Chapter 4

ในห้องโถง เหล่าผู้ที่มาประชุมกันมีทั้งหญิงและชายทั้งแก่และเด็กนั้น ต่างพูดคุยกันเสียงแซ่ด เพราะดาร์คเรียกให้มาโดยไม่มีสาเหตุ แต่เมื่อดาร์คเข้ามาในห้อง เสียงต่างๆกลับสงบลง จากห้องที่มีเสียงดัง ขณะนี้ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของคน3คนเท่านั้น ดาร์ อิลเลี่ยนและสการ์เดินเข้ามาพร้อมกัน ดาร์คนั่งลงที่บัลลังสีทอง ด้านขวา คือสการ์ ด้ายซ้าย คือ อิลเลี่ยน " ดาร์ค ข้าว่าข้าไปอยู่ในห้องไม่ดีกว่าเหรอ "

" ไม่ต้องหรอกอยู่กับข้านี่ล่ะ ไม่ต้องกลัวหรอกนะ "

" แต่ว่า.. " อิลเลี่ยนรู้สึกแปลกๆเมื่อถูกมองด้วยสายตาของVampireเหล่านี้

" เถอะน่า เจ้าอยู่ที่นี่น่ะดีแล้ว "

" เริ่มการประชุมได้ " สการ์กล่าวเสียงดัง

" ท่านจ้าว ที่ท่านเรียกพวกข้าทั้งหลายมามีอะไรหรือ " ผู้ที่มาประชุมคนหนึ่งได้กล่าวขึ้น

" พวกเจ้าจำเด็กหนุ่มที่นั่งข้างๆข้าได้หรือไม่ "

" เค้าคือเด็กมนุษย์คนเมื่อวานใช่มั๊ยคะ ท่านจ้าว " หญิงสาวคนหนึ่งถามขึ้น

" ใช่แล้ว เจสสิก้า "

" แล้วเหตุใดเค้าถึงยังมีชีวิตอยู่เล่า " ชายหนุ่มคนหนึ่งถามต่อ

" นี่แหละคือสาเหตุที่ข้าเรียกพวกท่านมา ข้าจะให้เด็กมนุษย์คนนี้อยู่ที่นี่ "

" ทั้งที่ยังเป็นมนุษย์งั้นรึ "

" ใช่ ทั้งที่ยังเป็นมนุษย์... แล้วถ้าใครตนใดที่ริอาจมาทำให้เด็กหนุ่มผู้นี้กลายเป็นอย่างที่พวกเราเป็นล่ะก็ ข้าจะฆ่ามันด้วยวิธีที่ร้ายแรงที่สุด " เสียงอันทรงพลังกล่าวอย่างเด็ดขาด

" แล้วท่านจะให้เจ้าเด็กนั่นอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร " อิลเลี่ยนถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินคำถามนี้ แต่ภายในใจของเขากลับมีความหวัง ซึ่งเขาก็รู้สึกแปลกใจกับความรู้สึกนี้

" อัคเนส กรุณาเลือกใช้คำพูดหน่อย แต่นี่ก็เป็นคำถามที่ดี เค้าอยู่ในฐานะ 'ของ'ของข้า "

คำพูดของดาร์ค ทำให้อิลเลี่ยนอึ้งไปชั่วขณะ 'ของงั้นรึ' อิลเลี่ยนคิด 'จริงๆแล้วตอนที่เรามาเราก็เป็นแค่อาหารนี่นะ ตอนนี้กลายมาเป็นสิ่งของงั้นรึ ถ้าเราเป็นแค่สิ่งของแล้วทำไมต้องทำอย่างนั้นกับเราด้วย แล้วทำไมเราจะต้องรู้สึกเจ็บปวดในอกขนาดนี้ด้วยนะ ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมเราจะต้องรู้สึกเสียใจด้วย ทำไม…'

" ข้าไม่ยอมนะ ท่านดาร์ค " สาวสวยคนหนึ่งลุกขึ้น แผดเสียงแหลมของเธออย่างน้อยใจปลุกอิลเลี่ยนให้ตื่นจากภวังค์ เธอมองอิลเลี่ยนอย่างโกรธแค้น

" เซลิน่า ข้าบอกอนุญาตให้เจ้าเรียกชื่อข้าได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ "

" ขออภัยค่ะ ท่านจ้าว ก็ทั้งๆที่ข้าปรนนิบัติท่านมาหลายร้อยปี ท่านไม่เคยจะยอมให้ข้าอยู่ที่นี่แต่กับเจ้าเด็กบ้านั่นที่เพิ่งมาเมื่อวาน ท่านกลับให้มันอยู่ที่นี่แถมยังให้มันเรียกนามของท่านเฉยๆอีก ทำไมมันทำได้แล้วข้าทำไม่ได้ล่ะคะ "

" เซลิน่า ถึงเจ้าจะปรนนิบัติข้ามาหลายปี เจ้าเคยมองตาข้าตรงๆบ้างมั๊ย เจ้าเคยไม่กลัวข้าบ้างมั๊ย หรือเจ้ากล้าพอที่จะให้ข้าฆ่าเจ้าซะตอนนี้โดยไม่เสียใจภายหลังที่ตัดสินใจอย่างนั้นมั๊ย "

ว่าเสร็จแล้วดาร์คก็มองตาเซลิน่าตรงๆ แต่เซลิน่าก็หลบทันที

" ไม่..ใช่มั๊ยล่ะ แต่เด็กคนนี้กล้าพอที่จะสบตาข้าตั้งแต่ครั้งแรกที่เค้าเห็นข้า เค้าไม่เคยกลัวข้าและแม้ข้าบอกเค้าว่าข้าจะฆ่าเค้าเค้าก็ไม่กลัว เจ้าเห็นถึงความแตกต่างรึยัง เซลิน่า และเจ้ารู้รึยังว่า ทำไมข้าถึงให้เค้าอยู่กับข้าที่นี่ " เซลิน่าไม่สามารถต่อกรอะไรกับดาร์คได้ ตัวเจ้าหล่อนสั่นเทิ้มไปด้วยความโกรธแค้นที่มีต่ออิลเลี่ยน ทั้งโกรธ เกลียด คลั่ง แค้น ที่อิลเลี่ยนมาแย่งดาร์คจากหล่อนไป

" อีกอย่างนะ เซลิน่า ถ้าจะยังใช้สรรพนามเรียก'อิลเลี่ยนของข้า'ว่า เจ้าเด็กบ้านั่น หรือใช้คำหยาบคายอีกล่ะก็ เจ้าคงจะต้องถูกลงโทษบ้างล่ะนะ " เซลิน่ารู้สึกเสียหน้ามาก เธอเดินออกไปจากห้องโถงโดยเร็ว

' 'อิลเลี่ยนของข้า' ทำไมนะ.. ทำไมเราถึงรู้สึกดีใจมากขนาดนี้ ราวกับว่าหัวใจมันพองโตขึ้น ความเจ็บปวดมากมายเมื่อครู่นี้ก็อันตรธานหายไปโดยสิ้นเชิง ทำไมคำพูดแต่ละคำที่ออกมาจากปากของชายคนนี้ถึงมีอิทธิพลต่อจิตใจของเรามากขนาดนี้ เราไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ'

" ..อิลเลี่ยน อิลเลี่ยน "

" อะ.. หา อะไรเหรอ "

" เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า " ดาร์คมองอิลเลี่ยนอย่างเป็นห่วง

" อ๋อ เปล่าหรอก ข้าสบายดี " อิลเลี่ยนยิ้มเล็กน้อย 'ไม่เป็นไรหรอก สักวันก็คงรู้เองว่าทำไม'

" เอาล่ะมีใครจะถามอะไรอีกมั๊ย "

" ทำไมท่านไม่ทำให้เค้าเป็นอย่างพวกเราล่ะ "

" สาเหตุที่แท้จริงข้าไม่บอก แต่สาเหตุรองๆลงมาก็คือ เลือดของอิลเลี่ยนน่ะมีรสชาติดีมากจนข้าไม่อยากกินเลือดใครอีกเลย แต่มันก็ดีสำหรับพวกเจ้าไม่ใช่เหรอ ที่ไม่ต้องไปหาอาหารมาประเคนให้ข้าในแต่ละวันน่ะ "

" แต่ท่านจ้าว ท่านลืมไปแล้วรึว่า ที่นี่มีกฎห้ามให้มนุษย์อยู่ แล้วตั้งแต่มีกฏนี้มา ไม่มีใครเคยฝ่าฝืนกฏนี้ " อัคเนสหัวหน้ากลุ่มผู้อาวุโส เขามีอายุประมาณ900ปี เป็นVampireที่แก่ที่สุดรองจากดาร์คและสการ์ แต่กลับทำตัวเหมือนแก่กว่าดาร์คสักห้าหกร้อยปี

" อัคเนส ข้าเป็นผู้ตั้งกฏนี้ขึ้นมาเอง ทำไมข้าจะจำไม่ได้ แล้วเจ้าจำได้มั๊ยมีกฏอีกข้อนึงว่า จ้าวแห่งVampireอยู่เหนือกฏทุกกฏ "

" ข้าจำได้ครับ ท่านจ้าว แต่มันจะทำให้พวกรุ่นใหม่เอาเยี่ยงอย่างนะครับ "

" อัคเนส ข้าเป็นคนเดียวที่อยู่เหนือกฏ นอกนั้นถ้ามีใครตนไหนกล้าแหกกฏล่ะก็ ท่านก็น่าจะรู้นี่ว่าควรทำยังไง "

" แต่ว่า ท่านครับ.. "

" พอแล้ว อัคเนส ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาประชุม เพื่อให้รับรู้ไว้ ไม่ใช่เพื่อขออนุญาตพวกเจ้า เข้าใจใช่มั๊ย เอาล่ะ ปิดการประชุมได้ " ประตูห้องโถงถูกเปิดออก แล้วทุกคนก็ทยอยกันออกไป

" เฮ้อ เหนื่อนใจจริงๆกับอัคเนส ที่เค้าห่วงข้า ข้าก็เข้าใจหรอกนะ แต่เค้าชักเริ่มทำตัวเหมือนพ่อข้าขึ้นทุกที " ดาร์คถอนหายใจและพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

" ปล่อยเขาไปสักคนนึงเถอะครับ ท่านดาร์ค " สการ์ออกความเห็นด้วยความเข้าใจ

" อืม เออใช่ สการ์ พรุ่งนี้ไปตามอเล็กซานเดอร์มานะ มาตัดชุดให้อิลเลี่ยน เจ้าสนิทกับเค้าไม่ใช่รึ "

" ข้าไม่ได้สนิทกับคนพรรนั้นสักหน่อย "

" ถึงเจ้าไม่สนิทกับเค้า เจ้าก็ต้องไปตามเค้ามาให้ข้า พรุ่งนี้เข้าใจมั๊ย สการ์ " ดาร์คทำเสียงดุ แต่กลับยิ้ม ผิดกับสการ์ที่หน้ามุ่ยเมื่อนึกถึงคนที่ชื่อ อเล็กซานเดอร์

" ครับ ท่านดาร์ค "

" เอาล่ะ อิลเลี่ยน กลับเข้าห้องกันดีกว่า สการ์พรุ่งนี้นะ อย่าลืม "

" ครับ ท่านดาร์ค "

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]