chapter9

อาสึสะโน้มหน้าเข้ามาประชิด สัมผัสเบาบางกระชั้นเข้ามาจนกลายเป็นความหนักหน่วง ลิ้นอุ่นๆแทรกเข้ามาผ่านริมฝีปากของผม พารสปร่าๆของเบียร์ซอนแทรกเจือละลาย ทว่าให้ความรู้สึกดี ไล้เลียกระหวัดไปทั่วอย่างหิวโหยและนุ่มนวล

หูของผมอื้ออึงไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเพลงจากสเตริโอ แยกไม่ออกว่าความรู้สึกนี้เป็นความตกใจ หวาดกลัว หรือลุ่มหลงกันแน่

อุ้งมือที่ล็อกตัวผมเอาไว้ตอนนี้กลับช่วยพยุงไม่ให้ผมที่หมดแรงขึ้นมาเอาดื้อๆล้มลงไป

ริมฝีปากร้อนผ่าวผละออกจาริมฝีปากของผม ประทับไล้อย่างแผ่วเบาไปยังทั่วใบหน้า หัวใจของผมเต้นรัวแรง ไม่คิดว่าอาสึสะจอมกวนคนนั้นจะนุ่มนวลอ่อนหวานได้ถึงเพียงนี้

มืออีกข้างไล้จากต้นคอของผมจรดยังแผ่นอก สัมผัสอันแผ่วเบานั้นราวกับจะกลัวผมแตกสลายไป

- - [ง่า ขอแทรกคิวนิดนึงนะคะ ท่านผู้อ่าน คือ น้องหนูโซจังของเราสติหลุดลอยไปแย้ว ดิฉันขอรับหน้าที่บรรยายแทนก็แล้วกัน คิคิ] - -

สองมือของอาสึสะไขว่คว้าลูบไล้ทั่วร่างบางอย่างช้าๆ ก่อนที่จะดึงเข้ามากอดให้แนบกายจนร่างของทั้งสองคนแทบจะกลืนเป็นหนึ่งเดียวกัน รสจูบทวีความลึกล้ำมากขึ้น ราวกับจะแทรกลงไปค้นหาส่วนลึกที่ซ่อนอยู่ภายในใจของอีกฝ่าย

่ร่างบางสะดุ้งเฮือก ลมหายใจหยุดชะงักเมื่อมือของอีกฝ่ายไล้วนอยู่บริเวณหน้าท้องแบนราบ โซระขยุ้มเสื้อของอีกฝ่ายแน่น ลมหายใจที่ระบายออกมายาวๆเริ่มถี่กระชั้น

มือของอาสึสะเลื่อนเข้าไปใต้กางเกงเนื้อดี ก่อนที่จะใช้นิ้วไล้ขาอ่อนด้านในของร่างบางเรื่อยขึ้นมาจนถึงจุดที่อ่อนไหวต่อการสัมผัส

โซระโอบคอของอาสึสะเอาไว้ นิ้วเรียวแทรกเข้าไปในกลุ่มผมสีน้ำตาลเรื่อๆของอีกฝ่าย บดเบียดร่างให้แนบชิดกับอาสึสะมากกว่าเดิม ริมฝีปากสีชมพูเผยอขึ้น ก่อนที่จะกระหวัดลิ้นช้าๆตอบรับร่างสูงโปร่งราวกับจะแบ่งปันความเร่าร้อนที่คุกรุ่นอยู่ภายใน

ลมเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศเป่าผ่านลมหายใจของคนทั้งคู่ เลือดสูบฉีดแรงพล่านไปทั่วร่าง ทว่าไม่ได้เกิดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เพียงอย่างเดียว

สัมผัสอันร้อนผ่าวทั้งจากมือและริมฝีปากของอาสึสะปลุกอารมณ์โซระให้โลดแล่น ปลายนิ้วมือที่ชาเพราะความเสียวซ่านจิกแน่นลงบนบ่า สะโพกอันกลมกลึงได้รูปเคลื่อนไหวสอดรับกับมือที่ปลุกเร้าอารมณ์

เสียงครางกระเส่าอย่างแผ่วเบาถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ จูบอันหนักหน่วงยาวนานทำให้โซระต้องผละออกมาจากห้วงอันแสนหวานเพื่อสูดหายใจให้เต็มปอด

ใบหน้าหวานยิ่งแดงซ่านเข้าไปอีกเมื่อดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยราคะจ้องมองมา เขาไม่สามารถหลบสายตาคู่นั้นได้เลย เสียงครางและเสียงหอบถี่ขึ้นตามกระแสอารมณ์ที่เร่าร้อน ทั่วทั้งบริเวณช่องท้องวูบวาบเหมือนมีพายุโหมพัดอยู่ด้านใน ร่างบางผวาเข้ากอดร่างสูงโปร่งแน่นเมื่อถึงขีดสุดของอารมณ์

โซระทรุดตัวลงกับเบาะของโซฟา มือทั้งคู่วางแตะกับบ่าของอีกฝ่ายเพื่อพยุงร่างที่หอบหนักๆของตน

อาสึสะใช้ลิ้นเลียกวาดของเหลวสีขาวขุ่นที่เปรอะเปื้อนมือของตน ดวงตาสีดำเป็นประกายคุกรุ่นไปด้วยไฟราคะจ้องมองมาทางร่างบางอย่างไม่วางตา ใบหน้าหวานของอาสึสะเลื่อนเข้าไปใกล้ซอกคอระหง ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านยอดอกสีชมพูที่ชูชันอย่างหยอกเย้า

และก่อนที่อะไรๆจะล้วงล้ำไปมากกว่านี้ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น (แบบว่าโทรศัพท์บ้านนายอาสึสะดังไปนี๊ดส์) ทำให้โซระสะดุ้งเฮือกเหมือนตื่นจากห้วงฝัน

- - [ว๊าก เลือดกำเดาพุ่งกระฉุดแล้ว ขอตัวก่อนละกัน เปลี่ยนตัวคนบรรยายเร๊วววว] - -

เสียงโทรศัพท์ปลุกผมให้รู้สึกตัว... พระเจ้า! นี่ผมทำอะไรลงไปเนี่ย![สมน้ำหน้า พระเจ้าลงโทษเพราะวันอาทิตย์นายมัวแต่ไปเที่ยวเล่นไม่ยอมเข้าโบสถ์น่ะสิ ^^]

"ม่าย!!!!" ผมตะโกนออกมาเป็นภาษาเยอรมัน ก่อนที่จะสะบัดตัวให้หลุดออกจากอ้อมแขนนั่น

"โป๊กก!" ข้อศอกของผมชาขึ้นมาทันที เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นนายอาสึสะลงไปกองกับโซฟาซะแล้ว ผมรีบดึงกางเกงขึ้นมาก่อนที่จะติดกระดุมเสื้อลวกๆ นายอาสึสะเป็นยังไงไม่สนใจแล้ว

ผมวิ่งลิ่วๆจนมาหยุดที่ริมถนน ความเมาหายเกลี้ยงไปหมด น่าอายชะมัด ดันไปยินยอมกับการกระทำแบบนั้นได้ [ยินยอม? ไม่ใช่แค่นั้นมั้ง เหอๆ หนูจ๋า เดี๋ยวเจ๊เปิด replay ให้ดูป่ะ ว่าหนูถึงขนาดไหน]

"โซระ?" มอเตอร์ไซค์ของพี่ซาเรยะจอดเทียบข้างๆผม ก่อนที่จะขมวดคิ้ว ยื่นจมูกมาดมแถวๆคอเสื้อ "นายกินเหล้าเหรอ?"

ผมพยักหน้า "ง่า...นิดหน่อยน่ะฮะ" ผมโกหกคำโต น่า..นิดหน่อยเอง..มั้ง [จำครั้งสุดท้ายได้แก้วที่13...เนี่ยนะนิดหน่อย- -"]

"แต่งตัวให้เรียบร้อยหน่อยสิ" พี่ซาเรยะบิดคอเสื้อของผม ผมเหล่มองตรงบริเวณแผ่นอกด้านบน เห!? รอยแดงๆนี่.....เฮ้ยยย นี่มัน kiss mark นี่หว่า!! ผมรีบรวบคอเสื้อเข้าชิดกันทันที ยิ้มแหยๆให้กับที่ซาเรยะ "ง่า.. แบบว่า..." มีตั้งแต่เมื่อไหร่ฟะ..

ผมตวัดขาขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ "ไปนั่งที่สลัวๆก็เลยโดนแมลงกัดนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอก" [แมลงตัวเบ่อเริ่มที่มีชื่อว่า อาสึสะ น่ะสิ]

หมายเหตุ : ทำไมซาเรยะไปโผล่แถวๆนั้นได้หว่า .....คือแบบว่าคุณพี่แกก็กำลังจะกลับบ้านน่ะ (ถ้ายังจำตอนที่โซระโทรไปที่บ้านเพื่อจะบอกว่ากลับช้าได้อ่ะ ตอนนั้นซาเรยะก็เป็นคนรับใช่ม๊า แล้วจากนั้นซาเรยะก็ออกไปข้างนอกต่อ ถึงเพิ่งกลับไง getมะ?) เผอิญใช้เส้นทางนั้นพอดีก็เลยได้เจอกับโซระ ไม่ใช่ไปรอรับโซระนะ

....................

ผมกลับมาที่บ้านอย่างหวาดระแวง มองซ้ายมองขวามองหน้ามองหลัง

"พี่ซายะยังไม่กลับมาหรอก" พี่ซาเรยะบอกก่อนที่จะเดินขึ้นไป ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก

[C ถาม : ซาเรยะก็เพิ่งกลับ แล้วรู้ได้ไงว่าซายะยังไม่กลับ??...]

[T ตอบ : คือก่อนหน้านี้ซาเรยะโทรเข้าบ้านแล้วอ่ะนะก็เลยรู้^^]

................................................................

- - [กลับมาอีกทีด้วยสภาพ 70% หมดเลือดไปหลายลิตร.. กลับมาดูทางนายอาสึสะกันดีก่า] - -

"อูย...ย์ ปวดหัวชะมัด" นายอาสึสะยกมือลูบหัวป้อยๆ "ทำไมถึงเมาเละอย่างนี้นะ แล้วหมอนั่นล่ะ" ดวงตาสีดำงัวเงียกวาดมองไปรอบๆ เห็นแต่กองขวดไวน์กับกระป๋องเบียร์เกลื่อนกลาด

"ตื่นแล้วเหรอ" อิสึมิยิ้มหวาน "รีบไปอาบน้ำซะเถอะ ตัวนายเหม็นเหล้าไปหมดแล้ว"

อาสึสะสะบัดหัวใล่ความมึน "หมอนั่นล่ะ กลับไปตั้งแต่เมื่อคืนเหรอ"

อิสึมิมองหน้าน้องชายฝาแฝดอย่างแปลกใจ "ก็.." แต่แล้วก็ยิ้มนิดๆออกมา "ไม่รู้สิ"

อาสึสะลุกขึ้น "เมาเละเลยแฮะ น็อกสลบนอนยาวเลย" ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำโดยมีสายตาของอิสึมิมองตามไป

.....................

"เจ็บใจนัก เจ้าอาสึสะคว้าฮายาซาวะไปซะได้"

"ชมรมหนังสือพิมพ์เด็ดชะมัด โหย..."

"อื้อหือ สุดยอด คม ชัด ลึก ล้วงจะๆเลย"

ฯลฯ

ซาเรยะที่เดินผ่านบริเวณบอร์ดหน้า hall มองฝูงชนอย่างแปลกใจ ก่อนที่จะแทรกเข้าไปดูบ้าง

"เฮ้ย!!!" ชายร่างบางอุทานเบาๆ เมื่อเห็นภาพน้องชายอยู่บนบอร์ด แปะหัวข้อตัวใหญ่ - -ฉากรักยามเย็นของคนดัง ฮายาเสะและฮายาซาวะจะมีอะไรที่ลึกลับซับซ้อนกว่าที่เห็นรึเปล่า (โปรดสังเกตมือของฮายาเสะ) ชมรมหนังสือพิมพ์พร้อมล้วงลึกทุกข้อมูลข่าว ถึงแม้จะล้วงไม่ลึกเท่าฮายาเสะก็ตามที แต่เราพร้อมจะรับใช้ทุกท่าน!!!- -

ซาเรยะดันฝูงชนเข้าไปก่อนที่จะกระชากแผ่นกระดาษออก เสียงโห่ของคนบริเวณนั้นดังขึ้น แต่ก็ต้องเงียบลงเพราะสายตาดุๆของอีกฝ่าย

......................

"ตึง!" เสียงประตูกระแทกกับขอบ ก่อนที่ร่างบางจะกระแทกส้นเท้าเข้ามา "ชั้นขอคุยกับฮายาเสะหน่อย"

"ผมฮายาเสะครับ" อิสึมิพูดเสียงหวาน ซาเรยะหันมามองอย่างแปลกใจ

"พวกนาย...." ซาเรยะสาวเท้าเข้ามา ก่อนที่จะชูภาพที่เป็นต้นเหตุขึ้น "สารภาพมาซะดีๆ ใครบังอาจมาลวนลามน้องชายชั้น"

สองแฝดมองไปยังภาพพร้อมๆกัน อาสึสะถึงกับอึ้ง...'หนอย...เจ้าพวกชมรมหนังสือพิมพ์ คอยดูนะ ชั้นเล่นไม่เว้นแน่'

อิสึมิมองอย่างพิจารณา "นายมีรสนิยมชอบจับมัดรึเนี่ย ฉันไม่ยักรู้แฮะ"

"จะบ้าเหรอ ไม่ใช่เฟ่ย" อาสึสะตะโกนลั่น

"นายน่ะเอง...." ซาเรยะมองตาขุ่น "เมื่อวานก็นายใช่มั้ยที่ดันมาทำ kiss mark น้องชั้น" ซาเรยะโวยลั่น [T:ตอนนี้ยังเช้า ไม่มีใครอยู่ในห้องนอกจากสามหนุ่มจ่ะ /C:คนอื่นไปมุงกันที่บอร์ดอ๊ะ ชมรมหนังสือพิมพ์เอาภาพไปแปะใหม่แล้ว^^"]

"หา?? kiss mark?" อาสึสะทำหน้างงๆ พยายามทวนความจำ

"อย่าให้รู้นะว่านายเกาะแกะน้องฉันอีก" ซาเรยะคว้ากระดาษ(ภาพ)แล้วเดินออกจากห้องไป

"อาสึสะพึมพำอย่างงๆ "kiss mark….. โว๊ย!!! ทำไมจำไม่ได้ฟะ หวังว่าฉันคงไม่ได้ลวนลามหมอนั่นไปนะ"

อิสึมิยิ้มนิดๆ "ไม่หรอก…"

อาสึสะถอนหายใจ "เฮ้อ..งั้นหรือ" โล่งอกไปที ถ้ารุกเร็วเกินไปอีกฝ่ายต้องเกลียดขี้หน้าเขาแน่ๆ

"นายทำมากกว่านั้นอีก" อิสึมิยิ้มหวาน "ฉันขอสอนในฐานะพี่ชายหน่อยเถอะนะ วันหลังสายโทรศัพท์ถอดออกซะ ล็อคประตูหน้าต่างด้วยกุญแจ สายออดก็ปลดทิ้ง อีกอย่าง..ถ้ามีบุคคลที่ 3 อยู่ด้วยน่ะ ตรวจให้แน่ใจว่าหลับไปจริงๆรึเปล่า"ว่าเสร็จก็เดินออกไปทิ้งให้อาสึสะนั่งอึ้งอยู่คนเดียว

"อ..อิสึมิ จริงๆแล้วนายเป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย" อาสึสะพึมพำอย่างงุนงงให้ตัวพี่ชายฝาแฝด......