Chapter2

"ฮายาซาวะ โซระ ย้ายมาจากเยอรมัน ฝากตัวด้วยครับ" เป็นนร.ใหม่ก็ต้องแนะนำตัวอย่างนี้สินะ เฮ้อ...ตอนนี้ผมเข้ารร.เซเรียวแล้วล่ะ เป็นรร.ชายล้วนที่กว้างขวางไม่เบาเลย ท่าทางจะเป็นรร.พวกผู้ดีซะด้วย แต่จะผู้ดีจริงๆรึเปล่าก็ไม่รู้ ผมอยู่ม.ปลายปี1 ห้อง 1A ส่วนพี่ชายของผมทั้ง2คนก็เข้ารร.เดียวกับผมนั่นแหละ น้องสาวผมก็ไปเข้ารร.เซริน รร.หญิงล้วนข้างๆกันเนี่ยแหละนะ ได้ยินมาว่าเป็นรร.พี่รร.น้องกัน

ว่าแต่ว่า...ผมไม่ค่อยคุ้นกับสภาพอย่างนี้เลยสิ สภาพอย่างไหนน่ะเหรอ ก็ไอ้สภาพที่พวกนร.ในห้องซุบซิบกันน่ะสิ เฮอะ เป็นผู้ชายประสาอะไรซุบซิบกันอย่างกะพวกผู้หญิง แล้วที่ซุบซิบกันเนี่ย เสียงมันก็เบ๊า..เบาซะเหลือเกินนะนั่น ถ้าผมไม่ได้ยินก็คงหูหนวกไปแล้วล่ะ เสียงออกจะดัง ไม่ว่าจะเป็นคำพูดที่ว่า

"ดูดิ นร.ใหม่น่ารักดีว่ะ" หรือ

"หน้าตาน่ารักยิ่งกว่าผู้หญิงอีก" หรือไม่ก็

"ถ้าได้เป็นแฟนด้วยนะโว้ย รักตายเลย" โอ๊ย..พวกนี้อะไรกันนักกันหนานะ คิดเป็นแต่เรื่องพวกนี้รึไงกัน แล้วไอ้คำพูดพวกเนี๊ยะมันน่าจะเอาไว้พูดกับพวกผู้หญิงไม่ใช่เหรอ ผมไม่ดีใจกับคำพูดพวกนี้หรอก น่าขนลุกจะตายไป ชมผู้ชายด้วยกันเองเนี่ย บรื๊อ...>_<

เฮ้อ..DADนะDAD ดันให้ผมมาเรียนรร.ชายล้วนอย่างนี้ ไม่กลัวพวกนี้จะทำอันตรายลูกชายตัวเองรึไงกันนะ[ทำอันตรายยังไงกันฟะ]

"พอได้แล้ว เงียบๆหน่อย เริ่มเรียนกันได้แล้ว.. ฮายาซาวะไปนั่งตรงโต๊ะที่ว่างตรงนั้นนะ" เสียงอาจารย์ทาคาฮาระอ.ที่ปรึกษาของห้องผมเอ่ยขึ้น ทำให้พวกนร.ในห้องเงียบลงได้

"ครับ" เฮ้อ...ในที่สุดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ผมก็หยุดเสียที น่ารำคาญชะมัด..

"หวัดดีครับ" คนที่นั่งข้างๆผมทักทายพร้อมกับยิ้มให้

"หวัดดีฮะ เอ่อ.." ผมทำท่าเหมือนกับจะถามชื่อเขา

"ฮายาเซะ อิสึมิ จะเรียกว่าอิสึมิก็ได้"

"อืม..เรียกผมว่าโซระก็ได้นะ"โหย อิสึมิเป็นผู้ชายที่สวยจริงๆ พวกผู้หญิงชิดซ้ายชิดขวาเลี้ยงหน้าเลี้ยวหลังไปเลยนะเนี่ย

"เอ่อ..เป็นคนเยอรมันแต่ทำไมถึงพูดภาษาญี่ปุ่นเก่งจังล่ะโซระ"

"อืม..ก็นะ DADเราเป็นคนญี่ปุ่น แล้วตอนที่เราอยู่เยอรมันก็พูดกันในบ้านทุกวันน่ะ" หึหึ ถ้าผมพูดไม่ได้ก็ให้มันรู้ไปซิครับ... ก็DADเล่นสอนภาษาญี่ปุ่นตั้งแต่พวกผมเด็กๆ แล้วยังบังคับว่าเวลาอยู่ในบ้านนะให้คุณลูกๆกับMOMพูดภาษาญี่ปุ่นอีก - -" ถ้ากระผมพูดไม่เป็นก็โง่บรมเลยล่ะ

.........................................................

"นี่โซระ..ไปกินข้าวกันเถอะ" อิสึมิเอ่ยปากชวนผมเมื่อถึงเวลาพักกลางวัน

"อืม" ผมก็ต้องตอบไปแบบนี้แบบเดียวแหละน่า ก็ถ้าลองตอบว่า'ไม่ล่ะ'แล้วล่ะก็ ผมจะไปโรงอาหารยังไงเล่า ได้หลงตายกันพอดี ตรอกซอกซอยยิ่งเยอะๆอยู่ด้วย รร.บ้าไรก็ไม่รู้ ทางแยกเยอะเป็นบ้า ตอนเช้าก็เกือบหลงไปทีนึงละ

โรงอาหาร

โอย..กว่าผมจะฝ่าฟันกลุ่มคนเข้าไปซื้ออาหารได้ก็เล่นเอาเกือบแย่ แทบสะบักสะบอมเลยทีเดียว คนเยอะเป็นบ้า ถ้าเกิดมีใครหกล้มตอนที่กำลังแย่งกันซื้ออาหารนะ...บอกได้คำเดียวว่า..เละ ถูกฝ่าพระบาทาประทับเป็นเกียรติไว้เต็มเนื้อเต็มตัวแน่ๆ เฮ้อ...นี่มันรร.ผู้ดีจริงๆเหรอเนี่ย ไม่ค่อยอยากจะเชื่อซะแล้วซิ

อึ๋ย...อะไรกันเนี่ย...สเต็กปลาของผม ทำไม๊..ทำไมมีผักขมด๊าย....หง่ะไม่อยากกินผักขมเลย ทำไงดีเนี่ย เขี่ยไปข้างจานดีกว่า...เขี่ย เขี่ย เขี่ย

"เอ๋..เป็นอะไรไปน่ะโซระ ไม่อร่อยหรือ" อิสึมิถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าทำไมผมถึงยังไม่กินสเต็กอีก

"เอ่อ..แบบว่า..ชั้นไม่ค่อยชอบผักขมน่ะ"ผมเอ่ยเบาๆอย่างอายๆ

"ฮะ ฮะ เรื่องแค่นี้เองเหรอ เลือกกินอย่างนี้เดี๋ยวก็ไม่โตหรอก"

"เอามานี่มา..เดี๋ยวผมจัดการให้เอง"ว่าแล้วอิสึมิก็ตักผักขมที่ผมเขี่ยไว้ข้างจานเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ

โอ้..อิสึมิช่างเก่งอะไรเช่นนี้ กินผักขมได้อย่างไม่สะทกสะท้าน ช่างผิดกับผมที่แค่เห็นก็เกิดปฏิกิริยาต่อต้านซะแล้ว....

............................................

ห้อง 1A

หลังจากอิ่มหมีพลีมันกันเรียบร้อยแล้ว ผมก็มานั่งแหมะให้อาหารย่อยอยู่ที่ห้องเรียน [ช่างเป็นกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ซะเหลือเกิ๊นนะนาย] แล้วก็นั่งคุยกับเพื่อนๆในห้อง ก็แหม..ผมเป็นนร.ต่างชาติที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่เชียวนะ อย่างน้อยก็ต้องได้รับความสนใจบ้างล่ะน่า แล้วอีกอย่างผมก็เป็นคนอัธยาศัยดีด้วย(ไม่ได้หลงตัวเองนะ)ยิ่งทำให้เข้ากับเพื่อนๆได้ดีทีเดียวล่ะ

อ๊ะ...อิสึมิเข้ามาแล้ว ไหนบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำไง ยังไม่ถึง10วิเลยนะทำไมเร็วจัง ห้องน้ำก็อยู่ตั้งไกล๊...ไกล แต่เอ๊ะ...ทำไมสีผมแปลกไปนะ ทำไมเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีน้ำตาลแดงล่ะ หรือว่าไปย้อมผมมา แต่..ย้อมผมในเวลา10วิเนี่ยนะ จะเป็นไปได้ไง...

"อิสึมิอยู่มั้ย"เสียงเขาเอ่ยถามนร.ในห้อง

หืม..'อิสึมิอยู่มั้ย'งั้นเหรอ อ้าว..อย่างนี้ก็แสดงว่าหมอนี่ไม่ใช่อิสึมิน่ะสิ หวาย...เกือบหน้าแตกซะแล้วเรา

"อิสึมิไม่อยู่หรอก ไปเข้าห้องน้ำน่ะ"ผมตอบไป

อ๊ะๆ..หมอนั่นเดินเข้ามาที่โต๊ะอิสึมิแล้ว จะทำอะไรกันนะ เห..นายนั่นล้วงเข้าไปในกระเป๋านร.ของอิสึมิแล้ว อะไรกันนี่นายคนนี้ถือวิสาสะอะไรกัน

"นี่นายจะทำอะไรน่ะ"ผมพูดพร้อมกับจับข้อมือของเขาให้หยุดค้นกระเป๋าอิสึมิเสียที

"ฟึ่บ" เขาสะบัดมือผมออกอย่างรำคาญ[โอ้ยชั้นต้องถูกสลัดๆๆ..ใจหายล่ะใจหายเล่นอย่างนี้ไม่ทันตั้งตัว>.<]แล้วก็พูดว่า"เกี่ยวอะไรกับนายด้วยฮึ"

"นายไม่มีสิทธิ์ที่จะมารื้อมาค้นกระเป๋าคนอื่นอย่างนี้นะ"

"ทำไมจะรื้อไม่ได้ ก็ชั้นจะหยิบdictionaryในกระเป๋าของพี่ชายชั้น แล้วนายมายุ่งอะไรด้วยฮึ"

ห๊า..'ในกระเป๋าของพี่ชายชั้น'รึ อะไรกันเนี่ย หมอนี่เป็นน้องอิสึมิงั้นเหรอเนี่ย โธ่...หน้าแตกซิครับคราวนี้ สงสัยหมอนี่คงจะคิดว่าผมเป็นประเภทชอบแส่เรื่องขาวบ้านเขาแน่ๆเลย อะไรกันเล่า จะไปรู้ได้ไงว่าอิสึมิมีน้องชายด้วย[ง่า..ซื่อบื้อจริงเชียว หน้าตาเหมือนกันก็น่าจะรู้แล้วว่าเป็นฝาแฝดกัน..]

ท่าทางเขาจะหาของที่เขาต้องการเจอแล้วล่ะ เสร็จแล้วก็เดินดุ่มดุ่มดุ่มออกไป.. อะไรกันเนี่ย นิสัยการพูดการจาไม่น่าพิสมัยเอาซะเลย

"มีอะไรเหรอโซระ ทำไมทำหน้าอย่างกับโกรธใครอย่างนั้นล่ะ" อ๊ะ อิสึมิตัวจริงกลับมาแล้ว

"นี่ๆอิสึมิ เมื้อกี้มีคนหน้าตาเหมือนนายเข้ามารื้อกระเป๋านายแล้วก็หยิบdictionaryไปน่ะ"

"อ๋อ คงจะหมายถึงอาสึสะซินะ"

"อาสึสะ?"

"ใช่ อาสึสะเป็นน้องชายฝาแฝดของผมน่ะ เขาอยู่ห้อง1B" อาสึสะงั้นเหรอ หึหึ ท่าทางนายกับชั้นจะไม่ค่อยกินเส้นกันซะแล้วสิ[ไม่กินเส้นแต่กินน้ำได้ปะ^^]

To Be Continue...

อ่านแล้วเป็นยังไงบ้างก็เมล์มาบอกกันได้นะคะที่ [email protected] ^o^