ผมกระพริบตาถี่ๆไล่ความมึนงง ใช้มือสำรวจเสื้อผ้า เฮ้อ...โชคดี ยังอยู่ครบแฮะ

"เมื้อกี้นายฝันอะไรน่ะ"นายอาสึสะจ้อง ใบหน้าของหมอนั่นประปรายไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"เปล๊า!" ผมรีบตอบ โอ๊ย พิรุธพิเริธออกหมดแล้ว

"อ้อเหรอ แต่ชั้นได้ยินนายเรียกชื่อชั้น แล้วก็งึมงำอะไรบางอย่างนะ" สายตาของนายอาสึสะมองสำรวจร่างผม

"ง่า... ไม่มี๊ไม่มี" ผมตอบ หน้าร้อนผ่าวไปหมดแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าตอนนี้หน้าผมคงจะแดงเป็นกุ้งต้มแน่ๆ

"งั้นไปกันได้แล้ว ประธานเรียกชั้นให้ตามตัวนายไปประชุมด้วย" นายอาสึสะจับแขนของผมจะฉุดให้ลุกขึ้น เออใช่ เย็นนี้มีประชุมคณะกรรมการกีฬาสีนี่นา ลืมซะสนิทเลย.... แต่......

ผมเหลือบตามองหน้านายอาสึสะ ง่า..รอยยิ้มนั่น.....

นายอาสึสะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ กรอกตาไปมา "ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ"

"นายไปก่อนเถอะ" ผมพูดเสียงตะกุกตะกัก สงสัยนายนั่นคงรู้แล้ว อายเป็นบ้าเลยอ่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่ผม....

"ไม่ได้"....นายนั่นยิ่งแกล้งผมเข้าไปใหญ่ "ประธานบอกให้ชั้นพานายไปด้วย ถ้าชั้นไปคนเดียว ชั้นก็โดนประธานด่าสิ"

"แต่ชั้น....." อ๊าก จะทำยังไงดีเนี่ย

จู่ๆนายอาสึสะก็ตวัดร่างผมขึ้นไปอุ้ม "เฮ้ย!!" ผมร้องลั่น แต่ก็ยอมให้นายนั่นอุ้มโดยไม่ได้ขัดขืน(ขัดขืนไม่ได้ต่างหาก)

ร่างกายที่แนบชิดกันถึงแม้จะมีเสื้อผ้ากั้นก็เถอะ ยิ่งทำให้ผมแย่ขึ้นไปอีก กลิ่นโอเดอร์โคโลญผสมกับกลิ่นกายกระตุ้นให้ร่างกายผมปั่นป่วนมากขึ้น ผมพยายามเอาแขนปิดส่วนที่นูนโป่งขึ้นมา

นายอาสึสะมองอย่างรู้ทัน หัวเราะ หึ หึ ในลำคอ

คนอื่นๆที่มองเห็นภาพนายอาสึสะอุ้มผมต่างก็ซุบซิบกัน อายก็อาย แต่ก็ลงไม่ได้ซะด้วย โถ่...จะทำยังไงดีเนี่ย สะโพกด้านข้างของผมเสียดสีกับแผ่นอกของนายอาสึสะขณะเดิน ทำเอาผมเผลอครางออกมาเบาๆ สายตาของนายอาสึสะกวาดทั่วร่างของผมราวกับจะมองให้ทะลุเสื้อผ้า ผมพยายามหลบสายตาหมอนั่น เพราะรู้ว่าหน้าของตัวเองตอนนี้คงจะแปลกมากๆ

ทางเดินอันแสนยาวก็สิ้นสุดลง ทุกคนในห้องประชุมพากันมองอย่างแปลกๆมาที่ผมกับนายอาสึสะ

"ผมเอาคนที่ขาดประชุมมาส่งแล้วครับ"อาสึสะบอก

ผมมองไปทางประธาน เห..พี่โทชิเป็นประธานงั้นเหรอ?

"แล้วทำไมต้องอุ้มมาด้วย" พี่โทชิพูด น้ำเสียงดูไม่ค่อยพอใจนัก

"เอ้อ คือ ฮายาซาวะเค้าเจ็บขาเดินไม่ได้น่ะครับ" อาสึสะบอกพร้อมกับเดินไปวางผมลงบนเก้าอี้แล้วก็วกไปที่นั่งของตัวเอง

"งั้นรึ" พี่โทชิพูด ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่า พี่โทชิจ้องนายอาสึสะอย่างไม่ค่อยจะเชื่อนัก ว่าแต่...นายอาสึสะนี่ก็โกหกเก่งเหมือนกันแฮะ

ร่างกายของผมยังคงปั่นป่วนอยู่ไม่หาย แย่จริงๆ เกิดเป็นผู้ชายนี่ก็ลำบากเหมือนกันนะเนี่ย

"เป็นอะไรเหรอโซระ หน้าแดงๆนะ เจ็บขามากรึเปล่า"อิสึมิถาม

ผมสั่นหัว เฮ่อ ขาน่ะ มันไม่ได้เป็นอะไรหรอก แต่อย่างอื่นเนี่ยสิ อย่างน้อยโต๊ะมันก็ยังช่วยบังอะไรๆให้พ้นสายตาคนอื่นบ้างล่ะน่า

........................

การประชุมอันแสนน่าเบื่อสิ้นสุดลง ทุกคนต่างทยอยกันออกจากห้อง ผม ฮาชิยะ อิสึมิ และอาสึสะ เดินออกจากห้องเป็นกลุ่มสุดท้าย แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงพี่โทชิดังขึ้น

"โซระ อย่าเพิ่งไป พี่มีเรื่องจะคุยด้วย"

"เอ๋...ผมเหรอฮะ" ผมทำหน้าเหรอหรา

พี่โทชิพยักหน้า

ผมเลยจำต้องขอตัวจากพวกนั้น ฮาชิยะก็ขอตัวกลับกับอายูยะที่ยืนคอยอยู่หน้าห้องประชุม อิสึมิบอกว่าจะคอยผมอยู่ที่สนามบาส ส่วนนายอาสึสะมองพี่โทชิอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ทำไมกันหว่า...

......................

"พี่โทชิมีเรื่องอะไรเหรอฮะ"

พี่โทชิทำหน้าคร่ำเคร่งก่อนจะพูดออกมาว่า "โซระรู้รึเปล่า ว่าการที่เข้าประชุมสายน่ะ จะมีผลต่อคะแนนความประพฤติด้วยนะ"

ผมสั่นหน้า มีผลด้วยเรอะ ซวยแน่เลย...ทำไงดีง่า

"ความจริงเนี่ย พี่ก็ไม่อยากตัดคะแนนของโซระหรอกนะ เพราะเห็นว่าที่เข้าช้าเพราะเจ็บขา เอ้อ แล้วตอนนี้จาหายเจ็บรึยังล่ะ"

"เอ่อ..หายแล้ว..ครับ" ..ที่ผมเข้าช้าน่ะ ไม่ใช่เพราะเจ็บขาจนเดินไม่ได้.....แต่เป็นเพราะหลับเพลินอยู่บนดาดฟ้าต่างหาก

"แต่ว่ากฎ ก็ต้องเป็นไปตามกฏนะ พี่จำเป็นต้องตัดคะแนนของโซระ"

ง่า........

ผมพยักหน้า แค่ช่วยจัดเอกสารนิดๆหน่อยๆก็ไม่ถูกตัดคะแนนแล้ว เรื่องอะไรผมจะไม่เอาล่ะ

ผมเดินตามพี่โทชิออกจากห้องประชุมอย่างว่าง่าย เอ ว่าแต่ห้องเอกสารมันอยู่ส่วนไหนของโรงเรียนง่ะ ตั้งแต่ผมย้ายมาที่นี่1เดือนกว่า ผมยังไม่เคยเข้าห้องเอกสารเลยนะเนี่ย ยังดีที่ผมเดินไปกับพี่โทชิ ถ้าให้ผมเดินไปคนเดียวนะ รับรองเลยว่า...หลงชัวร์ๆ ก็โรงเรียนออกจะกว้างนี่

"เอ่อ คือว่า ล๊อคไว้จะได้ไม่มีใครมารบกวนเวลาจัดเอกสาร จะได้จัดเสร็จเร็วๆไง"

"แล้วพี่โทชิจะให้ผมช่วยจัดเอกสารอะไรเหรอฮะ"

"เอกสารเกี่ยวกับงานกีฬาสีน่ะ" พี่โทชิชี้ไปที่กองเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะ

"แล้วจะให้จัดยังไงล่ะฮะ" ผมถาม

"แยกหัวข้อต่างๆออกมานะ แล้วเอาไปเก็บไว้ตู้เอกสารตรงนั้นดูให้ตรงหัวข้อล่ะ"

"ครับ" ความจริงก็ง่ายๆนี่ นึกว่าจะยุ่งยากกว่านี้ซะอีก

ระหว่างที่ผมกำลังขะมักเขม้นจัด(ยัด)เอกสารใส่ตู้ จู่ๆก็มีเสียงกระซิบที่ข้างหู

"โซระ" เหวอ! พี่โทชิอยู่ข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมยังกระซิบที่หูผมอีก ทำเอาขนลุกเลยนะเนี่ย

ริมฝีปากของพี่โทชิแนบลงมาที่แก้มของผมก่อนจะเลื่อนไปที่ปาก อี๋.. แหวะ..ขยะแขยงเป็นบ้า ผมพยายามดิ้นสุดชีวิตแต่ร่างขนาดน้องๆหมีควายนี้แม้แต่จะขยับก็แทบจะมองไม่เห็นความหวัง

กระดุมเสื้อผมถูกปลดออกทีละเม็ดๆ นี่ผมจะต้องเสียความบริสุทธิ์จริงๆเหรอเนี่ย โฮ....ทำไงดี

"ไม่เอ๊าาาา!!!"เข็มขัดผมถูกปลดออก ดูท่าพี่แกจะหน้ามืดมากจนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงผมเลย

"ครืด"เสียงซิปกางเกงถูกรูดลงทำให้ผมตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

"โครม!" ขาของผมถีบพี่โทชิอย่างแรง[ แรงไม่แรงก็ทำให้โทชิมานสลบได้ละกัน ...- -"]

สมองผมสั่งการให้วิ่ง ผมถีบประตูที่ล๊อคอยู่ออก แล้ววิ่ง วิ่ง วิ่ง

"โครม!!"ร่างผมปะทะเข้ากับร่างๆหนึ่ง ทำให้ต่างฝ่ายต่างล้มกันไปคนละทาง

ผมเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ...นายอาสึสะนี่เอง

"วิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ" นายนั่นบ่นอย่างหัวเสีย

"อ้าว นาย ไปทำอะไรมานะ" นายอาสึสะถามเมื่อเห็นสภาพของผม [ จะถามทำไมฟระ สภาพงี้น่าจะรู้กันอยู่ว่าโดนทำอะไรมา ]

"....." น้ำตาผมร่วงเผาะ อายก็อาย แต่ก็ไม่สามารถหยุดมันได้

"ฮะ เฮ้..ร้องไห้ทำไมน่ะ" นายอาสึสะทำท่าเหมือนคนทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นน้ำตาผม

เขากดหัวของผมซบลงกับอกของเขา เอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆเหมือนจะปลอบ

"ทำไมเหรอ"

"นายไปยั่วใครมาน่ะ"

"นายจะบ้าเหรอ! ชั้นจะไปยั่วทำไมห๊า ชั้นโดนปล้ำต่างหาก" ผมพูดอย่างโมโหเล็กน้อย

"ชั้นพูดเล่นน่า" นายอาสึสะทำหน้ายิ้มๆ จะว่าไปนายนี่นี่ก็สวยไม่แพ้อิสึมิเลยนะ [ก็แฝดกันนี่นา]

"เอ่อ เมื่อไหร่นายจะแก้มัดใหัชั้นซักที" ผมบ่นอุบอิบ ก็มือผมยังถูกมัดอยู่น่ะสิ

"อ้าว ก็ไม่เห็นนายขอให้แก้ให้ ชั้นก็นึกว่านายแก้ได้"

"ถ้าชั้นแก้ได้คงแก้ไปนานแล้วล่ะ" ฮึ่ม รู้ก็รู้อยู่ว่าผมแก้เองไม่ได้ ยังจะมาแกล้งกันอีก

"แก้ให้หน่อย" ผมพูดห้วนๆอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก

"พูดว่า 'กรุณาแก้มัดให้ผมหน่อยครับคุณอาสึสะ' ก่อน" หนอย...มันจะมากไปแล้วนะ ผมขอถอนคำพูดที่ว่านายอาสึสะเป็นคนดี

"......."

"โอเค นายไม่พูดก็แสดงว่าไม่อยากให้ชั้นแก้ให้ งั้นชั้นไปละ" พูดจบนายอาสึสะก็เดินไป

เฮ้ย! จะไปจริงๆเรอะ

"เฮ้ เดี๋ยวดิ" ผมพูดขึ้น

"อะไรอีกล่ะ"

"กะ..กรุณา..แก้มัด....ให้...ผม...หน่อย...ครับ........คุณ...อาสึสะ" ผมกัดฟันพูด

นายนั่นทำหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะพูดขึ้นว่า "อะไรนะ ชั้นได้ยินไม่ถนัด พูดให้มันชัดถ้อยชัดคำกว่านี้หน่อยสิ"

หนอย...นาย ถ้าไม่ติดว่าผมกำลังลำบากอยู่ล่ะก็ ฮึ่ม จ้างให้ก็ไม่ให้นายช่วยหรอก

"กรุณาช่วยแก้มัดให้ผมหน่อยครับคุณอาสึสะ" ผมพูดออกมาอย่างโมโห

"ก็ได้ๆ ชั้นจะช่วยแก้มันให้ก็ได้" รอยยิ้มบนใบหน้านั่นทำให้ผมอยากเตะปากคนขึ้นมาทันที...

"แล้วทำไมต้องแก้มัดท่านี้" ก็ๆๆไอ้ท่านี้มัน..เหมือนกับกำลังกอดกันเลยง่า

"ก็ชั้นชอบท่านี้นี่" นายอาสึสะพูดขณะที่มือกำลังยุ่งอยู่กับการแก้มัดที่ข้อมือผม

ผมจ้องหน้านายนั่นอย่างไม่สบอารมณ์ แต่แล้ว...ไอ้ความฝันบ้าๆนั่นก็ผุดขึ้นมาในหัวของผม

"หน้าแดงอย่างนี้สงสัยกำลังคิดเรื่องลามกอยู่ล่ะสิ"

"จะบ้าเหรอ!! ชั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะคิดซักหน่อย"

"งั้นก็แสดงว่านายกำลังคิดอยู่"

หง่าาาาาาาาา.....................

"เออใช่ ตอนที่ชั้นไปปลุกนาย นายฝันอะไรน่ะ ละเมอออกมาเป็นชื่อชั้นด้วย หรือว่านาย..ฝันแบบนี้" นายอาสึสะดึงตัวผมเข้าไปกอดแน่นอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ว่าผมตั้งตัวไม่ติด [ โปรดจินตนาการภาพปลาหมึกยักษ์ใช้หนวดยุบยับ ดึงเรือดำน้ำเข้าไปสู่อ้อมกอด......ขอบคุณ ]

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ผมพยายามดิ้นสุดชีวิตให้หลุดจากอ้อมกอดของนายนั่น

"เฮ้ยยยยยยยย!! อุ๊บส์" ริมฝีปากอุ่นๆแนบกับปากของผม.........................................[ โซระกำลังอึ้งรอหน่อย รอไม่ได้ก็อ่านต่อซะ ]

ความทรงจำในอดีตหลั่งไหลย้อนเข้ามาในหัวของผม ..............(เฮ้ย!! ชั้นยังไม่ตายนะเฟ่ย) แต่แล้ววิญญาณที่หลุดออกจากร่างก็กลับเข้ามาใหม่เมื่อมือของนายอาสึสะล้วงเข้ามาในกางเกงของผม

"นี่ นายทำไรกับช๊านนนนนน!!!" ผมดิ้นขลุกขลักโวยวาย มีกี่หลอดตะเบ็งออกไปจนสุด

"เด็กไม่ดี ต้องลงโทษ" นายอาสึสะโถมตัวเข้ามาจูบผม ถ้าไม่มีอ้อมกอดนี่รองรับไว้ผมคงหงายหลังไปแล้วแน่ๆ

อื๊อ อุ๊ นี่มัน เฮ้ย! ลิ้นเปียกๆอุ่นๆแทรกผ่านริมฝีปากของผมเข้ามา ผมที่ขัดขืนอะไรไม่ได้ก็ได้แต่หลับตารับกรรม....

"แช๊ะ!" อื๊อ......? 'แช๊ะ' เนี่ยนะ อะไรหว่า.....ว๊ากกกก!! ผมตะโกนลั่นในลำคอ เมื่อมือของนายอาสึสะเริ่มจะรุกล้ำอธิปไตยใต้ชั้นกางเกงใน ผมกลั้นใจเต็มที่ก่อนที่จะเหวี่ยงเท้าไปประทับก้านคอนายนั่นสุดแรงเกิด

"พลั่ก!" ไม่รู้ล่ะว่าอีกฝ่ายจะเป็นตายร้ายดียังไง ผมรีบจ้ำ(วิ่ง)ออกมา วิ่งสุดชีวิตจนไปชนกับร่างๆหนึ่ง จะใครก็ช่าง แต่ไม่เสียความบริสุทธิ์แล้วเรา

"โอ๊ย!"คนที่ผมวิ่งซุ่มซ่ามไปชนนั่นก็คืออิสึมินั่นเอง

"อ้าว โซระ" อิสึมิทักผม "แต่งหยั่งงั้นจะไปยั่วใครเหรอ"

"นี่........"อิสึมิทำเสียงยานคาง

"อะไร" ผมหันไปก็เจอกับหน้าแปลกๆของอิสึมิ

"ไม่ยักรู้แฮะว่าโซระชอบเล่นแบบ SM"

เท่านั้นแหละครับ หน้าผมเกือบลงไปจิ้มกับพื้น "บ้าเหรอ ไม่ใช่อย่างนั้นซักหน่อย รีบๆแก้ให้เถอะ"

อิสึมิพยักหน้าก่อนที่จะลงมือแก้มัดให้กับผม

"โซระ คืนนี้ไปกินหม้อไฟบ้านชั้นมั้ย"

พอได้ยินคำว่า 'หม้อไฟ' ผมก็หูผึ่ง พยักหน้าเร็วๆตอบแบบไม่ต้องใช้เวลาคิด "ไป"

อิสึมิหัวเราะน้อยๆ เอ...มีอะไรตลกเหรอ

เมื่อข้อมือคลายออกผมก็หันมาหาอิสึมิ แล้วผมก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ โอ้ พระเจ้า.....ถ้าไปบ้านอิสึมิก็ต้องเจออาสึสะด้วยนี่ แต่อีกใจก็...'หม้อไฟเชียวนะหม้อไฟ ของญี่ปุ่นแท้ๆไม่ใช่แบบที่นายเคยกินด้วย' ไอ้ตัวตะกละกระซิบข้างหูผมแบบเอาเป็นเอาตาย

'เฮ้ กะอีแค่หม้อไฟเนี่ย นายยอมแลกกะพรหมจารีย์เชียวเหรอ' จิตใต้สำนึกลึกๆของผมโต้ขึ้นมา เออ..จริงด้วย

"งั้น...เอ่อ ชั้นไม่ไปแล้ว" ผมบอกเร็วๆ (อ๊าก!โดนตัวตะกละกระโดดถีบหัว)

"ทำไมล่ะ" อิสึมิถามอย่างสงสัยก่อนที่จะมองสำรวจตัวผม

ง่า....ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองแต่งตัวไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย จึงรีบตะครุบเสื้อกะกางเกงติดลวกๆ

"อยู่นี่ๆเอง" เสียงของนายอาสึสะดังขึ้น ผมกับอิสึมิหันไปมองนายนั่นเป็นตาเดียว

นายอาสึสะหอบแฮ่กๆ ท่าทางจะวิ่งหาผมทั้งตึกเรียนเลยทีเดียว (ตึกนี้มี2ชั้น แถมกว้างมากซะด้วยสิ)

อิสึมิมองนายอาสึสะก่อนที่จะละสายตามามองผมด้วยแววตาที่ผมไม่สามารถอธิบายได้ "ตกลงเพราะอะไรเหรอ"

ผมพูดไม่ออก จะบอกว่ากลัวน้องชายฝาแฝดของเค้าพรากพรหมจารีย์ก็..........สุดท้ายก็ต้องจำใจตกลง (เฮ้อ ...ตอนแรกไม่น่ารีบตอบรับไปเลยเรา) 'ความจริงก็อยากไปกินหม้อไฟใช่มั้ยล่ะ' เจ้าตัวตะกละเอาศอกมาสะกิดเอวผม ยุ่งน่า!

"ฮัลโหล" ผมกรอกคำพูดใส่หูโทรศัทพ์เร็วๆ

"อื้อ"

"เอ่อ พี่ซาเรยะ ผมมีเรื่องจะถามหน่อยน่ะ" ผมลดเสียงลง

"หือ ทำไมเหรอ"

"อ่า..นะ ครือว่า..เอ่อ ผม...ผมฝัน...ฝันอย่างว่าอ่ะ" ผมพูดอย่างกระดาก

"เห ไม่แปลกนี่ ก็ถึงวัยแล้วนี่นา"

"ง่า....แต่ว่านะ คือว่า ...ผมน่ะ...ผมฝันว่ากำลังทำอย่างว่ากับผู้ชายนะพี่"

"โครม!!" เห..เสียงอะไรหว่า

"โซระ หม้อไฟเสร็จแล้วนะ" เสียงอิสึมิตะโกนขึ้นมา

หม้อไฟ ว้าว! "งั้นแค่นี้ก่อนนะพี่ซาเรยะ" ผมพูดเร็วๆก่อนที่จะวางสาย

"เฮ้ย! เดี๋ยวเด้" เสียดลอดออกมาจากหูโทรศัพท์ แล้วก็ดับไปเพราะผมวางกับแป้น [โฮ่ๆๆ ตัวตะกละนี่มีอิทธิพลเหลือเกินนะ]

...........................

อิสึมิยกหม้อไฟออกมาจาครัว ส่วนนายสาสึสะยกถาดกระป๋องเบียร์และขวดไวน์ออกมา

บรรยากาศที่น่าจะสนุกสนานกับดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ เพราะผมพูดอะไรไม่ออกซักคำ นายอาสึสะที่ปกติก็ไม่ค่อยจะจ้อ(ดีแต่กัด)ตอนนี้ก็ดันไม่พูดยิ่งเข้าไปใหญ่ อิสึมิก็เลยไม่มีคนคุยด้วย

"มีอะไรกลุ้มใจไม่ใช่เหรอ ย้อมใจหน่อยเป็นไง" อิสึมิพยายามคะยั้นคะยอผม

ผมมองไปทางอาสึสะที่นั่งพิงสเตริโอกินเบียร์อยู่เงียบๆ ก่อนที่จะตัดสินใจหยิบแก้วไวน์มากระดกทีเดียวจนหมด

"เอ้า มีเยอะ ไม่ต้องกลัวหมด" อิสึมิเทไวน์ใส่แก้วผมจนเต็มเหมือนเดิม ความจริงไอ้ไวน์สีทองๆนี่ก็รสชาติไม่เลวเหมือนกันแฮะ หวานปะแล่มๆดีเหมือนกัน [เป็นไงฟระ ไอ่หวานปะแล่มๆเนี่ย]

ผมดื่มอั๊กๆอย่างไม่กลัวเมาตามประสาคนเพิ่งเคยดื่มเป็นครั้งแรก แค่ไวน์เองน่า ดื่มแค่นี้ไม่เมาหรอก..............

.........................

สติผมดับวูบไปเมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ แต่ตอนนี้รู้สึกตัวอีกครั้งตอนนาฬิกาตีตอนตี3 โอ พระเจ้า .... จะโดนที่บ้านว่ามั้ยเนี่ย....

ผมมองไปยังแสงสว่างจุดเดียวของห้อง คือตรงที่ที่นายอาสึสะนั่งอยู่ โคมไฟติดผนังส่องแสงสีส้มทองให้ความรู้สึกแปลกๆ นายอาสึสะจิบเบียร์เป็นพักๆ เส้มผมสีน้ำตาลแดงกระทบกับแสงไฟ ปรกระใบหน้าที่ค่อนข้างหวาน มองดูแล้วทำให้ใจเต้นพิกล

นายอาสึสะใส่เสื้อเชิ้ตเหมือนเดิม คือไม่ติดกระดุมบน แต่ตอนนี้กระดุมมันถูกปลดจนเผยให้เป็นแผ่นออกเนียนขาว..........เฮ้ย! นี่ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย!!

นายอาสึสะหันมาทางผมช้าๆ (คงเพราะได้ยินเสียงผมขยับตัว) ดวงตาเยิ้มไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

ผมเองก็มึนๆไม่แพ้กัน รู้สึกตัวครั้งสุดท้ายเมื่อซัดไปเป็นแก้วที่13 ผมกวาดตามองข้างตัวนายนั่น เห็นกระป๋องเบียร์จำนวนมากระเกะระกะตามพื้น

ผมเขยิบตัวหนีเขาตามสัญชาติญาณ แต่จนแล้วจนรอดนายอาสึสะก็มานั่งโซฟาเดียวกับผมจนได้

"โซระ..." เขาเรียกชื่ผมเบาๆ ผมแน่ใจได้เลยว่าเขาต้องขาดสติชัวร์ๆ เพราะปกติเขาจะไม่เรียกชื่อผมเด็ดขาด ผมจึงเขยิบตัวออกห่าง

"เป็นอะไร" นายอาสึสะขมวดคิ้ว เขยิบตัวเข้ามาใกล้ผมจนแทบจะเรียกได้ว่าเบียด แต่แล้วก็ยิ้มออกมา "กลัวว่าชั้นจะทำเหมือนตอนเย็นวันนี้ใช่มั้ย"

"ง่า...นายเมา" ผมพยายามดันร่างของนายอาสึสะอย่างสุดความสามารถ

"นายก็เมา..." เอาแล้วครับ นายอาสึสะเริ่มเบียดเข้ามาทีละนิด มือก็เปะปะไปทั่วร่างผมอย่างไม่เกรงใจ

"เฮ้!" ผมร้องห้าม แต่แล้วก็ต้องแทบสำลักเมื่อจูบที่หนักหน่วงประกบลงมา ทำเอาเรี่ยวแรงของผมที่มีอยู่น้อยนิดหายไปไหนก็ไม่รู้

ในเวลานี้มีเพียงแค่แสงสลัวๆสีส้มทอง เพลงแจ๊สที่เปิดคลอเบาๆ อิสึมิเมาหลับไปแล้ว ผมเมา นายอาสึสะก็เมา และที่สำคัญ ผมไม่สามารถต่อต้านเขาได้อีกด้วย!!!