Chapter 5

กลางดึกของคืนวันจันทร์เต็มดวง ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งกำลังเดินไปตามถนนอย่างช้าๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาเดินเข้าร้านบูติคร้านหนึ่งกลางเมืองลอนดอน

" ร้านปิดแล้วครับ " ชายหนุ่มที่อยู่ในร้านร้องบอกผู้ที่เปิดประตูเข้ามา

" ดี งั้นข้ากลับล่ะ "

" สการ์!!~ " ชายหนุ่มร่างกำยำผู้หนึ่งส่งเสียงด้วยความดีใจ เมื่อเห็นร่างสูงนั่น

" อย่ากระโจนเข้ามานะ อเล็กซ์ ว้าก..ก!!~ " โครม..ม!!? ชานหนุ่มร่างหนากระโจนเข้ากอดร่างเพรียวบางอย่างรวดเร็ว ทำให้ล้มกันไปทั้งสองคน

" พูดยังไม่ทันขาดคำเลย ลุกออกไปจากตัวข้าเดี๋ยวนี้นะ " น้ำเสียงของสการ์เต็มไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด ชายหนุ่มรีบลุกออกจากตัวของร่างเพรียวทันที แล้วลากเข้าไปยังห้องทำงานของตนที่อยู่ชั้นบน

" ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน สการ์ " ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า ริมฝีปากยังไปซุกไซ้อยู่ที่ลำคอขาว

" นี่ อย่านะ อเล็กซ์ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ " แต่ชายหนุ่มตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าหยุด

" อเล็กซ์ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้..อุ้บ!! " ริมฝีปางบางเฉียบถูกประกบด้วยริมฝีปากได้รูปอย่างรวดเร็วลิ้นร้อนๆล่วงลึกเข้าไปลิ้มรสความหวานหอมภายในปาก ร่างบางที่อยู่ภายในอ้อมอกที่แข็งแรงพยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์แต่กลับไม่มีผลใดๆ เรี่ยวแรงที่มีราวกับถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น พอชายหนุ่มก็ถอนริมฝีปากออก สการ์ถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น หายใจหอบเหนื่อย สีหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นชมพูระเรื่อ ด้วยความโกรธที่อยู่ภายในใจที่มีต่อการกระทำเมื่อครู่ เมื่ออเล็กซ์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง

" เป็นยังไงบ้าง สการ์ ถึงกับทรุดเลยเหรอ ..อุ้ก!! " เท้าของสการ์ไปจุมพิตกับหน้าท้องของอเล็กซ์อย่างแรง จนทำให้อเล็กซ์หงายหลังไปเลย

" เจ้าเด็กบ้า!! ทีหลังอย่ามาทำอย่างนี้อีกนะ ถ้าข้าไม่อนุญาต "

" งั้นแสดงว่าถ้าอนุญาตก็ทำได้ใช่มะ " ถึงแม้จะเจ็บตัว แต่อเล็กซ์ก็ยังไม่ย่อท้อ นั่งกุมท้องตัวเองพลางคิดในใจว่า 'โอ็ย เจ็บเป็นบ้า ตัวก็แค่นั้น ทำไมแรงเยอะนัก สักวันนะ สักวัน ข้าจะทำให้เจ้าต้องเจ็บตัวบ้าง สการ์' แล้วก็ยิ้มสู้ต่อไป

" ใช่ แต่อย่าหวังเลยว่าข้าจะอนุญาตน่ะ " สการ์พูดน้ำเสียงเรียบ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มเย็น

" คอยดูแล้วกัน ว่าแต่เจ้ามาที่นี่ทำไม คงไม่ใช่เพราะคิดถึงข้าหรอกนะ "

" ไม่ใช่แน่นอน ท่านดาร์คให้ข้ามาตามเจ้าไปตัดชุดให้เด็กหนุ่มคนนึง "

" ใครกัน? แถมเป็นเด็กผู้ชายด้วย ของเล่นชิ้นใหม่เรอะ "

" ข้าก็ไม่รู้จะบอกเจ้าว่าอะไรดีเหมือนกัน ไปดูเองก็จะรู้ แต่คนนี้ไม่ใช่ของเล่นแน่นอน "

" ฮ่า~.. ท่าทางน่าสนุกแฮะ หน้าตาเป็นไง "

" สวย น่ารักราวกับสวรรค์บรรจงสร้างเชียวล่ะ "

" โอ้ น่าสนใจ แต่ข้าว่านะถึงน่ารักแค่ไหนก็สู้สการ์ของข้าไม่ได้หรอก " อเล็กซ์พูดพร้อมกับมองอย่างภูมิใจในคนที่ตนรัก จนทำให้ใบหน้าสวยของสการ์แดงซ่านขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

" เด็กบ้า พูดอะไรออกมาหัดนึกถึงความเป็นจริงหน่อยได้มั๊ย ข้าไม่ได้เป็นอย่างนั้นซักหน่อย "

" ก็ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นอย่างนั้นนี่นา แล้วอีกอย่าง ทำไมเจ้าเรียกข้าว่าเป็นเด็กนัก ห๊ะ? "

" ก็เจ้าเด็กกว่าข้าจริงๆนี่ เจ้าอายุแค่ห้าร้อยกว่าปี ข้าอายุปาเข้าไปตั้งเก้าร้อยกว่าแล้ว "

" แต่อายุตอนเป็นมนุษย์ข้าแก่กว่าเจ้าตั้ง5ปีนะ "

" เอาเถอะๆ ข้าขี้เกียจมานั่งต่อความกับเจ้าแล้ว ปิดร้านซะแล้วไปที่นั่นกับข้า ถ้าท่านดาร์คตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นเจ้าข้าจะลำบาก "

" แล้วคืนนี้เจ้าจะให้ข้านอนที่ไหนล่ะ "

" อืม.. นั่นสิห้องรับแขกก็ไม่ว่างเสียด้วย "

" งั้นข้านอนห้องเจ้านะ " อเล็กซ์ยิ้ม

" เรื่องสิ ให้เจ้าไปนอนห้องข้าไม่ได้หรอก เจ้าน่ะอันตรายสำหรับข้า "

" งั้นข้าสัญญา ข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า แค่นอนกอดเฉยๆ "

" แค่กอดเฉยๆนะ " สการ์มองหน้าอเล็กซ์อย่างไม่ไว้ใจ

" อืม แค่นอนกอดเฉยๆ ไม่ทำอะไรทั้งสิ้น "

" งั้นก็ได้ ถ้าเจ้าทำอะไรล่วงเกินข้าแม้แต่นิดเดียวข้าจะถีบเจ้าออกนอกห้องไปเลย "

" คร้าบ " 'เดี๋ยวก็รู้ว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้ สการ์' อเล็กซ์ปิดร้านแล้วเดินตามสการ์ออกไป

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ณ The city of Vampire ในห้องของสการ์

" แล้วท่านจ้าวล่ะ สการ์ "

" อยู่ในห้องกับเด็กหนุ่มคนนั้น "

" จริงอ่ะ น่าสนใจๆ ไปดูดีกว่า "

" งั้นเจ้าไปคนเดียวนะ ข้าง่วงแล้วจะนอน "

" ถ้าเจ้าไม่ไป ข้าก็ไม่ไป " ว่าแล้วอเล็กซ์ก็เดินเข้ามาทางด้านหลังในขณะที่สการ์กำลังถอดผ้าคลุมอยู่ คว้าร่างบางนั้นไว้ในอ้อมอก ริมฝีปากได้รูปประทับลงบนริมฝีปากบาง ลิ้นอุ่นเข้าไปสัมผัสประสานกับลิ้นบางอย่างอ่อนโยน ต่างฝ่ายต่างลิ้มรสความหอมหวนของกันและกัน ไร้การต่อต้านใดๆ จากร่างบางที่สั่นเล็กน้อยอยู่ในอ้อมกอด จูบที่ดูดดื่มและอ่อนหวาน แต่เนิ่นนานเสียจนสการ์ต้องเป็น ฝ่ายถอนตัวออกมาก่อน มือทั้งของข้างยันไว้กับแผ่นอกหนา ใบหน้าแดงระเรื่อ " พอ..พอเถอะ ข้าจะนอน " สการ์พูดอย่างแผ่วเบา

" อืม นอนก็ได้ " อเล็กซ์จูบเบาๆที่หน้าผากของสการ์ แล้วอุ้มไปนอนที่เตียง เขาจูบริมฝีปากแดงนั่นอีกครั้ง แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ ค่อยๆเคลื่อนตัวมานอนข้างๆสการ์

" ราตรีสวัสดิ์ ที่รักของข้า "

" อืม.. ราตรีสวีสดิ์ " อเล็กซ์ดึงตัวสการ์เข้ามาใกล้จนสการ์นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ในของห้องดาร์ค(และอิลเลี่ยน)

" อิล แผลยังเจ็บอยู่มั๊ย " มือใหญ่แตะเบาๆที่รอยเขี้ยวของตัวเองบนต้นคอขาว

" ไม่เจ็บแล้วล่ะ ถ้าต้องการล่ะก็ ได้นะ ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันไม่ใช่เหรอ ไม่รู้สึกหิวบ้างเหรอ "

" จริงๆแล้วก็รู้สึกนิดหน่อย แต่เวลาข้ากัดมันเจ็บไม่ใช่เหรอ "

" มันก็เจ็บอยู่บ้าง แต่ข้าทนได้ ถ้าท่านต้องการก็กินเถอะ "

" แน่ใจนะ อิล "

" อืม แน่ใจสิ " อิลเลี่ยนยิ้มให้ดาร์คอย่างอ่อนโยน

ดาร์คลุกขึ้นจากโซฟา อุ้มอิลเลี่ยนไปที่เตียง เขาวางอิลเลี่ยนอย่างเบาๆบนเตียงใหญ่สี่เสา มือใหญ่ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออกช้าๆแค่เม็ดที่3 เรือนผมสีบรอนด์ทองที่ยาวถูกรวบเอาไว้ที่ไหล่อีกข้าง คอเสื้อแหวกออกไว้แค่ไหล่ เผยให้เห็นผิวขาวปนชมพูเนียนเรียบ และลำคอละหงที่มีรอยเขี้ยวจากคืนก่อน มือใหญ่ลูบเบาๆที่คอขาวและไหล่ แล้วอุ้มอิลเลี่ยนมานั่งบนตักของตน

" พร้อมนะ อิล "

" อืม " ดาร์คจูบเบาๆที่หน้าผาก ก่อนที่จะก้มหน้าลงซุกไซ้ที่คอขาวนั่น เขียวยาวสีขาวค่อยๆ แทรกผ่านผิวขาวเข้าไปอย่างช้าๆ มือที่เกาะกุมอยู่ที่ลำแขนใหญ่บีบแน่น เพื่อคลายความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น เลือดสีแดงเข้มไหลเป็นทางจากต้นคอลงมาที่แผ่นอก ความเจ็บปวดค่อยๆทุเลาลงเมื่อดาร์คถอนเขี้ยวของเขาออก แล้วไล้เลียเบาๆที่รอยเขี้ยวนั้นเรื่อยลงมาตามทางเลือดที่ไหลลงมาที่แผ่นอก อิลเลี่ยนครางเสียงหวานเบาๆเพราะลิ้นร้อนๆลากผ่านผิวหนังสร้างความเสียวซ่านให้อย่างมากมาย ดาร์คเงยหน้าขึ้นมามองอิลเลี่ยนที่ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อด้วยความกระดากอายที่ชายหนุ่มตรงหน้ามองมาตรงๆ อิลเลี่ยนรู้สึกถึงความรู้สึกหลายหลากที่อยู่ภายในนัยน์ตาสีเลือด เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านั้นมันคืออะไรกัน

" ทำไมเจ้าถึงหน้าแดงเล่า อิล " ดาร์คกล่าวขึ้นในขณะที่ก้มลงไปเลียแผลที่ต้นคอขาวต่อ

" ปะ..เปล่า ข้า..ข้า..ข้า เอ่อ.." อิลเลี่ยนหลุบตาลงมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างอายๆ แต่ชายหนุ่มนั้นกลับยิ้มอย่างสนุกที่ได้แกล้งเขา

" นี่ท่านแกล้งข้ารึเนี่ย " ร่างเล็กในอ้อมกอดทุบเบาๆที่แผ่นอกหนา

" ก็เจ้าน่าแกล้งนี่ จับนิดจับหน่อยก็หน้าแดงแล้ว น่ารัก " ดาร์คพูดพลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

" เอ่อ.. ดาร์ค ข้าเพลีย นอน..นอนเถอะนะ " อิลเลี่ยนไม่รู้ตัวเองว่าเขินที่คำชมหรือรอยยิ้มที่อ่อนโยนนั่นกันแน่

" ก็ได้ ถ้างั้นเอานี่ไป " ดาร์คพูดพร้อมผ้าห่มให้อิลเลี่ยน

" เอามาให้ข้าทำไม " อิลเลี่ยนถามอย่างงงๆ

" เดินไปที่ฉากกั้นถอดเสื้อผ้าออกซะ หรือถ้าเจ้าจะทำตรงนี้ก็ตามใจ แล้วเอาผ้าห่มนั่นคลุมตัวมา "

" หา? ทำไมล่ะ "

" ข้าชอบนอนกอดเจ้าที่ไม่ได้ใส่อะไรเลยเหมือนคืนก่อน ตัวเจ้าอุ่นดี "

" เอ่อ.. ไม่ถอดไม่ได้เหรอ "

" ไม่ได้ ถ้าเจ้าไม่ถอดเดี๋ยวข้าถอดให้เอง " มือใหญ่จับที่เสื้อของอิลเลี่ยน

" หวา ไม่ต้องๆ ข้าถอดเองได้ แต่ท่านห้ามทำอะไรข้า ตกลงรึเปล่า "

" แน่นอน ว่าแต่ อิล เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรเจ้างั้นรึ "

" บ้า " อิลเลี่ยนหยิบหมอนอิงข้างๆตัวขว้างใส่ดาร์ค แล้วเดินเข้าฉากกั้นไป อิลเลี่ยนเดินออกมาช้าๆโดยที่มีผ้าห่มคลุมตัวอยู่

" มานี่มา เด็กดี " ดาร์คตบเบาๆที่เตียง

" ท่านไม่ทำอะไรข้าแน่นะ " อิลเลี่ยนมองอย่างไม่ค่อยไว้วางใจ " ข้าก็แค่จะนอนกอดเจ้าเท่านั้นเอง อิล " ดาร์คยิ้มเล็กน้อยด้วยว่าเห็นอิลเลี่ยนสั่นเป็นลูกนก ดาร์คเดินเข้ามาอิลเลี่ยนอย่างช้าๆ อุ้มเขาขึ้นเดินไปที่เตียงแล้ววางเขาลงเบาๆ ส่วนตัวเองก็เขยิบเข้าไปใกล้ๆแล้วกอดอิลเลี่ยนไว้แนบอก อิลเลี่ยนรู้สึกอุ่นจนร้อนเพราะอุณหภูมิในร่างกายของคนที่กอดเขาไว้ ใบหน้าของเขาแนบอยู่กับแผ่นอกหนาทำให้รู้สึกถึงความแข็งแกร่ง ลำแขนใหญ่ที่โอบกอดร่างของเขาไว้ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย เขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่อย่างใด แต่กลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]