ตอนที่ 21
หมอนั่นมาเรียนด้วยเหรอ?
เออ ฉันรู้สึกไม่ชอบเลย
นั่นสิ
เด็กนักเรียนในวิชาเลือกภาษาฝรั่งเศสซึ่งมีไม่มากนักจับกลุ่มคุยกันขณะที่อาจารย์ผู้สอนยังไม่มา
หัวข้อสนทนาของเด็กหนุ่มเด็กสาวในห้องนี้คือเรื่องของเด็กหนุ่มที่สะดุดตาทั้งสองซึ่งนั่งคุยกันอยู่มุมห้อง
เฮ้อ ทาเทวากิคุงน่ะน่ารัก(!?)ดีแท้ ๆ แต่เจ้าผมทองนั่นสิน่ากลัว
ใช่ ดูแผลนั่นสิไปตีกะใครมาแหง ๆ เลย แถมยังทำหน้า .. ขณะที่กำลังนินทาสนุกปากอยู่นั้น คำพูดของเด็กสาวต้องชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าของอาซาโตะ
..ยิ้ม???
หา? ทั้งหมดหันไปมองเป้าหมายทันทีด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ เด็กหนุ่มผมทอง ลูกชายตระกูลมิเนคุระที่เป็นยากุซ่ามาตั้งแต่รุ่นปู่ ซึ่งชอบทำหน้าไร้อารมณ์กับบึ้งตึงให้เห็น มาวันนี้เผยรอยยิ้มโดดเด่นอยู่กับคาโอรุผู้มีรอยยิ้มเสมอ ๆ อย่างกลมกลืน บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นขึ้นทั่วทั้งห้อง
เอ่อ เด็กหนุ่มในกลุ่มถึงกับพูดอะไรไม่ออก หากกลุ่มเด็กสาวกลับมีใบหน้าระเรื่อ
หล่อจัง เพิ่งเคยเห็น
นั่นสิ ยิ้มแล้วหน้าตาดีขึ้นเยอะเลย พอดีกับที่เอริและมาโกโตะสองเพื่อนซี้เพิ่งเข้าห้องมาพอดี เอริมองเห็นคาโอรุก่อนโดยที่ไม่ได้สนใจอาซาโตะเลย
ทว่าเพื่อนของเธอกลับแตกต่าง มาโกโตะจ้องมองอาซาโตะก่อนเป็นอันดับแรกสายตาเธอเลื่อนจับอยู่ที่ผ้าก็อตปิดรอยช้ำบนแก้มซ้าย
พร้อมล้วงกระเป๋ากระโปรง
ซาซากิ มาเอดะ..นั่งตรงนี้มั๊ย? คาโอรุเหลือบเห็นเด็กสาวทั้งสองพอดีจึงกวักมือเรียก
จ๊ะ เอริยิ้ม ส่วนมาโกโตะตีหน้าเฉยแต่ก็เดินไปนั่งข้าง ๆ คาโอรุทั้งสองคน รอยยิ้มบนใบหน้าอาซาโตะลบไปแล้วโดยที่ไม่มีใครทันสังเกต
เดี๋ยวต้องไปทำงานพิเศษต่อใช่มั๊ยจ๊ะ เหนื่อยแย่เลยนะทาเทวากิคุง
อ๋อ ลาออกแล้วล่ะ ว่าจะหาที่สมัครใหม่ คาโอรุยิ้ม
อ้าว! ทำไมล่ะ?
เออ .ก็หลายอย่างน่ะ คาโอรุเลี่ยงจะตอบเพราะจะพัวพันถึงอาซาโตะด้วย
เหรอจ๊ะ
ถ้าไงลองทำที่บ้านฉันมั๊ยหัวหน้า บ้านฉันเป็นร้านเค้กนะ มาโกโตะโพล่งออกมา โดยดวงตากลมโตของเธอยังเหลือบมองอาซาโตะที่ทำท่าไม่สนใจคำสนทนาของทั้งสามอยู่เป็นระยะ
จริงเหรอ เอ่อ ว่าแต่รับ 2 คนได้มั๊ย?
เอ๋?
ใครจะทำด้วยเหรอ?
..ฉันไม่ชอบร้านเค้ก อาซาโตะพูดผ่ากลางวงพร้อมใบหน้าบึ้งตึง
นายเหรอที่จะทำด้วยน่ะ รวยอยู่แล้วทำไมต้องมาทำด้วยล่ะ? ไม่เห็นต้องติดหนึบหัวหน้าขนาดนี้เลย มาโกโตะเริ่มวาดลวดลายฝีปากอีกครั้ง เด็กหนุ่มผมทองหันไปมองเด็กสาวเต็ม ๆ ตาทันที มาโกโตะผงะไปนิดหน่อยแล้วตั้งท่าเริ่มใหม่
อ๊ะ .อาจารย์มาแล้ว! เอ๊ะ อาจารย์อามาโนะไปไหนล่ะ? เอริพูดหยุดสงครามที่กำลังจะเริ่ม พลอยให้คาโอรุโล่งใจไปด้วย แต่ปัญหาใหม่ก็เข้ามาทันทีเมื่อสายตาทุกคู่หันไปมองอาจารย์
ที่กำลังเดินเข้าห้องเรียนมา
เอ้าทุกคนหยุดสนทนาประสาพวกเธอได้แล้ว! เริ่มเรียนกันเปิดหน้า 53 น้ำเสียงสูงกระด้างของหญิงกลางคนก้องทั่วห้อง หากเด็กนักเรียนพากันงุนงง
อาจารย์อามาโนะป่วยกะทันหันฉันเลยมาสอนแทน มัวทำอะไรอยู่เปิดหนังสือเรียนกันได้แล้ว อาจารย์ซึซึโมริขยับแว่นตาหนาพลางหรี่ดวงตาจนแทบจะกลายเป็นเส้นตรงสำรวจเครื่องแบบ ทรงผม เด็กนักเรียนอย่างจับผิด เด็กหนุ่มและเด็กสาวไม่ถึง 20 คนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย บางคนถึงกับครางในลำคออย่างไม่พอใจ อาจารย์อามาโนะเป็นอาจารย์พิเศษที่เข้ามาสอนเฉพาะวิชาเลือกเท่านั้น
และเป็นอาจารย์ที่ใจดีทำให้เด็ก ๆ ชอบกันมาก ผิดกับอาจารย์วัยทองท่านนี้ด้วยวัยที่ห่างกับเด็กนักเรียนมากเกินไปและค่อนข้างหัวเก่าทำให้เธอเคร่งครัดระเบียบและสอนโดยการดุว่าอย่างแรง
ทำให้เด็ก ๆ ไม่ชอบเธอเลย
แล้วนั่นทำไมนั่งห่างกันขนาดนั้น พวกที่นั่งข้างหลังน่ะออกมานั่งรวมกับพวกข้างหน้าสิ ไม่มีใครมาเพิ่มแล้วใช่มั๊ย? กลุ่มของคาโอรุจึงออกมานั่งรวมกับกลุ่มข้างหน้า อาซาโตะสังเกตเห็นเด็กหนุ่มกับเด็กสาวที่นั่งด้านหน้าและถัดจากเขากระเถิบเก้าอี้ออกห่างจากเขาเล็กน้อย
เอ้า เริ่มกันซักทีนะ อาจารย์อามาโนะบอกฉันแล้วว่าเรียนถึงไหนกัน งั้นเริ่มที่การไวยากรณ์ใหม่ ๆ กับคำศัพท์เพิ่มอีก อาจารย์ซึซึโมริลงมือเขียนบนกระดานดำ พลางหยิบสมุดรายชื่อนักเรียนเพื่อเรียกตอบคำถาม เด็กสาวที่นั่งข้างอาซาโตะกลายเป็นเหยื่อคนแรก เธอตอบคำถามไม่ได้
คำถามของฉันมันยากตรงไหนกัน? ถ้าหากเธอหัดกลับไปทบทวนจากที่เรียนไปซะบ้างก็คงไม่ต้องถึงขนาดนี้หรอก นี่คงจะมัวแต่เที่ยวกับแต่งตัวล่ะสิ ดูซิ สีผมนี่มันอะไรแดงแซมเป็นหย่อม ๆ น่ะ กระโปรงก็สั้นจนนั่งแล้วเห็นถึงไหน ๆ แล้วมั๊ง ยามาดะ อาจารย์วัยทองกระทบกระแทกด้วยคำพูดและน้ำเสียงสูงกระด้าง เด็กนักเรียนต่างอึดอัดไปตาม ๆ กัน ส่วนเด็กสาวที่ถูกพูดกระแทกใบหน้าของเธอแดงจัด เริ่มมีน้ำตาคลอ แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ยังตอบคำถามไม่ได้ อาซาโตะไม่ได้สนใจเธอแต่รู้สึกว่าร่างเล็กข้าง ๆ จ้องมองไปที่เด็กสาวด้วยสายตาที่อยากจะช่วยเหลือ เด็กหนุ่มผมทองถอนใจเฮือกใหญ่ เขียนคำตอบลงในสมุด
กึก ๆ ในขณะอาจารย์หันไปต่อว่านักเรียนคนอื่นต่อ อาซาโตะใช้ปากกาเคาะสมุดเด็กสาวให้เธอสนใจ พลางชี้คำตอบที่เขียนในสมุดตัวเองให้เธอดู เด็กสาวทำหน้าไม่เชื่อ ดวงตาเรียวของเธอมองสมุดและใบหน้าของอาซาโตะอย่างหวาด ๆ อาซาโตะจึงหมุนสมุดกลับ หากเด็กสาวกลับกลั้นใจ พูดคำตอบออกไป
ถูกต้อง นึกว่าจะคิดนานกว่านี้นั่งลงได้ อาจารย์ซึซึโมริขยับแว่นอย่างไม่เชื่อสายตาแต่ก็ไม่ได้สนใจเด็กสาวต่อ เพราะเธอกำลังระรานเด็กนักเรียนคนอื่น ดวงตารีแทบเป็นเส้นเดียวภายใต้แว่นหนาของเธอจ้องมองอาซาโตะเป็นระยะ ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร เด็กหนุ่มผมทองแค่นหัวเราะในใจ ไม่ว่าจะมองมุมไหนไม่ว่าสีผมหรือต่างหูก็คงจะขัดใจอาจารย์เจ้าระเบียบท่านนี้เป็นที่สุด
แต่เหตุผลที่เธอไม่ตอแยเด็กหนุ่มก็คงเป็นเพราะนามสกุลที่เขาใช้อยู่นั่นเอง เด็กสาวเมื่อนั่งเรียบร้อยหันไปหาอาซาโตะอีกครั้งแต่เขาไม่ได้สนใจเธออีก
อืม อ้อ มิเนคุระ อ่านReading ตรงนี้ซิ อาจารย์ซึซึโมริดูเหมือนจะหาเรื่องเล่นงานอาซาโตะได้แล้ว ท่ามกลางสายตาของทุกคนเพราะรู้ดีว่าอาซาโตะไม่ได้เรียนในเทอมแรกเลย
ขนาดพวกเขาที่เรียนมาแล้วยังไม่มั่นใจว่าจะอ่านได้ถูกต้องทั้งหมด แล้วอย่างคนที่เพิ่งมาเรียนแค่ไม่กี่วัน
คาโอรุมองตามร่างที่ลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มอ่านอย่างจดจ่อ
*************************************************************************
มิเนคุระ นายเก่งมากเลย คาโอรุพูดชมหลังจากที่เลิกเรียนวิชาเลือกนี้แล้ว
งั้นเหรอ?
อื้ม สุดยอด สำเนียงเพราะกว่าอาจารย์ซะอีก ร่างเล็กกระตือรือล้นชื่นชมไม่หยุด อาซาโตะสามารถอ่านและตอบคำถามที่อาจารย์เจ้าระเบียบถามได้ทั้งหมด
ท่ามกลางความกระตือรือล้นสงสัยของทุกคน
อ๊ะ เอ่อ มิเนคุระคุง น้ำเสียงต่ำเล็กน้อยดังขึ้นด้านหลังเด็กหนุ่มทั้งสอง เด็กสาวที่อาซาโตะช่วยเธอไปในชั่วโมงเรียนนั่นเอง
เธอมาพร้อมกับเพื่อนสาวอีกหลายคน
มะ เมื่อกี้ที่ช่วย ขะ ขอบคุณค่ะ เด็กสาวโค้งต่ำ แต่อาซาโตะไม่ได้สนใจมากนัก
.อือ เด็กหนุ่มผมทองตอบแล้วโอบไหล่คาโอรุเดินไปทันที
หรือว่าคำตอบเมื่อกี้นายบอกเธอ? คาโอรุถามทันทีที่ถึงห้องเรียนเพื่อมาเก็บกระเป๋ากลับบ้าน
ก็ใช่ เห็นนายอยากบอกคำตอบเค้าใจจะขาดนี่ ร่างเล็กยิ้ม
ความจริงฉันไม่รู้คำตอบหรอกนะ แต่ก็ดีแล้วที่นายช่างสังเกตแล้วก็เก่งภาษาขนาดนี้ถึงช่วยเธอได้ อืม
นี่ แล้วเรียนภาษาฝรั่งเศสมาจากไหนเหรอ?
แม่ฉันเอง
หืม?
แม่ฉันเป็นคนเยอรมัน..พูดได้หลายภาษา ก็เลยสอนฉันตั้งแต่เล็ก ๆ อาซาโตะเก็บของไปเล่าไปแต่ต้องหยุดชะงักเมื่อร่างเล็กเข้ามาใกล้ พร้อมรอยยิ้ม
อะไร?
เป็นครั้งแรกที่นายเล่าเรื่องแม่ออกมา ดีใจน่ะ อาซาโตะมองใบหน้าสวยที่เปื้อนยิ้มพลางรู้สึกชุ่มชื่นใจ ฝ่ามือร้อนแตะไล้ใบหน้าสวย
หวนนึกถึงรอยยิ้มวิเศษที่หญิงสาวผมทองมอบให้เมื่ออดีต เป็นรอยยิ้มที่มีค่าและอบอุ่นเช่นเดียวกัน
อืม อาซาโตะรับคำ
*************************************************************************
ฮือ .ฮือ เสียงเล็กของเด็กผู้ชายตัวน้อย ๆ กำลังปาดน้ำตาที่ไหลเป็นทางท่ามกลางความมืดมิด
ป๊ะป๋า .มาม้า .ฮือ อยู่ไหน? ผมกลัว .ฮือ ฮึก เด็กน้อยสะอื้นฮักเป็นระยะ
อาซาโตะ อาซาโตะ ลูก พลันน้ำเสียงหวานอ่อนโยนของผู้ให้กำเนิดดังขึ้นด้านหลัง ท่ามกลางความมืดที่มองไม่เห็นสิ่งใด
เรือนไหมสีทองอร่ามสะท้อนแสงรางเลือนของจันทราพลิ้วราวระลอกคลื่นอยู่ใกล้ ๆ
มะ .มาม้า .!! มือน้อย ๆ เต็มไปด้วยบาดแผลยื่นไขว่คว้าจนสัมผัสกับมือที่ใหญ่กว่าทว่าอบอุ่นและนิ่มเนียน ร่างเล็กถูกดึงสู่อ้อมอกอุ่นของผู้เป็นแม่
ไม่เป็นไรแล้วจ๊ะลูก .มาม้าอยู่นี่จ๊ะ ฝ่ามือนุ่มลูบศีรษะของลูกชายคนเดียวอย่างรักใคร่และห่วงใย
มาม้า .ฮือ ผมกลัว
จ๊ะ มาม้าอยู่นี่แล้วไม่มีอะไรแล้วนะจ๊ะ เดี๋ยวป๊ะป๋าก็จะมารับพวกเราเอง น้ำเสียงหวานอ่อนโยนหากกระท่อนกระแท่นด้วยความเหนื่อยอ่อนและเจ็บปวด หากยังแข็งใจโอบกอดลูกน้อยเอาไว้ อาซาโตะตัวน้อยรู้สึกปลอดภัยขึ้น
!!ปัง!!
!!มาม้า!!! ..!! เรือนผมสีทองอร่ามสะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา สีแดงที่ย้อมใบหน้าเด็กน้อยจนแดงฉาน ปลุกดวงตาสีน้ำตาลทองโพลงขึ้นในความมืด
แฮ่ก .แฮ่ก อาซาโตะลุกขึ้นนั่งเหงื่อโซมกายบนเตียงภายในห้องนอนที่บ้านคาโอรุ
มิเนคุระ เป็นอะไรรึเปล่า? ร่างเล็กเปิดประตูเข้ามาอย่างรีบร้อน เด็กหนุ่มผมทองสลัดศีรษะครู่หนึ่งพลางปาดเหงื่อที่ท่วมตัว
เปล่า ฝันร้ายน่ะ
งะ งั้นเหรอ? อาซาโตะมองใบหน้าห่วงใยของร่างเล็กพลางรู้สึกชุ่มชื่นใจ
ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่นายยังไม่นอนอีกเหรอ? คาโอรุสะดุ้งเล็กน้อยพลางหลบสายตา
อะ อืม คือ .
นายก็ฝันร้ายเหมือนกันสินะ ดวงตาสีน้ำตาลทองหรี่ลง ร่างเล็กพยักหน้าแทนคำตอบ
งั้น มานี่สิ ฝ่ามือร้อนยื่นออกไป นิ้วมือเล็กเรียวลังเลครู่หนึ่งก็แตะลงบนฝ่ามือนั้น อาซาโตะรวบร่างเล็กลงบนเตียง พลางก้มลงสัมผัสริมฝีปากนิ่มและผิวแก้มเนียนแดงเรื่อ
นอนเถอะ เด็กหนุ่มผมทองผละออก หากดึงร่างเล็กเข้ามาหา คาโอรุขืนตัวเพียงนิดแล้วหย่อนศีรษะลงใกล้ ๆ แผ่นอกอุ่น ความเงียบแผ่กระจายครู่หนึ่ง
.มิเนคุระ
หือม์
เอ่อ .ทะ ทำไม นายถึง จูบฉัน คิ้วเรียวหนาสีเดียวกับเส้นผมเลิกขึ้น ก้มลงมองร่างเล็กที่มองไม่เห็นใบหน้าเพราะซุกอยู่กับอกตัวเอง
ฉัน ชอบนาย เคยบอกแล้วไง ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็เงียบไปครู่หนึ่ง
แค่นั้นเหรอ?
แค่นั้นสิ ทำไม?
ปะ .เปล่า .นอนเถอะ คาโอรุตัดบทเอาดื้อ ๆ พลางซุกตัวในวงแขนอีกฝ่ายเงียบ ๆ ปล่อยความไม่เข้าใจกับอาซาโตะไว้ หากเด็กหนุ่มผมทองก็รู้สึกง่วงเสียจนไม่ได้คิดเรื่องนี้ต่อ
*************************************************************************
ทาเทวากิคุง ยังไม่กลับเหรอจ๊ะ เอริเอ่ยขึ้นเมื่องานที่เธอทำร่วมกับคาโอรุเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่เห็นเด็กหนุ่มเก็บของเหมือนอย่างที่เธอเก็บเพื่อกลับบ้าน
อืม รอมิเนคุระน่ะ อาจารย์เรียกไปตั้งแต่หมดชั่วโมงสุดท้ายแล้วนะ ความไม่พอใจแล่นจากปลายเท้าสู่หัวใจ หากเด็กสาวยังรักษาสีหน้าเอาไว้ได้
เหรอ
ซาซากิรีบกลับดีกว่านะ เด็กผู้หญิงกลับมืด ๆ ไม่ค่อยดี มันอันตราย คาโอรุมองออกนอกหน้าต่าง แสงสนธยาเป็นสีส้มเข้ม เด็กสาวยิ้มเจื่อน
เป็นผู้หญิงนี่ไม่ดีเลยเนอะ เธอรำพึงออกมาโดยที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่อยากเชื่อว่าจะพูดออกมาได้
ทำไมล่ะ
ก็ .กลับดึกก็ไม่ได้ พ่อแม่ก็คอยห้ามทำนั่นทำนี่ อยู่กับบ้านไม่ค่อยได้ออกไปไหนน่าเบื่อจะตาย คาโอรุมองเด็กสาวเพื่อนร่วมชั้นพลางยิ้ม
เป็นผู้หญิงดีออกนะ ได้รับความเอาใจใส่ดูแลจากคนรอบข้าง พ่อแม่ก็เป็นห่วงเป็นใย ถึงจะเข้มงวดไปหน่อยแต่ก็เพราะน่ารักนั่นแหละ ใบหน้าของเอริแดงเข้มขึ้นทันที
เอ่อ น่ารัก เหรอ?
อืม น่ารักน่ะสิ ถึงทำตัวเอาแต่ใจแค่ไหนก็มีคนอภัยให้อยู่ดี คาโอรุพูดอย่างไม่มีเรื่องราวใด
งั้นเหรอจ๊ะ
ซาซากิ จะกลับรึยัง? รอกลับพร้อมกันมั๊ย?
อ๊ะ เอ่อ ฉันกลับเลยดีกว่า..ก็ทาเทวากิคุงบอกว่ากลับดึกไม่ดีนี่นะ เด็กสาวยิ้มพลางคว้ากระเป๋าออกจากประตูห้องเรียนไป ส่วนคาโอรุก็หยิบหนังสือออกมาเล่มหนึ่งอ่านฆ่าเวลารออาซาโตะ
*************************************************************************
ไม่นานนักหลังจากเอริกลับเด็กหนุ่มผมทองก็ออกจากห้องพักครูตรงกลับมาที่ห้องเรียน เมื่อเปิดประตูห้องเรียนเข้าไปก็เห็นร่างเล็กฟุ่บหลับกับโต๊ะ
อาซาโตะก้าวเข้าห้อง พลางลากเก้าอี้มานั่งใกล้ ๆ อย่างระมัดระวังกลัวว่าคนตรงหน้าจะตื่นขึ้นมา ทั้ง ๆ ที่ต้องกลับบ้านกันแล้วแต่เด็กหนุ่มก็อยากจะมองอีกฝ่ายต่อไปอย่างนี้ แสงอาทิตย์ที่ใกล้ลาลับต้องผมสีอ่อนให้เข้มขึ้นนิดหน่อย
ใบหน้าขาวหวานกลายเป็นสีส้มจาง ๆ ดวงตาสีดำสนิทสุกใสขณะนี้ถูกบดบังอยู่หลังเปลือกและขนตายาว อาซาโตะเอื้อมมือสัมผัสผมสีอ่อนเส้นเล็กนุ่มมือแผ่วเบา พลางก้มจูบกลุ่มผมนิ่มอย่างอ่อนโยน
หากซาซากิ เอริยังไม่ได้กลับบ้าน ความจริงเธอแอบรอคาโอรุอยู่หน้าประตูโรงเรียนเมื่อเห็นว่านานมากแล้วเธอจึงกลับเข้ามาที่ห้องเรียนอีกครั้ง
เด็กสาวครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลาจึงตัดสินใจกลับเข้ามาเพียงเพราะต้องการอยู่กับคนที่เธอชอบนานอีกหน่อย ดังนั้นเธอจึงเห็นสิ่งที่อาซาโตะกำลังทำอยู่
อืม คาโอรุงัวเงียตื่นอย่างช้า ๆ พลางหันไปเห็นใบหน้าของอาซาโตะอยู่ห่างไม่ถึงคืบ ใบหน้าน่ารักแดงขึ้น
คุยกับอาจารย์เสร็จแล้วเหรอ?
อืม
งั้นกลับกัน คาโอรุหันไปเก็บของ โดยที่อาซาโตะเพิ่งสังเกตุเห็นกระเป๋านักเรียนส่วนที่ปักชื่อเอาไว้ ซึ่งโผล่ออกมาเกือบครึ่งนอกประตู ชื่อนั้นอ่านได้ว่า ซาซากิ ดวงตาสีน้ำตาลทองแสดงความไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที ฝ่ามือร้อนคว้าลำแขนเล็กกระชากเข้าหาตัวทันที
อะไร?!! อื้อ . ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่เข้าใจและตกใจ หากเรียวลิ้นฉ่ำร้อนที่แตะต้องทั่วริมฝีปากกลับทำให้ทุกอย่างเงียบหาย
เด็กสาวเอะใจรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังพลางต้องมองเข้าไปในห้อง
คาโอรุ .
อือ อืม . เรียวแขนขาวโอบกอดแผ่นหลังอีกฝ่ายอย่างลืมตัว พลางขยุ้มเสื้อเอาไว้แทบไม่มีเรี่ยวแรงจะยืนเองให้มั่น
เอริแทบไม่เชื่อสายตากับภาพที่เกิดขึ้น เธอยืนนิ่งราวกับประติมากรรมน้ำแข็ง อาซาโตะละสายตาจากร่างเล็กขณะที่ริมฝีปากก็ยังคลอเคลียอีกฝ่ายอย่างไม่รู้จักพอ
จ้องมองเด็กสาวอย่างท้าทาย
ฮึ .! ใบหน้าอ่อนโยนของเด็กสาวแดงเข้มขึ้นด้วยอารมณ์โกรธแค้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยลิปมันสีอ่อนขบเม้มกันจนแน่นและสั่นระริก
เธอสู้สายตาที่แสดงความเป็นเจ้าของเด็กหนุ่มที่เธอชอบอย่างเอาเป็นเอาตาย พลาง หยาดน้ำตาก็หลั่งรินจากดวงตากลมโต
เอริผลุนผลันออกไปทันทีโดยที่เด็กหนุ่มผมทองที่กลายเป็นคนที่เธอเกลียดชังที่สุดในโลกยังกอดเด็กหนุ่มที่เธอชอบเอาไว้อย่างไม่มีเรื่องราวใด
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้นะคะ [email protected] เอ่อ...ยังมีคนอ่านกันอยู่มั๊ยคะ (หายไปนานกัวคนอ่านทิ้ง) ^^