chapter7

เหวอ!!! อะไรกันเนี่ย ทำไมคะแนนtestก่อนmidterm [ไปเปิดตอน3ทบทวนกันหน่อย]ของผมถึงได้ห่วยขนาดนี้ ไอ่จะว่าตกมันก็ไม่ตกหรอกนะ แต่ว่า....มันผ่านแบบน่าเกลียดน่ะสิ

"โซระ ได้คะแนนเท่าไหร่เหรอ" อิสึมิถามหลังจากอาจารย์แจกผลสอบเสร็จ

"ผ่านแบบน่าเกลียดที่สุดเท่าที่ชั้นเคยได้มา" ผมพูดพลางเอามือกุมขมับ

"ข้อสอบคราวนี้ยากจริงๆนะ คะแนนชั้นยังตกจากคราวที่แล้วเลย" โอ๊ะ อิสึมิยังคะแนนร่วง งั้นเราก็มีเพื่อนแล้วน่ะสิ

"อิสึมิได้เท่าไหร่เหรอ"

อิสึมิยื่นใบคะแนนมาให้ผม ผมรับมาดู

"95 เนี่ยนะ!" ผมพูดอย่างอึ้งๆ [หมายเหตุ: คะแนนนี่รวม5วิชาหลักนะคะ วิชาละ20คะแนน]

อิสึมิพยักหน้า "ก็ใช่น่ะสิ คราวก่อนชั้นได้98 เนี่ย ตกลงมาตั้ง3คะแนนแน่ะ"เจ้าตัวบ่นอย่างเสียดาย

เฮ้อ...ไม่เข้าใจพวกอัจฉริยะเลยจริงๆ...ให้ตายเหอะ

.................................................

ทำไงดี กลุ้มใจกับคะแนนtestนี่จริงๆ คะแนนรวมเต็ม 100 ผมได้แค่ 55!!

เกิดมาในชีวิตผมไม่เคยได้คะแนนตกต่ำขนาดนี้เลยนะ ฮือๆ..กลุ้มจาย ไม่อยากให้DAD กับ MOM เห็นคะแนนของผมเล๊ย ก็ตอนอยู่เยอรมันเนี่ย ผมเรียนอยู่ในขั้นดีเลยนะ ติดอันดับ1ใน20ด้วย ทำไมพอมาอยู่ญี่ปุ่นแล้วกลายเป็นอย่างนี้ไปได้....ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ....

หรือเพราะผมเล่นมากไป ไม่นี่..อยู่เยอรมันยิ่งกว่านี้อีกนะ สงสัยเพราะผมยังไม่คุ้นกับการเรียนของญี่ปุ่น ยังไม่คุ้นกับหลักสูตรของที่นี่ งั้นภายใน2อาทิตย์ก่อนสอบmidtermนี้ ผมคงจะต้องทำตัวเป็นเด็กเรียนหน่อยล่ะ ตั้งใจเรียนเพื่อคะแนนสอบที่ดี สู้ๆ!!

.................................................

2อาทิตย์ที่ผ่านมาผมทำตัวเป็นเด็กตั้งใจเรียน เวลาเรียนก็เรียน(ปกติจะนั่งหลับ หรือไม่ก็นั่งคุย) เวลาเล่นก็เล่น รู้จักแบ่งเวลา พอกลับถึงบ้านก็ตั้งใจอ่านหนังสือทบทวน หมั่นทำแบบฝึกหัด ถ้าตรงไหนไม่เข้าใจก็พี่ซายะกับพี่ซาเรยะ บางทีก็ถามอิสึมิ

วันนี้...จะต้องสอบแล้ว ผมคิดว่าผมพร้อมที่จะสอบนะ แต่ก็ยังกังวลอยู่บ้าง เอาเถอะ ตั้งใจทำให้ดีที่สุดแล้วกันเนอะ

...................

"วางปากกาได้แล้ว" เสียงอาจารย์ดังขึ้น ผมวางปากกาลง ก่อนที่จะถอนหายใจหนักๆ

กระดาษข้อสอบค่อยๆทยอยส่งมาด้านหน้าจนถึงมืออาจารย์ ผมออกจากออกห้องเป็นคนสุดท้าย เพราะสอบอยู่โต๊ะหน้าสุด เลยต้องช่วยอาจารย์เก็บข้อสอบ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปหาอิสึมิที่ยืนคอยอยู่

"เป็นไงบ้างโซระ" อิสึมิถามผม

ผมถอนหายใจอีกครั้ง แล้วตะโกนออกมาลั่น " เฮ้! สอบเสร็จแล้ว อา.. นี่ล่ะ กลิ่นของอิสรภาพ"

อิสึมิยิ้มน้อยๆ"โซระพยายามมาตลอดเลยนี่ ไป ไปหาอะไรกินกัน"

.................................................

ระหว่างที่ผมกำลังหม่ำอุด้งอยู่เต็มปากนั้น เสียงประกาศของร.ร.ก็ดังขึ้น

"ขอให้นักเรียนทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องประชุมในเวลา13นาฬิกาด้วย ขอย้ำอีกครั้ง ให้นักเรียนทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องประชุมในเวลา16นาฬิกา จบประกาศ"

ผมรีบเคี้ยวเส้นอุด้งก่อนจะกลืนลงไป หันไปถามฮาชิยะที่นั่งกินข้าวผัดอยู่ข้างๆ[ ใครจำฮาชิยะไม่ได้ไปเปิดดูตอน3 อีกครั้ง หุหุหุ]

"เค้าเรียกประชุมกันทำไมเหรอ นายรู้รึเปล่า"

"อ๋อ สงสัยจะเป็นงานกีฬาสีน่ะ"ฮาชิยะตอบเสร็จก็ตักข้าวผัดใส่ปาก

"อืม น่าสนใจดีแฮะ ชั้นยังไม่เคยเห็นงานกีฬาสีที่ญี่ปุ่นเลยนะเนี่ย" พอพูดจบผมก็ยกชามอุด้งขึ้นซดรวดเดียวหมด แล้วก็ไปกว้านซื้อขนมปังมากินต่อ แหม..อย่างมองอย่างงั้นสิฮะ ก็คนมันหิวนี่นา

.................................................

"ให้ตายเถอะ ทำไมชั้นต้องเป็นกรรมการด้วยนะ อดลงแข่งกีฬาสีกะคนอื่นเค้าเลย"ผมบ่นกับอิสึมิอย่างหัวเสีย แย่ชะมัด ทำไมถึงซวยอย่างงี้น๊า ก็กรรมการกีฬาสีน่ะทำงานหนักจะตาย แต่จะว่าไปแล้ว ห้องเราอิสึมิกับฮาชิยะก็โดนด้วยนี่นา อาสึสะก็โดนเป็นกรรมการของห้อง1Bเหมือนกันเหอๆ แจ๊คพอตจริงๆ ..ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ ก็เค้าใช้วิธีจับฉลากเลขที่ของแต่ละห้องน่ะสิ เอาห้องละ3คน แถมดันจับเจอพวกผมอีกต่างหาก..โชคไม่เข้าข้างเอาซะเลย คนในห้องมีเยอะแยะไป ทำไมต้องจับเจอผมเล่า...ทำให้อดแข่งกีฬาเล๊ย

"น่าๆ ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยก็ยังมีกีฬาสีสำหรับคณะกรรมการน่า" อิสึมิพูดปลอบใจ

"จริงอ่ะ กีฬาไรเหรอ" ผมถามอย่างมีความหวัง

"อ้าว ก็กีฬาประจำระดับที่จัดขึ้นเป็นพิเศษสำหรับคณะกรรมการกีฬาสีน่ะ นายไม่ได้อ่านในคู่มือนักเรียนเหรอ" อิสึมิหัวเราะนิดๆ เอ เป็นอะไรของเขานะ...

"ไม่ได้อ่านอ่ะ ก็ในนั้นมีตัวคันจิยากๆตั้งเยอะ ชั้นอ่านไม่ออกหรอก แล้วระดับเรามีกีฬาอะไรล่ะ"

"วิ่งเก็บของ"

"ฟังดูน่าสนุกนะ คอยดูนะชั้นจะต้องลงแข่งให้ได้"ผมพูดอย่างมุ่งมั่น

"อย่างนายนี่เล่นกีฬาเป็นด้วย?"เสียงกวนๆดังอยู่ข้างหลังผม ผมจึงหันไปทางต้นเสียง

"อย่ามาดูถูกกันนะ เห็นอย่างงี้ชั้นก็เคยเป็นนักกีฬาร.ร.ตอนอยู่เยอรมันเชียวนะ"

"อ้อหรอ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย สงสัยร.ร.ที่นายอยู่คงมีแต่พวกห่วยๆทั้งนั้นเลยล่ะสิ"

"นาย...นายไม่มีสิทธิ์มาว่าเพื่อนชั้นนะ"

"อ้อ เพิ่งรู้ว่าคนอย่างนายก็มีเพื่อนกับเค้าด้วย ชั้นว่าเพื่อนของนายก็คงห่วยแตกเหมือนนายน่ะแหละ"

"นาย...อย่างน้อยอเล็กซ์ก็ดีกว่านายแล้วกัน"ผมตวาดแว้ดด้วยความโกรธพร้อมกับจ้องหน้านายอาสึสะอย่างไม่พอใจ เอ๊ะ.. หน้านายนั่นดูปูแล่มๆชอบกล เป็นอะไรของเค้ากันนะ เฮอะ ช่างเหอะ คิดมากไปก็ปวดหัว.. สมน้ำหน้า อยากมาว่าเพื่อนผมก่อน ฮึ คงเถียงไม่ออกล่ะสิ ถึงได้ทำหน้าแบบนั้น คนนิสัยแย่ๆอย่างนายอาสึสะน่ะเทียบกับอเล็กซ์ไม่ได้เลยซักนิด

.................................................

ผ่านไป1อาทิตย์

"ตู๊ดดด ตู๊ดดดด"

"ฮัลโหล อเล็กซ์พูดครับ"

"อเล็กซ์หรอ นี่ลอลีนนะ" [หมายเหตุ: อเล็กซ์กับโซระพูดเป็นภาษาเยอรมันนะเคอะ]

"อ้าว ลอลีนเหรอ! กำลังคิดถึงอยู่เลย" น้ำเสียงของอเล็กซ์ฟังดูดีอกดีใจ

"ขอโทษนะที่ไม่ได้ให้เบอร์ติดต่อไว้ เพราะชั้นก็เพิ่งมารู้ตอนถึงญี่ปุ่นเองเนี่ยแหละ"

"ใจร้ายจริงนะนาย ย้ายไปเดือนกว่าๆ ไม่เคยติดต่อกลับมาบ้างเลย"อเล็กซ์พูดอย่างน้อยใจ

"ขอโทษๆๆๆๆ ชั้นมัวแต่ยุ่งอยู่กับการเรียนน่ะ"

"ก็ได้ ยกโทษให้ก็ได้ แต่บอกเบอร์ที่ญี่ปุ่นมาเดี๋ยวนี้"

"ถึงนายไม่พูดชั้นก็ตั้งใจจะให้อยู่แล้วล่ะ XXXX-XXXX"

"นายอยู่ที่นั่นเป็นไงบ้าง คงป๊อบน่าดูล่ะสิ"

"ไม่รู้สิ เออเนี่ย ชั้นเจอคนที่หน้าตาสวยสุดๆด้วยล่ะ ใจดีและก็ดูเป็นผู้ใหญ่มากเลย แต่ก็ดันไปเป็นฝาแฝดกับคนที่น่าหมั่นไส้สุดๆด้วย"(ขอกัดนายนั่นซักทีเหอะ)

"ที่นั่นอาหารอร่อยปะ เอ๊ะ แต่ไงนายก็กินได้ทุกอย่างอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

"นี่อเล็กซ์ นายพูดเหมือนกับชั้นเป็นคนตะกละเลยนะ"

"อ้าว หรือไม่จริง ....ล้อเล่นน่า" ......- -"

"เอ้อ อุด้ง เทริยากิ ยากิโซบะ ซูชิ โอโคโนมิยาคิ ทาโกยากิ ซุปมิโซะ [บรรยายไป3นาที].........ฯลฯ ของที่นี่อร่อยมากเลยล่ะ ไม่เหมือนกับร้านอาหารญี่ปุ่นที่ไปเปิดที่เยอรมัน ที่นี่อร่อยกว่ากันเยอะ ถ้านายมาต้องลองกินให้ได้เลยนะ เดี๋ยวชั้นจะเป็นไกด์พานายทัวร์กินเอง"

"โอเค ชั้นไม่พลาดอยู่แล้ว ว่าแต่นายไม่ผิดคำพูดจริงๆนะ"[ตะกละพอกันทั้งคู่- -"]

"อื้มม แน่นอน คำไหนคำนั้น เอ้อ..งั้นแค่นี้ก่อนละกัน ชั้นต้องไปร.ร.แล้วล่ะ เอาไว้จะโทรไปใหม่ หรือไม่ก็เมล์ไปหาละกันนะ บายอเล็กซ์"ผมบอกลา

"อืม บายลอลีน"

.................................................

"ไงโซระ วันนี้หน้าบานมาเชียวนะ"ฮาชิยะทักผม

เอ๊ะ ผมหน้าบานจริงๆหรอเนี่ย"จริงง่ะ"

"อือดิ"ฮาชิยะส่งกระจกให้ผม [ เอ๊ะ ทำไมมันมีกระจกได้หว่า....]

ผมเปิดกระจกดู .....ตายจริง ผมหน้าบานจริงๆด้วย สงสัยจะดีใจไปหน่อยที่ได้คุยกับอเล็กซ์เมื่อเช้านี้

"ไง นั่งเสริมสวยกันแต่เช้าเชียว กลัวสวยไม่พอรึไง"แง่ะ นายอาสึสะอีกละ ชอบกัดคนอื่นอยู่เรื่อย เดี๋ยวก็กัดตอบมั่งเลย แง่งๆ (....อืม ว่าแต่นายอาสึสะทำเหมือนห้องนี้เป็นห้องเรียนของเค้าเลยนะเนี่ย ทั้งๆที่ห้องเรียนของนายนี่น่ะอยู่อีกห้องแท้ๆ )

"ไม่ใช่เฟ่ย ชั้นไม่ได้เป็นพวกวิปริตจิตไม่ปกติซักหน่อย"

"อ้าว โซระ แต่งหน้าอยู่เหรอ"อิสึมิเดินยิ้มหวานเข้ามา

"ม่ายช่ายยยยยย"

"อย่างโซระเหมาะกับสีซากุระดีนะ"อิสึมิล้วงกุกกักในกระเป๋า

"อ่ะนี่" ลิปสติกสีแหววก็ถูกยื่นมาตรงหน้าผม.........

"อะ..อะ อิ........."ผมถึงกับพูดอะไรไม่ออก [ความจริงโซระตั้งใจจะพูดว่า อิสึมิ]

"เอ๊ะ ไม่ชอบเหรอ งั้นสีนี้ดีกว่า" แล้วอิสึมิก็หยิบลิปสติกขึ้นมาอีกแท่ง ง่ะ สีนี้น่ากลัวกว่าแท่งมะกี้อีกง่ะ

"แต่ชั้นว่าน่าจะเติมอายเชโดว์อีกนิดนะ สีนี้จะทำให้ตาของโซระดูสดใสขึ้น" [โซระตาสีเขียวใบไม้] เหวอ!!! ตกลงนี่อิสึมิเป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย ทำไมถึงมีของพวกนี้อยู่ในกระเป๋าได้(แถมเป็นกระเป๋ากางเกงอีกต่างหาก)

"เอ่อ...คือว่าไม่ดีกว่านะอิสึมิ เอ่อคือ เอ้อ เดี๋ยวเย็นนี้ต้องไปประชุมใช่มั้ยฮาชิยะ"ผมรีบเปลี่ยนเรื่องทันที ก่อนที่จะหันหน้าไปหาฮาชิยะอย่างรวดเร็ว

"เอ๋ เอ้อ ใช่แล้ว เย็นนี้มีประชุมคณะกรรมการกีฬาสี" เจ้าตัวคงงงอ่านะ อยู่ๆผมก็เปลี่ยนเรื่องเฉยเลย

"เออนี่ พวกนายรู้รึยังผลสอบออกแล้วนะ" จู่ๆฮาชิยะก็พูดขึ้น

"เอ๋ จริงเดะ ออกแล้วเหรอ ทำไมชั้นไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ" ผมถามอย่างงงๆ ผลสอบมันออกแล้วเรอะ ผมจะได้ที่เท่าไหร่กันเนี่ย....

"ก็เพราะนายมัวแต่นั่งเสริมสวยอยู่น่ะสิ ถึงได้ไม่รู้เรื่องอะไรกะเค้า" ฮึ..ได้ทีแขวะชั้นเลยนะนายอาสึสะ

"ก็บอกแล้วไงว่าชั้นไม่ได้เสริมสวยซักหน่อย"

"ง๊านหรอ" ทำเป็นตอบเสียงยานคาง เดี๋ยวเหอะๆ

"ไปๆๆ ไปดูผลสอบกันดีกว่า"ว่าแล้วผมก็ลากฮาชิยะกับอิสึมิออกมา โดยไม่ฟังว่าพวกนั้นดูแล้วรึยัง ขี้เกียจทะเลาะกับอาสึสะแล้ว

ผมแหวกฝูงชนขนาดย่อมๆ(รึเปล่า)เพื่อจะได้เข้าไปใกล้บอร์ด แต่แล้ว...

"โอ้ ก๊อด!!!" ผมอุทานออกมาเมื่อเห็นอันดับที่ผมได้ ทำไม....ทำไมผมถึงได้อันดับห่วยแตกขนาดนี๊!! โอ้ ไม่น่าเชื่อ แล้วที่ผมพยายามไปตั้ง2อาทิตย์มันช่วยอะไรได้เนี่ย......อยากจะเป็นลมจริงๆ เฮ้อออ

"ไงนาย ได้ที่เท่าไหร่ล่ะ" ง๊ะ ไอ้เสียงนี้มัน.....

"อย่ามายุ่งน่า" ผมพูดอย่างรำคาญ+หงุดหงิดเพราะผลสอบ

นายอาสึสะไล่สายตาไปที่บอร์ด ไอ้ถ้าผมจะเอามือไปปิดบอร์ดก็ไม่ถึงซะด้วยสิ เลยต้องปล่อยให้เค้าดูตามใจชอบ...- -"

"เก่งนี่ ได้ตั้งที่144จาก150เชียวนะ" อาสึสะพูดเสียงดังเหมือนกับจะฉีกหน้าผม...หนอยๆๆ[หมายเหตุ : ปี1มีทั้งหมด5ห้อง 1A 1B 1C 1D 1E ห้องละ30คน]

"แล้วนายล่ะ เก่งนักหรอ" ผมพูดอย่างโมโห

อาสึสะเหลือบสายตาไปทางด้านหน้าของบอร์ด ผมจึงมองตาม

เอ๋ๆๆๆ เฮ้ย!!! นั่นมัน....ลำดับที่7 ฮายาเซะ อาสึสะ oh no! ไม่จริ๊งงงงงงงงง เป็นไปได้ไง ทำไมถึงได้อันดับดีขนาดนี้ ทำม๊ายยยยยยย

"อ้าวโซระ ผลสอบเป็นไงบ้าง" อิสึมิเดินเข้ามาถามผม

"เอ่อ คือว่า......เอ้อ ว่าแต่เมื่อกี้อิสึมิไปไหนมาน่ะ แล้วฮาชิยะล่ะ"

"อ๋อ เมื่อกี้ไปเข้าห้องน้ำมาน่ะ ระหว่างทางฮาชิยะเค้าเจออายูยะ[ไปเปิดตอน3อีกรอบถ้าจำอายูยะไม่ได้]2คนนั่นเลยยืนคุยกัน ชั้นก็เลยเดินมาก่อน"

"อาฮะๆ"

"เอ้อ สงสัยผลสอบชั้นคราวนี้คงไม่ดีแน่ๆ"

"อ้าว ทำไมล่ะ" ผมถาม

"ก็ก่อนสอบชั้นขี้เกียจ ก็เลยไม่ได้อ่านหนังสือเลยน่ะสิ"

ผมเดินมาอิสึมิไปดูผลสอบ แต่...ทำไมอิสึมิเดินไปข้างหน้าขนาดนั้นล่ะ ไหนบอกว่าผลสอบไม่ดีไง.....

"ว๊า จริงๆด้วย ตกลงมาอยู่ที่2จนได้" อิสึมิทำเสียงผิดหวัง

ห๊า! ที่2เนี่ยนะ ไหนว่าไม่ได้อ่านหนังสือไง ยังได้ตั้งที่2 จริงๆแล้วอิสึมิเป็นคนยังไงกันแน่ ผมเริ่มสับสนซะแล้วสิ ........- -"

.................................................

"อ๊ะ... อ๊า ไม่ ไม่เอานะ" ริมฝีปากอุ่นๆที่ทาบทับ กับลิ้นที่ตวัดเลียไล้ไปทั่วภายในปากทำให้ผมแทบสำลักคำพูด

"ไม่...อย่า ได้โปรด" ผมพยายามผลักร่างที่สอดมือเข้ามาเล้าโลมเบื้องล่าง "อย่าทำอย่างนี้" เสียงของผมแหบพร่าเหมือนไม่ใช่เสียงตัวเอง

ใบหน้าของเขาซุกไซร้ซอกคอของผมอย่างนัวเนีย ความรู้สึกแปลกๆแล่นขึ้นจับขั้วหัวใจ

เสื้อผ้าที่ถูกปลดเปลื้องคงเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่าเพิ่มความเร้าใจให้แก่อีกฝ่ายที่กำลังกระทำร่างของผมอยู่ เบื้องล่างที่ชูชันเพราะความกระสันต์ทำให้ผมรู้สึกกระดากอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี แต่เพราะอะไร..ทำไมร่างกายจึงไม่ยอมต่อต้าน อาจจะเป็นเพราะความสุขสมถึงขีดบ้าคลั่งที่ผมได้รับอยู่ก็เป็นได้

"อ๊าาา....อาสึสะ อา..." ผมกรีดร้อง ไม่น่าเชื่อที่จะเป็นชื่อของเขา.....

ดวงตาของผมเบิกโพลงเพราะแรงเขย่าที่ไหล่ แต่แล้วก็ต้องร้องออกมา...เมื่อใบหน้าที่คุกรุ่นไปด้วยความใคร่เมื่อครู่อยู่แค่เพียงเบื้องหน้า!!!