สัมผัสอันอ่อนนุ่มวาบหวามบนริมฝีปากทำให้เขาเคลิบเคลิ้มไปแต่ดูเหมือนว่าพอผ่านไปสักพักสมองของเจ้าตัวจึงเริ่มระลึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้น นัทรีบผลักร่างสูงตรงหน้าออกไป พร้อมๆกับรีบใช้มือกุมปากของตนเอาไว้ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาชิงเอาไป อีกฝ่ายงุนงง
" เกิดอะไรขึ้นน่ะนัท! " ใบหน้าคมร้องถาม เมื่อตะกี้ยังโอนอ่อนยอมตามอยู่เลย อยู่ๆก็มาผลักไสกันอย่างนี้หมายความว่ายังไงกัน!
เด็กหนุ่มร่างเล็กกว่าหน้าชา ใช่แล้วเมื่อกี้เขายอมโดยดีก็จริงแต่มันไม่ใช่อย่างที่คิดนะ ก็เมื่อกี้น่ะ ก่อนหน้านั้นห้านาที อาร์ตเดินเข้ามาหาเขาถึงในห้องนอน อันที่จริงมันคงฟังดูแปลกสำหรับคนอื่นที่เพื่อนสามารถเดินเข้ามาถึงห้องนอนเราได้เลยอย่างนี้ แต่อาร์ตเป็นข้อยกเว้นเพราะทั้งเขาและอาร์ตเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาลโน่น แถมพ่อแม่ยังเป็นเพื่อนกันอีก มันจึงไม่แปลกที่แม่ของเขาจะปล่อยให้อาร์ตขึ้นมาหาเขาถึงบนนี้ อาร์ตทรุดตัวลงนั่งตรงขอบเตียงแล้วเงียบไป พอมองอย่างนี้แล้วเพื่อนของเขาก็หล่อมากทีเดียว นัทยอมรับเลยว่าอาร์ตรูปหล่อพอเป็นนายแบบได้เลย แถมเป็นนักกีฬาบาสฯเลยสูงแล้วแล้วก็รูปร่างดีอีกต่างหากสาวติดกันตรึม เขาเองยังนึกอิจฉา แต่ไม่ยักเห็นหมอนี่คบกับใครยืดเลยแฮะ ก็อย่างนี้แหละคนหล่อเฮ่อ!(ไม่หล่อกะเขาเลยอิจฉา) แต่พอเห็นเพื่อนเงียบไปสักพักก็ชักเอะใจ
"เฮ้ย! อาร์ตเป็นไรไปน่ะ? สาวทิ้งหรือไงนั่งเป็นเป่าสากอยู่ได้! " เขาแกล้งยกเท้าถีบเบาๆพอเป็นพิธี แต่คราวนี้มันไม่ยักกะโกรธแฮะ!
" นัท ฉันมีเรื่องจะพูดด้วย " อาร์ตพูดสั้นๆ " ถ้าจะสารภาพรักก็เสียใจด้วยนะ เพราะฉันชอบสาวอกบึ้มๆว่ะ " แม้จะพูดด้วยความขี้เล่นแต่ก็ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งโหยงมองเขาหน้าตาตื่น นัทชักรู้สึกไม่ค่อยดีแล้วแฮะ นี่มันอะไรกันเนี่ย อาร์ตมันสะดุ้งทำไมยังกับพูดแทงใจดำมันอย่างนั้นแหละ แต่สารภาพรักเนี่ยนะ ยังคิดไม่ทันจบมันก็พูดแทรกเข้ามาทันที "นัท! ฉันรักนาย รักมานานแล้วด้วย เป็นแฟนฉันนะ " เสียงทุ้มนั้นพูดรัวเร็วแบบไม่หยุดหายใจ ฟังดูก็รู้ว่าตื่นเต้นมาก เด็กหนุ่มได้แต่เลิ่กลั่กในหัวมันสับสนไปหมด ฉับพลันตาก็เหลือบไปเห็นปฏิทิน ' วันที่ 1 เมษา! ' นี่มันวันเมษาโกหกนี่นา (April Fool Day)ร่างเล็กกว่ากระหยิ่มยิ้มย่องในใจ เล่นด้วยซะเลยจะเอาคืนให้หงายหลังไปเลย ไอ้อาร์ตเสร็จฉันล่ะ
"อาร์ต ฉันก็รักอาร์ต" นัทแกล้งก้มหน้างุดแบบอายๆ ตุ๊กตาทองปีนี้จะไปไหนเสีย ไอ้อาร์ตต้องตกใจแทบช็อกแน่ แต่การ์ณกลับไม่เป็นเช่นนั้น อาร์ตไม่ได้ช็อกหรือล้มลงแต่เขากลับฉีกยิ้มกว้างแบบที่ทำให้นัทหัวใจเต้นระทึก สายตาที่มองมาบ่งบอกถึงความดีใจอย่างสุดๆ เหมือนกับ เหมือนกับสมหวังในอะไรสักอย่าง ยังไม่ทันที่นัทจะสามารถอธิบายอะไรได้อาร์ตก็ประกบจูบบนริมฝีปากนุ่มของเขาไปเสียแล้ว กว่าจะรู้ตัวก็ปล่อยให้เขาจูบตั้งนานแน่ะ นึกแล้วก็อายตัวเอง
" เป็นอะไรไปน่ะนัท? " เสียงนั้นทำให้เขาหลุดจากภวังค์ " อายเหรอ? "น้ำเสียงหยอกๆแต่เต็มไปด้วยความรักใคร่ มันทำให้นัทชักไม่อยากบอกความจริงแล้วสิ
พอเห็นนัทเงียบไปอาร์ตเลยเข้าไปโอบเอวคนรักไว้ นัทเองนั้นไม่กล้าขยับเพราะอะไรก็ไม่ทราบ
" นัทรู้ไหม? วันนี้น่ะเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดเลย เพราะว่านัทรับรักฉัน เพราะว่าฉันสมหวังแล้ว รู้หรือเปล่าว่าฉันน่ะเฝ้าแอบรักนัทมานานแค่ไหนแล้ว 8ปี! 8ปีแล้วที่ฉันรู้ตัวว่ารักนาย ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันทรมานมาตลอด เพราะฉันไม่อาจบอกความในใจกับนายได้ แต่ฉันจะไม่ทรมานอีกแล้วเพราะ นายเองก็รักฉัน " อาร์ตจูบหน้าผากเขาอย่างอ่อนโยนและยิ้มอย่างมีความสุข นัทสูดหายใจเฮือกใหญ่อย่างยากลำบาก เขาบอกความจริงไม่ได้! เขาจะทำให้เพื่อนรักซึ่งตอนนี้จับพลัดจับพลูกลายมาเป็นคนรักทรมานไม่ได้ เขาอาจจะสูญเสียอาร์ตไปเลยถ้าเขารู้ความจริงที่ว่านัทแค่ล้อเล่น โธ่เอ๊ย! วันนี้มันดันเป็นวันที่1เมษานี่นา จะสารภาพรักทั้งทีไม่ดูฤกษ์ดูยามเอาซะเลย! แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย
" นี่! เงียบไปทำไม? สาวทิ้งเหรอ?เป่าสากอยู่ได้! " อาร์ตได้ทีย้อนเอามั่ง เขาลูบผมสีดำนุ่มของคนที่เขารักอย่างนุ่มนวล ให้ตายเถอะเขารักนัท รักมากขนาดที่พร้อมที่จะประกาศให้โลกรู้ เขารักดวงตากลมโตนี่ รักใบหน้าหวานซึ้ง รักความอ่อนโยนใจดี รักความเป็นเด็กของเขา เขาอยากโอบกอดนัทเอาไว้อย่างนี้ตลอดไปเลย แต่เขาเริ่มสังเกตได้ถึงความอึดอัดของนัท
" นัทมีอะไร? บอกฉันสิ " ฝ่ายถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้างามนั้นมีแววครุ่นคิด
" อาร์ต นายบอกว่ารักฉันมา 8 ปีแล้ว "
" ใช่ " เจ้าตัวพยักหน้า
" ทำไมไม่บอกก่อนหน้านี้ล่ะ? "
" ก็ ฉันกลัวนายจะเกลียดนี่นา อีกอย่างฉันเคยคิดจะตัดใจแล้วจบแค่เพื่อนนายจะได้ไม่ต้องรู้ถึงความรู้สึกของฉัน ฉันคิดว่าฉันอาจจะลืมนายได้แต่ นายรู้ไหมฉันรักนายมากขึ้นทุกวัน ฉันลืมไม่ได้ ฉันเลยตัดสินใจสารภาพมันไปซะเลย แล้วฉันก็รู้ว่าน่าจะสารภาพให้เร็วกว่านี้หน่อย " เขาหัวเราะ ใบหน้ายามหัวเราะช่างอ่อนโยนแบบที่ใครต่อใครเห็นก็ต้องหลง อาร์ตมีแต่คนมารุมรักแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว แต่ที่เขาไม่เคยคบใครยืดก็เพราะนัท
อาร์ตก้มลงมองหน้านัทซึ่งบัดนี้น้ำตาคลอดวงตาคู่สวยอยู่ ด้วยความตกใจเขาใช้มือปาดน้ำตานั้นเบาๆแล้วละล่ำละลั่กถาม
" ฉันทำอะไรผิดเหรอนัท ร้องไห้ทำไม? " นัทส่ายหัว " เปล่า! ไม่มีอะไรฉันแค่ ฉันแค่รักนายมากก็เท่านั้นเอง "
ชายหนุ่มยิ้มกว้างเขากอดร่างคนรักไว้แนบอก และก้มลงจุมพิตอย่างดูดดื่มเต็มไปด้วยความเสน่หา อีกฝ่ายก็ยอมรับและตอบกลับเป็นอย่างดี เขากอดนัทแน่นขึ้นไปอีกพลางพรมจูบไปทั่วใบหน้าสวยนั่น
นัทสะอื้น เขาทำร้ายอาร์ตไม่ได้ เขาตัดสินใจให้ตัวเองเจ็บแทนดีกว่า แต่พอได้สัมผัสถึงความรักของอาร์ตที่ส่งผ่านมาจากการจูบและสัมผัสอันนุ่มนวล ความคิดที่ว่าจะเป็นฝ่ายเจ็บเองก็มลายหายไป บางทีเขาอาจจะไม่ต้องเจ็บเลยก็ได้ การเป็นแฟนกับเพื่อนรักของตัวเองอาจจะไม่เลวร้ายนัก แต่ก่อนอื่นเขาต้องทำตัวให้ชินกับการเอาอกเอาใจแบบหวานๆของอาร์ตให้ได้ก่อนน่ะสิ!
- The End -
เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เขียนนะคะ อยากให้เพื่อนๆ ช่วยวิจาร์ณหน่อย ชอบไม่ชอบยังไงก็เมล์มาบอกกันมั่ง [email protected]