Chapter 2

ร่างสูงสง่าเดินออกมาช้าๆแล้วนั่งบนบัลลังก์ ในห้องประชุมเงียบกริบไร้ซึ่งเสียงใดๆ นัยน์ตาสีเลือดกวาดไปรอบๆห้องประชุม แสดงถึงพลังอำนาจ ใบหน้าที่หยุดวัยเอาไว้ตลอกกาลเพียงวัยแห่งชายฉกรรจ์เย็นชาและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่น่ากลัวอย่างประหลาด ทุกๆที่ที่เขากวาดสายตาไป ไม่มีใครกล้าพอที่จะสบสายตาของเขาได้ ในขณะนั้น อิลเลี่ยนที่ได้เห็นจ้าวแห่งVampireเค้าเพียงคิดว่า 'นี่หรือนัยน์ตาสีเลือด ช่างสวย และดูมีพลังอำนาจอะไรเช่นนี้' กลับกลายเป็นว่า อิลเลี่ยนมองร่างสูงที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ไม่วางตา และ เค้าก็เห็นอิลเลี่ยนด้วยเช่นกัน นัยน์ตาสีเลือดจับจ้องอยู่กับนัยตาสีน้ำตาลนั้นราวกับจะมองทะลุเข้าไปสู่จิตใจ แม้กระนั้นอิลเลี่ยนก็ไม่หลบสายตา ปล่อยให้นัยน์ตาสีเลือดจับจ้องเขาอยู่เช่นนั้น ไม่เพียงแค่นั้น อิลเลี่ยนยังรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่แปลกประหลาดที่ทำให้ใจของเขาถึงกับเต้นระทึก ทั้งสองจับจ้องกันและกันอยู่นาน จนกระทั้งวินซ์สังเกตเห็น

" เฮ้ย เจ้าหนู จะบ้ารึไงจ้องท่านจ้าวอยู่ได้ " ด้วยเสียงของวินซ์ ทำให้อิลเลี่ยนถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ สายตาที่จับจ้องอยู่ที่นัยน์ตาสีเลือดก็หันไปหาวินซ์แทน

" สการ์ "

" ครับ ท่านดาร์ค "

" เรียกวินซ์กับดีลมานี่สิ "

" ครับ วินซ์ ดีล มานี่ซิ "

" เอ่อ ครับ ท่านสการ์ " ( สการ์มีตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาท่านจ้าว )

" เจ้าหนูมานี่เร็ว "

" อะไรจะลากข้าไปไหน "

ทั้งวินซ์ ดีล และอิลเลี่ยนที่ถูกลาก ออกมาขุกเค่าอยู่หน้าบัลลังก์ ภายใต้การจ้องมองของดาร์ค

" วินซ์ " เสียงทุ้มแต่มีอำนาจ ทำให้วินซ์ถึงกับสะดุ้ง

" ขอรับ ท่านจ้าว "

" เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆเจ้า เป็นมนุษย์ใช่มั๊ย " อิลเลี่ยนได้ยินคำถามนั้นก็แปลกใจ 'ทำไมถึงถาม ถามแบบนั้นล่ะ ทุกคนก็เป็นมนุษย์ไม่ใช่รึไง'

" ใช่ขอรับ ท่านจ้าว "

" เจ้าชื่ออะไร " เสียงทุ้มนุ่มของร่างสูงที่อยู่เบื้องหน้าทำให้อิลเลี่ยนคลายความกังวลลง

" อิลเลี่ยน แม็คเกร "

" อิลเลี่ยน เข้ามาใกล้ๆข้าสิ "

อิลเลี่ยนเดินเข้าไปใกล้อย่างว่าง่าย

" ท่านชื่ออะไร " เสียงในห้องประชุมดังแซ่ดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น

ดาร์คยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากอย่างพึงพอใจ ในความใสซื่อของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาสีเลือดจ้องนัยตาสีน้ำตาลคู่นั้นอีกครั้ง มือใหญ่ลูบเบาๆ ที่แก้มนวล

" เรียกข้าว่า 'ดาร์ค' ละกัน " สิ่งที่ดาร์คตอบออกมาทำให้เกิดเสียงแซ่ดขึ้นในห้องประชุมอีกครั้ง แม้แต่สการ์ก็ยังตกใจเพราะตั้งแต่เค้าทำหน้าที่ที่ปรึกษามายังไม่เคยมีใครที่ท่านดาร์คให้เรียกนามจริงเลยยกเว้นตนเองซึ่งติดตามท่านผู้นี้มานานมาก

" ดาร์ค " เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้น ราวกับเป็นการเพิ่มเสียงในห้องประชุมให้ดังขึ้น

" เงียบ " ดาร์คกล่าวขึ้นอย่างรำคาญในเสียงเหล่านั้น พอเสียงเงียบลง เขาก็เบนความสนใจมายังหนุ่มน้อยตรงหน้า " อิลเลี่ยน ตามข้ามา " ดาร์คลุกขึ้นจูงมืออิลเลี่ยนทำท่าว่าจะเดินออกไป

" เดี๋ยวจะพาข้าไปไหน "

" เอาเถอะน่า "

" เออ ใช่ วินซ์ ดีล ถ้าข้าเดาไม่ผิดเด็กคนนี้เจ้านำมาให้ข้าใช่มั๊ย "

" ชะ..ใช่ ขอรับ ท่านจ้าว " ทั้งสองตอบพร้อมกัน

" ขอบใจพวกเจ้ามาก สการ์ให้ของรางวัล2คนนั้นด้วย มาสิ อิลเลี่ยน "

แล้วอิลเลี่ยนกับดาร์คก็ออกจากงานฉลองไป

ดาร์คเดินนำอิลเลี่ยนมายังห้องๆหนึ่ง ภายในตกแต่งอย่างหรูหรา ประดับด้วยเพชรนิลจินดามากมาย ทำให้อิลเลี่ยนถึงกับตะลึงในความสวยงามและความกว้างของห้อง

" ที่นี่ที่ไหนกัน "

" ห้องข้าเอง อิลเลี่ยน "

อิลเลี่ยนนั่งลงบนขอบเตียงขนาดใหญ่ที่อยู่กลางห้อง หลังจากที่มองดูรอบๆห้องแล้วก็คิดว่า 'คนๆนี้จะต้องเป็นคนที่รวยมากแน่ๆ'

" อิลเลี่ยน ตอนที่อยู่ในห้องประชุมเหตุใดเจ้าจึงจ้องข้าเช่นนั้น "

" หา.. เอ่อ ข้าก็ไม่รู้ ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองโดนมนต์สะกดจากนัยน์ตาของท่าน "

" เจ้าไม่กลัวนัยน์ตาของข้ารึ "

" ทำไมต้องกลัวด้วยล่ะ ในเมื่อมันสวยออกขนาดนี้ " อิลเลี่ยนพูดด้วยความหลงใหลในสิ่งนั้น

" เจ้านี่แปลกคนจริงๆ รู้มั๊ยว่า ไม่มีใครเคยพูดกับข้าเช่นนี้มาก่อนเลย "

" ดาร์ค ท่านเป็นใครกันแน่ ในขณะที่ข้าจ้องตากับท่าน ข้ารู้สึกถึงบางอย่างที่ลึกลับซับซ้อน รู้สึกถึงพลังอำนาจที่เกาะกุมจิตใจอีกฝ่ายหนึ่งให้รู้สึกเกรงกลัว รู้สึกถึงความโดดเดี่ยว และความรู้สึกต่างๆที่โถมเข้ามา " อิลเลี่ยนจับจ้องไปยังร่างสูงที่เดินออกมาจากฉากกั้น

" เจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไรล่ะ อิล ในนัยน์ตาของเจ้าข้าเห็นคำถามมากมายที่มีต่อตัวของข้า "

ดาร์คเดินเข้ามาใกล้ มือใหญ่ลูบเบาๆบนแก้มนวลเนียนที่เปลี่ยนสีจากขาวนวลเป็นชมพูระเรื่อ

" เอ่อ ข้า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ตัวท่านย่อมรู้ตัวท่านเองดีกว่าข้า ฉะนั้นท่านบอกข้าเองจะดีกว่า "

" อืม นั่นสินะ แต่ต้องมีค่าตอบแทน ตกลงมั๊ย " ดาร์คทรุดตัวลงนั่งข้างๆอิลเลี่ยน

" ก็ตามใจท่าน แต่ห้ามเอาอะไรแปลกๆล่ะ "

" ตกลง ว่าแต่เจ้าอยากรู้อะไรล่ะ "

" ท่านเป็นใคร ดาร์ค "

" ข้าน่ะรึ ข้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นจากความมืด ใช้ชีวิตอยู่ในความมืด สี่งที่มนุษย์ขนานนามข้าว่า 'Vampire' นี่แหละตัวข้า ตกใจมั๊ย "

" นิดหน่อย "

" กลัวรึเปล่า "

" อืม.. คิดว่าไม่นะ ก็ดูท่าทางท่านไม่ได้น่ากลัวอะไร ก็แค่มีนัยตาสีเลือด มีเขี้ยวยาว และดื่มเลือดแทนอาหาร ก็เท่านั้นเอง " พอดาร์คได้ฟังก็แทบกลั้นหัวเราะออกมาไม่ได้

" หึๆ แปลกจริงๆด้วยนะ เจ้านี่ " ร่างบางตีหน้าบึ้งขึ้นมาทันที

" ข้าแปลกตรงไหนไม่ทราบ "

" ก็ถ้าเป็นคนปกติ เค้าต้องกลัว ร้องไห้ขอชีวิตหรือไม่ก็ช็อคตายไปแล้ว "

" เหรอ ก็ไม่รู้สิ ก็ข้าไม่รู้สึกอะไรนี่ "

ดาร์คพอได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม ขยับเข้ามาใกล้อิลเลี่ยนมากขึ้น

" อิลเลี่ยน เจ้ารู้รึเปล่าว่า2คนนั้นพาเจ้ามาที่นี่ทำไม "

" ไม่รู้ "ดาร์คมองหน้าสวย นัยน์ตาสีเลือดส่อแววประหลาด เล็บยาวกรีดเบาๆที่ลำคอขาว

" พวกมันพาเจ้ามา เพื่อให้ข้ากินเจ้าน่ะสิ " อิลเลี่ยนตกใจเล็กน้อย เงียบไปสักครู่

" ...แล้วท่านจะกินข้าเหรอ " หน้าสวยที่เมื่อครู่ตื่นเล็กน้อยเริ่มสงบลง

" แล้วถ้าบอกเจ้าว่า 'ใช่' ล่ะ เจ้าจะทำยังไง "

" ข้าก็ไม่ทำยังไง ถ้าท่านจะกินข้าก็ตามใจท่าน เพราะถ้าข้าหนีก็เหนื่อยเปล่าที่นี่เป็นที่ของท่านถ้าข้ากลัว ร้องไห้ขอชีวิต ท่านก็จะผิดหวังในตัวข้า ใช่มั๊ยล่ะ ดาร์ค "

" เจ้านี่ฉลาดใช่ย่อยนะ อิล ในเมื่อเจ้าไม่กลัวข้าก็ดี งั้นข้าไม่เกรงใจนะ "

" เดี๋ยว.. เดี๋ยวสิ ดาร์ค นี่ท่านกะจะไม่ให้ข้าเตรียมใจเลยรึไง "

" กลัวล่ะสิที่จะต้องตาย มนุษย์ก็เป็นอย่างนี้ทุกคนแหละ "

" เปล่าสักหน่อย คนเราจะกลัวตายก็ต่อเมื่อมีห่วง ข้าเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีห่วงอะไรอยู่แล้ว " ใบหน้าสวยสลดลงเล็กน้อย แล้วก็กลับสงบลง แต่ก็ไม่พ้นที่นัยตาสีเลือดจะมองเห็น

" เจ้าเจ็บปวดงั้นรึ อิล "

" จนป่านนี้แล้ว ข้าไม่รู้สึกอะไรหรอก เอาล่ะ ข้าพร้อมแล้ว ดาร์ค จะทำอะไรก็เชิญเลย "

" ...ลุกขึ้น มายืนตรงหน้าข้า แล้วหลับตาซะ " อิลเลี่ยนทำตามที่ดาร์ดพูดอย่างว่าง่าย

ดาร์คมองร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา ผิวขาวนวลเนียน ริมฝีปากสีกุหลาบ ผมสีบรอนด์ทองยาวประบ่า นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกปิดด้วยเปลือกตาบางๆ ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่สวยราวกับผู้หญิง เล็บยาวไล้เบาๆที่แก้มนวลเรื่อยมาจนลำคอขาวถึงยอดอก มือเริ่มถอดเสื้อที่ปกคลุมผิวขาวเนียน ออกอย่างช้าๆแล้วโยนลงบนเก้าอี้ยาวข้างเตียง ร่างบางเริ่มสั่นสะท้านเมื่อมือใหญ่ลูบไล้ไปตามที่ต่างๆบนร่างกาย ไม่รู้ตัวเองว่าสาเหตุที่สั่นเช่นนี้เพราะอะไร ระหว่าง 'ความรู้สึกที่กลัวตาย' หรือว่า 'ความรู้สึกที่เสียวซ่านผ่านทุกจุดที่มือใหญ่สัมผัส' ร่างบางถึงกับสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงมือใหญ่ที่สัมผัสหน้าท้องในขณะที่กำลังถอดผ้าพันเอวออก อิลเลี่ยนลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ

" ดะ.. ดาร์ค " ดาร์คค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา

" หน้าเจ้าแดงเชียวนะ อิล "

" อ๊ะ.. ท่านจะทำอะไรข้าเนี่ย "

" ข้าก็จะกินเจ้าน่ะสิ " ในที่สุดผ้าชิ้นสุดท้ายที่ปกคลุมผิวขาวเนียนไว้ก็ถูกถอดออกหมด

" เจ้าสวยกว่าที่ข้าคาดไว้มากนะ อิล " ดาร์คยิ้มอย่างพอใจในเรือนร่างที่อยู่ต่อหน้า

ดาร์คเอาผ้าห่มมาคลุมตัวอิลเลี่ยนไว้หลวมๆ แล้วอุ้มขึ้นนั่งบนเตียง จูบเบาๆที่หน้าผากระเรื่อยลงมาที่เปลือกตา แก้ม จรดริมฝีปากบาง ไม่มีการขัดขืนจากร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขน ปล่อยให้ลิ้นอุ่นลิ้มรสความหอมหวานจากลิ้นบาง สัมผัสประสานจนยากที่จะควบคุมอารมณ์ของตนเอาไว้ได้ ดาร์คถอนริมฝีปากออกแล้วจูบเบาๆที่ต้นคอขาวซึ่งภายในมีเลือดหล่อเลี้ยงอยู่มาก

" มันอาจจะเจ็บสักหน่อยนะ อิล " เขี้ยวยาวแทรกผ่านต้นคอขาวอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดแทรกผ่านมาตามผิวหนัง เลือดสีแดงไหลรินออกมาไม่ขาดสาย

" อื้อ!! ดาร์ค " อิลเลี่ยนกัดฟันแน่น น้ำใสๆไหลรินจากนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนลงสู่พวงแก้มชมพูระเรื่อ ดาร์คถอนเขี้ยวออกช้าๆ

" เยี่ยมมาก อิล เลือดของเจ้า " อิลเลี่ยนหายใจหอบเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด

" ดา..ดาร์ค.. " อิลเลี่ยนในตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใดๆ มือทั้งสองเกาะอยู่กับไหล่ของดาร์ค ถ้าปล่อยก็คงทรุดฮวบเป็นแน่ " สำหรับวันนี้ แค่นี้ก่อนละกัน ท่าทางข้าจะดื่มเลือดเจ้ามากไปหน่อย เอาล่ะ นอนเถอะนะ อิล "

อิลเลี่ยนเอนกายลงแล้วหลับไปในที่สุด ดาร์คนอนกอดร่างบางที่เปลือยเปล่าอยู่ภายใต้ผ้าห่มอย่างทะนุถนอม ริมฝีปากได้รูปจูบเบาๆ ที่หน้าผากผู้ที่หลับอยู่ แล้วหลับไปเช่นกัน

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]