ในงานเลี้ยง ที่จัดในโรงแรมชั้นดีที่สุดที่ ญี่ปุ่น ได้จัดงานใหญ่โตที่สุดในรอบปีเนื่องจากลูกชายของมหาเศรษฐีแห่ง ญี่ปุ่น อยากจัดงานวันคล้ายวันเกิดขึ้นมากระทันหัน

เสียงดังของผู้คนทยอยเข้ามาภายในห้องสุดหรูห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องที่ประดับประดาไปด้วยไฟหลากหลายสีมากมาย พร้อมกับอาหารที่ดูแล้วน่ากิน(จริงปะ)จากภัตตาคารชั้นหนึ่งต้นตำหรับจากฝรั่งเศส ราคาสุดเเพงจากประเทศฝรั่งเศสโดยตรง ได้ถูกส่งมาให้เป็นอาหารสำหรับงานนี้โดยเฉพาะ ในงานนี้ที่ขาดไม่ได้ก็คงจะเป็นวงดนตรีจึงจัดให้วงดนตรีวงหนึ่งมาเล่น

“ คุณหนูครับ “ เสียงของผู้ชายคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ นี่คือวงดนตรีที่จะมาเล่นในวันนี้ครับ”

คุณหนูผู้สูงศักดิ์มองที่ละคนก่อนที่จะพูดขึ้นว่า “ ประวัติละ ”

“ ครับ ในวงมี 4 คนครับ คนแรกคือ นางาเสะ ฮิโร่ ครับเล่นกีตาร์ ประวัติ ยังคลุมเครืออยู่ ส่วนคนที่ 2 ชื่อโมโกริ วิกิสะ ครับเล่นเบส ประวัติตอนนี้กำลังจะจบคณะนิติศาสตร์ คนที่ 3 ชื่อ มิมากิ ทากาว่า ครับเล่นกลอง ประวัติ ไปเรียนเมืองนอกทางด้านการแต่งเพลงมา ส่วนนี่คนสุดท้ายครับ โยสุเกะ โกริซึ ครับร้องนำ ยังเป็นนักศึกษาปี 2อยู่ครับ “

“ ไหนลองเล่นให้ชั้นฟังสิ “ พอพูดเสร็จก็นั่งเก้าอี้ ด้วยท่าที่นิ่งๆ เสียงดนตรีเริ่มดังขึ้นทีละนิด ดังขึ้นช้าๆและแล้วเมื่อเล่นได้ประมาณครึ่งเพลง

“ หยุดได้แล้ว วงต่อไปสิ “

“ อะ อะไรนะครับ “

“ ชั้นบอกว่าวงนี้ชั้นไม่เอาไงละ “

“ คือว่าทางเราไม่ได้เตรียมอีกวงมานะครับ “ พนักงานพูดด้วยท่าทางไม่สู้ดีนัก

“ อะไรนะ ไม่ได้เตรียมมาหรอ พูดอีกทีสิ ชั้นเป็นถึงลูกคนมีเงินที่สุดในประเทศนี้นะกล้าจะมาขัดใจเหรอ “ เก็กมาตั้งนานให้หลุดตอนนี้ละ อ้าว คุณหนูเริ่มโมโห จนเผลอพูดเสียงดัง คนในงานต่างหันมามองเป็นทางเดียวกัน

“ คือทางเราไม่ได้เตรียมจริงๆนะครับ ”

และเเล้วก็เป็นโชคดีของพนักงาน

“ เอ่อ..คือขอถามหน่อยนะฮะ พวกผมนะครับเล่นไม่ดีหรอฮะ“ เด็กคนหนึ่งในวงถาม

คนอะไรวะเป็นผู้ชาย หรือ ผู้หญิงกันแน่หน้าสวยหยั่งกะผู้หญิง เอ..หรือว่าจะเป็น…. ต้องเก็กนิด ถามแบบนี้จะตอบได้ไงฟะก็แค่ไม่อยากฟังต่อเท่านั้นเองง่ะ ต้องเต๊ะไว้ไม่งั้นเสียฟอร์มหมดดิ (ตกลงโมโหหรือเก็กกันแน่) แต่ที่แน่มั่วไปก่อนก็ได้ฟะ

“ เปล่าหรอกไม่ใช่ว่าเพลงของพวกนายนะ เมโลดี้บางตัวไม่เข้ากับจังหวะ แล้วก็เนื้อหาของเพลงไม่ดีพอ“ เป็นไงละ เหตุและ ผล ชนะขาด อันที่จริงผมไม่คอยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่หรอก-แต่คนมันเก่ง

“เหรอครับผมว่าเนื้อร้องนี้ดีแล้วนะครับผมแต่งใช้เวลาทั้งหมด 2 วันเชียวนะครับ“

โอ้ย อ้อนซะไม่มี (ใคร)

“ งั้นเหรอ? งั้นนายก็ไปแต่งใหม่ละกัน…ฉันบอกว่าไม่รับก็คือไม่รับ! “ เฮอะ! ยังไงก็ต้องเก็กไว้ก่อนเดี๋ยวฟอร์มหลุด แต่เอ…ก็น่าสงสารเหมือนกันน่า

“ งั้นนายก็ลองแต่งดูสิ…เห็นคุยว่าเก่งนักไม่ใช่เหรอ? “ เสียงเด็กหนุ่มอีกคนดังขึ้นหลังจากยืนฟังคุณหนูเอาแต่ใจมานาน

เฮ้ย!…เอาแล้วไงจะบอกได้ไงละว่าเมื่อกี้มันแบบว่า…มั่วอ่า…

“ นี่…ฉันเป็นใครแล้วนายเป็นใคร ฉันไม่มีเวลามาว่างเล่นเกม…ไร้สาระแบบนั้นหรอกนะ “ ว่าแล้วหันไปสบตากับเจ้าของเสียงเมื่อครู่ที่ดูเหมือนอารมณ์จะยิ่งเดือดขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า “เกม” หลุดออกจากปากนั้น

“ ฮิโร่! ใจเย็นๆก่อน! นายจะพังสิ่งที่เราร่วมกันสร้างขึ้นมางั้นเหรอ?! “ เด็กหนุ่มหน้าสวยนั่นออกตัวดึงร่างสูงไว้ก่อนที่จะ ไปกระชากคอเสื้อเจ้าคุณหนูปากพล่อยนั้น

“ แต่มัน ! “

“ ฮิโร่!! “ เด็กหนุ่มตะโกนเสียงดังขึ้น

ร่างสูงระงับความโกรธแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม ทำให้ต่างฝ่ายถอนหายใจกันเป็นแถวๆ ยกเว้นเสียงกวนประสาทอีกเสียงจะเริ่มขึ้น

“ อ้าว?…หยุดแล้วเหรอ…ชั้นอุสาห์รอดูละครปาหี่อยู่ตั้งนานนึกว่าจะทำให้ชั้นสนุกกว่านี้ซะอีก “ พูดไปงั้นแหละเมื่อกี้ก็เกือบวิ่งเหมือนกัน ดีที่เจ้าหน้าสวยมาห้ามไว้ทัน อืม…ดูๆไปน่ารักเหมือนกันนี่หว่า

“ เอ่อ…คุณหนูครับตกลงไม่เอาวงนี้ใช่มั้ยครับ? “ พ่อบ้านขัดจังหวะขึ้นมาก่อนก่อนเกิดสงครามกลางงานปาร์ตี้จะเริ่มขึ้น แล้วนี่จะไปบอกคูณผู้ชายกับคุณผู้หญิงยังไงดีละ

“ เออ… “ คุณหนูหยุดคิดสักนิดเหมือนนึกอะไรได้ “ ชั้นเปลี่ยนใจแล้ว…จะยอมทนฟังก็ได้ก็ยังไงชั้นเองก็ไม่ใจแคบอยู่แล้ว…

“ พูดไปเก็กไปตามแบบฉบับ ความจริงแล้วไม่อยากให้เจ้าหน้าสวยนั้นกลับไปก่อนต่างหากละเฟ้ย…ไอ้วงดนตรีนั้นถึงเล่นไปก็ไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว(อ้าว…) แต่พูดไปได้ไงเมื่อกี้พึ่งไล่เขาไปหยกๆ

“ ไม่จำเป็น! เสียใจด้วยนะครับคุณหนู…เผอิญพวกผมไม่มีอารมณ์จะเล่นแล้ว…เชิญใช้ความสามารถที่คุณแสนภูมิใจเล่นเองละกัน!

“ ว่าแล้วร่างสูงก็เดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้คุณหนูที่แสนเก็กตาค้างอยู่อย่างนั้น ก็เกิดมาเคยมีคนขัดใจซะที่ไหนละ แล้วหมอนั้นมันเป็นใคร ฮึ่ม!

“ เอ่อ! ต้องขอโทษด้วยนะครับ! “ หน้าสวยหันมาโค้งอย่างสุภาพก่อนที่รีบจะวิ่งตามเจ้านั้นออกไป

อ้าวเฮ้ย…ผิดแผน…ไอ้หมอนั้นจะไปก้อไปดิ แต่นายอย่าพึ่งปาย…กลับมาก่อน…

คนอื่นๆในวงมองหน้ากันพร้อมส่ายหัวนิดๆก่อนที่จะเดินตามออกไป คราวนี้คุณหนูเริ่มหายจากการตะลึง

“ เดี๋ยว! พวกนายนะกล้าทำกับชั้นถึงขนาดนี้เชียวเหรอ!? คิดว่าชั้นเป็นใคร! ไอ้ดนตรีอย่างนั้นนะได้เล่นให้ชั้นฟังก็นับว่ามีเกียติมากแล้วนะ เดี๋ยวก่อนสิโว๊ย…ไอ้บ้าอย่าพึ่งไปนะ!“ ตามมาด้วยเสียงคุณหนูตะโกนไล่หลังตามมาติดๆ เล่นเอาแขกเหรื่อในที่นั้นตะลึงกันเป็นแถว จนพ่อบ้านงี้แทบแอบร้องไห้ ก็รู้ๆอยู่คุณหนูนะโมโหแบบคนธรรมดาเป็นซะที่ไหนกันเล่า งานนี้มีหวังล่ม…

จากนั้นคุณหนูผู้แสนเก็กก็อาละวาดไปตลอดทั้งงาน เล่นเอาบรรดาแขกที่เชิญมางานสุดหรูทั้งหลายวิ่งออกมาแทบไม่ทัน

“ พ่อบ้าน!! “ คุณหนูเมื่อมองไม่เห็นใครแล้วก็เริ่มอาละวาดคนข้างเคียง จนพ่อบ้านสะดุ้งโหยง

“ คะ…คะ…ครับคุณหนู “ เล่นทำเอาโรคติดอ่างท่านกำเริบ งานนี้…ซวยแบบไหนอีกละเนี่ย

“ ไปตามหาวงดนตรีนั้น! แล้วให้มาคุกเข่าขอโทษต่อหน้าชั้นให้ได้ ! “ ประกาศิตเริ่มสั่งขึ้น ไงๆก็ไม่ยอมเด็ดขาด…บังอาจมาหยามชั้นได้ แล้วจะได้รู้กันว่าใครเป็นใคร

“ เอ้ารีบไปเซ่! ถ้าไม่อยากกลับไปทำงานที่บ้านนอกละก็! “

“ ครับ!…ครับจะไปเดี๋ยวนี้ครับ! “ ดูถ้างานนี้พ่อบ้านจะลำบากซะแล้ว ถึงแม้ว่านั้นเป็นวงดนตรีเล็กๆ แล้วแต่เรื่องฝีมือไม่แพ้กับพวกมืออาชีพเลยทีเดียว ยิ่งศักดิ์ศรีแล้วต้องมาเป็นอันดับ1 โดยเฉพาะมือกีตาร์ก็เห็นๆกันอยู่ หยั่งงี้เค้าเรียกว่า ขิงก็ราข่าก็แรง งานนี้ไม่รู้จะทำได้รึเปล่า แต่ขืนไม่ทำได้โดนเด้งไปทำนาแหงๆตามที่คุณหนูท่านได้รับสั่งเอาไว้

ฮึ่ม…ชั้นไม่มีวันให้อภัยนายเด็ดขาด! คิดในใจพร้อมเดินกระแทกเท้าออกจากงานเลี้ยงทันที

“ ขอโทษนะโยสุเกะ… “ มือกีตาร์ได้หันไปหานักร้องวงพร้อมพูดออกมาเบาๆ

“ ไม่เป็นไรหรอก…ชั้นเข้าใจความรู้สึกของนายดี “ โกริสึหันมายิ้มให้เจือนๆ

“ เอาเหอะน่า…ถึงไงถ้านายไม่ทำหยั่งงั้นชั้นเองก็ไม่เล่นเหมือนกันแหละ…เด็กบ้าอะไรเอาแต่ใจตัวเองชะมัด “ ทากาว่าผู้มีวุฒิเรื่องดนตรีมากที่สุดเอ่ยขึ้น

“ หนอย…เจ้าเด็กนั้นไว้เจออีกหน้าดู “ คราวนี้ก็ต่อด้วยมือเบส

“ พวกนายใจเย็นๆกันก่อนเถอะ…เขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้นก็ได้นะ… “

“ ไม่ได้ตั้งใจ! โห…เชื่อเขาเลยโดนเขาพูดถึงขนาดนี้นายยังคิดงี้อีกเหรอ “

ทั้งมือกลองมือเบสแทบจะตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียวกัน เว้นแต่ฮิโร่ซึ่งดูเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าโกริสึนั้น มองโลกในแง่ดีขนาดไหนจึงได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

“ ช่างเหอะ ยังไงชั้นก็ไม่คิดว่าจะได้เจอเจ้าเด็กนั้นอีกแล้วละ “ ฮิโร่พูดขึ้น ซึ่งสมาชิกในวงก็พยักหน้าเห็นด้วย

ณ. คฤหาสน์ที่ใหญ่โตของคุณหนูผู้เอาแต่ใจ หนุ่มร่างสูงดูภูมิฐานดูอายุไม่ถึง 25 เดินเข้ามาในห้องที่ดูจะสวยหรูที่สุด

“ อิซุมิ…อยู่รึเปล่าอิซุมิ? “

ร่างเล็กหันมาหาเจ้าของเสียง ขณะที่กำลังทานอาหารสั่งตรงจากฝรั่งเศษอยู่

“ …มีอะไรเหรอครับพี่…ผมกำลังทานอาหารอยู่มีอะไรไว้คุยวันหลัง “

“ ไม่ได้! นี่อิซุมิพี่รู้นะว่านายนะไปก่อเรื่องอีกแล้วใช่มั๊ย? “

หนุ่มน้อยชะงักเล็กน้อย ก่อนหันมา “ เร็วดีนี่…ใครคาบข่าวไปบอกกพี่อีกละ “ อย่าให้รู้ตัวเชียวนะ…ฮึ่ม

“ นี่ไม่ต้องไปคิดเลยนะว่าใครบอกพี่ งานใหญ่ขนาดนั้นนะใครๆเขาก็รู้กันทั้งนั้น“ ชายหนุ่มรีบพูดขึ้นดูเหมือนจะจับนิสัยเจ้าตัวดีออก นี่คงกำลังคิดแผนชั่วร้ายอยู่ละซิ

“ พูดอะไร…ผมไม่รู้เรื่อง “

“ นี่อิซุมิ พ่อกับแม่นะปวดหัวแค่ไหนกับการเอาแต่ใจของนายนะ หัดคิดซะบ้างสิ!

“ ทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทั้งๆเรื่องเนี่ยแทบจะลงข่าวหน้าหนึ่งอยู่แล้ว อยู่ๆก็จัดงานวันเกิดกระทันหัน แล้วยังทำงานล่มเองอีก" เมื่อเห็นท่าไม่ดีคุณหนูก็เริ่มสวมบทบาทตุ๊กตาทองทันที

“ …พี่ครับ…ผมขอโทษ…ผม…ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้… “ คราวนี้คุณหนูเริ่มทำหน้าสลด น้ำตาเริ่มคลอดวงตาคู่สวยนั้น จนชายหนุ่มเริ่มอารมย์เย็นลงเมื่อเห็นหน้าตาน่ารักนั้นทำหน้าเศร้า

“ เอ่อ…พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร…เพียงแต่อยากจะเตือนนายบ้างเท่านั้นเอง…เอาละพี่ไม่ว่าอะไรแล้วหยุดร้องไห้เถอะนะ “ จนเจ้าตัวดีแอบยิ้มนิดๆ

“ งั้นพี่โซ…ต้องพาผมไปเลี้ยงที่ร้านอาหารอิตตาลี่ด้วยนะครับ “

ชายหนุ่มเริ่มรู้ว่าถูกเจ้าตัวดีหลอกเข้าให้ซะแล้ว จึงเขกหัวน้องชายเบาๆ “ นายนี่นะ… “

“ แฮะๆ สัญญาแล้วด้วย…ห้ามผิดนัดนะครับแล้วเย็นนี้เจอกัน “ พูดจบก็วิ่งออกนอกประตูทันที

“ เดี๋ยว! เย็นนี้พี่มีนัดกับคุณอายา… “ ไม่ทันได้พูดอะไร เด็กหนุ่มก็ไม่รอฟังเสียงซะแล้ว ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาบอกเลิกนัด

อิซุมิเดินออกมานั่งที่หน้าระเบียงที่ปูไว้ด้วยหินอ่อนประดับไปด้วยผลึกแก้วอ่อนสีนิลสลับเงินซึ่งบอกถึงฐานะเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี

“ เชอะ…รู้นะว่าจะไปเที่ยวกับยัยนั้น…ไม่มีทางซะหรอก “ เป็นโชดดีจริงๆที่เมื่อวานเขาก่อเรื่องเขาไว้ ไม่งั้นพี่คงไม่รีบมาหาเขาถึงบ้าน แค่ใช้แผนนิดหน่อยก็ยกเลิกนัดกับคู่หมั้นได้แล้วก็รู้ๆ อยู่มีใครกล้าขัดใจพ่อทูนหัวของบ้านที่ไหนละ ชายหนุ่มอดที่จะยิ้มแก้มปริ่ไม่ได้เมื่อคิดว่าเย็นนี้จะได้ไปทานอาหารกับพี่ชายแล้ว ตั้งแต่ชายหนุ่มได้จัดงานหมั้นกับซาวากิ อายาโกะ ลูกสาวนักการทูตและยังบริหารธุรกิจส่งออกระหว่างประเทศด้วยแล้ว ดูเหมือนชายหนุ่มจะมีเวลาให้เขาน้อยลงทั้งๆทีเมื่อก่อนต้องอยู่ด้วยกันตลอดแท้ๆ

“ พี่โซบ้าที่สุด… “ เด็กหนุ่มเมื่อคิดอย่างนี้แล้วก็อดจะน้อยใจไม่ได้แล้วจะยอมให้ผู้หญิงคนนั้นแย่งพี่รึไง งานนี้มีรึคุณหนูจะยอมเดี๋ยวเสียสถาบันคุณหนูผู้เอาแต่ใจ(และแสนเก็ก)หมด แล้วก็เริ่มคลี่ยิ้มเมื่อคิดถึงแผนการอะไรสนุกๆขึ้นมา

“ …หึ…งานนี้สนุกแน่ “ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ กับแผนการในอนาคตที่คิดเอาไว้

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ :Till&Tar [email protected]