Chapter 6

วันรุ่งขึ้น ในห้องหนังสือ

" อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านจ้าว/ท่านดาร์ค " สการ์และอเล็กซ์กล่าวพร้อมกัน

" ว่าไง อเล็กซ์ ไม่เจอกันนานนะ เห็นมั๊ยสการ์ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องทำได้ "

" ขอบคุณที่ชมครับ แล้วเด็กหนุ่มคนนั้นล่ะครับ " สการ์พูดน้ำเสียงเรียบ แต่สายตาค้อนขวับ

" อิลเลี่ยนน่ะเหรอ ยังนอนอยู่ในห้องอยู่เลย อืม.. จริงสิ ทั้งสองคนไปเรียกเค้ามาหาข้าหน่อยสิ "

" ครับ ท่านจ้าว " ทั้งสองคนตอบพร้อมกัน

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

หน้าของห้องดาร์ค(และอิลเลี่ยน)

ตึง!! ตึง!! สการ์เคาะประตูที่ใหญ่โตอยู่นานก็ไม่มีเสียงเรียกตอบ จึงเปิดประตูห้องเข้าไป อเล็กซ์ก็เข้าไปด้วย ทั้งสองเดินไปที่เตียงสี่เสาขนาดใหญ่ที่อยู่กลางห้อง

" ห้องของท่านจ้าวนี่ ไม่ว่าจะเข้ากี่ครั้งก็รู้สึกเหมือนมีมนต์ขลังนะ " อเล็กซ์เอ่ยขึ้น

" เหรอ ข้าไม่ยักรู้สึกอะไร เข้ามาทุกวันอยู่แล้ว "

ที่กลางเตียงสี่เสานั้นมีร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังหลับสบายภายใต้ผ้าห่มที่ปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่านั้น แต่ทว่าผ้าห่มนั้นในตอนนี้แทบจะไม่ได้ปกปิดร่างกายเลยเพียงแค่พาดท่อนเอวถึงขาอ่อนไว้เท่านั้น ผิวขาวถูกเผยให้เห็นอย่างชัดเจน จนทำให้ผู้ที่มาเยือนห้องทั้งสองต้องตะลึง

" สวยอย่างที่เจ้าว่าจริงๆ สการ์ มีเสน่ห์ งดงามมาก "

" ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ " แม้แต่สการ์ก็ยังตะลึงกับความงามนี้

" ผิวขาวนวลเนียนปนชมพู เรือนผมสีบรอนด์ยาวเกือบถึงกลางหลัง ขนตายาวงอนเป็นแพ ริมฝีปากสีกุหลาบ พวงแก้มสีชมพูระเรื่อ แขนขาเรียวเล็ก องค์เอวอรชร ผู้ชายเหรอเนี่ย "

" แล้วเจ้าไปมองอะไรเขาอย่างนั้นเล่า " สการ์รู้สึกโกรธนิดๆที่อเล็กซ์พูดอย่างนั้น

" เจ้าหึงรึ สการ์ " อเล็กซ์ยิ้มอย่างเป็นต่อ

" เจ้าบ้า เรื่องอะไรที่ข้าต้องหึงด้วยไม่ทราบ " พอโดนพูดจี้ใจดำอย่างนี้ก็โกรธขึ้นมาทันควัน

" อะ..อืม " อิลเลี่ยนรู้สึกตัวตื่นเพราะเสียงของสการ์ที่ตะโกนด่าอเล็กซ์เมื่อครู่

" ตื่นแล้วรึ อิลเลี่ยน " สการ์เอ่ยขึ้นทักทายเด็กหนุ่ม

" เอ่อ ท่านสการ์มีอะไรหรือครับ " พอเห็นว่าเป็นสการ์ก็รีบลุกขึ้นนั่ง

" ไม่มีอะไรหรอก ท่านดาร์คให้ข้ามาปลุกเจ้าน่ะ " สการ์ยิ้มเล็กน้อยในความอ่อนน้อมของอิลเลี่ยน

" เอ่อ ครับ ข้าจะไปแต่งตัวเดี๋ยวนี้ " แล้วอิลเลี่ยนก็เดินเข้าฉากกั้นไป

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ในห้องหนังสือ

" ท่านดาร์คครับ " สการ์เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับอิลเลี่ยนและอเล็กซ์

" ไง มากันแล้วเหรอ มานี่มา อิลเลี่ยน " อิลเลี่ยนเดินเข้าไปหาดาร์ค แล้วยืนอยู่ข้างๆ

" อิลเลี่ยน นี่ อเล็กซานเดอร์ ช่างตัดชุดของเจ้า แล้วนี่ก็ อิลเลี่ยน แม็คเกร "

" ยินดีที่ได้รู้จัก อิลเลี่ยน "

" เช่นกันครับ ท่านอเล็กซ์ "

" จะให้เริ่มเลยมั๊ยครับ "

" อืม อย่าเพิ่งดีกว่า อิลเลี่ยนคงหิวแล้ว สการ์ ไปบอกให้คนครัวเตรียมอาหารสิ "

" ครับ ท่านดาร์ค "

" แล้วก็พาอิลเลี่ยนไปดูรอบๆด้วยนะ "

" ครับ มาสิ อิลเลี่ยน "

" เอ่อ.. ครับ ท่านสการ์ " แล้วอิลเลี่ยนกับสการ์ก็เดินออกนอกห้องไป เหลือดาร์คกับอเล็กซ์ที่อยู่ในห้องหนังสือกันสองคน

" เจ้ามีอะไรอยากถามมั๊ย อเล็กซ์ "

" ทำไมถึงรู้ล่ะครับ "

" เจ้าน่ะเป็นคนที่คิดอะไรออกทางสีหน้ามาตั้งนานแล้ว ทั้งรัก ชอบ เกลียด สงสัย ไม่งั้นข้าจะรู้เหรอว่า เจ้าชอบสการ์ "

" สมเป็นท่านดาร์คจริงๆ ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่อยากรู้ว่า เด็กคนนั้นเป็นอะไรกับท่าน "

" อิลเลี่ยนน่ะเหรอ เค้าเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่า เป็นสิ่งเดียวที่ข้าไม่เคยได้มี "

" ถ้าเช่นนั้นทำไมท่านไม่ทำให้เค้าเป็นเหมือนพวกเรา "

" ฟังนะ อเล็กซ์ สำหรับเด็กคนนี้ ถ้าข้าจะทำ ข้าจะทำให้เค้าเป็นเหมือนข้า ไม่ใช่อย่างที่พวกเจ้าเป็น ข้าจะทำให้เค้าเป็นพันธุ์แท้เหมือนข้า "

" มีวิธีหรือครับ "

" มีสิ เพียงแต่ข้าไม่เคยบอกใคร เจ้าก็เป็นคนแรกที่ได้รู้ "

" รักมากขนาดนั้นเลยหรือครับ "

" ก็คงทำนองนั้น ว่าแต่เจ้าเถอะ จะทำยังไงเจ้าดำรงชีวิตอยู่ในโลกของมนุษย์ สำหรับเมืองนี้เจ้าอยู่มานานมากแล้วนะ ระวังพวกมนุษย์จะสงสัยล่ะ "

" ข้าก็คิดจะเปลี่ยนที่เร็วๆนี้ล่ะครับ "

" จะไปที่ไหนล่ะ แมนเชสเตอร์หรือ "

" ไม่ครับ ข้าจะไปปารีส ฝรั่งเศส "

" ไกลขนาดนั้น แล้วสการ์เล่า เจ้าจะทำอย่างไร "

" ข้า.."

ในขณะนั้น อิลเลี่ยนและสการ์กำลังเดินดูในอาคารต่างๆในThe city of Vampire

" นี่นะ อิลเลี่ยน ทางนี้เป็นที่จะออกไปจากที่นี่ได้ ข้างบนจะเป็นโรงแรมซึ่งเจ้าของเป็นพวกเรา "

" เหรอครับ ที่นี่ใหญ่มาเลยนะครับ "

" นี่ อิลเลี่ยนจริงๆแล้วเจ้าไม่ต้องพูดสุภาพขนาดนี้ก็ได้นะ "

" ทำไมล่ะครับ "

" ก็เจ้าเป็นคนพิเศษของท่านดาร์คนี่ เรียกข้าว่าสการ์เฉยๆก็ได้ "

" ก็ได้ครับ สการ์ ว่าแต่เมื่อกี้ท่านบอกว่าข้าเป็นคนพิเศษของดาร์คหรือครับ "

" ใช่ ปกติแล้วท่านดาร์คไม่ปกป้องใครหรอก อย่างในวันประชุมวันนั้นน่ะ ที่เซลิน่าเค้าต่อว่าเจ้าก็โดนท่านดาร์คตอกหน้ากลับไป อย่างนี้ไม่ให้ข้าเรียกเจ้าว่าคนพิเศษแล้วจะให้ข้าเรียกว่าอะไร "

" ข้า.. ข้าไม่คิดว่าข้าจะมีค่ามากขนาดนั้นหรอก "

" ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ "

" ก็ข้าเพิ่งมาที่นี่ได้แค่3วัน เป็นอย่างมากก็แค่ของโปรดชั่วคราว นานไปดาร์คก็คงเบื่อข้า "

" อย่าตีค่าตัวเองต่ำไปนักเลย อิลเลี่ยน ข้ารู้จักท่านดาร์คดีพอ เจ้าน่ะมีค่ามากกว่านั้นมากนัก แล้วอีกอย่าง ความงามของเจ้าก็มีมากเสียจนข้าไม่คิดว่าท่านดาร์คจะเบื่อเจ้าง่ายๆหรอก "

" ความงามของข้า?? "

" เอาเถอะ เจ้าคงไม่รู้หรอก แล้วก็นะ อิลเลี่ยน ระวังเซลิน่าไว้ให้ดี เจ้าหล่อนรักท่านดาร์คมากซึ่งอาจจะเป็นอันตรายต่อเจ้าได้ "

" ครับ สการ์ ข้าจะระวัง "

" ดีมาก เอาล่ะ ไปที่ห้องอาหารกันดีกว่านะ ท่าทางเจ้าคงหิวแล้ว "

" ครับ "

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ในห้องหนังสือ

" ถ้าเจ้าจะทำอะไร ข้าก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่คิดถึงจิตใจของสการ์เอาไว้บ้างก็จะดี "

" เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้วครับ ท่านจ้าว "

" ไหนๆเจ้าก็เป็นเหมือนน้องเขยของข้า เรียกนามของข้าก็ได้ "

" ขอบคุณมากครับ ท่านดาร์ค เอ่อ ท่านครับ "

" อะไรรึ "

" ถ้าข้าจะถามในเรื่องส่วนตัวจะว่าอะไรมั๊ยครับ " อเล็กซ์พูดอย่างเบาๆ

" ว่ามาสิ "

" ท่านมีอะไรกับเด็กอิลเลี่ยนแล้วหรือยังครับ?!!? "อเล็กซ์ยิงคำถามเข้าถามตรงๆ ทำให้ดาร์คอึ้งอยู่นาน

" อืม.. เจ้านี่เป็นคนที่ตรงจริงๆเลยนะคำถามแบบนี้น่ะหัดถามอ้อมๆบ้างสิ "

" แล้วตกลงว่าไงล่ะครับ " อเล็กซ์ถามต่อด้วยความอยากรู้

" .. ข้าไม่รู้ว่า อิลเลี่ยนรู้สึกยังไงกับข้า ข้าจะรอจนกว่าเค้าจะรู้ตัว รอจนกว่าเค้าจะต้องการข้าเอง ในที่สุด "

" เข้าใจแล้วครับ นี่ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งใช่มั๊ยครับที่ท่านยังไม่ทำให้เค้าเป็นพวกเดียวกันกันเรา "

" นั่นก็ใช่ " ริมฝีปากได้รูปยิ้มอย่างพอใจ

" ท่านดาร์คครับ " สการ์เดินเข้าในห้องอย่างเงียบๆ

" มีอะไรรึสการ์แล้วอิลเลี่ยนล่ะ "

" รออยู่ห้องอาหารน่ะครับ "

" งั้นรึ งั้นเราไปกันเถอะ อเล็กซ์ "

" ครับ ท่านดาร์ค " แล้วทั้งสามก็เดินออกจากห้องไป

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]