chapter4
ร้านคาราโอเกะ
เห...คาราโอเกะที่ญี่ปุ่นเป็นอย่างนี้เองน่ะเหรอ เพิ่งรู้ก็วันนี้เอง..
"เอ้า..มาสนุกกันให้เต็มที่เล๊ย..."ฮาชิยะหัวหน้าห้องหนุ่มน้อย(มั้ง)พูดเสียงประมาน8หลอดกว่าๆโดยไม่ใช้ไมค์ อย่างกับจะเปิดงานอะไรซักอย่างแน่ะ
"เย้!!..."เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง [เห็นแล้วนึกถึงโฆษณาเบียร์ยี่ห้อหนึ่ง...ลีโอ ลีโอ ลีโอ ถ้าต้องไชโยลีโอได้เลย]...
"แต่...ออกตังค์กันเองนะโว้ย...ชั้นไม่เลี้ยงพวกแกหรอกนะ ยกเว้นโซระคนเดียวที่ชั้นเลี้ยงให้โว้ย"
"อ้าว....อะไรกันฟะ ไม่ยุติธรรมนี่หว่าแก เล่นเลี้ยงแค่โซระคนเดียว ไม่ได้นะโว้ย ถ้าเลี้ยงต้องเลี้ยงให้หมด เป็นหัวหน้าต้องให้ความเสมอภาคกับลูกน้องซี่ นายเคยบอกไว้ไม่ใช่รึงาย..." อายูยะเหรัญญิกประจำห้องโต้กลับไป ถ้าดูเผินๆอาจจะเห็นว่าเขาเป็นคนรักความยุติธรรม แต่ผมว่าผมเห็นหางอะไรแหลมๆโผล่ออกมานะ...- -"
"เออใช่...แกต้องเลี้ยงให้หมด" เสียงสนับสนุนมีเพียบเลย แล้วนายจะทำยังไงต่อไปล่ะเนี่ยฮาชิยะเอ๋ย...นายอยากมาพนันก่อนเองนะ... ความจริงก็อยากช่วยอยู่หรอก แต่สัญญาต้องเป็นสัญญาซิ นายบอกจะเลี้ยงชั้นก็ต้องเลี้ยง น่าสงสารจริงๆ....
"อะไรว้าพวกแก...เงียบไปเลยนะโว้ย...แล้วแกจะไม่ถามชั้นรึไงฟะว่าทำไมชั้นถึงจะเลี้ยงโซระ" หัวหน้าคนเก่งพยายามหาข้อบ่ายเบี่ยง...
"ไม่ถามโว้ย...แกจะเลี้ยงทำไมพวกเราไม่สนหรอก เราสนแต่ว่าถ้าแกจะเลี้ยงโซระ แกต้องเลี้ยงพวกเราทุกคนด้วย" เหรัญญิกหนุ่มหล่อทำหน้าตายียวนกวนปลาตีน ดูท่าว่าฮาชิยะคงอยากจะกระโดดถีบนายนี่ให้กระเด็นไปประดับฝาห้องคาราโอเกะห้องนี้แน่ๆ
"เออๆ ...ก็ได้โว้ย แต่พวกแกอย่าถลุงมากไปนะเฟ่ย เดี๋ยวกระเป๋าชั้นฉีกซะก่อน"ฮาชิยะทำท่าอ่อนอกอ่อนใจ ก็น่าอยู่หรอกนะก็พวกเพื่อนๆในห้องนี้ใช่ว่าจะคุมกันง่ายๆซะที่ไหน ถ้าขืนไม่เลี้ยงพวกนี้ได้โดนรุมกระทืบแน่ๆเลย... หัวหน้าหนุ่มมองไปทางตัวปัญหาด้วยสายตาที่ผมพอจะแปลความหมายออกมาได้ประมาณว่า.. แกตั้งใจจะแกล้งฉันใช่มั้ยอายูยะ คอยดูละกันคราวหน้าจะเอาคืนให้ดู .....
.....................................................
"โซระ ตานายร้องแล้วน๊า..." เอ๋...อะไรนะ หูผมได้ยินไม่ผิดใช่มั้ยเนี่ย..
"ห๊า...อะไรนะ...ฉันต้องร้องด้วยเหรอ" ผมทำหน้าเหรอหรา
"ช่าย...ขึ้นมาซะดีๆพ่อหนุ่มน้อย"
"แว๊ก...ม่ายเอาน้า...ฉานร้องไม่เป็น"
"ไม่ต้องมาบ่ายเบี่ยงเลย มามะโซระ มาร้องซะดีๆ"
ผมพยายามที่จะเกาะโซฟาเป็นที่ยึดไว้ แต่..ก็ถูกพวกเพื่อนๆฉุดกระชากลากถูให้ลุกขึ้นจนได้ โฮ..แม่จ๋าช่วยลูกน้อยด้วย...
"เอ้า..เร็วเข้า กดเลือกเพลงซิ" แง..พวกนี้แกล้งกันนี่นา เอาฟะ ร้องก็ร้อง จะขายหน้าก็ช่างแล้ว
"กริ๊ก.." ผมกดปุ่มเลือกเพลง (คาราโอเกะที่ร้านนี้เป็นแบบสุ่มเพลงขึ้นมาอ่ะ) โอม..ขอให้ได้เพลงดีๆที่ผมรู้จักด้วยเถิด...
"อ๊ะ...ออกมาแล้ว ไหนๆ..โซระได้เพลงของใครนะ" พวกเพื่อนๆในห้องแสดงอาการอยากรู้อยากเห็นซะ...น่าถีบ
"เฮ้ย..ได้เพลงFirst loveของUTADA HIKARUเว่ย เอาเลยโซระ ร้องเลย" เอาล่ะซิ ดันได้เพลงของนักร้องผู้หญิงด้วย ถึงผมจะรู้จักก็เถอะนะ แต่จะให้ผมร้องเพลงผู้หญิงเนี่ยก็ไม่ไหวเหมือนกัน..ทำไมสวรรค์ช่างกลั่นแกล้งผมอย่างงี้นะ..โธ่..แม้แต่อิสึมิก็เป็นไปกับเขาด้วย..
"แป๊บซิฟะ อย่าเร่งนักดิ ขอทำใจก่อน" เอาก็เอาฟะ..มาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ร้องผมได้โดนพวกนี้ยำเละแน่
"ถ้าร้องอุบาทว์ห้ามว่ากันนะเฟ่ย"
"เออน่า...แกก็รีบๆร้องเร็วๆซิฟะ พวกชั้นคอยฟังแกนานแล้วนะเฟ่ย"
"เออ...ร้องก็ร้อง"
...............................................
อะแฮ่มๆขอT&Cบรรยายซักแป๊บนะคะ เพราะตอนนี้โซระถูกอะฮั้นถีบตกแท่นผู้บรรยายไปร้องเพลงแล้ว^o^
***********
เมื่อโซระจับไมค์ขึ้นร้องเพลงแล้ว ก็ทำเอาทุกคนตะลึงไปตามๆกัน ที่ตะลึงไม่ใช่เพราะร้องได้อุบาทว์หรอกนะ แต่ตะลึงในน้ำเสียงที่ใสกังวาลของโซระต่างหาก ไม่น่าเชื่อว่านร. ม.ปลาย ปี1จะมีเสียงอย่างนี้ได้ แม้แต่อาสึสะที่ทำเหมือนกับว่ามาแ-ก (กิน) สู้ฟัดก็ยังตะลึงอึ้งกิมกี่กับความสามารถในการร้องเพลงของโซระจนต้องหยุดบริโภคอาหารชั่วคราวระหว่างที่โซระร้อง...
................................................
เอ๊ะ..อะไรกัน ทำไมนายอาสึสะหยุดกินได้นะ หรือว่าอิ่มแล้ว..แต่ทำไมนายนั่นต้องจ้องเราอย่างงี้ด้วยนะ หรือว่าต้องการจะจับผิดว่าเราร้องผิดเพิ้ยนท่อนไหน..ใช่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ...
และแล้ว..ในที่สุด..ผมก็ร้องจนจบได้ แต่..ทำไมทุกคนยังนั่งเงียบอยู่อีกล่ะ เพลงที่ผมร้องมันอุบาทว์มากเลยรึไงกัน..
"แปะๆๆ" หือ..อะไรกันน่ะ
"โซระ นายร้องได้เพราะมากเลยนะ ไม่น่าเชื่อว่านายจะมีความสามารถขนาดนี้ " อิสึมิปรบมือแล้วก็ยิ้มให้ผม
"โซระ นายนี่มันจริงๆเลยนะ ไม่ยอมบอกพวกเราเลยว่าร้องเพลงได้เก่งอย่างงี้ เล่นเอาพวกเราตะลึงไปตามๆกันเลย" ฮาชิยะขยี้หัวผมไปมาอย่างเอ็นดู(รึเปล่า!?)
ผมปลายตามองไปทางเจ้าอาสึสะด้วยสายตาที่ว่า..'เป็นไงล่ะ ข้าร้องไม่ผิดซักตัว..'
อาสึสะหันมาสบตากับผมพอดี... เจ้านั่นยิ้มๆบางๆให้ผม ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆกับรอยยิ้มนั่นไปเลย..(แต่เอ..มันยิ้มทำไมหว่า งงแฮะ)
..........................................................
หลังจากที่พวกเราอุ่นเครื่องด้วยออเดิร์ฟเบาๆที่ร้านคาราโอเกะแล้ว ก็มาต่อกันที่ร้านอาหารจีนแบบเต็มฟลูคอร์ส เจ้าอาสึสะก็ตั้งหน้าตั้งตากิน..กิน..กินกินกินอย่างเดียว โดยไม่สนใจที่จะเฮฮาปาร์ตี้กับคนอื่นซะเลย...ทำให้ทุกคนอึ้ง+ทึ่งเลยทีเดียว ก็เพราะว่าตอนที่อยู่ที่ร้านคาราโอเกะเจ้านั่นก็น่าจะกินอิ่มไปแล้วนี่นา ก็เล่นกระซวกๆเอาขนาดนั่น(ฮาชิยะกระเป๋าฉีกเพราะเจ้านี่นะแหละ) เห็นแล้วอิ่มแทนเลย... อยากรู้จังว่าเจ้านั่นเลี้ยงปรสิตไว้ในท้องรึเปล่าเนี่ย กินเอากินเอาขนาดนี้ไม่อ้วนบ้างรึไงนะ...
และแล้วเวลาก็ผ่านไป...ถึงเวลาที่ทุกคนต้องควักกระเป๋ากันแล้ว แต่นายอาสึสะก็ยังนั่งกินต่ออีก.. ส่วนอิสึมิที่เอาแต่นั่งจิบน้ำส้มตลอดงานกลับต้องควักประเป๋าจ่ายมากกว่าคนอื่นเกือบ3เท่า...เฮ้อ ทำไมอิสึมิต้องไปจ่ายแทนหมอนั่นด้วยน้า ถึงแม้ว่าจะเป็นพี่น้องกันก็เถอะ..แย่ๆ นายอาสึสะนิสัยแย่จริงๆเล๊ย..
............................................................
พอพวกเรากินกันพุงกางแผ่เต็มที่แล้ว...ก็พากันมาเดินเล่นให้อาหารย่อยแถวกินซ่า
จู่ๆ..ก็มีพี่สาวเซ็กซี่หุ่นดีระเบิดเดินนวยนาดเข้ามาทางกลุ่มพวกเรา แล้วเจ้าหล่อนก็สะกิดแขนนายอาสึสะแล้วพูดทำนองว่า จะชวนไปต่อกัน2ต่อ2 [2ต่อ2 ก็กลายเป็นสี่อ่าดิเนี่ย...]
นายอาสึสะพยักหน้ารับ แล้วก็เดินผละออกจากกลุ่ม โดยปล่อยให้พวกเรามองตามสะโพกดินระเบิดของพี่สาวหุ่นสะบึมที่เดินควงคู่อยู่กับนายนั่นจนตาละห้อยไปตามๆกัน...
ชีกอ..ลามก..ทุเรศ ใจง่ายที่สุด..ผมด่านายนั่นในใจ แต่เอ๊ะทำไมผมต้องสนด้วยล่ะว่านายนั่นจะไปกับใคร ไม่ได้เกี่ยวกับผมซะหน่อย แล้วผมก็ไม่จะเป็นที่จะต้องไปสนใจเจ้านั่นด้วย...
To Be Continue....
อ่ายหยา...กว่าจะเสร็จแต่ละตอนได้- -"...เฮ้อ....มีอะไรจะด่าจะว่าจะติชมแนะะนำก็เมล์มาได้เลยนะคะที่ [email protected]
...อีกนิดนะ บางคน(คิดว่าอาจจะมีนะ แต่ไม่แน่คนอ่านทุกคนก็อาจเข้าใจแล้วก็ได้)อาจจะยังสงสัยว่าไอ้วงเล็บ[...] กับ (...)มันต่างกันไง ก็คือว่า [...] เนี่ยก็คือความคิดของเราซึ่งก็คือผู้แต่งเสริมลงไป ส่วน (...) เนี่ยเป็นของตัวเอกของเรื่องที่ทำหน้าที่เป็นผู้ดำเนินเรื่อง ซึ่งก็คือนายโซระอ่ะแหละ อ่านๆก็พยายามทำความเข้าใจหน่อยละกันเนอะ จะได้ไม่งงเท่าไหร่ อิอิ...^O-O^...ขอโทษด้วยนะฮับที่เพิ่งจะมาชี้แจงเอาตอนที่4เนี่ย แฮะๆ ขออภัยฮับ....