Chapter 3

ท่ามกลางห้องที่ตกแต่งอย่างสวยหรู ร่าง2ร่างนอนกอดกันอยู่บนเตียงใหญ่ สักครู่อิลเลี่ยนรู้สึกตัว พอลืมตาขึ้นก็ตกใจ ใบหน้าคมเข้มของอีกฝ่ายห่างกับใบหน้าของตนไม่ถึงคืบ อิลเลี่ยนมองหน้าดาร์คที่กำลังหลับอยู่ตรงหน้า คิ้วเข้มได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน ขนตายาว ริมฝีปากที่แดงเพราะได้รับเลือดของตนไปเมื่อคืน ยามหลับเช่นนี้ไม่ต่างอะไรเลยกับมนุษย์ อิลเลี่ยนชันกายลุกขึ้นกึ่งนั่ง นิ้วเรียวยาวแตะเบาๆที่ต้นคอ ความเจ็บปวดยังไม่จางหาย ผิวขาวเนียนที่ถูกกัดเป็นรอยเขี้ยวแดงช้ำ

" ช้ำเลยนะ เจ็บมั๊ย " เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใย

" ดาร์ค ท่านตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย "

" ก็ตอนที่เจ้าขยับตัวน่ะแหละ เจ็บมั๊ย "

" ก็นิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรหรอก " อิลเลี่ยนยิ้มเล็กน้อย " ต้องการเหรอ "

" อืม ก็นิดหน่อย แต่ถ้าเจ้าเจ็บก็ไม่เป็นไร "

" เอาไว้ตอนเย็นๆละกัน " ดาร์คชันตัวขึ้นนั่ง จูบเบาๆที่รอยเขี้ยวแดงช้ำ

" ถ้าเจ็บก็ไม่ต้องฝืนนะ " ใบหน้าที่แสดงความห่วงใยของดาร์คสั่นคลอนจิตใจของอิลเลี่ยนอย่างมาก

" อืม " อิลเลี่ยนก้มหน้าลงปกปิดใบหน้าที่แดงซ่าน ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมต้องหวั่นไหวกับร่างใหญ่ตรงหน้าด้วย

" ว่าแต่ อิล เจ้ารู้ตัวรึเปล่าว่าตัวกำลังเปลือยอยู่น่ะ " ดาร์คจ้องมองผิวขาวเนียนที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมที่แทบจะไม่ได้ปกปิดอะไรเลย

" อ๊ะ ท่าน หันไปเลยนะ หันไปเดี๋ยวนี้ " ร่างบางหน้าแดงขึ้นทันควัน ปาหมอนใส่ร่างใหญ่ที่กำลังยิ้ม รีบคว้าผ้าห่มมาบังกายให้มิดชิด

" จะอายไปทำไมเล่า เมื่อคืนข้าก็เห็นเจ้าหมดแล้วทั้งตัว " ดาร์คหัวเราะเบาๆ

" หนอยแน่ะ คนบ้า หันไปนะ " เมื่ออิเลี่ยนได้ยินเสียงหัวเราะก็หงุดหงิดขึ้นทันที

" อะไรกัน ข้าไม่ใช่คนสักหน่อย " ยิ่งเห็นท่าทีของอิลเลี่ยนก็ยิ่งอยากแกล้งมากขึ้นไปอีก

" เสื้อผ้าของข้าอยู่ไหน " อิลเลี่ยนหันมองรอบห้องเพื่อหาเสื้อผ้าของตน

" อยู่ที่ข้า " เผลอแป๊ปเดียว ดาร์คก็ไปนั่งอยู่บนโซฟาข้างเตียงซะแล้ว แถมในมือยังมีเสื้อผ้าของอิลเลี่ยนอยู่ด้วย " เอามาเดี๋ยวนี้นะ " อิลเลี่ยนยิ่งทวีความหงุดหงิดมาขึ้นไปอีก

" อยากได้ก็มาเอาสิ " ดาร์ทำเสียงยียวนกวนโมโหเป็นการท้าทายอีกฝ่าย

" ก็ได้ อย่าหนีไปไหนละกัน " อิลเลี่ยนลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล ในขณะที่กำลังเดินไปนั้น เนื่องจากว่าผ้าห่มมันยาวลากพื้นจึงทำให้อิลเลี่ยนเกือบสะดุดล้มหลายที อากัปกิริยาเหมือนลูกแมวที่สุดยิ่งทำให้ดาร์ครู้สึกเอ็นดูอิลเลี่ยนมากยิ่งขึ้น " เอามา ดาร์ค " หน้าสวยมุ่ยเต็มที่แต่ก็ยิ่งดูน่ารัก

" ก็มาเอาไปสิ " พอจะเดินไปหยิบ ดาร์คก็ใช้เท้าเหยียบปลายผ้า ทำให้อิลเลี่ยนล้มลงบนตัวของดาร์คพอดี ริมฝีปากได้รูปประทับลงบนริมฝีปากบางทันที ลิ้นอุ่นสอดประสานเข้าหาลิ้นบาง อบอุ่น แต่เร่าร้อน อิลเลี่ยนพยายามขัดขืน แต่เขาในตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใดๆ ได้แต่ตอนสนองต่อความเร่าร้อนนั้น แขนที่เรียวยาวเกาะไหล่ดาร์คไว้แน่น ดาร์คถอนริมฝีปากออกช้าๆ อิลเลี่ยนหายใจหอบ เลือดที่สูบฉีดทำให้หน้าหวานและริมฝีปากแดงก่ำ ยิ่งทำให้เพิ่มน่ารักขึ้นเป็นทวีคูณ นัยน์ตาสีเลือดจับจ้องร่างบางที่อยู่ตรงหน้ารู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่แปลกออกไป เขาไม่เคยพึงพอใจมนุษย์คนใดเท่ากับเด็กหนุ่มผู้นี้ที่มีทั้งความน่ารัก อารมณ์และเสน่ห์เย้ายวนเช่นนี้ เขาอุ้มร่างบางขึ้นมานั่งบนตักพร้อมกับจูบเบาๆที่หน้าผาก

" ทะ..ทำไมท่านถึงทำอย่างนั้นกับข้าล่ะ " ใบหน้าหวานแดงด้วยความกระดากอาย

" ทำไม เจ้ารังเกียจรึ "

" เอ่อ..ข้า ไม่รู้สิ " ถึงจะพูดไปอย่างนั้น แต่ลึกๆแล้วอิลเลี่ยนไม่ได้รู้สึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย

" แล้วทำไมเมื่อวานเจ้าไม่ขัดขืนข้าล่ะ "

" เมื่อวานท่านจูบข้าเหรอ "

" เจ้าจำไม่ได้เหรอ "

" คงงั้น เพราะหลังจากที่ท่านดื่มเลือดข้าไปสักพัก สติข้าก็เริ่มเลือนลาง "

" งั้นเหรอ "

" ดาร์ค ขอเสื้อผ้าของข้าคืนเถอะนะ " อิลเลี่ยนอ้อนวอน

" ก็ได้ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน " ดาร์คมองที่ใบหน้าหวานแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย

" อะไรอีกล่ะ " อิลเลี่ยนชักเริ่มเหนื่อยใจ

" ถ้าเจ้าจูบข้าอย่างที่ข้าจูบเจ้าเมื่อกี้ ข้าจะคืนให้ "

" หา? เอ่อ เอาอย่าอื่นแทนได้มั๊ย "

" ข้าให้เจ้าเลือกระหว่าง ให้ข้าใส่เสื้อผ้าให้เจ้า หรือ จะเจ้าจะจูบข้า เอาอะไร? "

" หือม์ แต่ละอย่าง ข้าเสียเปรียบท่านทั้งนั้นเลยนี่ " อิลเลี่ยนเริ่มโวยวายกับข้อต่อรอง

" ก็ได้ งั้นเจ้าก็เอาผ้าห่มคลุมตัวทั้งวันแล้วกัน " ดาร์คทำท่าจะโยนเสื้อผ้าของอิลเลี่ยนเข้าไปในเตาผิง

" อย่า.. ดาร์ค " อิลเลี่ยนรีบห้ามเพราะเสื้อผ้าชุดนั้นเป็นชุดเดียวของเค้า

" งั้นเจ้าก็เลือกมาสักอย่างสิ "

" ท่านเอาแต่ใจนี่นา " เสียงหวานแสนงอนเล็ดลอดออกมาเบาๆ แต่ถึงกระนั้นดาร์คก็ยังได้ยิน

" ข้าก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เอ้า! เร็วสิ ไม่งั้นข้าจะโยนมันทิ้งแล้วนะ "

" เดี๋ยวสิ! ก็..ก็ได้ ข้ายอมจูบท่านก็ได้ "

" ใช้ลิ้นด้วยนะ "

" หา? แต่..แต่ข้าทำอย่างนั้นไม่เป็นนี่ "

" ก็ไม่เห็นอยากอะไรเลย เจ้าก็แค่เอาลิ้นของเจ้าสอดเข้ามาในปากของข้าก็เท่านั้นเอง "

" ก็..ก็ได้ " อิลเลี่ยนต้องจำยอม ไม่งั้นเค้าได้อยู่ตัวเปล่าทั้งวันแน่

ใบหน้าหวานเริ่มเลื่อนเข้ามาใกล้ใบหน้าอันหล่อเหลาที่ยิ้มกริ่มอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากบางสัมผัสที่ริมฝีปากได้รูปนั้น ลิ้นบางค่อยๆสอดเข้าไปหาลิ้นอุ่นที่อยู่ข้างในแล้วสัมผัสอย่างแผ่วเบา แต่ลิ้นอุ่นกลับตอบสนองอย่างดูดดื่มเร่าร้อน จนทำให้ร่างบางถึงกับอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งนั้น ดาร์คถอนริมฝีปากออกแล้วมาจดจ่ออยู่กับซอกคอขาว ร่างกายที่กำยำโน้มตัวลงทามทับร่างบางเอาไว้ มือใหญ่เริ่มลูบไล้ตามขาอ่อนเรียบเนียน อิลเลี่ยนไร้เรี่ยวใดๆจะต่อต้าน สัมผัสที่ปลายนิ้วและปลายลิ้นทำให้สติเริ่มกระเจิดกระเจิง เสียงที่จะร้องห้ามกลับกลายเป็นเสียงครวญครางเบาๆ

" อะ.. ดาร์ค.. อย่า..ไม่เอา หยุดเถอะ.. อ๊ะ!!.. " แต่ดาร์คไม่มีท่าทีว่าจะหยุดแม้แต่น้อย

" ทำไมล่ะ เจ้ารังเกียจข้ารึ อิล " ดาร์คกระซิบเบาๆข้างหู พร้อมกับไล้เลียเบาๆ

" อ๊ะ.. เปล่า แต่ว่า.. "

" ท่านดาร์ค ครับ " ราวกับสวรรค์โปรด สการ์เข้ามาในห้อง ช่วยอิลเลี่ยนได้อย่างหวุดหวิดแต่ดาร์คก็ยังไม่ปล่อยตัวอิลเลี่ยนให้เป็นอิสระ กลับกอดเอาไว้อย่างนั้น พอสการ์ที่เข้ามาในห้องเห็นภาพตรงหน้าที่ราวกับภาพประกอบนิยายอีโรติกก็รีบหันหลังกลับทันที

" เอ่อ ท่าน ..ท่านครับ " เนื่องจากภาพที่เห็นทำให้สการ์ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

" มีอะไรรึ.. สการ์ " เสียงของดาร์คบ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ

" เอ่อ.. คือ " รู้สึกว่าสการ์จะลืมจุดประสงค์ที่ตัวเองเข้ามาไปซะสนิท

" เอ่อ ข้าคิดว่า เด็กหนุ่มคนนั้นคงหิวแล้วน่ะครับ "

" อืม จริงสินะ " เมื่ออิลเลี่ยนเห็นทางที่สวรรค์เปิดมาให้ก็รีบเออออตามทันที

" ใช่ ดาร์ค ข้าหิวแล้ว หิวมากเลยด้วย " ใช่ว่าดาร์คจะไม่รู้ทัน เพราะสภาพตอนนี้ก็ล่อแหลมคงคิดจะหนีสินะ ดาร์คก้มลงกระซิบข้างหูอิลเลี่ยน

" รีบเอาตัวรอดเชียวนะ อิล " อิลเลี่ยนหัวเราะแห้งๆ

" เปล่าสักหน่อย "

พอสการ์รู้สึกตัวว่าตนเองกำลังท่ามกลางฉากวาบหวามก็รีบจ้ำออกนอกห้องไป

" เดี๋ยว สการ์ " เสียงอันทรงพลัง ทำให้สการ์หยุดนิ่งอยู่กับที่ ได้แต่ภาวนาในใจว่าดาร์คจะไม่ลงโทษเขาที่เข้ามาผิดจังหวะ เอ้ย ผิดเวลา

" เจ้าไปบอกให้กลุ่มผู้อาวุโสทั้งหลายมาประชุมที่ห้องโถง เย็นนี้ด้วย " ด้วยความเคยชิน สการ์จึงหันไปหาดาร์ค เพื่อน้อมรับคำสั่ง

" มีเรื่องอะไรรึครับ หวา!! ขอโทษครับ " แต่ภาพเดิมก็ทำให้ต้องรีบหันกลับอีกที

" เอาเถอะน่า ไปได้แล้ว " น้ำเสียงของดาร์คส่อถึงความรำคาญอย่างห็นได้ชัด พอสการ์เดินออกไป ดาร์คก็หันไปหาอิลเลี่ยนที่กำลังเครียดกับสภาพในตอนนี้

" ดาร์ค ข้าก็จูบท่านไปแล้ว ขอเสื้อผ้าข้าคืนเถอะนะ " อิลเลี่ยนทำเสียงอ้อนวอนเต็มที่

" ก็ได้ " ดาร์คจูบเบาๆที่หน้าผากของอิลเลี่ยนแล้วก็ปล่อยให้ไปแต่งตัวในฉากกั้น

" เดี๋ยวข้าจะให้คนมาตัดชุดให้เจ้าใหม่ เพราะเจ้าคงจะต้องอยู่กับข้าไปอีกนานเชียวล่ะ "

" อืม " อิลเลี่ยนรู้สึกดีใจนิดหน่อยที่จะได้อยู่กับดาร์ค แต่พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่ก็คิดว่า 'เราจะรอดไปได้สักกี่น้ำล่ะเนี่ย' คิดแล้วก็เหนื่อยใจ พอแต่งตัวเสร็จก็เดินตามดาร์คออกจากห้องไป

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]