Chapter 7

ในขณะที่ทั้งสามกำลังเดินไปยังห้องอาหาร เซลิน่าก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเดินมาหาดาร์คอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของหล่อนแช่มชื่นไปด้วยความดีใจ

" ท่านจ้าว อรุณสวัสดิ์ค่ะ "

" เช่นกันเซลิน่า "

" สบายดีมั๊ยคะ ให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนคืนนี้มั๊ยคะ ท่านจ้าว "

" ไม่ล่ะ ข้าไปก่อนนะ "

" แหม เดี๋ยวสิคะ เพิ่งคุยกันได้เพียงเดี๋ยวเดียวเอง " เซลิน่าทำเสียงออดอ้อนสุดกำลังดัดจริต

" อ้าว ท่านอเล็กซ์ วันนี้มาตัดชุดให้ใครรึคะ หรือว่า มาเป็นชุดนอนให้ใคร " ว่าแล้วก็หันไปหาสการ์

" เขามาตัดชุดให้อิลเลี่ยนน่ะ เซลิน่า " สการ์สวนกลับอย่างเย็นชา แต่สะใจ

" เด็กบ้านั่นอีกแล้ว! ท่านจ้าวคะ ให้ท่านอเล็กซ์ตัดชุดให้ข้าบ้างสิคะ " พูดอ้อนพลางทำตาหวานซึ้ง

" เจ้ามีชุดเยอะมากแล้ว เซลิน่า แล้วอีกอย่างข้าบอกเจ้าแล้วใช่มั๊ยว่าให้เรียกอิลเลี่ยนของข้าดีๆ "

" แต่ว่า มัน.. " เซลิน่าแผดเสียงแหลมด้วยความเจ็บใจ

" ถ้าคราวหน้าข้าได้ยินอีก เจ้าจะถูกลงโทษ เข้าใจมั๊ย ปล่อยแขนข้าสักที ข้ากำลังรีบนะ "

" ค่ะ ท่านจ้าว " ใบหน้าอันงดงามของเซลิน่าหมองลงอย่างรวดเร็ว เมื่อดาร์คเดินจากไป

" ไม่เป็นไรนะ เซลิน่า " อเล็กซ์ถามอย่างห่วงใย

" ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ ท่านอเล็กซ์ " รอยยิ้มยั่วยวนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซลิน่าทันที

" ข้าไปก่อนนะ อเล็กซ์ " สการ์พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ภายในราวกับภูเขาไฟที่กำลังคุกรุ่น เดินฉับๆไปห้องอาหาร

" เดี๋ยวสิ สการ์ รอข้าด้วย เซลิน่า ปล่อยแขนข้าทีได้มั๊ย "

" ก็ได้ค่ะ แต้ท่านอเล็กซ์ต้องหอมแก้มข้าก่อนนะคะ "

" หา? เอ่อ ก็ได้ แล้วต้องปล่อยนะ " ว่าเสร็จก็ก้มหน้าลงไปห้อมแก้มนวลของเซลิน่า ประจวบเหมาะพอดีที่สการ์หันหลังมาดูว่าอเล็กซ์ตามมาหรือเปล่า แล้วก็เห็นภาพบาดใจเข้าอย่างจัง ภูเขาไฟที่คุกรุ่นก็ระเบิดออกทันที รีบจ้ำเดินไปที่ห้องอาหารอย่างรวดเร็ว

" ไว้เจอกันนะ เซลิน่า " อเล็กซ์กล่าวก่อนวิ่งไปหาสการ์ที่ห้องอาหาร

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ที่ห้องอาหาร

ในขณะที่อิลเลี่ยนอยู่ในห้องอาหาร เขารู้สึกถึงสายตาหลายคู่ไม่พอใจที่เขาเข้ามาอยู่ที่นี่ และส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงที่มีความงามพอตัว อิลเลี่ยนรู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงพวกนี้เคยเป็นของดาร์คมาก่อนเคยปรนนิบัติรับใช้ทั้งเวลาปกติและบนเตียง ซึ่งสิ่งเหล่านี้ทำให้อิลเลี่ยนเจ็บปวดอยู่ไม่น้อยทีเดียว แม้ว่าตัวเองจะไม่รู้ว่า'ทำไม' ไม่นานดาร์ค สการ์ และอเล็กซ์ก็มาที่ห้องอาหาร หญิงงามหลายคนที่อยู่ในห้องรีบเดินเข้าไปยิ้มและทักทายดาร์ค ยิ่งทำให้อิลเลี่ยนรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น แต่ก็รู้สึกดีขึ้นเมื่อดาร์คพยายามสลัดพวกนางให้หลุดแล้วเดินตรงมาหาเขาพร้อมกับรอยยิ้ม

" เป็นไงบ้าง อิล "

" อาหารอร่อย ห้องนี้ก็สวยดี "

" งั้นก็ดีแล้ว "

" ท่านดาร์คครับ " สการ์เดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ

" มีอะไรรึ สการ์ "

" ข้าขอตัวกลับห้องก่อนนะครับ รู้สึกไม่สบาย "

" เป็นอะไรมากรึเปล่าครับ สการ์ " อิลเลี่ยนถามอย่างห่วงใย

" ไม่เป็นอะไรมากหรอก อิลเลี่ยน ข้าขอตัวนะครับ "

" ได้สิ ไปทำใจให้สงบก่อนแล้วค่อยกลับมาตอนมื้อค่ำก็ได้นะ " ใช่ว่าดาร์คจะไม่รู้ ถึงสีหน้าของสการ์จะเรียบเฉย แต่ภายในนัยตาสีฟ้ากลับมีน้ำบางๆเคลือบอยู่

" ขอบคุณมากครับ " แล้วสการ์ก็เดินกลับห้องไป

สักพักหลังจากที่สการ์เดินไป อเล็กซ์ก็มาที่ห้องอาหาร

" ท่านดาร์ค สการ์ล่ะครับ "

" กลับห้องไปแล้ว " ดาร์คพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ คนๆเดียวที่ทำให้สการ์เป็นแบบนั้นได้ก็คือ อเล็กซ์ " ทำไมล่ะครับ "

" เค้าบอกไม่สบาย เมื่อกี้เจ้าไปทำอะไรมารึ อเล็กซ์ "

" อะไรหรือครับ "

" ไม่รู้สิ เรื่องของเจ้าสองคนข้าไม่ควรเข้าไปยุ่ง จัดการกันเองแล้วกัน กลับห้องเถอะ อิล "

" อืม " แล้วทั้งอิลเลี่ยนและดาร์คก็เดินอกจากห้องอาหารไป ปล่อยอเล็กซ์อยู่คนเดียว

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ในห้องของสการ์

หลังจากที่เข้าห้องมา สการ์ทิ้งตัวลงบนเตียงสี่เสาขนาดใหญ่ น้ำตาที่เก็บกดมาเมื่อครู่ไหลรินออกมากับความเจ็บใจ ความโกรธ ความหึงหวง สการ์รู้ดีว่า อเล็กซ์เป็นคนเจ้าชู้ ถึงแม้จะรักเขามากแต่ก็ไม่วายชอบยุ่งกับคนอื่น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สการ์เห็นอเล็กซ์อยู่กับผู้หญิงคนอื่น แล้วทุกครั้งเขาจะกลับมาที่ห้องแล้วร้องไห้อย่างนี้เสมอ ที่สการ์ไม่ยอมให้อเล็กซ์ง่ายๆ เพราะถ้านานไปอเล็กซ์อาจจะเบื่อเขา แล้วทิ้งเขาไปหาคนอื่นก็เป็นได้ แล้วเขาก็คงจะทนอยู่ไม่ได้หากเป็นเช่นนั้น ใช่ว่าสการ์จะไม่รักอเล็กซ์ รักสิ รักมากด้วย แต่ก็ไม่กล้าแสดงออก ด้วยความที่มีอายุมากกว่า ทำให้สการ์กลัวที่จะแสดงความรู้สึกออกไปกลัวที่หนุ่มใหญ่ที่หล่อเหลาอย่างอเล็กซ์จะล้อเล่นหรือแกล้งหลอกเขา

แกร๊ก!! อเล็กซ์เดินเข้ามาในห้องสการ์อย่างเงียบที่สุด เขาย่องไปหาสการ์ที่นอนอยู่บนเตียง ชะโงกตัวมองหาใบหน้าหวานนั้น แล้วก็เห็นใบหน้าหวานพร้อมกันน้ำตาที่ไหลริน

" สการ์ เจ้าร้องไห้ " อเล็กซ์ตกใจมากที่เห็นสการ์ร้องไห้ ปกติสการ์จะเป็นคนเฉยๆ ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกอะไรมากมายนัก เขาไม่เคยเห็นใบหน้าหวานนี้นองไปด้วยน้ำตา ส่วนสการ์ก็รีบเช็ดน้ำตาทันที ใบหน้าแดงด้วยความอายที่ถูกเห็น

" ขะ.. ข้าเปล่านะ ข้าไม่ได้ร้องสักหน่อย ผงมันเข้าตาน่ะ " เสียงที่พูดกับอเล็กซ์สั่นเครือ

" ข้าไม่เชื่อ เจ้าเป็นอะไร ใครทำให้เจ้าร้องไห้แบบนี้ " อเล็กซ์กอดสการ์ไว้แนบอก รู้สึกโกรธแค้นคนที่ทำให้สการ์ร้องไห้ รวมทั้งรู้สึกหึงหวงด้วยความคิดที่ว่า ใครคนที่สามารถทำให้สการ์ร้องไห้ได้จะต้องเป็นคนสำคัญเป็นแน่ (?)

" ใครน่ะรึ " สิ่งที่อเล็กซ์พูดทำให้สการ์นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่และที่เกิดก่อนหน้านั้นอีกหลายครั้งหลายหน

" ยังจะถามมาได้นะ เจ้าออกไปจากห้องข้าเดี๋ยวนี้นะ ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามากัน ออกไปนะ ออกไป! "

สการ์ทั้งพลัก ทั้งดัน ให้อเล็กซ์ออกไปจากห้อง

" อย่ามายุ่งกับข้าอีกนะ เจ้าบ้า " แล้วปิดประตูใส่หน้าอเล็กซ์อย่างแรง น้ำตาที่หยุดไปเริ่มไหลรินกลบใบหน้าหวานนั้นอีกครั้ง ความเจ็บปวดแทรกซึมเข้าสู่จิตใจ สการ์ทรุดตัวลงนั่งอย่างช้าๆ ยกมือเรียวงามปิดหน้าร้องไห้อย่างเงียบๆ แล้วก็หลับไปทั้งอย่างนั้น

ในห้องของดาร์ค(และอิลเลี่ยน)

" ไม่รู้ว่าสการ์จะเป็นยังไงบ้าง " อิลเลี่ยนเอ่ยขึ้น

ดาร์คเงียบไปพักนึง นัยน์ตาสีเลือดจับจ้องอยู่อิลเลี่ยน

" ทำไมเหรอ ดาร์ค ข้ามีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ " อิลเลี่ยนถามอย่างงงๆว่าดาร์คจ้องเขาทำไม

" เจ้านี่ช่างเป็นมนุษย์ที่ดีจริงๆเลยนะ " ใบหน้าที่หล่อเหลายิ้มบางๆ แต่กลับแฝงไปด้วยอารมณ์บางอย่างอย่างมากมาย

" หา? เอ่อ ข้าน่ะเหรอ " พออิลเลี่ยนเห็นรอยยิ้มนั้น ใบหน้าหวานก็แดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

" ใช่น่ะสิ มานี่มา อิลเลี่ยน มานั่งข้างๆข้า " ดาร์คตบเบาๆที่พรมขนแกะข้างๆที่ตนเองนั่งอยู่ที่พื้น อิลเลี่ยนทำตามอย่างว่าง่าย ดาร์คกอดอิลเลี่ยนจากด้านหลังไว้หลวมๆแผ่นหลังราบเรียบแนบอยู่กับแผ่นอกที่มากไปด้วยกล้ามเนื้อและความแข็งแกร่ง

" ถ้ามนุษย์ส่วนใหญ่เป็นอย่างเจ้าจะก็ ข้าคงจะไม่กินมนุษย์เป็นอาหารหรอก "

" งั้นท่านก็อย่ากินสิ ตอนนี้ท่านมีข้าแล้วนี่ ชีวิตข้าเป็นของท่านตั้งแต่วันแรกที่ข้ามาอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ ฉะนั้นถ้าท่านหิวหรือต้องการข้า ข้าก็อยู่ข้างๆท่านแล้วไง " อิลเลี่ยนไม่รู้ว่าตัวเองพูดสิ่งเหล่านี้ออกไปได้อย่างไร และยิ่งไม่รู้ว่าสิ่งนั้นมีความหมายแค่ไหนสำหรับดาร์ค ดาร์คกอดอิลเลี่ยนให้แน่นยิ่งขึ้นไปอีก

" ..งั้นข้าให้สัญญาว่า ในขณะที่เจ้ายังเป็นมนุษย์ ข้าจะไม่กินมนุษย์คนไหนนอกจากเจ้าอีก ส่วนเจ้า อิล เจ้าต้องสัญญากับข้าว่าจะต้องไม่ให้มนุษย์หรือVampireตนใดมายุ่งหรือกินเลือดเจ้าได้อย่างเด็ดขาด เจ้าให้สัญญากับข้าได้มั๊ย อิล "

" อืม.. ได้สิ " ริมฝีปากสีแดงสดคลี่ยิ้มออกมาให้ชายหนุ่มที่กอดตนอยู่ รอยยิ้มบริสุทธิ์ จนทำให้อีกฝ่ายอดใจไม่ได้ที่จะประทับริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากสีแดงนั้น ลิ้นร้อนๆซอกซอนเข้าไปอย่างช้าๆเสาะหาลิ้นบางที่หลบซ่อนอยู่ สัมผัสและโต้ตอบกันอย่างดูดดื่ม เนิ่นนานกว่าลิ้นร้อนๆจะออกมาจากริมฝีปากนั้น แล้วเลียเบาๆ ที่ริมฝีปากแดง ใบหู และต้นคอขาว อิลเลี่ยนถึงกับสะดุ้ง เมื่อรู้สึกถึงมือร้อนๆลูบไล้ที่แผ่นอกของเขา แต่ก็มิได้ขัดขืนใดๆ เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ถูกถอดออกอย่างช้าๆ ร่างกายที่กำยำค่อยๆลงทามทับร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนไว้ ริมฝีปากได้รูปพรมจูบไปทั่วใบหน้าและลำคอระหง และได้เพิ่มรอยจูบหนักๆที่ซอกคอขาวราวกับเป็นการแสดงความเป็นเจ้าของ แม้ว่าอิลเลี่ยนจะพยายามแค่ไหนที่จะไม่ร้องครางออกมา แต่ก็ไม่สามารถห้ามความเสียวซ่าน ที่ดาร์คมอบให้ได้เลย เสียงครางหวานๆ เล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางนั้นทุกครั้งที่มือใหญ่ลากไล้ไปตามร่างกายของตน สติที่มีอยู่เริ่มหลุดลอยไปพร้อมกับเรี่ยวแรง มือใหญ่เริ่มเลื้อยลงต่ำ จากแผ่นอกเรื่อยลงถึงหน้าท้องเรียบ รุกล้ำเข้าสู่เขตหวงห้าม สัมผัสจากปลายนิ้วทำให้อิลเลี่ยนรู้สึกตัว ด้วยเหตุที่ว่าเขาไม่เคยเรื่องพวกนี้ ทั้งหญิงและชาย ความกลัวจึงเข้าครอบคลุมจิตใจ

" ยะ..อย่า... ดาร์ค อ๊ะ!.. ไม่..ไม่เอานะ.. หยุดเถอะ.. อื้อ!.. " เสียงหวานแหบพร่าไปด้วยอารมณ์ที่เริ่มฉุดไม่อยู่ แต่ถึงกระนั้นความกลัวก็ยังมีอิทธิพลมากกว่า

" ทำไมรึ เจ้าไม่ได้รังเกียจข้าไม่ใช่รึไง " ใช่ว่าพูดแล้วดาร์คจะฟัง มือใหญ่ยังทำการรุกล้ำไม่หยุด

" ชะ..ใช่.. แต่ว่า.. อ๊า! ข้า..ข้ากลัว ขอ..ร้อง.. อื้อ! หยุดเถอะ..นะ.. " อิลเลี่ยนพยายามบังคับตัวเองอย่างที่สุด เพื่อให้เสียงที่พูดออกมาเป็นคำพูดไม่ใช่เสียงอื่น

แต่ดาร์คที่อารมณ์กำลังคุกรุ่นไม่หยุดในสิ่งที่ตนเองกำลังทำอยู่ จนกระทั่งเห็นน้ำใสๆที่ไหลรินออกจากนัยตาแสนหวานนั่น เพียงเท่านั้นก็ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่งได้ กระวีกระวาดรีบเช็ดน้ำตาให้ร่างเล็กที่อยู่ภายใต้ร่างของตนเป็นการใหญ่ อิลเลี่ยนพยายามชันตัวลุกขึ้นนั่งพิงกับโซฟา ดาร์คหยิบผ้าห่มผืนใหญ่ที่อยู่บนเตียงมาคลุมร่างที่เปลือยเปล่าแสนสวยนั้น

" อิลเลี่ยนเจ้าเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม " น้ำเสียงทุ้มนุ่มบ่งบอกถึงความห่วงใย

" ข้า..ข้ากลัว ข้าไม่เคย..ทำอะไร..แบบนี้ " อิลเลี่ยนพูดไปสะอื้นไปไม่หยุด

" ข้าขอโทษ อิล ข้าขอโทษ ข้าผิดเองที่ไม่ฟังเจ้าเมื่อครู่ ขอร้องล่ะ หยุดร้องไห้ได้มั๊ย เห็นเจ้าร้องไห้อย่างนี้ข้าทำอะไรไม่ถูกเลย " ดาร์คกอดอิลเลี่ยนแนบอก หวังเพียงแต่ให้อิลเลี่ยนหยุดร้องไห้

อิลเลี่ยนไม่พูดอะไร แต่ก็ยังร้องไห้ไม่หยุด ยิ่งทำให้ดาร์ครู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น สักพักใหญ่เสียงร้องไห้ก็กลายเป็นเสียงสะอื้น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนแดงก่ำ ดาร์คอุ้มอิลเลี่ยนไปที่เตียง วางร่างเล็กลงอย่างทะนุถนอมห่มผ้าให้อย่างดี สักพักอิลเลี่ยนก็หลับไปด้วยความเพลีย แล้วดาร์คก็เดินออกจากห้องนอนไป

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]