chapter10

5.00PM [วันนี้โซระไม่ไปร.ร. สรุปว่าโดดน่ะแหล่ะ ส่วนพี่ซายะก็ไม่ไปเหมือนกัน หยุดดูแลโซระน่ะ ถ้าไปนะ...อาสึสะมีหวังเละแน่ๆเลย]

"โซระ เป็นอะไรมากรึเปล่า ลุกขึ้นมากินข้าวก่อนเถอะ" พี่ซายะยกโจ๊กสูตรพิเศษเข้ามาเอาใจผม แต่ไม่รู้เป็นไรผมถึงไม่อยากกินเลยซักนิด "ยังไม่หิวฮะ" ผมตอบพร้อมกับพลิกตัวหันหลังให้พี่ซายะ

"โซระ!!??" พี่ซายะปราดเข้ามาเอามือแนบกับหน้าผากของผม "ไม่จริง ตัวก็ไม่ร้อนนี่" อะไรฟะ ผมหงุดหงิดขึ้นมากะทันหัน แค่ไม่อยากกินข้าวเนี่ยนะ [เออดิ ปกติเอ็งเห็นแก่กินจะตาย]

"ผมปวดหัวขอนอนเงียบๆเถอะฮะ" ผมบอกปัดไป

"ม่ายยย!!!" พี่ซายะกระโจนเข้ามากอด(ทับ)ผมเอาไว้ "โซระที่น่ารักคนนั้นหายไปไหนแล้ว"

"พี่ซาเรย๊ะ!!! มาเอาพี่ซายะออกไปหน่อย ผมจะตายอยู่แล้ว" ผมตะโกนเรียกพี่ซาเรยะ และเพียงไม่กี่วิ พี่ซายะก็ถูกลากออกไปนอกห้อง

ผมพลิกตัวกอดหมอนข้างเอาไว้ "โว๊ยยยๆๆ เราทำอะไรลงไปฟะเนี่ย"กำปั้นถูกชกบนหมอนข้าง Mashimaro เต็มที่เพื่อระบายความอาย อยากตายโว๊ย!!

ผมแหกปากลั่นห้องเหมือนคนเสียสติ แล้วแบบนี้จะสู้หน้านายอาสึสะได้ยังไงเนี่ยT-T

.........................

"ตู๊ด.....ตู๊ด.......อเล็กซ์พูดสายครับ"

"อเล็กซ์ๆๆๆ ชั้นมีเรื่องจะปรึกษาน่ะ" ผมพูดเร็วๆ "ทำอะไรอยู่เหรอ" [ภาษาเยอรมันนะคะ]

"กินข้าว ทำไมเหรอ?" เสียงอเล็กซ์ดูงงๆ แน่ล่ะสิ ก็ผมไม่เคยมีเรื่องจะปรึกษาเลยนี่นา

"ฉัน...โอ๊ย! จะพูดยังไงดีนะ แบบ....ชั้นถูกลวนลาม!" ผมโพล่งออกไป ก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงแล้วนี่

"เห...? ก็ไม่แปลกนี่... สงสัยผู้โชคร้ายคนนั้นคงนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปหลายเดือน ฮ่าๆๆ"

"ไม่ตลกเลยนะ ฟังชั้นก่อนสิ มัน....เอาฟะ เพราะนายเป็นเพื่อนรักนะเนี่ยถึงยอมบอก ....มัน...ถึงขั้นBแล้วนะ!"ผมตะโกนเบาๆ[กลัวคนในบ้านได้ยินล่ะสิ]

"หา??" อเล็กซ์ตะโกนเต็มที่

"แล้ว.... แล้วยังกับผู้ชายซะด้วย Oh! my god!!! แล้วชั้นจะสู้หน้าเขายังไงเนี่ย!" ผมกุมขมับ "ชั้นจะบ้าตายอยู่แล้วนะอเล็กซ์ โอ..พระเจ้าช่วย"

"เดี๋ยวๆ ลอลีน ใจเย็นๆก่อน ใครเป็นคน....กันแน่"

"ก็...เค้าเป็นน้องชายฝาแฝดของเพื่อนในห้อง โฮ...ที่แย่กว่านั้นคือ ชั้นรู้สึกดีมากๆจน...จน...ง่า... จนอยากทำอย่างงั้นอีกน่ะสิ!" แล้วผมก็โวยวายเป็นภาษาต่างดาว อ๊าก!!! บอกไปแล้ว กระดากปากจนอยากจะเต้นฟลามิงโก้ให้ตายคาห้อง [แล้วเต้นฟลามิงโก้มันเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย เหอๆ]

"นายก็แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ไปซะก็หมดเรื่อง อีกฝ่ายถามก็บอกว่า ไม่รู้ๆ แค่เนี๊ยะ!"

"ง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ" ผมพูดอย่างกังวล พรุ่งนี้ผมคงงอแงไม่ไปร.ร.ไม่ได้แล้วล่ะ เฮ้อ...กลุ้มวุ๊ย!

..............................................................................

"ครืด............"หลังจากที่ผมยืนลังเลเกือบ10นาที ก็ตัดสินใจเปิดประตูห้อง เอาวะ อิสึมิไม่รู้หรอก แล้วนายนั่นก็ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันด้วย

เสียงฮือฮาของทั้งห้องดังขึ้นเมื่อผมเดินเข้าไป เกิดอะไรขึ้น!?

คนทั้งห้องต่างเข้ามารุมผมเหมือนผมเป็นตัวอะไรซักอย่างที่อยู่ในกรง ส่งเสียงเซ็งแซ่ถามคำถามไม่ยั้ง

"เมื่อวานอยู่ไปเป็นไรเหรอ"

"หรือข่าวลือจะเป็นจริง"

"โธ่...ฮายาซาวะคุง อ๊าก!เจ้าฮายาเสะตายซะเถ๊อะ!!"

นี่มันอะไรกันแน่เนีย!!" ผมตวาดลั่น

"ก็นี่ไง" หนังสือพิมพ์โรงเรียนฉบับเมื่อวานถูกชูหราต่อหน้าผม เอ๊ะ! ภาพคุ้นๆแฮะ.........

"เหวออออ........!!!" ผมร้องลั่นเป็นลิงหลงฝูง ภาพ....ภาพ...ภาพนั้นมัน!! อ๊ากๆๆ!! ภาพผมกับนายอาสึสะเมื่อวันก่อนซึ่งดูยังไงๆก็เรตRชัดๆ โฮ....อะไรมันจะซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างงี้ฟะ

ผมกวาดตามองไปทั่วห้อง ดันไปเจอกับสายตาของนายอาสึสะเข้า วูบเลยครับท่าน หน้าของผมร้อนผ่าวเหมือนมีใครเอาอะไรร้อนๆมานาบ

...............................................................................

"โอเค เท่านี้ก็เรียบร้อย" ซาเรยะดึงฟิล์มออกมาจากม้วนก่อนที่จะโยนทิ้งลงถังขยะ เหลือบสายตาขุ่นเคืองไปทางพวกชมรมหนังสือพิมพ์ "วันหลังคงไม่ทำอย่างงี้อีกนะ" หนุ่มลูกครึ่งเยอรมันพูดขู่ด้วยภาษาญี่ปุ่นชัดแจ๋ว

"ง่า...ไม่ทำอีกแล้วครับ อย่าเอาเรื่องกับพวกผมเลย เดี๋ยวประธานเล่นตายแน่ๆ" หัวหน้าชมรมหนังสือพิมพ์โค้งขอโทษอยู่หลายครั้ง ซาเรยะจึงเลิกเอาเรื่องแล้วเดินออกไป

"ไง ซาเรยะ" ร่างเพรียวบางเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงกว่า

ซาเรยะยิ้มนิดๆก่อนที่จะแซวอีกฝ่าย "ที่นี่ทุกคนกลัวนายหงอเลยนะ เจ้าพ่อจอมอิทธิพล"

"ชั้นเปล่าวางอำนาจซักหน่อย กลัวกันไปเองต่างหาก" รอสส์ยักไหล่อย่างไม่สนใจ

ร่างเพรียวบางกลั้นหัวเราะ "พวกอาจารย์กลัวนายใช้อิทธิพลของบริษัทล้มล้างโรงเรียนนี้"

"เฮ้! พวกพี่ๆของชั้นบ้าอำนาจยิ่งกว่านี้อีก โดยเฉพาะอลันนะ ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้น่ากลัวเป็นบ้าเลย" รอสส์บ่นกับร่างบาง "แล้วยังราสอีก หมอนี่เอาแต่ใจเป็นบ้า เห็นว่าติดใจคนๆนึงที่เมืองไทยน่ะ เลยไม่ยอมกลับมาทำงานเลย"

"หึๆ คนอื่นกลัวนายแทบตาย ที่แท้ก็แค่เด็กขี้อ้อนคนนึงเท่านั้นแหล่ะ"

"เปล่าซักหน่อย ว่าแต่ว่า....ชั้นหิวแล้วล่ะ" รอสส์ตบบ่าอีกฝ่าย "ขอกินหน่อยละกันนะ"

"โอเคๆ แต่ห้ามเยอะล่ะ คราวก่อนในสนามชั้นแทบวูบแหน่ะ" ซาเรยะบ่นกระปอดกระแปด

"น่าๆ เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวชั้นจะขุนนายให้อ้วนเลย" รอสส์ดึงมือซาเรยะให้เข้าไปในห้องวิทย์ที่ไม่มีคน

"หวังว่าพวกชมรมหนังสือพิมพ์คงไม่มาเห็นเข้านะ" ซาเรยะปลดกระดุมเสื้อออกเผยให้เห็นช่วงไหล่ขาวนวล

"พวกนั้นคงกลัวนายจนไม่กล้าเพ่นพ่านหาข่าวไปซักพักน่ะแหล่ะ ถ้าคนอื่นมาเห็นก็คงนึกว่าเราเป็นคู่รักกัน" รอสส์ยิ้มกว้างจ้องลำคอเพรียวระหงตาเป็นมัน

"ชั้นไม่อยากตกเป็นข่าวโฮโมเหมือนโซระนะ ไม่ได้มีรสนิยมอย่างงั้นซะหน่อย ถึงจะเป็นอย่างงั้นจริงๆก็ไม่ใช่นายแน่"

"รู้แล้ว...เงียบๆหน่อยได้มั้ย" ใบหน้าหล่อเหลาคมสันโน้มเข้าหาลำคอขาวนวล เสียงออกเข้าเรียนดังขึ้น แต่คนสองคนภายในห้องวิทย์นั้นกลับไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงอะไรเลย

............................................................................

"วันนี้มีอะไรกินบ้างเหรอ ฮาชิยะ" อายูยะถามหน้าบาน

"ไข่ม้วน ข้าวห่อสาหร่าย เฟรนฟรายด์ราดครีมซอส โคร็อกเกะ ไส้กรอกปลาหมึก ข้าวปั้นใส่งาดำ" ฮาชิยะตอบอย่างรวดเร็วขณะเปิดกล่องอาหารกลางวัน

"ว้าว! เยี่ยมไปเลย" อายูยะตาเป็นประกายเมื่อเห็นกับข้าวในกล่อง [แหม ถ้าโซระมาเห็นคงน้ำลายยืดล่ะ......จะว่าไปคนเขียนก็อยากกินเหมือนกันน่ะเนี่ย^^"]

ฮาชิยะหน้าแดงจัด "ไม่หรอก...วันนี้ตื่นสายน่ะ"

อายูยะยื่นหน้ามาหอมแก้มอีกฝ่าย "แต่ชั้นว่าฮาชิยะน่ากินกว่ากันเยอะเลย"

ฮาชิยะสะดุ้งเฮือก "จะบ้าเหรอ ที่นี่โรงเรียนนะ"

"งั้นถ้าเป็นที่อื่นก็ได้น่ะสิ" อายูยะทำตาเจ้าเล่ห์

ฮาชิยะกระพริบตาปริบๆ อ้อมแอ้มด้วยเสียงเบาเหมือนกระซิบกับยุงบินผ่าน "ก็....ก็คงได้มั้ง"

- - [- -" สงสัยถ้าเรื่องนี้ดำเนินต่อไปเรื่องๆ ทั้งโรงเรียนคงมีแต่โฮโม......] - -

To Be Continue...