ตอนที่ 23
กิ๊ง
ก่อง เสียงกริ่งหน้าบ้านของคาโอรุปลุกเจ้าของบ้านให้ออกมาต้อนรับแขกที่มาตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยความสงสัย
.
สวัสดีจ๊ะ
หญิงสาวในชุดเสื้อคอเต่า
กางเกงยีนส์ที่สวมทับด้วยโค้ทยาวยืนยิ้มอยู่หน้าบ้าน
ทำให้คาโอรุชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยปากเชิญเธอเข้ามาในบ้าน
เพิ่งตื่นกันเหรอจ๊ะ?
ฉันคงจะมาเช้าไปสินะ
เอเล็คตร้านั่งเรียบร้อยบนโซฟากลางห้องรับแขกที่จัดอย่างเรียบง่าย
พลางหันซ้ายหันขวามองไปรอบ
ๆ บ้าน
เอ่อ
ไม่ครับ
พอดีโรงเรียนเริ่มหยุดแล้วก็เลยไม่ต้องกังวล
ทำให้นอนเพลินไปหน่อย
คาโอรุเข้าไปในครัวพลางยกชาอุ่น
ๆ มาต้อนรับเธอ
เด็กคนนั้นยังไม่ตื่นล่ะสิ
ประจำเลยเมื่อก่อนฉันต้องคอยปลุกทุกที
เอเล็คตร้าสะบัดผมสีทองยาวไปด้านหลังพลางหยิบชาขึ้นจิบ
โดยไม่สังเกตว่าดวงตาสีดำสนิทของคาโอรุหยุดนิ่งไปครั้งหนึ่ง
รู้สึกอึดอัดกะทันหันทั้งที่อากาศก็เพียงพอ
อื้อ
อร่อยจัง
ชงเองหรือเปล่าจ๊ะ?
หญิงสาวเอ่ยยิ้ม ๆ
ทำให้เด็กหนุ่มไล่ความคิดที่เกิดขึ้นลาง
ๆ ออกไป
ถ้ามีเวลาก็ทำครับ
เพียงแต่ในเมืองแบบนี้ไม่ค่อยมีใบชาสดเท่าไหร่จะมีแต่ของสำเร็จรูปครับ
งั้นเหรอจ๊ะ
เห็นว่าที่บ้านเป็นตระกูลสืบทอดการจัดดอกไม้ดั้งเดิมมานึกว่าจะติดนิสัยคุณหนูซะอีกนะจ๊ะ
คาโอรุเงยมองหญิงสาวอย่างแปลกใจ
ริมฝีปากสวยที่วันนี้ทาเพียงลิปกลอสแต่ก็ยังเห็นเป็นสีชมพูใสคลี่ยิ้ม
พลางวางถ้วยชาหอมกรุ่นลง
ขอโทษนะจ๊ะ
เพียงแต่ฉันอยากจะรู้จักเธอให้มาก
ๆ เท่านั้นเอง
ก็เลยถามคาคุเค้ากับสืบอีกนิดหน่อยน่ะจ๊ะ
ทำไมถึง?
ดวงตาสีดำสนิทเบิกอย่างไม่เข้าใจ
ทำให้เอเล็คตร้าที่มองอยู่ถึงกับหัวเราะ
ก็แค่อยากรู้น่ะจ๊ะ
ไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอ?
คาโอรุพยักหน้าอย่างงง
ๆ
ไม่เข้าใจว่าทำไมหญิงสาวถึงมาที่นี่
แล้วมาพูดเรื่องทำนองนี้กับเขา
ไม่เข้าใจเหรอจ๊ะว่าฉันมาที่นี่ทำไม?
ดวงตาสีเขียวเข้มมองเด็กหนุ่มราวกับรู้ความคิดทั้งหมดทำให้คาโอรุพูดไม่ออก
อะ
เอ่อ..
เอเล็คตร้ามองอีกฝ่ายที่จับต้นชนปลายไม่ถูก
หญิงสาวจ้องมองคาโอรุด้วยดวงตาสีเขียวเข้มอีกครั้งอย่างจริงจัง
ว่าไปแล้วเด็กคนนั้นก็ไม่ได้พัฒนาไปไหนเลย
ยังเป็นเด็กเหมือนเดิมไม่มีผิด
ที่มาเกี่ยวข้องกับเธอก็เหมือนกัน
เอเล็คตร้าถอนหายใจครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ
มันก็แค่การเลียแผลใจกันและกันเท่านั้น
แถมยังสำคัญผิดว่าเป็นความรักอีกด้วย ใบหน้าเนียนแดงเข้ม
มือเล็กขาวที่วางบนหัวเข่าสั่นระริก
ไม่ใช่
.ผม
.
เด็กหนุ่มสะดุดกับคำพูดตัวเอง
เขารู้ว่าอยากจะพูดแต่ไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไรออกไปกันแน่
เอเล็คตร้าที่มองอากัปกิริยาและพูดหยั่งเชิงจึงเข้าใจ
ริมฝีปากงามพลางยิ้มอย่างสนุกสนาน
เธอเอง
ก็ยังไม่รู้สินะว่าเป็นความรักรึเปล่า?
เพียงแต่ถูกเด็กคนนั้นฉุดดึงไปจนขัดขืนอะไรไม่ได้ใช่มั๊ย?
คาโอรุเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวอีกครั้ง..ดวงตาสีดำสนิททอแววสับสนเป็นครั้งแรกให้เห็น
ใบหน้าเนียนยังคงเป็นสีเรื่ออยู่
ทำให้เอเล็คตร้าเข้าใจ
ด้วยรูปลักษณ์แบบนี้กับท่าทางที่เป็นธรรมชาติ
ทำให้ใครต่อใครติดใจได้ไม่ยาก
แม้แต่เธอเองก็ยังคิดว่าอีกฝ่ายน่ารักน่าถนอมไม่น้อย
เธอจะหาว่าฉันเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้เรื่อง
ใช้ประโยชน์จากพวกเธอก็ได้นะ
แต่ว่า
.ฉันน่ะ
หญิงสาวลุกขึ้นจากโซฟา
สะบัดผมยาวสีทองที่คล้ายกับเส้นผมของอาซาโตะอีกครั้ง
อยากจะขอให้เธอไปจากเด็กคนนั้นซะ
ริมฝีปากสวยพูดด้วยภาษาญี่ปุ่นชัดถ้อยคำจนทำให้คาโอรุที่ทบทวนคำพูดของเธออยู่ในใจ
ไม่อาจคิดได้ว่าเธอ
.พูดผิด
ดวงตาสีดำสนิทลดโฟกัสจากบนแผ่นหลังระหงของหญิงสาวเป็นพื้นพรมใต้เท้าตัวเอง
นิ้วมือเรียวและไหล่แบบบางกำลังสั่น
ผม
ไม่เข้าใจความหมายของคุณ
ผมไม่ได้
.
เอเล็คตร้า!!
เสียงค่อนข้างทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลัง
อาซาโตะที่เพิ่งตื่นนอนเส้นผมสีทองยังยุ่งเหยิง
เดินมาหาทั้งคู่อย่างไม่พอใจ
ดวงตาสีน้ำตาลทองจ้องที่หญิงสาวครู่หนึ่งแล้วเลยมามองคาโอรุที่ไม่ยอมสบตาเขาอย่างสงสัย
คุยอะไรกันอยู่น่ะ?
อาซาโตะแตะฝ่ามือเข้าที่ไหล่บาง
รู้สึกถึงแรงสั่นน้อย
ๆ
ที่เจ้าของลาดไหล่พยายามระงับ
สัพเพเหระน่ะจ๊ะ
เธอคิดว่าฉันมาข่มขู่อะไรรึไงกัน? หญิงสาวยังคงยิ้ม
แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เด็กหนุ่มขัดใจทุกครั้งที่ได้เห็น
รอยยิ้มแบบนี้ที่ในอดีตเคยทำให้เจ็บปวดมาแล้ว
คาโอรุ
อาซาโตะหันมาหาร่างเล็ก
แต่อีกฝ่ายกลับลุกขึ้น
จะไปอาบน้ำ
ตามสบายนะครับ
คุณเอเล็คตร้า
เฮ้
เดี๋ยวสิ
อาซาโตะยื่นมือไปรั้งแขนเรียวเอาไว้
แต่กลับถูกสะบัดออกอย่างแรง
ใบหน้าของคาโอรุแดงจัด
ขอโทษ
เมื่อจบประโยคที่เบาราวกระซิบ
ร่างเล็กก็เดินลับหายไปตามแนวบันได
อาซาโตะมองดูฝ่ามือที่ถูกสะบัดออก
และวกกลับไปหาเอเล็คตร้าอย่างขุ่นเคือง
เธอพูดอะไรกับหมอนั่นน่ะ
เอเล็คตร้า
เปล่านี่
อืม
ชาญี่ปุ่นนี่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็อร่อยนะ
ต้องซื้อกลับไปชงที่โน่นอีกแล้วสิ
หญิงสาวตอบไม่ตรงคำถามแต่กลับบ่ายเบี่ยง
อาซาโตะกระแทกนั่งตรงโซฟาด้านตรงข้ามเธอแล้วจ้องมองอีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด
เอเล็คตร้า
เธอมาที่นี่ทำไม
มาเคารพหลุมศพแม่แล้วก็ควรกลับได้แล้วนี่
ธุรกิจเครื่องสำอางค์พันล้านของเธอน่ะสำคัญมากไม่ใช่เหรอ?
อาซาโตะแดกดันครั้งหนึ่ง
แล้วมองดูหญิงสาวที่ยังทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวตรงหน้าอย่างอดกลั้นเต็มที่
ก็สำคัญจ๊ะ
แต่
ไม่ได้สำคัญไปกว่าเธอหรอกนะ
อาซาโตะ
เพล้ง!!
ฝ่ามือร้อนปัดถ้วยชาจนหลุดจากมือหญิงสาวกระทบพื้นนอกอาณาเขตพรมเสียงสนั่นไปถึงคาโอรุที่นั่งอยู่บนเตียงชั้นบน
แต่ก็ยังไม่ได้ทำให้ร่างเล็กคิดเสียมารยาทฟังการสนทนาของคนทั้งสอง
เธอน่ะ
.!!
เสียงที่ไม่ได้ระงับเอาไว้ดังขึ้นไปถึงชั้นบนอีกครั้ง
คาโอรุคิดจะเข้าห้องน้ำไปเพื่อที่จะไม่เสียมารยาท
แต่แววตาที่ทั้งคู่ส่งถึงกันเมื่อวานและที่หญิงสาวอุตส่าห์มาที่นี่แต่เช้า
ทำให้เขาหยุดยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
อย่างเธอน่ะ!
อาซาโตะตะโกนอย่างเหลืออด
เศษแก้วกระเบื้องสีขาวกระจายพร้อมกับน้ำชาหอมสีน้ำตาลที่ยังกรุ่นควันอยู่
ถ้วยชาที่ตกแตกแล้วเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดในหัวใจของเด็กหนุ่มเวลานี้
ดวงตาสีน้ำตาลทองเปลี่ยนสีเป็นทองเข้มด้วยความโกรธแค้นสุดระงับ
แต่หญิงสาวคู่กรณียังคงนั่งนิ่ง
แม้ดวงตาสีเขียวเข้มจะชะงักกับการกระทำของเด็กหนุ่มแต่เธอก็ยังไม่ได้ตอบโต้อะไรออกไป
อย่ามาโกหกให้ดูดีหน่อยเลย!!
ตอนนั้นเธอก็เห็นมันสำคัญซะจนต้องทิ้งฉันไปไม่ใช่เหรอไง!!
อาซาโตะ
แขนเรียวยาวโอบร่างอาซาโตะเข้าหาตัวอย่างแรง
เอเล็คตร้า!!?
เด็กหนุ่มตกใจระคนไม่เข้าใจอย่างหนักกับการกระทำของหญิงสาว
เอเล็คตร้าสอดมือโอบเอวที่ไม่รอบอาซาโตะไว้เนื่องจากความสูงที่ต่างกัน
ตัวโตขึ้นจริง
ๆ นะ
เมื่อก่อนเธอยังสูงแค่ระดับอกของฉันอยู่เลย
เอเล็คตร้าหลับตาขณะที่ใบหน้างามยังซบอยู่กับแผงอกที่เติบโตแข็งแรงขึ้นของเด็กหนุ่ม
อุณหภูมิที่รุมร้อนของความสาวสะพรั่งแนบชิดกับร่างของอาซาโตะทำให้อดระลึกถึงเรื่องราวที่ผ่านพ้นไม่ได้
.ไปเยอรมันเถอะ
ไปอยู่กับฉัน
ฉันมารับเธอนะ
ริมฝีปากสีใสแตะที่แนวแก้มซึ่งยังไม่มีไรเคราเครื่องหมายที่เป็นผู้ใหญ่อยู่อย่างอ่อนโยน
แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ได้สนองตอบใด
ๆ ทั้งสิ้น
เขากำลังสับสน
ใช่แล้ว
สับสนมาก
.ทำไม
?
ถึงเพิ่งมาตอนนี้
ยังไม่สายไม่ใช่เหรอ?
อาซาโตะไม่ตอบ
แต่หญิงสาวได้ยินเสียงหัวใจเต้นระทึกภายในร่างของเขา
เอเล็คตร้ายิ้มและกระชับวงแขนเข้าแนบแน่นขึ้นอีก
รูปร่างที่เธอภูมิใจไม่ได้เปลี่ยนแม้แต้นิ้วเดียวจากเมื่อก่อน
ทุกอย่างถูกปกคลุมด้วยความเงียบ
คาโอรุที่ไม่ได้ยินเสียงของทั้งคู่อีกกระวนกระวายใจขึ้นมา
เขาอยากรู้เหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้นที่ชั้นล่างนั่น
เขากำลังจะเสียมารยาท
และทำนิสัยไม่ดีโดยการแอบดูคนทั้งคู่
กริ๊ก
.
ฝ่ามือเล็กที่จับลูกบิดประตู
บิดได้เพียงครึ่งเดียว
และหยุดชะงัก
คาโอรุกำลังลังเลใจและไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงอยากรู้นักหนา
มันไม่ใช่เรื่องของเขาซักหน่อย
เขาที่ไม่ได้รู้เรื่องอดีตที่ผ่านมาของอาซาโตะเหมือนกับเธอ
เธอคนนั้นกับดวงตาสีเขียวเข้มสะท้อนสะท้านขณะที่มองอาซาโตะ
ทำให้คาโอรุรู้สึกอึดอัดราวกับขาดอากาศหายใจ
กริ๊ก
แกร๊ก!
ในที่สุดจิตใจด้านมืดก็ชนะ
คาโอรุตัดสินใจผลักประตูออกไป
เขาใช้บันไดลงมาอย่างเงียบ
ๆ พอ ๆ
กับความเงียบของชั้นล่างที่เป็นเป้าหมาย
เขาเดินลงมาจนอีกไม่กี่ก้าวจะถึงขั้นสุดท้ายของบันได
แต่มันใกล้พอที่จะเห็นร่างของคนทั้งสอง
นั่น
ทำให้คาโอรุชะงักค้างแข็ง
อืม
.
ริมฝีปากสวยด้วยประกายลิปกลอสกำลังแนบแน่นอยู่กับริมฝีปากอีกฝ่าย
คาโอรุไม่เคยเห็นใบหน้าแบบนั้นของอาซาโตะเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ใบหน้าที่ราวกับสับสนแต่ขณะเดียวกันก็ดูพึงพอใจอย่างประหลาด
อ้อมแขนที่คาโอรุจำได้ว่ามันเคยโอบกอดเขาตอนนี้กลับกำลังรวบเอวบางระหงของหญิงสาวอยู่
ทั้งสองไม่รู้สึกเลยว่าคาโอรุยืนอยู่ข้างบันได
ร่างเล็กรู้สึกว่าตัวเองเย็นเฉียบทั้ง
ๆ ที่ภายในบ้านก็อบอุ่น
..
ทั้งคู่ยังไม่ห่างจากกัน
ราวกับกำลังถ่ายทอดความคิดถึงแก่กัน
ไม่รับรู้สิ่งใด
ๆ รอบตัวอีกต่อไป
ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน?
ความรู้สึกนี้มันคืออะไร? ทำไมเจ็บปวดและไร้เรี่ยวแรงถึงขนาดนี้
คาโอรุรู้สึกเจ็บใจตัวเองที่พ่ายแพ้ต่อความอยากรู้ทำให้มาเห็นภาพแบบนี้
ภาพแบบนี้?
ทำไมต้องเสียใจที่มาเห็นภาพแบบนี้
ทำไม?
ทั้ง ๆ
ที่เขาเองก็นึกสงสัยอยู่แล้วว่าทั้งคู่ต้องมีอะไรลึกซึ้งกันในอดีต
สิ่งนี้
.ก็ไม่ถึงกับผิดความคาดหมายอะไรไม่ใช่เหรอ?
แล้วทำไม ทำไมถึง?
.มีน้ำตามากมายไหลเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้าถึงขนาดนี้
.
พอแล้วเอเล็คตร้า
.
อาซาโตะผละจากหญิงสาว
เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังคล้อยตามเธออยู่
ริมฝีปากที่คุ้นเคย
จังหวะที่สนิทสนม
ทำให้เผลอไผลไปชั่วขณะ
เอเล็คตร้ายิ้มยังไม่ยอมคลายวงแขน
น้ำหอมกลิ่น Nature Pink ที่เคยใช้สมัยก่อนอบอวลอยู่ริมจมูกเด็กหนุ่มจนเขาต้องเบือนหน้าหนีกลิ่นกายที่คุ้นชินนั้น
พลันสายตาที่เสมองไปเรื่อยเปื่อยเพียงให้พ้นจากใบหน้าเอเล็คตร้ากลับพบกับ
ดวงตาสีดำสนิทซึ่งเต็มไปด้วยน้ำตาที่ข้างบันไดนั่นเอง
คาโอรุ
ใบหน้าของอาซาโตะซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
เสียงเรียกนั้นทำให้คาโอรุรู้สึกตัว
เขารู้สึกถึงสายน้ำที่หลั่งไหลบนใบหน้าตัวเอง จึงปาดมันโดยแรงแล้วทำท่าจะหันกลับขึ้นชั้นบนเหมือนไม่ได้รับรู้เรื่องราวเมื่อครู่นี้มาก่อน
คาโอรุ!
เดี๋ยวก่อน!!
อีกครั้งที่ฝ่ามือร้อนถูกปฏิเสธ
คาโอรุปัดมือของอาซาโตะออกอย่างรุนแรง
ไม่
แม้แต่จะหันมามองอีกฝ่าย
และหญิงสาวที่ยืนมองสถานการณ์อย่างใจเย็น
ในแววตาสีเขียวเข้มของเธอมีแววยินดีเต้นระริกอยู่แผ่วเบา
ร่างเล็กก้าวขาขึ้นบันไดอีกครั้งขณะที่อาซาโตะจับไหล่เขาเอาไว้แน่น
อย่ามาจับฉันนะ!!
คาโอรุตวาด
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีทีเดียวที่จะได้ตวาดใครด้วยเสียงอันดัง
ด้วยความอึดอัดขัดข้องมากขนาดนี้
แต่ถึงกระนั้นมันก็กลับได้ผลตรงข้าม
ปลายเท้าบอบบางลอยขึ้นเหนือพื้น
พาให้เจ้าของร่างต้องสะดุ้งสุดตัว
ปล่อยนะ!!
ไม่ อาซาโตะรัดวงแขนแน่นพลางตวัดอีกฝ่ายขึ้นราวกับเขาเป็นตุ๊กตายัดนุ่น
บอกว่าปล่อยไงเล่า!!!
อย่านะ!!
คาโอรุถูกอุ้มขึ้นบ่าของอาซาโตะ
จนเอเล็คตร้าต้องมองในความแข็งแรงที่เปลี่ยนแปลงไปมากของเด็กหนุ่ม
หรืออาจบางทีเป็นเพราะว่า
ร่างกายของคาโอรุนั้นบอบบางและเบามากกว่าอีกฝ่าย
ร่างเล็กตวาดเสียงดัง
ใบหน้าสวยแดงจัดด้วยความโกรธและอาย
ดวงตาสีดำสนิทที่ยังมีรอยน้ำตามองไปทางหญิงสาวที่มือเรียวสวยกำลังแตะริมฝีปากเธอซึ่งกำลังยิ้มอย่างสนุกสนาน
ทำให้ความไม่พอใจแล่นพุ่งขึ้นอีก
ราวกับลูกพี่ลูกน้องของอาซาโตะคนนี้กำลังยิ้มเยาะในความพ่ายแพ้ของเขา
ปล่อยนะ!!!
คาโอรุตวาดเสียงดังอีกครั้ง
หยาดน้ำตาก็ไหลไม่ขาดสาย
เขาไม่เข้าใจอะไรอีกแล้ว
ไม่เข้าใจว่าทำไมอาซาโตะถึงไม่ปล่อยเขาไว้
ทั้ง
ๆ
ที่เธอคนนั้นก็ยังอยู่ตรงนั้นแท้
ๆ
เอเล็คตร้า
เธอกลับไปได้แล้ว
อาซาโตะ
กลับไป!!
ฉันไม่มีเรื่องจะคุยกับเธออีกแล้ว!!
อาซาโตะพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
ทำให้หญิงสาวเข้าใจว่าถึงเวลาที่เธอต้องถอยทัพก่อน
เอเล็คตร้าหยิบเสื้อโค้ทที่วางอยู่ขึ้นสวมแล้วหันหลังกลับไปทางประตูหน้า
งั้นไปนะอาซาโตะ
ขอบใจที่เลี้ยงชานะจ๊ะ
คาโอรุคุง หญิงสาวเดินนวยนาดออกไป
แผ่นหลังระหงบางซึ่งลาดไหล่ปกคลุมด้วยเรือนไหมสีทองอันคุ้นเคย
ที่อาซาโตะยังต้องเหลียวมองอยู่ลับหายไปจากบ้าน
โอ๊ย!!
คาโอรุทุบเต็มแรงที่ด้านหลังอาซาโตะ
เขาเจ็บพอควรแต่ก็ยังไม่ปล่อยมือ
พลางอุ้มร่างเล็กเดินขึ้นบันไดไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ปล่อยนะ!!!
ตุ๊บ..!
อาซาโตะประคองร่างเล็กลง
แต่เพราะคาโอรุออกแรงทั้งดิ้นทั้งผลักทำให้เสียจังหวะต้องปล่อยลงกับเตียงอย่างไม่ค่อยสวยนัก
แต่เด็กหนุ่มผมทองก็ไม่ได้สนใจ
ฝ่ามือร้อนของเขายึดกุมข้อมือเล็กขาวทั้งสองข้างตรึงกับเตียงแน่น
ท่ามกลางเสียงโวยวายอย่างโกรธเคืองของคนข้างใต้
ฟังฉันอธิบายก่อน
อาซาโตะบังคับอารมณ์ไม่ให้โกรธขึ้งท่าทีที่ปฏิเสธตัวเขาของอีกฝ่ายอย่างเต็มที่
ไม่ฟัง!
อย่ามายุ่งนะ! ปล่อย!!
คาโอรุยังคงดิ้นรนอยู่
หยาดน้ำตาก็ยังไหลเต็มแก้มเนียน
เขานิ่วหน้ารู้สึกถึงความเจ็บปวดของบาดแผลกลางหลัง
เอเล็คตร้า
น่ะ
กับฉัน
อาซาโตะพยายามอธิบายโดยค่อย
ๆ
ปล่อยมือให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ
แต่ทว่า
ไม่!!!
ฝ่ามือเล็กทั้งสองที่เพิ่งถูกคลายการยึดกุม
กลับมาปิดใบหูทั้งสองข้างอย่างหนาแน่น
คาโอรุไม่อยาก
เขาไม่อยากฟังทั้งนั้น
ไม่ว่าอะไรตอนนี้
ไม่อยากรับรู้ถึงเรื่องของหญิงสาวคนนั้น
ไม่ต้องการเข้าใจถึงริมฝีปากที่แนบชิดกันเมื่อครู่
ความเจ็บปวดของหัวใจ
ขณะนี้
ทำให้ความเจ็บปวดจากบาดแผลกลางหลังไม่อาจเทียบเทียมได้
ดวงตาสีดำสนิทตอนนี้อยู่ภายใต้เปลือกบางที่ปิดแน่น
ริมฝีปากสีเรื่อขบเม้มเข้าหากันจนแดงจัด
คาโอรุ
อาซาโตะมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่ทั้งเสียใจ
และดีใจ
เขาไม่ต้องการให้คาโอรุต้องมารับรู้เรื่องระหว่างหญิงสาวกับตัวเขาเหมือนกัน
แต่ในขณะเดียวกัน
ปฏิกิริยาที่เหนือความคาดหมายนี้ทำให้เขารู้สึกว่า
บางที
ร่างเล็กที่กำลังสั่นเทาปฏิเสธเขาอยู่นี้
ก็มีใจตรงกับเขาเช่นกัน
ขอโทษ
อาซาโตะโน้มใบหน้าลงแนบริมฝีปากเข้าหาพวงแก้มอีกฝ่าย
คาโอรุสะดุ้งสะบัดใบหน้าออกห่าง
แต่ริมฝีปากบางก็ถูกครอบครองในเวลาต่อมา
ปลายลิ้นชุ่มชื้นอบอุ่นต่างกับอากาศภายนอกค่อย
ๆ สอดแทรกเข้าไปอย่างช้า ๆ
บังคับให้คาโอรุเผยอริมฝีปากรับเอาไว้
อาซาโตะลืมตามองใบหน้างามแดงเรื่ออย่างไร้การควบคุม
พลางยิ้มอย่างพึงพอใจ
.อืม
.อื้อ
เด็กหนุ่มผมทองค่อยแกะฝ่ามือเล็กทั้งสองออกห่างจากใบหูอีกฝ่ายมายึดไว้กับเตียง
นิ้วมือที่ใหญ่กว่าเริ่มสอดประสานเข้าหาอีกฝ่าย
ซึ่งนิ้วมือเล็กก็ขยับเข้าหาเช่นกัน
คาโอรุ
.ฉันรักนาย
อะ
อาซา..โตะ
.อื้อ! อาซาโตะปล่อยมือข้างหนึ่งมาดึงชายเสื้อเชิ้ตขึ้น
แตะต้องจากหน้าท้องขึ้นไปถึงยอดอก
ทำให้ร่างเล็กถึงกับสั่นระริกด้วยจังหวะที่เคยถูกกระทำ
ความรู้สึกครั้งแรกที่ยอดอกเคยถูกครอบครองที่บ้านทาเทวากิกลับไปกลับมาในห้วงความคิดของคาโอรุ
.คาโอรุ
คาโอรุ
ร่างเล็กไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไป
ทำให้อาซาโตะบรรจงจูบริมฝีปากบางอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น
เขาอาจเคยรู้สึกแบบนี้กับเอเล็คตร้า
แต่กับคาโอรุ
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับคาโอรุมันแตกต่างออกไป
แตกต่างมาก
และสำคัญยิ่งกว่ามาก
อ๊ะ
อา
ฮ้า..
ริมฝีปากบางเผยอหอบ
นิ้วมือเรียวเล็กข้างหนึ่งขยุ้มผ้าปูเตียงจนยับ
อีกข้างหนึ่งประสานเข้ากับฝ่ามือรุมร้อนของอาซาโตะอย่างแรง
ร่างทั้งร่างสั่นไหวทุกครั้งที่อาซาโตะแตะต้อง
ใบหน้างามแดงจัดบ่งบอกถึงอารมณ์ที่ถูกชักนำไปกำลังสูงขึ้น
มากขึ้น
จนบางทีคราวนี้
คงไม่มีอะไรจะมาหยุดยั้งได้อีก
ดวงตาสีดำสนิทเอ่อท้นไปด้วยหยาดน้ำตาหรี่เข้าหากันจนแทบจะปิดสนิท
ทั้ง
ๆ ที่อายุก็เท่ากันแท้ ๆ
แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงได้
ทำให้เขามีความรู้สึกแบบนี้
ขนาดนี้
ฉับพลัน
ห้วงความคิดหนึ่งก็เข้ามาแทนที่
อะ
ไม่
.อย่านะ
คาโอรุเริ่มขืนตัวหนีห่าง
ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นพยายามผลักไสอาซาโตะออก
ร่างระหงสวยของเอเล็คตร้า
และคำพูดของเธอวนเวียนอยู่ในห้วงสมอง
คาโอรุ?
มะ
ไม่!!
อย่ามาจับฉัน!
คาโอรุขืนตัวลุกขึ้นนั่ง
พลางจับเสื้อที่เกือบจะหลุดออกจากตัวไว้แน่น
อาซาโตะถอนหายใจระงับอารมณ์ก่อนที่จะนั่งตรงข้ามกับร่างเล็กบ้าง
ทำไม?
ฉะ
ฉัน
เมื่อสบตากับอาซาโตะก็ทำให้ต้องเสหลบทุกครั้ง
เด็กหนุ่มผมทองเอื้อมมือมาแตะใบหน้าแดงร้อนผ่าว คาโอรุสะดุ้งสุดตัว
ราวกับมีเส้นผมสีทองยาวระบ่าของเอเล็คตร้ามาบดบังความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้
อย่าเอามือที่เพิ่งกอดคน
ๆ นั้นมาแตะต้องฉันนะ!!!
คาโอรุกระโดดลงจากเตียงแต่ถูกอาซาโตะรวบเอวดึงลงมาจนได้
ร่างเล็กดิ้นด้วยความโกรธ
ปล่อยนะ!!
คาโอรุ
นายโกรธอะไร
หรือว่า
.นายหึงฉัน?
อ๊ะ!?
ใบหน้าเนียนแดงจัดนั่งนิ่ง
ทำให้อาซาโตะรู้สึกยินดี
เขาคิดถูกแล้ว
คาโอรุรักเขา
แต่แล้วร่างเล็กก็ดิ้นรนอีกครั้ง
ไม่!!
คาโอรุรู้สึกโกรธเคืองตัวเองและอาซาโตะ
ความรู้สึกมันสับสนปนเปจนแยกไม่ออกอีกแล้ว คำพูดของเอเล็คตร้าแทรกซึมเข้ามาในจิตใจจนต้านไม่อยู่
ภาพในอดีตของอาซาโตะที่คาโอรุไม่รู้จักแต่เธอรู้จักและรู้จักลึกซึ้ง
ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างถูกบดบังไปด้วยสีเขียวเข้มที่มองมาทางเขาเมื่อครู่อย่างสนุกสนาน
ไม่!
ฉันไม่ได้หึงนาย! อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย
ฉันน่ะ
ฉัน
คาโอรุดิ้นรนในอ้อมแขนอาซาโตะ
เด็กหนุ่มผมทองรัดเอวเขาไว้แน่นจนแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแนบแน่นกับแผ่นอก
ความรู้สึกของร่างเล็กพุ่งถึงขีดสุด
เขาโกรธที่ไม่สามารถทำอะไรได้
แม้กระทั่งเอาชนะเรี่ยวแรงที่โอบกอดเขาเอาไว้อยู่นี้
ความโกรธขึ้งบดบังความรู้สึกเป็นสุขที่มีมาก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
ฉันเกลียดนาย!!!
อ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดตัวไว้คลายออกอย่างง่ายดาย
คาโอรุดึงตัวเองออกมาอย่างงง
ๆ
เขาหายใจหอบเพราะไม่รู้ว่าตัวเองตะโกนออกไปว่าอะไร ในสมองอื้ออึงไปด้วยคำพูดของเอเล็คตร้า ร่างเล็กหันหลังกลับมามองอาซาโตะที่นั่งอยู่บนเตียง
เกลียดงั้นเหรอ?
ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว
รู้แล้วว่าตัวเองพูดถ้อยคำอะไรออกไป
ใบหน้าของอาซาโตะที่มองเห็นจะว่าโกรธก็ไม่ใช่
จะว่าเสียใจก็ไม่เชิง
เป็นใบหน้าที่คาโอรุไม่เคยเห็นมาก่อน
ทั้งน่าเศร้าและน่าเสียดาย
อาซาโตะผุดลุกขึ้นดึงแขนเรียวเล็กเข้าหาตัวอย่างแรงจนคาโอรุต้องนิ่วหน้า
จำให้ดีล่ะว่า
นายพูดอะไร
อาซาโตะแนบผิวแก้มกับใบหน้าของคาโอรุ
ใบหน้างามซีดเผือดไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรอีก น้ำเสียงที่สงบนิ่งมากทำให้รู้สึกกลัว
โอ๊ย!!
ฟันคมขาวกัดที่ซอกคอนิ่มอย่างแรงจนเลือดซึม
อาซาโตะเลียหยาดสีแดงที่ออกมาจากปากแผลเล็กน้อยแล้วกัดลงไปอีกครั้ง
คราวนี้คาโอรุร้องอย่างเจ็บปวด
ดวงตาสีดำสนิทรื้นน้ำตา
นิ้วมือเรียวเล็กจับแขนอีกฝ่ายพยายามผลักออกอย่างยากเย็น
ในที่สุดอาซาโตะก็ถอนริมฝีปากออกไป
เจ็บเหรอ?
นิ้วมือใหญ่ปาดทางน้ำตาช้า
ๆ
หัวคิ้วเรียวของร่างเล็กขมวดขึงตึงแน่นเข้าหากันเพราะความเจ็บปวด
คาโอรุอยากจะตะโกนร้อง..ให้ดังยิ่งกว่านี้แต่ตอนนี้บางอย่างในดวงตาสีน้ำตาลทองทำให้เขาหยุดนิ่ง
แต่
แผลนี่นะ
มันเทียบไม่ได้กับหัวใจของฉันตอนนี้หรอก
ดวงตาสีดำสนิทเบิกขึ้น อาซาโตะดึงร่างเล็กเข้ามาประกบริมฝีปากอีกครั้ง
.นาน
ราวกับจะเก็บความรู้สึกหอมหวานที่ได้สัมผัสริมฝีปากบางนิ่มนี้เอาไว้
เพราะเขาจะไม่แตะต้องอีกแล้ว
ฉันจะไม่มาให้นายเห็นอีกแล้ว
อาซาโตะปล่อยมือจากอีกฝ่าย
แต่คาโอรุไม่สามารถจะยืนได้อีก
ขาของเขาสั่นระริกและล้มลงนั่งกับพื้น
แต่อาซาโตะก็ไม่ได้สนใจจะประคองเขา
รอยแผลที่คอยังเจ็บแปลบและเลือดซึมอยู่
ถ้าแผลนั่นไม่หายตลอดไปก็คงจะดี
อาซาโตะเดินออกไปจากห้อง
ไม่สนใจที่จะหันหลังกลับแม้แต่น้อย
ซักพักคาโอรุก็ได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านเปิดออก
และปิดลง
นับแต่วันแรกที่อาซาโตะมายืนที่หน้าบ้านเปียกปอนด้วยสายตาที่เจ็บปวด
จนถึงวันนี้คาโอรุก็ผลักไสเขาออกไปด้วยสายตาแบบเดียวกันไม่มีผิด
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้นะคะ [email protected] เอ่อ...ยังมีคนอ่านกันอยู่มั๊ยคะ (หายไปนานกัวคนอ่านทิ้ง) ^^