adolescence

ตอนที่ 20

“คาโอรุคุง…”

“ครับ” เด็กหนุ่มตอบรับเสียงกังวานใสของสาวรุ่นพี่ในร้านอาหารที่ทำงานพิเศษ จึงผละจากงานทำความสะอาดเช็ดถูเครื่องครัวหลังปิดร้าน…

“เพื่อนมารอรับแล้วจ๊ะ” คาโอรุมองตามนิ้วที่แต่งเล็บสวยผ่านไปนอกร้าน เห็นแผ่นหลังค่อนข้างกว้าง กับผมสีน้ำตาลทองเด่นชัด…ร่างเล็กหน้าแดงวูบรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที…

“…ยังมีงานค้างอยู่นี่ครับ…ผมจะทำให้เสร็จก่อน” พูดพลางเดินกลับเข้าหลังร้านทันที…โดยไม่หันไปมองอาซาโตะที่ยืนคอยอยู่อีกเลย…

“ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ…เดี๋ยวพี่ทำเองก็ได้นะยังไงแฟนพี่เขาก็ยังไม่มารับเลย..ฆ่าเวลาน่ะจ๊ะ”

“ไม่เป็นไรครับ! ขอบคุณมาก”

คาโอรุตะโกนจากหลังร้าน…ทำให้หญิงสาวไม่ขัดใจอีก…หิมะเริ่มตกลงมาอีกครั้ง ถนนภายนอกร้านดูครึกครื้นเป็นพิเศษเมื่อยามอาทิตย์ลับฟ้า…อาจเป็นเพราะว่าใกล้จะถึงคริสต์มาสแล้วทำให้บรรยากาศดูรื่นเริง…

“ต๊าย…ดูสิเธอ”

“ลูกครึ่งรึเปล่าน่ะ หล่อจังเลยเนอะ” หญิงสาวสวมเสื้อและกระโปรงรัดรูป ทั้งยังสั้นจนเผยให้เห็นเรียวขาขาว ตกแต่งใบหน้าจัด 2 คน กำลังมองอาซาโตะที่ยังยืนอยู่นอกร้าน…พวกหล่อนไม่รอช้าพากันเดินเข้าหาเด็กหนุ่มทันที…

“ชื่ออะไรจ๊ะหนุ่มน้อย…ไปเที่ยวกับพี่สาวมั๊ย?” นิ้วมือเรียวที่มีเล็บสีแดงสดแตะเข้าที่คางเด็กหนุ่มอย่างยั่วยวนเต็มที่…

“อุ๊ย!!” อาซาโตะปัดมือออกพลางเบือนหน้าเข้าไปในร้าน ที่พนักงานกำลังเก็บข้าวของอย่างขมักขเม้น…หญิงสาวทั้งสองไม่มีท่าทีกลัวเกรงพลางหัวเราะเสียงใสอย่างถูกใจในปฏิกิริยาของเด็กหนุ่ม…

“กำลังรอใครอยู่เหรอ…? คนนั้นใจร้ายจังนะปล่อยให้เธอมารอทั้งที่หิมะก็ตกอยู่อย่างนี้น่ะ”

“….ไม่ใช่เรื่องของคุณ” อาซาโตะพูดตัดบทอย่างไม่ใยดี…พลางมองเข้าไปร้านอีกครั้งก็ยังไม่เห็นวี่แว่วของคนที่เขารอคอย…ดูท่า…คาโอรุคงจะโกรธจริง ๆ ที่เขาพูดมันแรงเกินไปงั้นเหรอ…

“ดุจัง…แต่พี่สาวก็ชอบนะ…น่าไปเที่ยวกันเถอะดีกว่ามายืนตากหิมะอยู่อย่างนี้นะ”

คราวนี้มือเรียวถูกปัดออกอย่างรุนแรงจนหญิงสาวร้องกรี๊ดขึ้นทันที…

“ตายแล้วเล็บฉัน!!! กล้าดียังไงน่ะ?!! รู้มั๊ยกว่ามันจะยาวอีกก็ตั้งนานนะยะ!!”

หญิงสาวกุมมือเอาไว้พร้อมต่อว่าเด็กหนุ่มอย่างเกรี้ยวกราด…ส่วนเพื่อนของเธออีกคนก็มีอาการแบบเดียวกัน…

“ใช่!! ดูซิเนี่ย!! เล็บเพื่อนฉันหักเลยนะ!!”

หญิงสาวทั้งสองพูดเสียงดังทำให้ผู้คนที่สัญจรไปมาแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว…แต่เด็กหนุ่มไม่ได้สนใจเหลือบแลหญิงสาวและเหล่าฝูงชนซักนิด… ดวงตาสีน้ำตาลทองยังคงจ้องมองเข้าไปในร้านอย่างรอคอยเช่นเดิม….สร้างความไม่พอใจให้กับหญิงสาวทั้งสองมากขึ้นอีก

“!!นี่!!” หล่อนตวาดเสียงดัง…จนอาซาโตะรำคาญขึ้นมาบ้าง เด็กหนุ่มหันไปจ้องมองหญิงสาวทั้งสองตรง ๆ

“อ๊ะ?”

ดวงตาสีน้ำตาลทองจ้องมองทั้งสองด้วยประสบการณ์อันตรายมากมายยิ่งกว่าที่พวกหล่อนเคยพบเจอ… อารมณ์ที่คุกรุ่นกับความผิดใจกันของเขากับคาโอรุยิ่งเพิ่มความรุนแรงราวกับเปลวไฟสีทองพวยพุ่งอยู่ในดวงตาของเขา… หญิงสาวเพียงได้แต่ร้องอุทานแล้วล่าถอยไป…และอาซาโตะก็ไม่ได้สนใจอีกกระทั่ง…

“เฮ้…! ไอ้หนู!”

น้ำเสียงแหบห้าวอย่างหาเรื่องดังขึ้นอีกครั้ง…อาซาโตะเหลือบมองอีกฝ่ายเห็นชายร่างสูงสวมกางเกงหนังกอดอกจ้องมองเขาด้วยท่าทีหยามหมิ่น พร้อมกับชายร่างสูงพอ ๆ กันอีก 2 คน…ด้านหลังมีหญิงสาวเมื่อครู่กำลังหัวเราะเยาะเขาอย่างมีชัย…เด็กหนุ่มถอนหายใจ…

“เมื่อกี้แฟนฉันเขาบอกว่าแกทำเล็บสวย ๆ ของเขาหักงั้น…. หือ?”

ขณะที่ชายร่างใหญ่กำลังจะพูดต่อ…หมัดลุ่น ๆ ก็ลอยมากระแทกจมูกใหญ่ของเขาอย่างจัง…

“!!!…โครม!!!………” เสียงร่างใหญ่ ๆ ลงไปสัมผัสพื้นอย่างแรง…จมูกใหญ่ของเขามีหยาดสีแดงเข้มข้นไหลออกมา…

“เลิกพูดประโยคซ้ำ ๆ ในการหากินของพวกแกซะทีเถอะ…ผู้หญิงพวกนั้นใช่แฟนแกที่ไหนก็แค่ผู้หญิงที่เป็นนางนกต่อเพื่อหาเงิน… กับพวกแกที่ชอบใช้กำลังคุยโอ่เพื่ออาศัยอิทธิพลของแก๊งค์ในการขายยา!!”

หญิงสาวพากันตกใจจนใบหน้าซีดเผือดส่วนชายทั้งสามก็ตกใจไม่แพ้กัน…

“ประโยคต่อไปที่แกจะพูดก็คือ…แกเป็นหัวหน้าสาขาของตระกูลมิเนคุระใช่มั๊ย??!! เพื่อให้ฉันยอมจ่ายเงินกับใช้ฉันเพื่อขายยา”

“กะ…แก”

ชายร่างใหญ่ยังคงกุมจมูกที่มีเลือดไหลพร้อมทั้งสีหน้าที่ไม่เชื่อว่าเด็กหนุ่มที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบจะรู้ถึงขนาดนี้…

“ผู้ชายคนนั้นตั้งนโยบายค้าขายสุจริตไม่ขายยาไม่ขูดรีดเงินแล้วไม่ใช่เหรอ?…แล้วฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะเลี้ยงชนชั้นสวะอย่างพวกแกเอาไว้หรอก…”

“กะ…แกเป็น…ใคร?”

“นั่นสินะ…ฉันเป็นใครกันที่สามารถประเมินหลังฉากอันโสโครกของพวกแกออกมาได้น่ะ…”

ชายหนุ่มที่ด้านหลังเปิดฉากเงื้อหมัดใส่อาซาโตะแล้ว…

“ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี…ลองอัดฉันให้ล้มคว่ำลงไปก่อนสิแล้วฉันจะตอบให้!!”

อาซาโตะกระแทกศอกไปด้านหลังชนใส่ชายโครงของชายด้านหลังพอดีทำให้หมัดของเขาไม่ได้สัมผัสแม้กระทั่งเส้นผมของเขา…จากนั้นชายอีก 2 คนก็เริ่มกรูเข้าไปหา…

“กรี๊ด!!”

หญิงสาวกรีดร้องออกมากับฉากตะลุมบอนที่เกิดขึ้น…จนทำให้มีญี่ปุ่นมุงเพิ่มอย่างกะทันหัน… บางคนก็รีบล่าถอยไปอย่างรวดเร็วไม่อยากจะโดนลูกหลงก็มี…บางคนก็เริ่มใช้โทรศัพท์มือถืออาจเพื่อเรียกตำรวจ…

“อะไรกันน่ะ?”

หญิงสาวภายในร้านเริ่มสนใจเสียงเอะอะที่เกิดขึ้นหน้าร้านตัวเอง… พลางต้องตกใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทองที่มายืนรอคอยคาโอรุอยู่กำลังถูกชาย 3 คนรุม…ด้วยความตกใจทำให้เธอไม่ทันได้มองว่าอาซาโตะเป็นฝ่ายได้เปรียบ…

“คะ…คาโอรุคุ….ง..คาโอรุคุง…!!!”

น้ำเสียงของเธอตะกุกตะกัก…คาโอรุเดินออกมาพร้อมกับเสียงเรียก…

“ครับ…?”

“พะ…เพื่อนของคาโอรุคุง…ดูสิ”

คาโอรุมองตามนิ้วเรียวของเธอ…ดวงตาสีดำสนิทเบิกขึ้น…พลางวิ่งออกไปนอกร้านทันที…โดยไม่ฟังคำทัดทานของหญิงสาวรุ่นพี่ที่ตะโกนไล่หลังมา…

“..ทะ..โทรศัพท์…ตำรวจ…ต้องบอกตำรวจ!!”

หญิงสาวหันไปกดโทรศัพท์ประจำร้านอย่างรีบเร่ง…

“!! อั่ก!!”

ชายคนหนึ่งโดนเท้าของอาซาโตะเข้าที่ช่องท้องทำให้จุกต้องทรุดลงนั่งกองกับพื้น…คาโอรุแหวกฝูงชนเข้าไปอย่างเร่งร้อน…

“…แก…..” ชายอีกคนชักอาวุธเล็ก ๆ

แต่คมปลาบสะท้อนเป็นสีเงินคอยหาจังหวะที่อาซาโตะเผลออยู่ด้านข้าง…แต่คาโอรุที่กำลังเข้ามาถึงสังเกตเห็น… อาซาโตะกำลังพัวพันอยู่กับชายร่างใหญ่อีกคนอยู่ทำให้สบโอกาสเหมาะ…ชายที่ถือมีดพุ่งเข้าไปหาเด็กหนุ่มผมทองด้วยสีหน้าที่มีชัย…

“…!!มิเนคุระ!!…”

เด็กหนุ่มผมทองหันไปตามน้ำเสียงใส…เห็นร่างเล็กยืนขวางเขาไว้กับชายถือมีด…ดวงตาสีน้ำตาลทองเบิกกว้าง… ภาพร่างระหงผมสีทองอร่ามนุ่มสลวยกลับมาอีกครั้ง…

“…!!คาโอรุคุง…!!”

เสียงหญิงสาวที่ออกมาจากร้านร้องเรียกอย่างตกใจ…เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มรุ่นน้องของเธอกำลังขวางทางมีดซึ่งไม่อาจหยุดได้…

“…เฮ้ย!!”

“!!กรี๊ด!!” เสียงร้องอุทานของผู้คนที่อยู่ใกล้ ๆ ดังขึ้นลั่นทั่วบริเวณ…คาโอรุที่หลับตาแน่นไม่รู้สึกถึงคมมีดที่น่าจะทะลุเข้ามาในร่าง…ได้ยินแต่เสียงของหนัก ๆ ตกกระทบพื้นเสียงสนั่นแทน…

“…อย่า…ทำอย่างนี้อีกนะ”

น้ำเสียงค่อนข้างทุ้มเอ่ยขึ้นข้างหู…ดวงตาสีดำสนิทลืมขึ้นอย่างมึนงง… ร่างเล็กถูกโอบจนแผ่นหลังแนบกับอาซาโตะเบื้องหน้าของทั้งสองชายที่ถือมีดเมื่อครู่ล้มคว่ำอยู่…

“…แก…” ชายที่ถือมีดลุกขึ้นมาใหม่…และชายอีกสองคนก็กำลังจะใช้วิธีรุม…

“ตำรวจครับ…!! ขอทางด้วย!!”

ในที่สุดผู้คลี่คลายก็มาถึง…ไม่ว่าจะมาทันท่วงทีด้วยโทรศัพท์มือถือของญี่ปุ่นมุงหรือของหญิงสาวในร้าน…ก็ดีทั้งนั้น… คาโอรุระบายลมหายใจอย่างโล่งอก…ชาย 2 คนพากันหนีอย่างลนลานส่วนหญิงสาวอีกสองคนหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ… ตำรวจจึงจับชายที่มีอาวุธได้เพียงคนเดียว…

*************************************************************************

“ขอน้ำอุ่น ๆ ที”

เด็กหนุ่มทั้งสองกลับถึงบ้านของร่างเล็กจนเวลาล่วงเลยไปดึกมากแล้ว…เมื่อเข้าบ้านแก้มซ้ายของอาซาโตะที่ตะลุมบอนกับชายอีก 3 คนเริ่มช้ำ…

“อ๊ะ…อืม…”

คาโอรุรีบเดินหายไปที่ครัวทันที…เด็กหนุ่มผมทองทรุดนั่งที่โซฟาอย่างเหนื่อย ๆ กว่าที่เขาทั้งสองจะให้ปากคำกับตำรวจเสร็จก็กินเวลานานมาก…แถมยังไม่สามารถจับชายอีก 2 คนพร้อมผู้หญิงเหล่านั้นได้ทันอีก…ตำรวจจึงรีบขอรายละเอียดเป็นการด่วนเพราะชาย 2 คนนั้นอาจเป็นผู้ค้ายาที่กำลังสร้างอิทธิพลอยู่บริเวณนั้น…

“มาแล้ว ๆ”

คาโอรุกระวีกระวาดแบกกล่องปฐมพยาบาลมาพร้อมกับน้ำอุ่นหนึ่งอ่างที่มีผ้าขนหนูสะอาดเตรียมมาด้วยเรียบร้อย… ร่างเล็กไม่รอช้ารีบจุ่มผ้าลงน้ำอุ่นเพื่อประคบรอย…

“…โอ๊ย..”

“อ๊ะ…ขอโทษ…มันแตกด้วยเลือดออกซิบ ๆ เลย…เมื่อกี้คุณตำรวจจะพาไปส่งที่โรงพยาบาลไปซะก็ดีหรอก”

คาโอรุพูดพลางหยิบสำลีขึ้นมาซับเลือด…

“ไม่ล่ะ…นายต้องรอนาน”

“เอ๋..?”

“ไม่ชอบไม่ใช่เหรอโรงพยาบาลน่ะ…”

คาโอรุนิ่งอึ้งกับคำพูดที่ให้ความสำคัญกับเขาถึงเพียงนี้ของอีกฝ่าย…ใบหน้าสวยเบือนหนีดวงตาสีน้ำตาลทองที่จ้องมองอยู่…

“……..ไม่โกรธฉันแล้วเหรอ?”

“อ๊ะ!…”

“…ฉัน…ไม่ได้โกรธนะ…เพียงแต่ฉันไม่เห็นด้วยกับคำพูดที่นายใช้กับเทราจิมะซังน่ะ…เขาเป็นเลขาของพ่อนายนะ อายุมากกว่า…นายไม่น่าเอ่ยปากไล่เขาขนาดนั้น…”

“ถ้าไม่พูดขนาดนั้นหมอนั่นจะกลับเหรอ…ฉันไม่อยากกลับบ้านนะ..หรือว่านายไม่อยากให้อยู่…”

ฝ่ามือร้อนแตะเข้าที่ใบหน้าเนียน…คาโอรุต้องหลบสายตาของอีกฝ่ายเป็นครั้งที่สอง…

“…เปล่า…” เมื่อคำตอบหลุดออกมาจากริมฝีปากสวย อาซาโตะยินดีจนรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ…ร่างเล็กพลางขืนตัวออกห่าง…

“คราวหน้า…นายอย่าทำอย่างนั้นอีกนะ…เอาตัวเข้ามาขวางทางปืนมั่ง ทางมีดมั่ง…”

“ก็…พวกนั้นรุมนาย…ฉันไม่อยากให้นายบาดเจ็บ…ฉัน…”

“ฉันเอาตัวรอดได้…ฉันมากกว่าที่ไม่อยากเป็นคนเพิ่มแผลให้นายอีก…”

ฝ่ามือร้อนเลื่อนจากใบหน้าลงทาบกับรอยแผลเป็นที่ไหล่ซึ่งคาโอรุเคยขวางทางปืนเพื่อเขามาแล้ว…

“อ๊ะ” ร่างเล็กสะดุ้ง…รู้สึกว่าฝ่ามือของอีกฝ่ายร้อนกว่าเดิมมาก…

“มะ…มิเนคุระ…มือนายร้อน…ปล่อยฉัน…ทำแผลก่อน”

“หือ…ร้อนเหรอ…?”

ทว่าอาซาโตะไม่ได้สนใจ…พลางสอดมือเข้าภายใต้เสื้อเชิ้ตเครื่องแบบนักเรียนผืนบาง…ทำให้ใบหน้าเนียนแดงจัด…

“ใช่…ร้อน……….อืม..”

ริมฝีปากงามถูกปิด…ลมหายใจร้อนเป่ารดใบหน้าทั้งสอง…มือเรียวเล็กโอบกอดแผ่นหลังอีกฝ่ายอย่างลืมตัว…

“อื้อ!”

ฝ่ามือของอาซาโตะไม่ได้ถอนออก…กลับสัมผัสเปะปะเรื่อยลงถึงยอดอก…พลางทาบลงแนบแน่นหนักหน่วง…ร่างเล็กสั่นสะท้าน… คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยอารมณ์ที่ปะทุขึ้น…

“อา…มิเน..คุระ…อย่า………”

ไหล่เล็กถูกดันลงกับโซฟา…ริมฝีปากบางถูกประกบอีกครั้งปิดอาการท้วง…กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกอย่างไม่รู้ตัว

แผ่นอกขาวเนียนสะท้อนขึ้นลงด้วยลมหายใจกระชั้นถี่…อาซาโตะละจากลำคอขาวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่เริ่มมีหยดน้ำปริ่มขอบ… เด็กหนุ่มผมทองถอนหายใจดึงร่างเล็กขึ้นมาแนบอก…

“เลิกทำงานพิเศษที่นั่น เดี๋ยวพวกที่หนีรอดไปได้จะมาตามรังควานนาย…”

“อ๊ะ…แต่ฉัน…” คาโอรุเริ่มตั้งท่าขัดขืนอีกครั้ง…

“ฉันไม่ห้ามนายทำงานพิเศษอีกแล้ว…ตอนแรกฉันก็ฉุนเหมือนกันที่นายไม่ยอมฟังฉัน…แต่ฉันจะไม่ห้ามนายอีก… พรุ่งนี้เราค่อยไปหางานพิเศษทำกันก็แล้วกัน…”

ดวงตาสีดำสนิทเงยมองอาซาโตะอย่างไม่เข้าใจ…

“นายจะทำด้วยเหรอ?”

“นั่นสินะ…อาจจะดีก็ได้…” สีหน้าของคาโอรุมีแววยินดีขึ้น…

“ฉันชอบนาย…คาโอรุ”

เด็กหนุ่มผมทองเผยรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งให้อีกฝ่ายเห็น…แต่แทนที่ร่างเล็กจะยินดีอย่างเต็มหัวใจ…กลับมีความรู้สึกขัดแย้งขึ้นลึก ๆ

“…ฉะ…ฉัน…”

 catndog.gif (3077 bytes)

โปรดติดตามตอนต่อไป

ง่ะ ..จบแบบนี้เหรอเนี่ยตอนนี้...ช่วงนี้จะเป็นฉากโรแมนติกซะส่วนใหญ่กะลังจะซูมปัญหารักที่อีรุงตุงนังนี่แหละค่ะ   เอ่อ...กลัวจะเลี่ยนกันจังแฮะ...

แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้นะคะ [email protected] เอ่อ...ยังมีคนอ่านกันอยู่มั๊ยคะ (หายไปนานกัวคนอ่านทิ้ง) ^^

Hosted by www.Geocities.ws

1