ตอนที่ 9:
ข้าคิดว่าพวกมันคงรู้ตัวแล้ว ว่าสายเลือดของดันโดเรสยังตกค้างอยู่ ซาฟานเปิดฉากพูดขึ้นก่อน
ถ้าเช่นนั้น ทั้งซายูริและเอริโตะก็ไม่ปลอดภัยแล้วล่ะ พินดอนออกความเห็น
ไม่ครับ ดูเหมือนพวกนั้นจะรู้ว่ามีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้น เรื่องของพี่ซายูรินั้นดูเหมือนจะยังไม่รู้ เอริโตะรีบชิงพูดขึ้นก่อน
ถ้าอย่างนั้นข้าจะจัดเตรียมการป้องกันให้แน่นหนาขึ้น หากซายูริออกมาจากดักแด้แห่งแสงเมื่อไร เราก็ต้องระวังมากขึ้น จะให้รู้ไม่ได้ว่ามีซายูริอยู่อีกคน เรย์ฟานพูดขึ้นบ้าง
จากนี้ไป เรื่องนี้จะมีแค่พวกเราเท่านั้นที่รู้ ส่วนเจ้า เอริโตะ เป็นไปได้ให้อยู่กับข้าตลอดเวลาจะดีกว่า ซาฟานพูดพร้อมหันไปมองเอริโตะที่ยังมีท่าทางหวาดผวาออกมาให้เห็น
อ-อือ เอริโตะพยักหน้ารับ หลังจากนั้นมาก็วันหนึ่งแล้ว แต่เขาก็ยังกลัวอยู่ ถึงกับเก็บไปฝันเลยทีเดียว ใบหน้าและน้ำเสียงเรียบเย็นของทาคารอสยังวนไปวนมาอยู่ในโสตประสาทของเขา
เรย์ฟานหันไปมองหน้าของเอริโตะอยู่เป็นครู่ รู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย
เอริโตะ ข้าว่าเจ้าไปพักผ่อนเถอะ สีหน้าไม่ดีเลย เรย์ฟานเอ่ยขึ้น
พินดอนและซาฟานที่ปรึกษากันอยู่จึงหยุดแล้วหันมาสังเกตเอริโตะ
นั่นสิ นี่ก็ดึกแล้ว เจ้าไปนอนเถอะ ซาฟานแนะขึ้นอีกคน
กว่าพินดอนจะมาถึงที่นี่ก็ปาเข้าไปช่วงหัวค่ำแล้ว ซ้ำกว่าจะได้หารือกันจนหาข้อสรุปได้ก็ล่วงมาจนดึกดื่น
ค-ครับ เอริโตะรับคำแล้วลุกขึ้นเดินออกไปและตั้งใจจะตรงไปยังห้องนอนของตนด้วยท่าทางอ่อนล้า
เอริโตะ เดี๋ยวข้าไปส่งเจ้าจะดีกว่า ยังไม่ทันที่เอริโตะจะออกเดินไปได้ไกล เสียงทุ้มต่ำของซาฟานก็ดังขึ้นก่อน ร่างสูงเดินเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้ากังวล
ข-ขอบคุณ เอริโตะเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ที่ดูฝืนๆ
เจ้าไม่เป็นไรแน่นะ ซาฟานถามขึ้นบ้าง
ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงหรอก
เอริโตะตอบพร้อมรอยยิ้มอีกครั้ง เขาโกหก แม้ตอนนี้เขาก็ยังกลัวอยู่ กลัวจนจับใจ แต่จะให้คนอื่นๆ มาพะวงกับเรื่องของเขาไม่ได้
เจ้านี่เหมือนท่านพี่เดโรเทียจริงนะ แม้แต่เวลาไม่สบายใจก็ยังกลัวว่าคนอื่นจะพลอยกังวลไปด้วย ซาฟานพูดยิ้มๆ เวลานี้เขาเข้าใจดีว่าเอริโตะรู้สึกอย่างไร
เหรอ? นี่ซาฟาน เล่าเรื่องของท่านแม่ของข้าให้ฟังบ้างสิ เอริโตะหัวเราะเบาๆ เขาหยุดยืนที่ระเบียงหน้าห้องแล้วร้องขอขึ้น ซาฟานหยุดตามแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย
ท่านแม่ของเจ้าน่ะ เป็นลูกพี่ลูกน้องกับข้า มีศักดิ์เป็นพี่สาว นางเป็นพี่สาวที่น่ารักมาก เป็นคนที่งดงามทั้งภายนอกภายใน ใจดีและอ่อนโยน แต่นางก็เข้มแข็งเสมอ ครั้งหนึ่งนานมากแล้ว ข้าเคยวิ่งเล่นอยู่กับเรย์แล้วหลงเข้าไปในป่า นางออกตามหาข้ากับเรย์จนเจอ นางต่อสู้ปกป้องพวกเราจากสัตว์ป่าและปีศาจที่สิงสู่อยู่ในป่านั้นโดยไม่ได้คร่าชีวิตของใครเลย สำหรับข้ากับเรย์ นางคือ คนสำคัญ ตอนนี้เจ้าเองก็เป็นคนสำคัญของเรานะเอริโตะ ซาฟานเอ่ยข้อความนี้จากความจริงใจ เขาดูมีความสุขเมื่อได้กล่าวถึงเธอคนนั้น
อืม นี่ ซาฟาน แล้วท่านพ่อของข้าล่ะ เอริโตะถามต่อไป
ท่านพ่อของเจ้าเป็นผู้นำตระกูลดันโดเรส ชื่อท่านฟาเรน สำหรับข้าแล้ว เขาแย่งท่านพี่เดโรเทียไปนะ ถึงตรงนี้เอริโตะหันขวับไปจ้องหน้าซาฟานทันที
ฮ่าๆๆ เจ้านี่ ออกทางสีหน้าหมดเลยนะ เขาแย่งไปก็จริง แต่ข้าก็ชอบเขา ท่านพ่อของเจ้าเป็นสุภาพบุรุษ มีความเป็นผู้นำ สูงส่งและมีเกียรติ เป็นคนตรง ตรงเกินไปทีเดียวเชียว ความสามารถของเขายิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาเก่งมากนะ น่าภูมิใจแทนเจ้าจริงๆ รู้สึกจะรักแรกพบกับท่านแม่ของเจ้าน่ะ ต่อมาท่านพี่เดโรเทียก็ไปเป็นนายหญิงของตระกูลดันโดเรสนั่นแหละ สงสัยอะไรอีกมั้ย? ซาฟานพูดต่อ นึกขำเอริโตะไปด้วย
ไม่แล้ว นี่ซาฟาน สอนเวทย์มนต์กับวิชาดาบให้ข้าได้มั้ย? พรุ่งนี้เลย
เอริโตะเอ่ยขึ้น ซาฟานจ้องหน้าของเขาด้วยความแปลกใจ
เอาอย่างนั้นเหรอ? ซาฟานย้อนถามอีกที
อื้อ! เอริโตะพยักหน้าประกอบ
ตกลง ถ้าอย่างนั้นไปพักผ่อนซะ พรุ่งนี้เตรียมตัวได้เลย ข้าจะสอนให้เจ้าป้องกันตัวเองเป็นอันดับแรก ซาฟานยิ้มแล้วดันหลังอีกฝ่ายให้เดินเข้าห้องนอน
ขอบคุณมากนะ เอริโตะบอกขอบคุณ ถ้าหากไม่ได้พูดคุยกับซาฟานเขาอาจเครียดจนเกิดอาการอื่นแทรกซ้อนเป็นแน่
พรุ่งนี้ตื่นเช้าๆ ก็แล้วกัน ข้าจะร่ายมนตร์ไว้ที่ประตู หากมีใครพยายามบุกรุกเข้ามาข้าจะรู้และจะรีบมาช่วยเจ้าทันที พูดจบ ซาฟานก็ปิดประตู แสงสว่างวาบจากมนตาวูบเข้ามาเล็กน้อย ก่อนที่เอริโตะจะได้ยินเสียงฝีเท้าของซาฟานที่ก้าวห่างออกไปทุกๆ วินาที แม้จะหวั่นใจ แต่เขาก็ไม่อยากทำให้ใครเป็นห่วงมากนัก เขาทิ้งร่างลงนอนทันที
เอริโตะนอนเหม่ออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลับสนิทไป
อือ ร่างบางใต้ผ้าห่มพยายามจะพลิกร่างของตน แต่ทำไมหนอ? ร่างกายจึงเหมือนถูกอะไรกดทับเอาไว้
ตื่นเถิด สายเลือดแห่งดันโดเรส สิ้นคำ เอริโตะเบิกตาโพลง เสียงนี้มัน
เจ้า ทาคา-อุ๊บ! เอริโตะตกใจมาก แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยนามของอีกฝ่ายจนจบก็ต้องเงียบไปก่อนเพราะถูกฝ่ามืออุ่นทาบปิดปากเขาเอาไว้
เงียบๆ หน่อยสิ วันนี้ข้าใจดี ไม่ได้มาลอบสังหารเจ้าหรอก ทาคารอสเอ่ยเสียงเย็นแต่ก็เจือไปด้วยน้ำเสียงล้อเล่น สนุกสนาน
เอริโตะตื่นตระหนกจนเหงื่อผุดพรายไปทั่วร่างทั้งๆ ที่เขารู้สึกว่ากายของตนนั้นเย็นเฉียบ
เจ้าน่ะ สวยออกอย่างนี้ ท่านผู้นำก็ใจร้าย สั่งฆ่าซะได้นะนี่ น่าเสียดายออกจะตาย ร่างสูงที่คร่อมทับอยู่ข้างบนเอ่ยเบาๆ แล้วไล้นิ้วเล่นไปตามเส้นผมสีเงินราวแสงแห่งจันทราของเอริโตะ
ต-ต้องการอะไร!? เอริโตะถามขึ้น ในใจก็ภาวนาให้ซาฟานมาช่วยเร็วๆ
เงียบหน่อยสิ พูดไม่รู้เรื่องเลย ทาคารอสเอ่ยขึ้นบ้างแล้วทาบมือลงไปบนลำคอของเอริโตะ จากนั้นร่ายมนต์บางอย่างลงไป ต่อมาเอริโตะก็รู้ว่ามันคืออะไร เขาพูดไม่ได้ ไม่มีเสียง
อย่าตกใจไป ข้าจะคลายให้ทีหลัง หลังจากที่ข้า เชยชมเจ้าสักนิดสักหน่อยก่อน
ทันทีที่ทาคารอสพูดจบ เอริโตะมองอีกฝ่ายด้วยความตกใจ แววตานั้นเหมือนจะกู่ร้องบอกว่าเขาเป็นชายเฉกเช่นกับอีกฝ่าย
ข้ารู้ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นชาย ไม่ต้องใช้สายตาแบบนั้นหรอก ข้าไม่ได้โรคจิตด้วย รูปโฉมของเจ้า มันไม่แปลกที่ข้าจะทำแบบนี้หรอก เจ้าคล้ายมารดาของเจ้าจริงๆ ได้มองเช่นนี้ยิ่งงามกว่าในภาพวาดเสียอีก ทาคารอสพูดกลั้วเสียงหัวเราะด้วยความขำขัน
อ้อ ใช่ ข้ารู้จักแม่ของเจ้า หญิงงามแห่งตระกูลดันโดเรส แม้เพียงรูปวาดนางก็ร่ายมนต์ให้ข้าหลงรักได้ แม้นางจะตายไปแล้ว แต่ก็ทิ้งเจ้าเอาไว้ ข้าจะกอดเจ้า ให้สมกับที่ข้าหลงใหลนางเลยทีเดียว
คำเฉลยของชายหนุ่มที่มีอำนาจเหนือเขาในเวลานี้ทำเอาเอริโตะหน้าซีด หัวใจยิ่งร่ำร้องเรียกหาซาฟานมากขึ้นไปอีก
ซาฟาน! ทำไม? ทำไมยังไม่มา? ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ซาฟาน!
เอริโตะได้แต่ร้องอยู่ในใจ ในขณะที่ริมฝีปากอุ่นของทาคารอสเริ่มจูบซับไปตามซอกคอขาวเนียนของเขา ซ้ำมือเรียวสวยของทาคารอสก็เริ่มฉีกกระชากเสื้อผ้าของเขาออก เอริโตะกรีดร้อง แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆ ลอดผ่านริมฝีปากของเขามาได้เลย
สถานการณ์เริ่มย่ำแย่ลงทุกทีๆ ผิวเรียบลื่นที่เรียวขาเล็กถูกไล้ลูบอย่างหลงใหล
เอริโตะพยายามดิ้นหนี ทั้งๆ ที่เขามั่นใจมากแท้ๆ ว่าเรี่ยวแรงของเขาไม่แพ้ใคร แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงไม่เขยื้อนเลยสักนิด
ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก ข้าไม่ได้แตะต้องมนต์ที่ล้อมห้องนี้ไว้แม้เพียงนิด คนที่ร่ายมันเอาไว้ไม่มีทางรู้หรอกว่าข้าเข้ามา เสียใจด้วยนะ
ไม่! ซาฟาน! ซาฟาน! ช่วยด้วย! ไม่! ไม่!!!
โปรดติดตามตอนต่อไป
จบแล้วๆๆ ตอนที่ 9 ดีจังๆ ใครจะตำหนิติชมก็ได้เลยนะคะ ^^ รออยู่ทุกเวลาเลยค่า! (โรคจิต ชอบอ่าน comment) ยะฮู้! รักคนอ่านค่า!!! ขอบคุณมากค่ะพี่กระต่ายค้า~
แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]