นี่ ถ้าคุณตื่นมา มองไปรอบๆ แล้วถ้าเกิดมันไม่ใช่ที่ที่คุณรู้จักขึ้นมาล่ะก็ คุณจะทำยังไง!!!
คุณจะหาว่าผมบ้าก็ได้นะ ผมก็ไม่โกรธหรอก แต่ แต่ว่า ใครก็ได้บอกผมทีว่าที่นี่มันที่หนายยยย!!! ไอ้ที่ที่มีต้นไม้สูงเขียวครึ้ม สนามหญ้าที่เขียวชอุ่ม ดอกไม้นับร้อยชนิด นี่ผมอยู่ในสวนหลวง ร.9 ที่ประเทศไทยหรือไง ก็ไม่น่าใช่ ในเมื่อเมื่อกี้ผมยังนั่งอยู่ในบ้านทำขนมให้เด็กๆ อยู่เลยนี่นา แล้วก็รู้สึกว่าจะเกิดแผ่นดินไหว ก็ออกจะธรรมดาจะตาย แผ่นดินไหวแล้วก็หยุดเหมือนทุกครั้งแล้วทำไมคราวนี้มันไม่เหมือนทุกครั้งล่ะเนี่ย โธ่ๆๆๆๆ!! อยากร้องไห้เป็นภาษาอียิปต์ นี่มันปรากฏการณ์อะไรล่ะเนี่ย ไม่เห็นอาจารย์แกสอนไว้เลย เอ๊ะ! รึว่าไม่ใช่ปรากฏการณ์ทางฟิสิกส์ อาจเป็นปรากฏการณ์ทางเคมีก็ได้นี่นา แบบว่าปฏิกิริยาเคมีอะไรเงี้ย อา ขะ ขอเวลาทำใจแป๊บนึง เย็นไว้เอริโตะ ค่อยๆ คิดหาทางออกซิ แกเป็นนักเรียนดีเด่นไม่ใช่เหรอ แกเก่ง แกเป็นอัจฉริยะ แกเคร่งขรึม แก แก แก แกอะไรอีกดีล่ะเนี่ย ผมไม่ใช่พระเอกการ์ตูนนะจะได้ปฏิภาณไหวพริบเริ่ดหรูอะไรแบบนั้น นี่ผมจะไม่ได้เรียนหนังสือ อ่านการ์ตูน รึแม้แต่เล่นกับเด็กๆ แล้วเหรอเนี่ย พระเจ้า ไม่! ไม่ต้องพระเจ้าก็ได้ ใครก็ได้บอกทีว่ามันไม่จริง ผมกำลังฝัน ตอนนี้ผมนอนหลับอย่างสบายใจบนเตียงที่แสนจะนุ่มในห้องของผม โดยที่อาจารย์แม่กำลังเตรียมอาหารแทนผมที่หมดสติไปเพราะแผ่นดินไหว ว้ากกก!! นี่ผมกำลังหลอกตัวเองอย่างหนักเลยนี่ ไม่ไหวแล้วผมกำลังจะเป็นบ้าแล้ว
ว้ากกกก!!!!!!!! ผมตะโกนสุดเสียง (นี่มันไม่ใช่กำลังบ้าหรอก บ้าแล้วตะหากล่ะ)
อยู่นี่นี่เอง เสียงทุ้มกังวานดังมาจากระยะที่ไม่ไกลมากนัก
ผมได้ยินเสียงคน เสียง คน มีคนอยู่! โอ! ขอบคุณพระเจ้าผมรักท่านเหลือเกิน เอ๊ะ! แต่เสียงดุจังแฮะ มาดีหรือร้ายล่ะเนี่ย ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็เงยหน้ามองต้นเสียงที่กำลังเดินเข้ามาหาตน
ลุกขึ้น แล้วตามข้ามาเจ้าของเสียงเป็นชายหนุ่มท่าทางน่าเกรงขาม ดูมีอำนาจ สูงสง่า ผมสีทองส่องประกายยาวสวย
หากแต่นัยน์ตานั้นดูราวกับว่ามองผู้อื่นได้ทะลุปรุโปร่ง ส่งผลโดยตรงกับเด็กหนุ่มตรงหน้า
หมอนี่มันเป็นใครเนี่ย ตาน่ากลัวชะมัด จะกัดเรามั้ยเนี่ย หนะ หนีดีกว่า!!!
คิดไม่คิดเปล่า เอริโตะลุกขึ้น แล้ววิ่งหนีอย่างรวดเร็วทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างอาจมีอะไรที่เขาคิดว่าน่ากลัวกว่ารออยู่ แต่ก็นั่นล่ะเอริโตะ เขาก็คงกะว่ามีอะไรค่อยแก้ทีหลัง เอาไอ้ที่เฉพาะหน้าให้รอดก่อนดีกว่า (เยี่ยมจริงๆ คนเรา) แน่นอนว่าบุคคลที่มีท่าทางว่าตามหาเขาอยู่อย่างยากลำบาก แล้วอุตส่าห์เจอแล้ว แต่คนที่กำลังตามหามันดันวิ่งหนีก็ต้องวิ่งตามเป็นธรรมดา
นี่! เจ้าน่ะ ช่วยหยุดก่อนได้มั้ย เจ้าจะหนีข้าทำไม เสียงชายหนุ่มที่วิ่งตามมาตะโกนถาม
หยุดให้โง่น่ะสิ! เกิดผมหยุดคุณจะทำอะไรผมบ้างผมจะรู้ได้ไง เด็กหนุ่มว่าพลางวิ่งต่อ
แต่ข้างหน้ามันเป็นหน้าผานะ หยุดวิ่งซะ! ชายหนุ่มยังไม่ละความพยายาม
หลอกผมใช่มั้ยล่ะ วิธีนี้มันไม่ได้ผลหรอก ว่าแล้วก็ยังดันทุรังวิ่งต่อ ไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่าย
บอกให้หยุดไง ถ้าหยุดเท้าไม่ทันล่ะก็มีหวะ
พูดไม่ทันจบเท้าข้างหนึ่งของเด็กหนุ่มก็ก้าวเข้าสู่พื้นที่หน้าผาเสียแล้ว
ว้ากกกก!!! เอริโตะร้องลั่น ขณะที่ร่างเล็กๆ ของเขาเซร่วงลงสู่หน้าผา เคราะห์ยังดีที่ข้างล่างเป็นน้ำตกจึงไม่ถึงชีวิต
แต่ก็ทำให้เขาหายใจได้น้ำบริสุทธิ์เต็มปอดเหมือนได้หายใจเอาอากาศบริสุทธิ์จากเครื่องปรับอากาศไซโจเดนกิเข้าไปเต็มปอดยังไงยังงั้น เห็นเหตุการณ์ดังนั้นร่างสูงก็กระโดดตามลงมาทันที จะต่างกันก็ตรงที่เอริโตะร่วงตรงดิ่งสู่ผืนน้ำแต่เขาค่อยๆ ลอยตัวลงมา เมื่อถึงพื้นน้ำก็รีบว่ายตรงไปช่วยทันที พร้อมทั้งรีบพาร่างที่แสนบอบบางขึ้นฝั่ง
เฮ้อ ข้าบอกแล้วเจ้าก็ไม่เชื่อ เขาค่อยๆ ก้มหน้าลงมาจนริมฝีปากนั้นแนบสนิทกันเพื่อปฐมพยาบาลช่วยชีวิตอีกฝ่าย
เอริโตะที่ตอนนั้นหมดสติ และลมหายใจเรื่มแผ่วเบาลงก็สำลักน้ำออกมาหมด และเริ่มหายใจเป็นปกติ พร้อมกับสติที่เริ่มกลับคืนมา
แค่กๆ อือ นี่เรายังไม่ตายอีกเหรอเนี่ย เอริโตะงึมงำกับตัวเอง หลังจากเริ่มมีสติอีกครั้ง
ถึงไม่ตาย เจ้าก็เหยียบเส้นตายไปเมื่อกี้นั่นแหละ ถ้าข้าไม่ผายปอดให้ ตอนนี้เจ้าก็คงได้เข้าเฝ้าพระเจ้าอยู่นั่นแหละ
ท่าทางของอีกฝ่ายที่ไม่ยินดีนักตั้งแต่ตกหน้าผา ยิ่งไม่ยินดีเข้าไปอีกกับประโยคที่เพิ่งได้ยิน
หมายความว่าคุณ คุณ จูบผมงั้นเหรอ
หน้าที่ซีดอยู่แล้วของเอริโตะยิ่งซีดเข้าไปอีก
อย่าคิดเล็กคิดน้อยได้มั้ย ข้าผายปอดช่วยชีวิตเจ้าต่างหาก อีกอย่างเจ้าก็เป็นผู้ชาย ข้าก็ไม่ยินดีนักหรอกนะ เอ๊ะ! นี่! เจ้า เฮ้!
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีว่าจะหมดสติ ชายหนุ่มผมทองก็ช้อนร่างนั้นขึ้น พร้อมกับหยุดเจรจา อุ้มเอริโตะและออกเดินทันที
ผมก็รู้ว่าคุณช่วยผม แต่แบบนี้มัน ความจริงคุณเอาผมพาดไหล่แล้วกระโดดๆ ก็ได้นี่นา (วิธีแบบนั้นมันมีที่ไหนกันเล่า -_-) ไม่ตลกเลยนะเฟิร์สคิสกับผู้ชายเนี่ย ไม่ ตลก ซัก นิด
สติที่มีเหลืออยู่เลือนลางหมดไป ร่างเล็กตรงหน้าหมดสติโดยสมบูรณ์
อือ ร่างเล็กๆ เริ่มขยับเขยื้อนเล็กน้อย แล้วจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เพราะแสงสว่างเริ่มกระทบเปลือกตา พร้อมด้วยอาการอ่อนเพลีย และมึนงงเล็กน้อย
อรุณสวัสดิ์ รู้สึกยังไงบ้าง เสียงทุ้มกังวานที่ดังมาจากข้างๆ เตียงเอ่ยถามอย่างใจเย็น
อืม ก็ไม่ยังไง เพลียๆ แล้วก็มึนนิดหน่อยน่ะ เอ๊ะ! คุณเป็นใคร ทำไมมาอยู่ในห้องผม! ท่าทางเอริโตะคงจะมึนจริงๆ
พูดให้มันดีๆ หน่อย นี่มันห้องข้าต่างหาก แล้วที่เจ้ามึนก็เพราะเป็นไข้ ดีที่ไม่เป็นอะไรมากไปกว่านี้ เดี๋ยวยาก็มาแล้ว ร่างสูงกล่าวด้วยท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อย
เอ๋ ? เอ๊ะ! อ๊ะ! จริงด้วย ผมมาอยู่ที่นี่ได้ไงกัน เอริโตะเริ่มตั้งคำถาม
เรื่องนั้นไว้อธิบายทีหลัง ข้าก็ไม่ได้รู้ดีขนาดที่จะเล่าให้เจ้าฟังจนเข้าใจได้ ไม่ต้องห่วงหรอก
เดี๋ยวพอเจ้าแข็งแรงก็จะได้รู้เรื่องทั้งหมดเอง แม้ว่าผู้พูดจะพูดอย่างจริงจัง แต่ก็ดูเหมือนคู่สนทนาจะไม่สนใจสักเท่าไรนัก เพราะตอนนี้เด็กหนุ่มเริ่มกวาดสายตาสำรวจห้องอย่างถี่ถ้วน
ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้เอริโตะหยุดสำรวจและมองไปที่ต้นเสียง
ขออภัยค่ะ ท่านซาฟาน ยาที่ท่านสั่งได้แล้วค่ะ ร่างสูงลุกจากที่นั่ง และเดินไปที่ประตู เมื่อเปิดประตูและรับยามาก็เดินกลับมาหาเอริโตะอีกครั้ง
คุณ เอ่อ ท่านชื่อซาฟานเหรอ เอริโตะเอ่ยถามขึ้นแทบจะทันทีที่อีกฝ่ายมาถึง
ใช่ ดื่มยานี่ซะ แล้วก็พักผ่อนด้วย ข้ามีธุระ ชายหนุ่มส่งถ้วยยาให้ และเดินออกไปทันที
คนอะไร ดุชะมัด ว่าแล้วก็ดื่มยา แต่ แทนที่จะพักผ่อนเอริโตะผู้แสนจะดื้อรั้นก็ลุกจากเตียง เปิดประตูและก้าวออกสู่โลกภายนอกอย่างไม่ลังเล
ที่นี่มันที่ไหนกันล่ะเนี่ย เหมือน อืม ปราสาทราชวังอะไรทำนองนั้นเลยแฮะ
แม้จะกำลังใช้ความคิด แต่ขาก็ยังก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นใครบางคนกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหน้าตนเอง
เมี้ยวๆๆๆ มานี่เร็วเจ้าเหมียว ตรงนั้นมันอันตรายนะ เขาวางกับดักไว้ มานี่เร็ว เมี๊ยวๆๆๆ
เบื้องหน้าเอริโตะในเวลานี้เป็นหญิงสาวผมสีทองที่กำลังก้มเรียกลูกแมวตัวเล็กๆ ด้วยความพยายาม
คือ ผมว่ามันคงจะหิวน่ะครับ ที่กับดักก็มีอาหารล่อไว้ใช่มั้ยล่ะครับ เอริโตะพูดออกความเห็น
เอ๋? จริงด้วยนะ นี่! ใครอยู่แถวนั้นบ้าง ช่วยหาปลาย่างตัวเล็กๆ มาให้ข้าหน่อยสิ ว่าแล้วหญิงสาวก็เอ่ยปากสั่งทันที ทำให้เอริโตะเห็นหน้าได้ชัดเจนขึ้น เธอเป็นคนที่สวยมากทีเดียว
ถ้าลองออกคำสั่งได้ขนาดนี้ สงสัยคงจะเป็นอะไรสักอย่างกับเจ้าของที่นี่ล่ะมั้ง
เอริโตะเริ่มพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด หลังจากนั้นไม่นานสาวใช้ก็รีบวิ่งนำปลาย่างตามสั่งมาส่ง
ขอบใจมากนะจ๊ะ เอาล่ะ! เจ้าเหมียวมานี่เร็วเข้า ปลานี่อร่อยกว่าเยอะนะมานี่เร็ว ว่าแล้วก็เอาปลาล่อเจ้าแมวน้อย จนในที่สุดมันก็ยอมออกมากินปลา
ขอบใจเจ้าเหมือนกันนะ ข้าก็ไม่เคยเลี้ยงแมวซะด้วย ก็เลยไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร ว่าแต่เจ้าเป็นใครกันล่ะ ทำไมข้าไม่คุ้นหน้าเลย คำแทนตัวเองก็แปลกๆ ผมสีดำ? เจ้าไม่ใช่คนที่นี่เหรอ หญิงสาวเอ่ยถามทันทีที่โล่งใจเรื่องลูกแมว
เอ่อ ผมชื่อเอริโตะครับ ไม่ใช่คนที่นี่แน่นอน แล้วอยู่ๆ ก็มาอยู่ที่นี่ได้ไงก็ไม่รู้เหมือนกัน
ท่าทางอยากรู้ของอีกฝ่ายทำให้เอริโตะจำเป็นต้องตอบออกไป
อ๋อ! เจ้านี่เองสินะ อืม เข้าใจแล้วล่ะ เอาล่ะ! ข้าชื่อเรย์ฟานนะ แล้วข้าก็มาที่นี่เพราะมีธุระ แต่มาติดอยู่ตรงนี้เพราะเจ้าเหมียวนี่น่ะแหละ เมื่อเสร็จเรื่องข้าก็ต้องไปทำธุระข้าก่อน ป่านนี้แล้ว มีหวังเจ้าน้องชายตัวแสบคงเทศนาฉันตายแน่ ฝากเจ้าเหมียวด้วยนะ ข้าไปล่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะจ๊ะ เมื่อจับเอริโตะมัดมือชกเรียบร้อย เธอก็เดินจากไปอย่างสบายใจทิ้งให้เอริโตะมึนอยู่คนเดียว
หา! หมายความว่าไง เธอเข้าใจอะไร แล้วเจอกันพรุ่งนี้หมายความว่าไงอ่ะ
ท่าทางพายุปัญหาลูกใหญ่คงจะพัดเข้าสู่ชีวิตของเอริโตะซะแล้ว โชคดีนะเอริโตะในดินแดนมหัศจรรย์
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ : [email protected]