ตอนที่ 7:

“ซาฟาน…ซา…นี่! ซา…ซาาาา…(ไอ้)ซ๊าาาาาาา!!!!!!!!!!!(โว้ย)”

และในที่สุด…เรย์ฟานผู้เฝ้าเรียกน้องชายของตนด้วยความใจเย็นอยู่นานก็เริ่มใจเย็นไม่ไหวเมื่อมันไม่มีปฏิกิริยาตอบรับอะไรเลย

เธอจึงบรรจงใช้หลังมือของเธอแตะใบหน้าแสนงดงามของอีกฝ่ายด้วยแรงที่มากกว่าปกติที่ใช้ในการลูบหน้าคนประมาณ 10 เท่าได้ (ต๊าย~ผู้หญิงนะเธอน่ะ)

“โอ๊ย!!! อะไรเล่าเรย์?” ซาฟานขานรับท่าทางว่าตูเอาเรื่องนะ

“ก็ข้าเรียกเจ้าตั้งนาน เหม่ออยู่นั่นแหละ…รึว่า…ห่วงหลานที่น่ารักจนไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องอื่น”

เรย์ฟานว่าพลางมองซาฟานด้วยสายตาแบบว่า ฉันรู้นะว่าแกคิดไรอยู่

“พูดไป เจ้าเองที่เรียกข้าก็เพราะห่วงเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

ซาฟานพยายามหาแนวร่วม

“ฮั่นแน่~ยอมรับซะด้วย สมเป็นน้องชายบังเกิดเกล้าของข้าจริงๆ ว่าแต่ เอริโตะจะเป็นอะไรมั้ยเนี่ย จากวันนั้นก็ 2 วันมาแล้วนะ ไอ้ที่เหมือนดักแด้นั่นก็สว่างมันอยู่ได้ แยงตาข้าชะมัด นอนก็ไม่ลง” แกล้งพูดนอกเรื่องไปงั้นเองแหละ กลัวจะม้วยวันนี้น่ะสิ

“ก็แล้วใครเขาใช้ให้เจ้าไปนอนเฝ้ากันล่ะ เอริโตะวานรึก็เปล่า อย่างเนี้ยเค้าเรียกกันว่าอะไรนะ…พี่สาว” ซาฟานหันไปตอกกลับ นี่เป็นสิ่งที่แสดงว่าอะไรทราบมั้ยคะท่านผู้อ่าน นั่นก็คือเจ้า 2 คนนี้น่ะ ‘โตแต่ตัว’ อ่ะดิ

“โห~ดูพูดนะ นี่ถ้าท่านพ่อท่านแม่บนสวรรค์ได้ยินจะรู้สึกไงเนี่ย” เรย์ฟานพูดพลางชี้ไม้ชี้มือไปบนท้องฟ้า

“อาหารกลางวันค่ะ ท่านซาฟาน ท่านเรย์ฟาน” เสียงห้ามทัพดังขึ้น ไม่ใช่ใครหรอก ก็ฟินเร แม่พระผู้แสนประเสริฐนั่นเอง

“ขอบใจจ้ะฟิน น่ากินจัง” เรย์ฟานอดที่จะชมไม่ได้เมื่อเห็นอาหารที่ฟินเรยกมาได้

“ตะกละ” สั้นๆ แต่ได้ใจความ…เรย์ฟานหันไปทำตาเขียวใส่ซาฟานทันที

“มันก็เรื่องของข้า ขี้เกียจจะทะเลาะกับคนบ้าแบบเจ้าแล้ว นี่ฟิน แล้วเลออนล่ะ” เรย์ฟานสะบัดเรือนผมสีทอง เชิ่ดหน้าหนี

“อ่อ…ค่ะ รอสักครู่นะคะ เลออนจ๊าาา เลออน” เอาเป็นว่าคนรับเลี้ยงน่ะเอริโตะ แต่เจ้าของกลายเป็นฟินเรไปซะแล้วล่ะ

“ฟ…ฟิน เจ้าเลี้ยงมันด้วยอะไรเนี่ย ข้าจำได้ว่าเมื่อ 2-3 วันที่แล้ว มันตัวแค่แมวหง่าวเองมิใช่ฤา”

เรย์ฟานเหงื่อตกเมื่อเจ้าลูกลีโอที่เห็นกันอยู่หลัดๆ…ไม่ช่ายยยย…ที่เห็นอยู่เมื่อไม่ถึงสัปดาห์ตัวโตขึ้นเกือบ 5 เท่า แทบจะโตเต็มวัยเลยก็ว่าได้

“เท่าที่ข้าสังเกตก็พอจะรู้สึกว่าช่วงนี้ระยะการเจริญเติบโตมันจะลดลงบ้างแล้วล่ะนะ อีกไม่นานพลังของฟินคงหมดฤทธิ์ซะที ไม่งั้น…เฮ้อ~”

ซาฟานมองเจ้าแมวตัวเขื่องด้วยสายตาหน่ายๆ

“ข้าว่าเจ้าไม่ได้ให้พลังมันแต่มันดูดจากเจ้าซะมากกว่าล่ะมั้ง” เรย์ฟานพูดประชด

“ว่าแต่…ท่านซาฟานคะ เมื่อไรท่านเอริโตะจะออกมาซะทีคะ นี่ก็วันที่สอ…!”

ฟินเรพูดไม่ทันจบ แสงสว่างวาบก็ลอดออกมาจากห้องเอริโตะ พาเอาทั้งคนทั้งสัตว์ตะลึงค้าง ก่อนจะรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

“เอริโตะ เป็นอะไรรึปล่า…!!!” เรย์ฟานวิ่งนำ

หากแต่ประโยคที่ตั้งใจจะพูดขาดตอนลงทันที ภาพที่ปรากฏตรงหน้าของคนทั้ง 3 นั้น งดงามเกินมนุษย์ ร่างบางผิวขาวนวล นัยตาสีเงินเปล่งประกายความสับสน เรือนผมสีเงินยาวสยายกระจายออกทั่วบริเวณ เสื้อผ้าที่สวมใส่ยังคงเป็นชุดเมื่อ 2 วันก่อน ในที่สุดริมฝีปากแดงระเรื่อก็ตัดสินใจที่จะพูดบางสิ่งออกไป

“กะ…เกิดอะไร…ขึ้นกับผมครับ” เอริโตะพูดด้วยเสียงแหบแห้ง มองซาฟานที มองเรย์ฟานที มองฟินเรอีกที แล้วก็มองไปยังเจ้าลีโอที่โตขึ้นมาก (สุดๆ )

“ผมหลับไปกี่ปีครับเนี่ย” อ่ะ…ทั้ง 3 อึ้ง…ทำไมถามงั้นอ่ะ

“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ” เรย์ฟานไม่รอช้า ถามอย่างรวดเร็วทันใจอีก 2 คนที่พูดไม่ออก

“ก็ผมรู้สึกสบายเหมือนเพิ่งตื่น” เอริโตะอธิบาย

“ไม่ใช่ เราหมายความว่าทำไมถามว่าเจ้าหลับไปกี่ปีต่างหาก” ซาฟานขยายความ

“อ๋อ ก็ก่อนผมหลับ…นั่นแหละๆ หลับน่ะ เจ้าเลออนมันยังตัวเท่านี้อยู่เลย พอผมตื่นมันก็ตัว…เบ้อเริ่มขนาดนี้ ไม่เป็นปีก็เป็นเดือนแหละครับ”

เอริโตะพูดอย่างที่ใจคิด มิบิดเบือน พาเอาเรย์ฟานหัวเราะตัวโยน

“ฮ่าๆๆๆ ขอหัวเราะให้เป็นบ้าสักครั้งเถอะ” เรย์ฟานหัวเราะน้ำตาเล็ดน้ำตาร่วง

ส่วนซาฟานมองเป็นเชิงตำหนิว่ากิริยาพี่ท่านไม่เหมาะนา

“คือว่า…เจ้าเลออนมันโตเร็วเพราะข้าน่ะค่ะ หมู่นี้ก็เพลียๆ คาดว่ามันคงดูดพลังข้าไป แต่ดูเหมือนจะหยุดแล้วล่ะค่ะ” ฟินเรพูดเขินๆ

“แล้วตกลงมันผ่านไปนานเท่าไรกันแน่เนี่ย” เอริโตะถามอย่างทนไม่ได้

ในขณะที่เรย์ฟานจะขาดใจตายเพราะออกซิเจนไปเลี้ยงสมองไม่เพียงพอ

“2 วันพอดีๆ “ ซาฟานตอบ (เรย์ฟานเริ่มกระตุก)

“2 วัน…วันที่มาวันที่ 1 ไปประชุมอีก 1 นอนไปอีก 2…ถ้างั้น…นี่ก็ 4 วันแล้วหลังจากที่มา…4…วัน…งั้นเรอะ” เอริโตะงึมงำ (เรย์ฟานยังหัวเราะอยู่)

“อะไรของเจ้าหือ พูดอะไรคนเดียว” ซาฟานถามอย่างงงๆ

“หละ…หลังจากข้ามา 3 วัน มารี…มารีอะไรนั่นจะมาไม่ใช่เหรอ นี่มันวันที่ 4 แล้วนะครับ” เอริโตะเหงื่อตก เรย์ฟานชะงัก ซาฟานทำหน้าประมาณว่า เอาแล้วไง ส่วนฟินเรยังงงอยู่

“อะ…ถ้าไงก็ลองไปตามหาดูกันเถอะ” ซาฟานพยายามตั้งสติ

“ไม่ต้องแล้วล่ะ ท่านซาฟาน” เสียงหนึ่งดังขึ้น กัดฟันกรอดๆ

“พวกท่านนี่มันจริงๆ ข้านึกแล้ว ถึงไปตามหาเด็กคนนั้นมาแทนพวกท่าน”

ผู้เฒ่าพินดอนนั่นเอง

“เจอไหมครับ” ซาฟานถามแบบรู้สึกผิด

“เข้ามานี่สิ มารีอันน่า” พินดอนหันไปเชิญใครบางคนแทนคำตอบ

“โธ่ คุณพินดอนคะ เลิกเรียกชั้นว่ามารีอันน่าซะทีเถอะค่ะ”

หญิงสาวผมสีดำขลับกล่าวพร้อมๆ กับเยื้องย่างเข้ามาในห้อง เธอจัดได้ว่าเป็นหญิงงามคนหนึ่งทีเดียว

“ชื่อนั้นก็ดีแล้วนี่นา เจ้าเองก็ถือเป็นหลานคนหนึ่งของข้านะ”

พินดอนหัวเราะเบาๆ แต่ปฏิกิริยาของเอริโตะตอนนี้น่ะ…

“พ…พี่ซายูริ…พี่ซายูริใช่มั้ยครับ! นี่ผมเอง เอริโตะไงครับ” เอริโตะรีบชิงพูดขึ้นทันที

“เอริโตะ…เอริโตะ! เธอจริงๆ เหรอเนี่ย! โอ! พระเจ้า! ตอนที่ได้ยินว่าเอริโตะๆ จากคุณพินดอนพี่ก็นึกถึงเธอทันที แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเธอจริงๆ เลย เหลือเชื่อ”

มารีอันน่าหรือซายูริโผเข้ากอดเอริโตะ

“ดีจัง ไม่ใช่ผมคนเดียวแล้ว” เอริโตะแทบจะร้องไห้แต่ก็ระงับอารมณ์ไว้

“เดี๋ยวก่อนซิ พวกเจ้า…รู้จักกัน” ซาฟานพูดขึ้นหลังจากมองดูเหตุการณ์อยู่นานสองนาน

“อ๊ะ! เอ่อ…ใช่ คือพี่ซายูริเป็นหนึ่งในเด็กกำพร้าที่เคยอยู่กับเรา แล้วก็มีคนมาขอรับพี่เค้าไปเลี้ยงน่ะ ผม เอ๊ย! ข้าก็ไม่ได้เจอมาราวๆ 10 ปีได้แล้วมั้ง” เอริโตะหันไปให้คำตอบ

“เอาเป็นว่าพวกเจ้ารู้จักกัน งั้นเสด็จลุงเพคะ สาสน์มนตรา…” เรย์ฟานหันไปเปรยกับผู้เฒ่า

“ไม่ต้องเล่นศัพท์สำนวนก็ได้เรย์ เอาล่ะ มารีอันน่า เอ่อ…ซายูริ ลองเปิดนี่สิ”

พูดจบพินดอนก็หยิบสาสน์มนตราฉบับเดิมออกมา ซายูริรับไปอย่างงงๆ แต่ก็รับมาเปิดดูภาพที่ปรากฏขึ้นคราวนี้

เป็นหญิงสาวอีกคนที่ดูงดงามไม่แพ้ท่านหญิงเดโรเทียแม้แต่น้อย แต่เธอคนนั้น…มีเรือนผม สีเงิน เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน

“สวัสดี…ทุกคน…คือยังไงๆ ข้าก็ไม่เชื่อว่าจะมีธิดาของข้าดูสาสน์มนตรานี้คนเดียวหรอกนะ เอาล่ะ มารีอันน่า ลูกรักของแม่ เรา…เอ่อ…แยกกันตั้งแต่ลูกอายุ 1 ขวบเอง และ…เอ่อ…แม่มั่นใจ…ใช่ๆ แน่อยู่แล้วว่าลูกต้องจำแม่ไม่ได้ แม่แท้ๆ ของลูกคนนี้ชื่อ เอเรียจ้ะ แม่…อย่างน้อยก็อยากจะรักษาชีวิตลูกไว้ จึง…ได้ตัดสินใจกับท่านเดโรเทียว่าเรา…จะส่งลูกไปยังมิติคู่ขนาน โดยที่เดริม่าบุตรชายของท่านเดโรเทียจะมาถึงก่อนลูก 3 วัน ถ้าเค้าไม่เป็นอะไรไปซะก่อนน่ะนะ แม่…อาจจะไม่ได้อยู่ดูแลลูก ไม่ได้เฝ้าดูลูกเติบโต แต่…การที่ลูก…ของแม่…สามารถมาเปิดข้อความนี้ได้ ก็แสดงว่าลูกปลอดภัย…ดี แม่…ฮึก…แม่…” แล้วก็ดูเหมือนทำนบน้ำตาหล่อนจะพังครืน หล่อนร่ำไห้ทั้งดีใจทั้งเสียใจ

“อืม…ฮึก…เอาเป็นว่าแม่ขออวยพร ให้เธอทั้งสองคนฝ่าฟันอุปสรรคไปได้นะ แม่จะคอยดูแลลูกอยู่เสมอ…ตลอดไป…รักจ้ะ แก้วตาของแม่”

แล้วภาพก็หายไปท่ามกลางความตกตะลึงของซายูริ

“อะ…อะไร! แม่ชั้น ล้อเล่นน่า! โอย พระเจ้า! แค่ชั้นหลุดมาอยู่นี่ก็ล้อเล่นแรงเกินไปแล้วนะ แล้วนี่ยัง…แม่…แท้ๆ ของชั้น…คนที่ชั้น…ไม่เคยคิดว่ามีเหมือนคนอื่นเค้าด้วยซ้ำ ท่านพินดอน…”

ซายูริหันไปหาพินดอน ในดวงตานั้นเอ่อไปด้วยน้ำตา

“ใช่แล้วล่ะ ซายูริ นั่นคือสิ่งที่เจ้าคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปิดมันได้ มันยืนยันว่าเจ้า…เป็นตัวจริงอย่างที่ข้าบอกเจ้าเอาไว้” พินดอนเองก็ตื้นตันไม่แพ้กัน

“ชั้นไม่เคยแม้แต่จะเชื่อเรื่องที่ท่านเล่าให้ฟัง แต่หากนี่เป็นความจริงก็วิเศษไปเลย ชั้นมีแม่…แต่…เอ่อ…อีกไม่นานชั้นจะเปลี่ยนเป็นแบบเอริโตะใช่มั้ยคะ”

ซายูริพูดพลางหันไปพินิจพิเคราะห์ผมสีเงินของเอริโตะที่นั่งอยู่บนเตียง

“ก็คงอีกไม่นาน” ซาฟานพูดขึ้น

“เอาล่ะๆ เอาเป็นว่า ซายูริไปกับข้าดีกว่า เดี๋ยวข้าจะอธิบายอะไรๆ ให้ฟังแล้วกัน ให้เอริโตะพักผ่อนต่ออีกหน่อยจะดีกว่านะ”

แล้วเรย์ฟานสุดยอดมนุษย์ที่อัธยาศัยดีสุดๆ ก็เริ่มหาหัวข้อใหม่พร้อมๆ กับที่ทุกๆ คนก็เดินออกไปจากห้อง

“พักผ่อนซะล่ะ” ซาฟานหันมาพูดก่อนจะเดินออกไปเป็นคนสุดท้าย แล้วประตูก็ปิดลง

‘มหัศจรรย์ดีแท้เชียว บังเอิญสุดๆ อีกต่างหาก ดีจัง ไม่เหงาแล้ว…ล่ะมั้ง’

สู้ต่อไปนะเอริโตะ

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบแล้วกับตอนที่ 7 เย้!!! ขอบคุณทุกท่านที่กรุณาอ่านน้าาา…^^คือนอกจากนี้ที่หายไปนานเพราะไม่มีเวลาเลย ยุ่งๆ อยู่เหมือนกัน แต่ก็พยายามแต่งมานะ อยากให้มีคนสนุกกับนิยายเรื่องนี้มากๆ แค่มีคนอ่านก็ปลื้มจนน้ำตาจะไหลแล้ว ฮืออออ~และ...ขอขอบคุณพี่กระต่ายมา ณ ที่นี้ค่ะ ^^

แนะนำติชมได้ที่ e-mail :  [email protected]