั้งหยอกเย้าและดูดดื่ม ฝ่ามือของเขารั้งเอวผมไว้แน่นส่วนอีกข้างก็ลูบไล้เส้นผมของผมราวกับเป็นเจ้าของ ไม่แปลกเลยที่แฟนเก่าของอาร์ตพวกนั้นถึงเผลอใจให้เขา อาร์ต! ไม่นะผมรักอาร์ตนี่! ผมใช้กำลังทั้งหมดผลักเขาออกไป
"เป็นอะไรน่ะ!" ชัยร้อง
"นายต่างหากเป็นอะไร!" ผมใช้หลังมือถูปากแรงๆสองสามทีจนแสบไปหมด
"ฉันชอบนายไง" พูดออกมาได้หน้าตาเฉยไม่มีอายสักนิดท่าทางชำนาญมากกับการกล่อมคนให้หลงคารมอย่างนี้น่ะ
"ไม่! นายไม่ได้ชอบฉัน นายแค่อยากทรมานอาร์ตเท่านั้นและฉันก็ไม่มีวันยอมให้นายทำสำเร็จด้วย นายมีปัญหาอะไรนักหนากัน ทำไมถึงต้องตามรังควาญอาร์ตหา?"
ชัยนิ่งไปแล้วก็ยิ้มเศร้าๆ "ชอบมันขนาดนั้นเชียวเหรอ?"
เขามองผมอย่างตัดพ้อเหมือนกับว่าผมเป็นคนผิดเหมือนกับผมทำร้ายจิตใจเขาอย่างงั้นแน่ะที่แย่เข้าไปใหญ่ก็คือผมชักรู้สึกผิดนิดๆ เหมือนกันไม่ได้การผมต้องรีบไปจากที่นี่ไปจากเขาก่อนที่จะ ก่อนที่จะอะไรล่ะ?
"ไม่ชอบฉันบ้างเหรอ?"
"แล้วทำไมฉันต้องชอบนายด้วย?" ผมพยายามเบียดเจ้านั่นให้ออกห่างจากประตูแต่ก็ไม่ได้ผล
"ก็เพราะ ฉันชอบนาย ชอบตั้งแต่เห็นครั้งแรกแล้วด้วย"
พอฟังแล้วก็มีคำๆเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวผมนั่นก็คือ ตอแหล!
"หึ! ฉันไม่หลงคารมของนายง่ายๆหรอกกับแฟนของอาร์ตคนก่อนๆนายก็พูดอย่างนี้สินะ เกลียดอาร์ตขนาดยอมมาจีบผู้ชายด้วยกันนายนี่ถ้าจะบ้า"
ชัยกอดอกมองผมยิ้มๆ
"ก็คงอย่างนั้น นายนี่ไม่เหมือนกับที่ฉันคิดไว้เลยนะนึกว่าจะว่าง่ายกว่านี้ซะอีก"
ไอ้ว่าง่ายนั่นน่ะเอาไว้สำหรับอาร์ตเฟ๊ย!
"หลีกได้แล้วฉันจะกลับ! เลิกพยายามได้แล้วเพราะนายทำไม่สำเร็จหรอก"
เขามองหน้าผมแล้วถอนหายใจถอยไปยืนข้างประตูแล้วผายมือกว้าง
"เชิญครับ" เออ คราวนี้ง่ายดีแฮะ แต่พอผมจะเดินผ่านไปเจ้านั่นก็จับเอาไว้อีก
"อะไรอีกล่ะ " ผมเอ่ยอย่างระอา เหนื่อยก็เหนื่อยรำคาญก็รำคาญอยากหาข้าวกินแล้วก็นอนเต็มที่แล้ว
"จะปล่อยไปก็ได้แต่ต้องสัญญาว่าจะไปเดทกันพรุ่งนี้"
"ไม่โว๊ย! ชัดเจนหรือยัง" มันยังไม่เลิกอีก
ชัยดึงผมเข้าไปกอดแน่นกว่าครั้งแรกแล้วกระซิบข้างหู
"เลือกเอาจะไปเดทกับฉันหรือว่าจะให้ฉันปล้ำนายที่นี่ เดี๋ยวนี้ตามใจนายนะ " เจ้านี่มันเอาจริง! มองตาดูก็รู้แถมแข็งแรงเป็นบ้าถ้ามันกอดแรงอีกนิดผมคงตายได้เลยไม่มีทางเลือกแล้ว อาร์ตฉันขอโทษ
"ตกลงๆปล่อยซะที!" ในที่สุดก็หลุดออกมาได้
ชัยยิ้มกว้างแล้วหอมแก้มผม
"แล้วจะไปรับที่บ้านพรุ่งนี้ 10 โมงนะ" ว่าแล้วก็ไปเลย ทิ้งให้ผมที่พยายามใช้ผ้าเช็ดหน้าถูแก้มตัวเองแรงๆยืนตะลึงอยู่ตามลำพัง เรื่องนี้จะบอกอาร์ตไม่ได้เด็ดขาดเลย
######################################
ราวๆสี่ทุมของวันเดียวกันอาร์ตโทร.มาหาผม
"นัทฉันขอโทษ"
ผมต่างหากล่ะที่รู้สึกอยากจะขอโทษจะบอกเขาดีไหมวะ
"ไม่ต้องหรอกฉันเข้าใจแต่อาร์ตต้องเลิกกังวลได้แล้วนะ"
"ตกลง พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันนะ ดูหนังสักรอบเป็นไง"
เจ๋ง! ไม่ๆได้ไปไหนกับอาร์ตมาตั้งนานแล้ว
"เอาสิ!"
"งั้นซักสิบโมงเป็นไง?"
"ดีๆ เฮ๊ย! สิบโมง"
ผมเพิ่งนึกขึ้นได้เจ้าชัยมันก็นัด(แกมบังคับ)ตอนสิบโมงนี่หว่า
"มีอะไรเหรอ?"
"เอ่อ..อาร์ตขอโทษนะฉันคงไปไม่ได้แล้วล่ะ"
"ทำไมล่ะ?"
"ฉัน มีนัดกับ เอ่อ หมอฟัน! ใช่ๆ ฉันต้องไปตรวจสุขภาพฟันประจำปีน่ะ นายก็รู้ว่าบ้านฉันให้ความสำคัญกับฟันแค่ไหน"
ให้เหตุผลงี่เง่าอะไรออกไปวะเรา อาร์ตจะเชื่อไหมเนี่ย
เขาเงียบไปนิดนึง
"ก็ได้ งั้นเอาไว้วันหลังละกัน"
"ขอโทษนะ "
"ไม่เห็นต้องขอโทษเลยนัทไม่ผิดสักหน่อยไม่ใช่ว่านัทจะแอบไปควงกับคนอื่นแล้วอ้างเรื่องหมอฟันสักหน่อยไม่ใช่เหรอ?"
"เอ่อ ฮะๆๆ" ขำไม่ออกง่ะ
"นอนหลับฝันดีนะ ฉันรักนัท"
ถ้าเขาเห็นผมตอนนั้นคงจะขำกลิ้ง แหมก็ฟังกี่ทีก็ยังอายอยู่ดีหน้าเลยแดงซะ มือก็เกี่ยวสายโทรศัพท์เล่นยังกะสาวๆ
"เอ่อ ฉันก็..รักอาร์ตเหมือนกัน" พูดไปแล้ว! อายเว๊ย!
ท่าทางอาร์ตจะรู้เพราะผมได้ยินเสียงกลั้นหัวเราะเบาๆมาตามสาย
"เจอกันวันจันทร์นะ"
"อื้ม " ผมวางโทรศัพท์ลงเบาๆ อึดอัดใจเหลือเกินผมต้องระบายให้ใครสักคนฟัง แต่ใครล่ะ? มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ
"ห้าโหล สิบขีด หวัดดีค้าบ ."
"บ้านแกเค้าพูดโทรศัพท์กันแบบนี้ทุกคนเรอะ?"
"โธ่ นึกว่าคราย ภรรเมียไอ้อาร์ตเพื่อนรักกูนี่หว่า มีอะไรวะ?" ปากเหรอนั่น? แต่ก็มีแว่นคนเดียวที่ผมจะคุยเรื่องอาร์ตด้วยได้
"มีปัญหาว่ะ"
"เรื่องไร?" เสียงไอ้แว่นฟังดูง่วงๆ
"ไอ้ชัย" ผมแทบได้ยินเสียงไอ้แว่นผุดลุกขึ้นนั่งเลย
"มันทำไม?"
น้ำเสียงฟังดูตื่นเต้นเต็มที่ผิดกับก่อนหน้านี้
"ฉันจะเล่าให้ฟังแต่แกห้ามขัดนะ ให้ฉันเล่าให้จบก่อน เรื่องมันมีอยู่ว่า "
แว่นอดทนฟังผมเล่าจนจบแล้วก็อุทานออกมาว่า "ฉิบหาย! ฉิบหายแล้วสิไอ้นัท!"
"เฮ๊ย! ยังโว๊ย!ยังไม่เกิดอะไรขึ้นฉันแค่รับปากจะไปเที่ยวกะมันเฉยๆเพื่อรักษาพรหมจรรย์โว๊ย แล้วแกจะให้ฉันทำยังไงในสถานการณ์ยังงั้น เป็นแกก็ต้องตัดสินใจอย่างฉันล่ะว๊า "
"มันก็จริงของแก แต่คิดดีแล้วเหรอที่จะไปน่ะ?"
"รับปากไปแล้วนี่หว่า"
"เบี้ยวก็ได้นี่ มันจะทำอะไรเราได้"
"เฮ๊ย! สัญญาต้องเป็นสัญญาเว๊ย รับปากไว้แล้วก็ต้องไปเดี๋ยวเสียศักดิ์ศรีลูกผู้ชายหมด อีกอย่างถ้าไม่ไปเดี๋ยวมันจะหาว่ากลัวมันเสียชื่อเปล่าๆ"
แว่นนิ่งคิดแวบนึงก่อนจะตอบ
"แกน่าจะบอกไอ้อาร์ตมันนะ"
"ไม่ได้! ขืนบอกบ้านแตกพอดี พูดเรื่องไอ้ชัยทีไรเห็นจะระเบิดทุกทียิ่งเป็นเรื่องนี้ด้วยฆ่ากันตายแหงๆ"
"แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าอาร์ตรู้ทีหลังมันจะคิดยังไง"
"เอาไว้ถึงตอนนั้นก็ค่อยอธิบาย นายก็เป็นพยานให้ฉันไง"
"ทำไมต้องมีเรื่องตลอดด้วยวะพวกแกนี่ตอนแรกนึกว่าจะหมดปัญหาแล้วหลังจากที่พวกนายคืนดีกันคราวนี้ก็มีมือที่สามอีกจะให้อาร์ตรู้ไม่ได้เลยนะ"
"ใช่ เพราะงั้นแกต้องช่วยฉัน"
"ช่วย? หมายความว่าไงวะ?"
"หมายความว่าพรุ่งนี้แกต้องคอยประกบอาร์ตไม่ให้เจอฉันอยู่กับชัยเด็ดขาดเพราะฉันยังไม่รู้แน่ว่ามันจะพาฉันไปไหน
แล้วจะโทร.เข้ามือถือแกแล้วกัน"
"จะดีเหรอวะ "
"แกจะช่วยฉันไหมเนี่ย?"
"เอาก็เอาวะ! แต่อย่าปล่อยให้มันทำอะไรแกได้ล่ะที่สำคัญห้ามหลงคารมมันเด็ดขาด!
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่หลงคารมมันง่ายๆแน่"
"ก็เห็นพูดอย่างงี้กันทุกคน " ไอ้แว่นงึมงำเบาๆ
"อะไรนะ?"
"ปล่าว ม่ายมีอะไร แค่นี้ใช่มั้ย?"
"เออ แค่นี้แหละ ไว้จะโทร.ไปหาพรุ่งนี้"
ตอนนั้นผมคิดว่าทุกอย่างคงจะราบรื่นแน่ๆ อะไรก็เป็นไปตามแผนพรุ่งนี้ผมจะเขี่ยชัยให้ออกไปจากชีวิตผมและอาร์ต(ยังไม่รู้ว่าจะทำยังไงแต่จะทำแน่) แว่นจะคอยกันอาร์ตให้ห่างเพื่อที่จะมั่นใจได้ว่าเขาจะไม่มาเห็นผมเดินกับเจ้าชัย(ไม่งั้นเป็นเรื่องแน่) ทุกอย่างจะเรียบร้อยแน่ๆ(มั้ง) แต่สังหรณ์บางอย่างก็บอกผมว่าอะไรๆอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด(ยิ่งถ้ามันเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ของคนสามคนที่เป็นผู้ชายล้วนด้วยแล้วน่ะนะ)
โปรดติดตามตอนต่อไป
คราวนี้ส่งมาทีเดียวสองตอนเลย คราวก่อนส่งมาไม่ทันง่ะ เพื่อนๆอ่านแล้วก็เมล์มาบอกด้วยนะว่าชอบไม่ชอบยังไง แต่เรื่องนี้คงใกล้จะจบแล้ว คือจะเขียนเรื่องใหม่แล้วอ่ะค่ะคงจะฉีกไปจากเรื่องนี้เลย ยังไงก็ขอบคุณแฟนๆทุกท่านที่ติดตาม ขอบคุณมากๆเลยค่ะ
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]