ตอนที่ 4:
อืมมม เอริโตะครางเบาๆด้วยความอึดอัด เมื่อรู้สึกเหมือนถูกผีอำ
อือออ เอริโตะเริ่มเปลี่ยนจากครางเป็นขยับตัวเล็กน้อย
อะไรฟะเนี่ย หนักชะมัด อือ อะไรแหย่จมูก จั๊กจี้ อืม จะทนไม่ไหวแล้วนะ หายใจไม่ออก โอย อือ อื๊อ ฮึ่ม!!! เสียงในใจล่ะบ่นโอดโอย แต่ก็ไม่ยอมลุก เนื่องจากความซูเปอร์ขี้เซา ซึ่งถือเป็นความสามารถพิเศษเฉพาะตัวของเอริโตะเลยก็ว่าได้
ทนไม่ไหวแล้ว ใครเอาอะไรมาทับชั้นเนี่ย!! ซาโตรุ!!มาคิ!!
ท่าทางจะลืมไปว่าตัวเองอยู่ที่ไหนล่ะมั้งเนี่ย แต่ในที่สุดก็ลุกพรวดขึ้นมาแหละนะ
ว้ากกกก!!!!! อะ พอเริ่มมีสติก็แหกปากทันที เมื่อรู้ว่าบางอย่างที่ทำลายการนอนอย่างมีความสุขของตัวเองคืออะไร
อือ เจ้านี่หนวกหูแต่เช้าเลยแฮะ
เสียงของบางอย่างที่ทำให้เอริโตะตกใจก็ดังขึ้นด้วยความที่ความสุขในการนอนของตัวเองก็หายไปอย่างสิ้นเชิงด้วยเสียงของเอริโตะเช่นกัน บางอย่างที่ว่าก็คือ ซาฟาน นั่นเอง
ทำไมนาย เอ๊ย! ท่านมาอยู่ที่นี่ เอ๊ะ! เฮ้ย! ไม่ใช่! ทำไมผมมาอยู่ที่นี่ได้! ครับ พอเริ่มสำรวจสถานที่ที่ตัวเองอยู่จึงต้องเปลี่ยนคำถามอย่างทันที
ก็เจ้าเดินตามข้ามาเองนี่นา จำไม่ได้ล่ะสิ ก็ดื่มจนเมาขนาดนั้น ซาฟานพูดทั้งที่ยังนอนอยู่บนเตียงนุ่มสบาย ดูท่าทางแล้วงานเมื่อคืนคงเลิกดึกพอสมควร
ดื่ม เอริโตะจำอะไรแทบจะไม่ได้เลย แต่ก็มีที่พอจะนึกออกบ้าง
ผมพอจะจำได้ว่าเดินตามฟินเรไป มีอาหารมากมายให้เลือก ส่วนเครื่องดื่มก็ ก็ อะไรบางอย่างที่ไม่เคยดื่มมาก่อน รู้แต่ว่าสีสวยแล้วก็อร่อยมาก เท่านั้นเอง แล้วก็ ยังไงต่อนะเนี่ย อืม จำได้อีกทีฟินเรก็มาบอกว่างานจะเลิกแล้ว ท่านเรย์ฟานให้กลับพร้อมซาฟานตามที่ตกลงกันไว้ แล้ว แล้ว จำไม่ได้แล้วอ่ะ เอริโตะทำคิ้วขมวดทั้งที่หลับตาต่อ เมื่อเริ่มสบายใจแล้ว
ถ้างั้น ข้าเล่าให้ฟังต่อมั้ยล่ะ ซาฟานพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่เอริโตะจอมขี้เซาก็ทำท่าเหมือนจะฟังทั้งที่ยังหลับตาอยู่แบบนั้น
เล่ามาเลยครับ ยังหลับตาอยู่ ท่าทางไม่สนใจเรื่องที่คนอื่นจะเล่าให้ฟังสักนิดเดียว เป็นใครก็หมั่นไส้
เจ้าควงแขนข้า หันไปหลิ่วตาให้พวกท่านหญิงทั้งหลายในงาน ทำท่าเยาะเย้ยพวกท่านหญิงน่าดูเหมือนกัน แล้วก็ลากข้ามาที่ห้องนี่
เอริโตะก็ยังคงนั่งหลับตาอยู่ แถมยังไร้ปฏิกิริยาตอบรับ
อือออ แล้วไงต่อคราบบบ เสียงตอบรับเริ่มยานคางเต็มที
แล้วข้าก็ทำแบบนี้ พูดจบซาฟานก็กดเอริโตะลงไปนอนบนเตียงนุ่ม และแนบริมฝีปากของเขากับริมฝีปากบางสวยของเอริโตะ แน่นอนค่ะท่านผู้ชม เอริโตะตาโปนด้วยความตกใจพร้อมดิ้นรนขัดขืนทันควัน แต่ดูเหมือนพละกำลังของเขาจะทำอะไรซาฟานไม่ได้เลย ซาฟานเองก็ไล่ริมฝีปากมาเรื่อยผ่านใบหู ซอกคอ เมื่อหนูเอริโตะเห็นว่าดิ้นรนไปก็ไม่ได้ผลจึงนิ่งไป ซาฟานงงกับปฏิกิริยาตอบรับจึงเผลอลดกำลังตัวเองไปครู่หนึ่ง แล้วไอ้ครู่ที่เผลอนั่นแหละ เอริโตะกระชากมือตัวเองหลุดออกมาได้ก็ซัดเข้าที่เบ้าตาซาฟานเต็มแรง ( -_- ไม่อยากจะSaid) ซาฟานที่ยังไม่ทันตั้งตัวเลยผงะไปเลย เอริโตะลุกวิ่งลงจากเตียงหยิบหมอนไปเป็นโล่ด้วยอีกใบ หายขี้เซาทันตาเห็นเลยนะเนี่ย
อะ ไอ้บ้า ไอ้คนวิปริต จิตทราม นี่นายทำกับชั้นแบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย!!!
ง่ะ เกินที่ผู้แต่งจะบรรยาย เอริโตะลืมตัวด่าซาฟานไปเรียบร้อยแหล่ว ชี้หน้าอีกตะหาก
หึๆๆ ฮะๆๆ เจ้านี่ตลกดีแฮะ หายง่วงรึยังล่ะ ซาฟานพูดพลางหัวเราะน้ำตาเล็ด
หนะ หนอยแน่ะ ไอ้คนผีทะเล เล่าความจริงมาซะเลยนะ เอริโตะพูดพลางคิดในใจว่า ขอยืมคำพูดเธอหน่อยเถอะนะมาคิชั้นไม่รู้จะเอาอะไรมาด่าเจ้าหมอนี่ดี
ก็ได้ๆ ฮะๆๆๆ พอมาถึงห้องข้า เจ้าก็เดินไปที่เตียงแล้วก็หลับเลยน่ะสิ หลับทั้งที่ยังไม่ได้ขึ้นไปบนเตียงด้วยซ้ำนะ ข้าก็ต้องลำบากอุ้มเจ้าอีกด้วย ซาฟานเล่าทั้งๆที่ยังขำไม่หาย ส่วนตาเขาก็เป็นวงเขียวทีเดียว
ขอบคุณ เอ๊ย! ไม่ใช่! แล้วทำแบบนี้กับผมได้ไง ผมก็ผู้ชาย คุณก็ผู้ชายนะ หลังจากเริ่มใจเย็นลงแล้วก็เริ่มพูดดีขึ้นมาหน่อย
ก็ข้าหมั่นไส้เจ้าน่ะสิ เล่นหลับตาฟัง ทำเป็นไม่สนใจอีกต่างหาก ข้าก็เลยแกล้งเล่น อีกอย่าง ข้าไม่ได้แบ่งแยกชายหญิง สำหรับข้า ถ้ารักก็คือรักนั่นแหละ พูดไปก็สำรวจรอบตาตัวเองไป
ทำเป็นพูดซะซึ้ง แบบนี้วันดีคืนดี ท่านข่มขืนข้าขึ้นมาใครจะช่วยได้
ท่าทางเอริโตะจะรับความจริงได้เร็วมากทีเดียว
นั่นสินะ ใครจะช่วยได้ ซาฟานพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์อีก เอริโตะหน้าแดงทันที เนื่องจากอายหรือโกรธก็มิทราบได้
ไอ้คนโรคจิต!!! พูดพร้อมปาหมอนที่หยิบติดมือมาใส่หน้าซาฟานเต็มแรง แล้ววิ่งออกจากห้องไปทันที
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
อ้าว? ท่านเอริโตะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านซาฟานล่ะคะ ฟินเรทักเมื่อเห็นเอริโตะสาวเท้ามาอย่างรวดเร็ว
อรุณสวัสดิ์ เจ้าโรคจิตนั่น เอ๊ย! ซาฟานตื่นแล้วล่ะ เอริโตะทักตอบ หน้ายังแดงไม่หาย
ทำไมหน้าแดงอย่างนั้นคะ ไม่สบาย? ไข้กลับ? ฟินเรถามเมื่อสังเกตอีกฝ่ายอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ไม่มีอะไร ไม่ต้องห่วงหรอก ขอบใจมาก แหะๆ เอริโตะพูดพร้อมหัวเราะเจื่อนๆ
อ้อ ท่านเอริโตะ นี่ค่ะเสื้อผ้า เดี๋ยวอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปห้องอาหารชั้นล่างนะคะ อีกเดี๋ยวท่านเรย์ฟานก็คงตามไป เอริโตะรับเสื้อผ้ามาจากฟินเร
เรย์ฟาน? เอริโตะย้อนถาม
ค่ะ ท่านเรย์ฟานพักที่นี่ เมื่อครู่ข้าก็นำเสื้อผ้าไปให้มานี่แหละค่ะ เดี๋ยวข้านำเสื้อผ้าไปให้ท่านซาฟานก่อนนะคะ พูดจบก็เดินลิ่วๆ ไปเลย
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
อุ๊บ! ฮะๆๆๆๆ! ซาฟานหน้าเจ้าไปโดนอะไรมาน่ะ
เสียงหัวเราะของเรย์ฟานดังขึ้นทันทีที่ซาฟานก้าวผ่านประตูห้องอาหาร
ใครก็ไม่รู้น่ะสิต่อย ซาฟานพูดพลางหันไปมองเอริโตะ
ก็ใครใช้ให้ทำอะไรบ้าๆ แบบนั้นล่ะ เอริโตะซ้ำเติมทันที
นี่ พวกเจ้ามีอะไรกันน่ะ เล่าให้ข้าฟังบ้างสิ เรย์ฟานถามทันทีเหมือนกัน
คุณเรย์ฟานไม่รู้น่ะดีแล้วล่ะครับ เอริโตะหันไปตัดบท
ข้าเล่าให้ให้ฟังเอง ซาฟานพูด ในขณะที่เอริโตะส่งรังสีอำมหิตให้ทันที
เล่าเลยๆ เรย์ฟานลุ้น
ข้าจูบเจ้านี่น่ะเรย์ ซาฟานพูดอย่างหน้าตาเฉย
ว้ากกกก!!! เอริโตะกระโดดต่อยเข้าเบ้าตาอีกข้างของซาฟานทันทีที่เขาพูดจบ
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ทั้งซาฟานและเรย์ฟานสามัคคีกันหัวเราะทันที แต่เอริโตะไม่สนุกด้วย
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เอาล่ะ วันนี้เจ้าต้องไปประชุมกับเราด้วย ซาฟานพูดพลางใช้มนต์รักษาตาตัวเอง
ไปทำไม? เอริโตะพูดพร้อมทำตาหาเรื่อง
ไปฟังคำตอบทุกเรื่องที่เจ้าสงสัยไงล่ะ เรย์ฟานตอบ
ไปได้แล้ว ข้าสั่งให้คนเตรียมม้าไว้ ซาฟานพูดพลางออกเดินนำหน้า
แต่ข้าขี่ม้าไม่เป็น เอริโตะพูดแทรกทันที
ไปกับข้าก็ได้ ไว้จะสอนให้ทีหลัง ซาฟานพูด แต่เท้าก็ยังไม่หยุด
หา!!! เอริโตะร้องลั่น
รึจะไปกับเรย์ฟานล่ะ ซาฟานออกความเห็น
ไปกับนายก็ได้ เอริโตะจำใจ เมื่อนึกถึงความเหมาะสม
ตกลงตามนี้ หมดปัญหาซะที ซาฟานพูดพร้อมเตรียมออกเดินทาง
ขอให้วันนี้ผ่านไปด้วยดีด้วยเถอะ เอริโตะภาวนาในใจ ขณะมุ่งหน้าไปสถานที่ประชุมที่ไม่รู้จักด้วยซ้ำ
โปรดติดตามตอนต่อไป
จบตอนที่ 4 aqua มี E-mail แย้ว ไม่ต้องผ่านนู๋ลีโอ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ [email protected]