ตอนที่ 17
หญิงชราผมขาวในชุดกิโมโนลายดอกโบตั๋นสีเลือดหมูนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงพลางจิบน้ำชาที่สาวใช้คอยรินให้อย่างใจเย็น ดวงตาค่อนข้างฝ้าฟางมองร่างที่ไม่ได้สติอยู่บนเตียงพลางกระหยิ่มยิ้มมุมปาก กระทั่งชายวัยกลางคนท่าทางเรียบร้อยสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาด เปิดประตูเข้ามาภายในห้องอย่างเร่งรีบพร้อมพยาบาลอีก 2 คน
นายหญิง
อ้อ มาพอดีค่ะอาจารย์ ดิฉันกำลังนึกอยู่เชียวว่าไปตามแค่นี้ทำไมถึงนานนัก เซกิโกะปรายตามองมาริโนะครู่หนึ่ง
เอ่อ มาริโนะคุงบอกให้ผมฟังแล้ว เอ่อ จะดีเหรอครับนายหญิง หมอใหญ่เดินเข้ามาใกล้หญิงชราพลางถามอย่างไม่มั่นใจ
รอมา 8 ปีแล้วนี่คะ แต่ก็ไม่เห็นมีทีท่าว่าจะฟื้น หญิงชราพูดเสียงเรียบ
เอ่อ เป็นความจริงครับที่ว่าสมองของเธอตายไปแล้ว แต่ว่า ลูกชายของเธอ
ดวงตาฝ้าฟางจ้องหมอใหญ่เขม็ง วางอำนาจ
ดิฉันเป็นเจ้าของไข้ เป็นคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลที่สุดแสนจะแพงนี่ อีกอย่าง เซกิโกะลุกขึ้นยืนวางอำนาจ สีหน้าของหญิงชราตอนนี้ทำให้ไม่มีใครกล้าขัด
ที่คุณสามารถบริหารงานโรงพยาบาลแห่งนี้ต่อมาได้จนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่เพราะดิฉันหรอกเหรอคะ?หมอใหญ่ซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าของและผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งนี้ไม่สามารถจะพูดอะไรต่อได้อีก เป็นความจริงที่ว่าในอดีตเขาเคยกู้ยืมเงินจากตระกูลทาเทวากิ แม้ทุกวันนี้เขาก็ยังต้องอาศัยเงินบริจาคจากตระกูลทาเทวากิ จากนายหญิงชรานี้อยู่ หากเซกิโกะไม่บริจาคเงินให้กับโรงพยาบาลที่ไม่ได้มีกำรี้กำไรอะไรนักแห่งนี้ต่อไปอีกเพียงเพราะขัดใจ อาชีพของเขาต้องจบสิ้นภายในเร็ววันนี้แน่
ว่ายังไงคะ?
เอ่อ หมอใหญ่เริ่มหน้าซีด ถึงเขาจะเห็นใจสงสารเด็กหนุ่มดวงตาสีดำสวยคนนั้นยังไงก็ตาม แต่ แต่
..อย่านะคะ อาจารย์
มาริโนะส่งเสียงห้ามปรามขึ้นเมื่อเห็นว่าหมอใหญ่ดูท่าจะตอบตกลง ดวงตาฝ้าฟางจ้องไปที่เธออย่างดูถูก
เธอเป็นใครน่ะ? อยู่ ๆ ก็มาพูดแทรกแบบนี้ ไม่มีมารยาทจริง
มาริโนะจำใจต้องเงียบ หลังจบประโยคเซกิโกะสะบัดหน้าไปทางหมอใหญ่และจ้องมองเขาอย่างเค้นเอาคำตอบ
เอ่อ ครับ
หมอใหญ่ตอบรับเสียงเบา เท่านั้นก็ทำให้เซกิโกะสมใจ รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏที่ริมฝีปาก
อาจารย์คะ?!?!! มาริโนะร้องห้าม อาจเป็นเพราะเธอเห็นเด็กชายตัวน้อยที่มาเยี่ยมแม่ด้วยความปวดร้าว จนเติบโตเป็นเด็กหนุ่ม 8 ปีที่เธอได้เห็นคาโอรุ มาริโนะไม่อยากทำร้ายจิตใจเขา
มาริโนะคุง ในทางการแพทย์เราก็ถือว่าคนไข้เสียชีวิตแล้วนะ หมอใหญ่พูดเหตุผลกับเธอ
แต่ แต่ว่า เธอคนนี้สำคัญกับคาโอรุคุงมากนะคะ ทำไมไม่ถามเด็กคนนั้นก่อน!!
ไม่จำเป็นต้องถาม!! เซกิโกะขัดการทุ่มเถียงขึ้น
ฉันเป็นเจ้าของไข้!! ฉันมีสิทธิเพียงผู้เดียว! และฉันเซ็นเอกสารยินยอมเรียบร้อยแล้ว!!
หญิงชรากล่าวหนักแน่น มาริโนะหันมามองหมอใหญ่
แต่ว่า!!
ยังมีเรื่องที่คุณไม่เข้าใจอีกมาก มาริโนะคุง คุณออกไปก่อนเถอะ
อาจารย์คะ!!! มาริโนะไม่ยอมแพ้
ปี๊ด !!!
เสียงวัดอัตราการเต้นของหัวใจดังแหลมยาว หยุดการทุ่มเถียงของหมอและมาริโนะ คนทั้งสองหันไปมองอย่างทันควัน โดยที่ใบหน้าของพยาบาลไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของมาริโนะสะท้อนภาพมือเหี่ยวย่นกำอุปกรณ์ครอบปาก และจมูกที่เคยอยู่บนใบหน้าของคนไข้หญิงมาตลอดเอาไว้แน่น
ปัง!!
ร่างเล็กหลังประตูหอบหายใจแรงเพราะขึ้นบันไดมาพร้อมอาซาโตะแทนที่จะรอลิฟท์ซึ่งมาซาโกะต้องรอ ทำให้ผู้ที่อยู่ในห้องต่างหันมามองเป็นตาเดียว รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากหญิงชรา ขณะที่มาริโนะได้แต่ยืนแข็งอยู่กับที่เมื่อเห็นใบหน้าของคาโอรุ ดวงตาสีดำสนิทเห็นเส้นสีเขียวยาวบนจอเครื่อง และเสียงแหลมน่ารังเกียจในโสตประสาท ทุกอย่างราวกับจบสิ้น
..ไม่!!!!
คาโอรุวิ่งไปทางเซกิโกะตั้งใจจะคว้าอุปกรณ์ในมือหญิงชราใส่กลับเข้าไปให้กับแม่ของเขา แต่เซกิโกะกลับดึงสายอุปกรณ์ที่ติดกับเครื่องออกพร้อมปาออกไปนอกหน้าต่าง
นายหญิง!!
หมอใหญ่ร้องเมื่อเห็นอุปกรณ์ราคาแพงลอยลิ่วออกนอกหน้าต่าง คาโอรุเกือบจะกระโดดลงไปเอาหากอาซาโตะไม่รีบคว้าร่างเอาไว้ก่อน
มะ ไม่
คาโอรุคร่ำครวญในอ้อมแขนน้ำตาไหลรินหยดลงบนแขนเสื้ออาซาโตะพลางดิ้นรนสุดชีวิต
ปล่อยนะ!! ต้องลงไปเอา!!! ลงไป!!!
คาโอรุกัดเข้าที่แขนของอาซาโตะเป็นรอยช้ำ เด็กหนุ่มผมทองนิ่วหน้าแต่ก็ยังไม่ปล่อยแขน ในขณะที่หญิงชรานั้นยิ้มเหยียดที่มุมปากอย่างพอใจ อาซาโตะกัดริมฝีปากแน่นในสถานการณ์อย่างนี้ ไม่คิดสิ่งใดอีกแล้วนอกจากช่วยเหลือสิ่งที่มีค่าที่สุดของคาโอรุให้กลับคืนมา
มิเนคุระ ตระกูลมิเนคุระจะรับเป็นเจ้าของไข้ต่อไป!! ผมเป็นลูกของมิเนคุระ อากิระ!! ผมต้องการให้คุณยืดชีวิตเธอเอาไว้ก่อน!!
ใช่..อาซาโตะไม่เคยนึกเลยว่า วันที่เขาจะได้ใช้ชื่อของพ่อมาช่วยเหลือคนอื่นแบบนี้จะมาถึง แต่เขาก็จำเป็นแล้ว ดวงตาฝ้าฟางเบิกขึ้น ไม่นึกว่าเด็กหนุ่มผมทองจะใช้วิธีนี้
เหลวไหล!!!
หญิงชราตะเบ็งเสียงดัง ส่วนคาโอรุนิ่งเงียบมองหน้าของอาซาโตะทั้งน้ำตา
!! เร็วเข้า!! อาซาโตะสั่งด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจของผู้ที่จะกลายเป็นผู้นำต่อไปให้กับหมอใหญ่
หยุดนะ!! คุณจะเชื่อคำพูดของเด็กนี่มากกว่าฉันงั้นเหรอ?!! ถ้าคุณทำล่ะก็ตระกูลทาเทวากิจะถอนความช่วยเหลือทุกอย่าง!!! เซกิโกะข่มขู่
อะ เอ่อ
เครดิตการ์ดนี่เป็นของมิเนคุระ!! ดูซะ!!
อาซาโตะโยนการ์ดสีทองเลื่อมระยับจากกระเป๋ากางเกงบนการ์ดสลักชื่อ มิเนคุระ เอาไว้ให้กับหมอใหญ่ ขณะที่กำลังวุ่นวายกันอยู่มาริโนะก็ถือโอกาสเตรียมเครื่องช็อตไฟฟ้าเอาไว้แล้ว
เคลียร์!!! เธอทาบเครื่องมือไปที่อกของคนไข้หญิง ร่างทั้งร่างกระตุกด้วยแรงไฟฟ้า
มาริโนะคุง!? หมอใหญ่หันไปหานางพยาบาลที่ทำทุกอย่างโดยพละการ
อาจารย์คะ จะไล่ดิฉันออกก็ได้ค่ะ ดิฉันน่ะมีที่ไปอีกเยอะแยะ แต่ชีวิตของอากิโกะซังมีเหตุผลอย่างยิ่งที่จะต้องอยู่ต่อไป ดิฉันไม่สามารถปล่อยให้เธอตายได้ค่ะ มาริโนะหันมาพูดกับหมอใหญ่ พลางสีหน้าของเธออ้อนวอน
อางาวะคุง ช่วยเปลี่ยนเครื่องช่วยหายใจเป็นอันใหม่ด้วย หมอใหญ่หันไปสั่งพยาบาลคนหนึ่งเพราะเขาใจอ่อนไปกับสีหน้าของมาริโนะ น้ำตาของคาโอรุ และสิ่งที่เรียกว่า มนุษยธรรม
หยุดนะ!!
อาซาโตะปล่อยมือจากคาโอรุหันมายื้อยุดหญิงชราไว้แทนไม่ให้หล่อนเข้าไปทำลายการช่วยชีวิตได้ พอดีกับที่มาซาโกะขึ้นลิฟท์มาถึง หญิงรับใช้มองความวุ่นวายในห้องอย่างงงงวย
เคลียร์!! ครั้งที่สองแล้วที่มาริโนะทาบอุปกรณ์ไปที่อก แต่เครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจก็ยังเป็นเส้นยาวอยู่
เจ้าเด็กนี่ ปล่อยนะ กล้าดียังไง?!!!
สายเลือดยากุซ่าไงล่ะ
เซกิโกะเบิกตาโพลงเมื่อมองเห็นดวงตาสีน้ำตาลทองจ้องลงมาอย่างเลือดเย็น ราวกับจะทำให้กระดูกไขสันหลังของหล่อนเป็นอัมพาตไป
ปิ๊บ ปิ๊บ
เสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจดังเป็นจังหวะขึ้นอีกครั้ง ทุกอย่างหยุดนิ่งมีเพียงคาโอรุเท่านั้นที่โผเข้าหาร่างของแม่อย่างดีใจสุดแสน ความหวังในหัวใจสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง
แม่ คุณแม่!!
คาโอรุคว้ามือซูบซีดมากุมไว้ แต่แล้วเสียงของเครื่องก็ดังยาวอีกครั้ง ใบหน้าสวยซีดเผือดหันไปทางหมอใหญ่ที่เข้ามาถืออุปกรณ์เองแทนมาริโนะ
ถอยไปก่อนจ๊ะคาโอรุคุง มาริโนะปรามคาโอรุให้ถอยออกไป
เคลียร์!!!
หมอใหญ่ทาบอุปกรณ์บนอกอีกครั้ง แต่ ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้นมา มาริโนะยกมือขึ้นปิดปากสีหน้าของเธอราวกับจะร้องไห้ ส่วนหมอใหญ่ก็ลดมือลงพลางหายใจลึก คาโอรุมองทั้งสองอย่างไม่เข้าใจ
เป็นอะไรครับ? เร็วเข้าสิครับ!!
ด้วยความเห็นใจหมอใหญ่เตรียมช็อตให้อีกครั้ง
เคลียร์!!!
ร่างซูบผอมกระตุกขึ้นและแตะพื้นเตียง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงดังยาวของเครื่องก็ยังดังต่อเนื่อง ไม่ได้หยุด ดวงตาสีดำสนิทเบิกขึ้น
ทะ ทำไม ครับ? สีหน้าของคาโอรุซีดเผือด ริมฝีปากละล่ำละลักถาม
สายไปแล้ว ขอโทษนะ
หมอใหญ่วางอุปกรณ์ลง ราวกับดาบแห่งฟากฟ้าฟาดลงมากลางหัวใจ ความหวังน้อยนิดเพียงครู่เดียวหายวับไปในความมืด คาโอรุ ไม่มี แม้แต่เสียงจะเรียก ไม่มีแม้เสียงสะอื้นเมื่อหยาดน้ำไหลตกลงมาจากดวงตา อาซาโตะมองใบหน้าของคาโอรุพลางแขนที่ยึดหญิงชราไว้ก็ตกลง ดวงตาฝ้าฟางฉายแววยิ้มเยาะสมใจ มาซาโกะถึงกับหมดเรี่ยวแรงทรุดลงหน้าประตู ฝ่ามือเล็กตะเกียกตะกายคว้าแขนซูบของแม่เอาไว้ ท่ามกลางความเวทนาของหมอและมาริโนะ แต่ลำแขนนั้นไม่มีปฏิกิริยาใดตอบสนอง เมื่ออาซาโตะเข้ามากอดรัดด้านหลังก็ทำให้มือของคาโอรุผละออกจากแขนของแม่ที่ตกลงข้างเตียงด้วยแรงโน้มถ่วง ร่างนั้น ร่างของหญิงที่เป็นผู้ให้กำเนิดที่แสนสำคัญ ไม่มีอะไรอีกแล้ว ริมฝีปากบางเผยอหอบหายใจแรง พลางหันมาหาหมอ
ทะ ทำอะไรเข้าสิครับ อาจารย์ มาริโนะซัง
หมอใหญ่เบือนหน้าหนีไม่สามารถพูดอะไรได้ ส่วนมาริโนะก็ได้แต่ยกมือปิดปากของเธอนิ่งอยู่อย่างนั้น หญิงชราเดินเข้ามาหาเด็กหนุ่มทั้งสองด้วยรอยยิ้มราวปีศาจร้าย
เป็นยังไง? ความรู้สึกที่ฉันได้รับเมื่อ 8 ปีก่อน เป็นยังไงบ้างล่ะ? เจ็บปวดดีใช่มั๊ย? แทบอยากจะตายเลยใช่มั๊ย?
คาโอรุเงียบน้ำตาไหลไม่หยุดมองใบหน้าหญิงชราที่ยิ้มเยาะเขาอย่างเคียดแค้น ทุกสิ่งทุกอย่างพังทลาย ไม่มีอะไรมาปิดกั้นอีกแล้ว หัวใจ จมลงสู่ความมืด
ทำไม ? เซกิโกะยิ้มเมื่อได้ยินคำถาม
นังคนนี้ได้รับการลงโทษแล้วน่ะสิ ฉันปล่อยให้มันเป็นวิญญาณแต่ร่างกายไม่ได้รับการฝัง ยื้อยุดมันไว้ในโลกนี้ครึ่งหนึ่ง นั่นก็สมใจฉันไปอย่าง.. แต่ว่า คนที่ฆ่ามิโนรุไม่ได้มีนังนี่คนเดียว แต่มีแกอยู่ด้วย!!
หยุดนะ!!!
อาซาโตะตวาดลั่น พลางมองดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างที่พร่าเลือนด้วยม่านน้ำ คาโอรุยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้างของตัวเองอย่างหวาดกลัว เด็กหนุ่มผมทองหันกลับไปมองหญิงชราด้วยดวงตาสีน้ำตาลทองที่เริ่มเปลี่ยนสีด้วยความเกลียดชัง เซกิโกะถึงกับต้องเบือนหน้าหนีดวงตาแฝงอำนาจคู่นั้น เหงื่อซึมพราว แต่นั่น ก็ไม่สามารถทำอะไรได้หรอก ในเมื่อเวลานี้ หล่อนคือผู้ชนะ
ทีนี้ก็ตาแกแล้วยังไงล่ะ? ลิ้มรสความทรมานที่เหมือนกับฉันไปซะ!!!
ในดวงตาของคาโอรุสะท้อนภาพหญิงชราที่แสนโหดเหี้ยมเอาไว้ พร้อมกับหูที่สะท้อนก้องด้วยถ้อยคำและเสียงหัวเราะของหล่อน ก่อนที่จะไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงหายใจของตัวเองและทุกสิ่งทุกอย่างก็เริ่มเลือนลางดำมืดไปในที่สุด
*************************************************************************
ดวงตาสีดำสนิทลืมขึ้นในความมืด พลางขยับศีรษะไปข้างเตียงมองเห็นผมสีน้ำตาลทองราง ๆ อาซาโตะที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงรู้สึกถึงการขยับตัวจึงลืมตาขึ้นมองเห็นใบหน้าที่ไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ อยู่เบื้องหน้า
คาโอรุ
ร่างเล็กไม่พูดอะไรตอบอาซาโตะ เพียงดวงตาคู่สีดำสนิทมีหยาดน้ำไหลอาบแก้มตกลงเปื้อนหมอน
คาโอรุ
ฝ่ามือร้อนสัมผัสใบหน้าสวย คาโอรุหลับตาลง แต่น้ำตายังไม่หยุดไหล แม้เสียงสะอื้นก็ไม่มีให้ได้ยิน
ฉันรู้ นายนอนหลับเถอะ พักผ่อนซะ นะ
ใบหน้าสวยซบกับฝ่ามือของอาซาโตะ และหลับไปอีกทั้งน้ำตา
*************************************************************************
ภายในตระกูลทาเทวากิ มีแขกเหรื่อมากมายในงานวันเกิดที่จัดให้แก่คนที่ตายไปแล้วซึ่งเป็นลูกชายอันเป็นที่รักของนายหญิงผู้นำตระกูล บรรยากาศในงานดูชื่นมื่นนักด้วยดอกไม้หลากสีสรรที่หญิงชราเจ้าของบ้านจัดเตรียมไว้ตั้งแต่คืนก่อน ทุกคนในงานไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าหญิงชราไปทำอะไรมาถึงได้ร่าเริงสดใสยิ่งกว่าเก่า นอกจากสาวใช้ที่ไปกับหล่อนเท่านั้น และมาซาโกะซึ่งยังไม่ได้กลับมาจากโรงพยาบาล
หญิงชรายิ้มรับแขกเหรื่อ..เมื่องานฉลองเสร็จสิ้น หล่อนปล่อยให้สาวใช้ทำความสะอาดบริเวณจัดเลี้ยง ส่วนตนเองนั้นเดินเข้าไปในห้องด้านในตัวบ้านหลังที่ใหญ่ที่สุด
มิโนรุ แม่เข้าไปนะจ๊ะ
ภายในห้องถูกจัดไว้อย่างสวยงาม ประดับประดาด้วยไม้ดอกนานาพันธุ์ที่จะหาได้ในสภาพอากาศหนาวจัดแบบนี้อย่างสวยงามในแจกันโบราณ ราคาแพงลิบ ทุกอย่างในห้องยังเป็นเหมือนเดิม แม้กระทั่งภาพเขียนที่เจ้าของวาดทิ้งไว้บนโต๊ะเมื่อ 8 ปีก่อน แต่สิ่งที่แตกต่างไปจากห้องนอนธรรมดาทั่วไปก็คือ แผ่นป้ายบูชาสีน้ำตาลดำที่ถูกตั้งไว้แทนที่ร่างเจ้าของห้องนี้
สุขสันต์วันเกิดอายุครบ 35 ปีจ๊ะ ลูกรัก เซกิโกะหยิบแผ่นป้ายบูชาแนบอก พร้อมกับรอยยิ้มบริสุทธิ์ที่ไม่มีใครเคยได้เห็น
วันนี้ แม่ทำสำเร็จแล้วนะจ๊ะ หลังจากคอยมา 8 ปี แม่แก้แค้นพวกมันแม่ลูกแล้ว ลูกดีใจใช่มั๊ยจ๊ะ? มิโนรุ
หญิงชรายิ้มสลับหัวเราะ จนสาวใช้ที่ผ่านห้องนี้ต้องสะดุ้ง เพราะราวกับนายหญิงของหล่อนเสียสติไปเสียแล้ว คืนนั้น เซกิโกะไม่ออกมาจากห้องนอนของลูกชายเลย
*************************************************************************
ตรู๊ด ตรู๊ด
เสียงโทรศัพท์มือถือที่อาซาโตะทิ้งไว้ในบ้านทาเทวากิดังขึ้นบนกองสัมภาระของเขา แต่อาซาโตะอยู่ที่โรงพยาบาลจึงไม่มีคนรับสาย
ทำไมไม่รับสายเนี่ย? ผู้เป็นพ่ออารมณ์เสียเล็กน้อยเมื่อไม่ได้อย่างใจ
อาจจะลืมเอาติดตัวไปด้วยก็ได้นะครับ เลขาฯคนสนิทที่กำลังง่วนอยู่กับเอกสารบนโต๊ะเงยหน้าขึ้นตอบอย่างคาดเดา อากิระวางหูโทรศัพท์ลง
แล้วจะซื้อให้ทำไมเนี่ย? ซื้อแล้วไม่เอาติดตัวไปด้วยน่ะ อากิระบ่นพลางจิบกาแฟ
ท่านมีธุระอะไรเร่งด่วนรึเปล่าครับ? ส่งคนไปก็ได้นี่ครับ คาคุเริ่มสนใจเมื่อเห็นเจ้านายดูร้อนรน
ก็ เปล่าหรอก ไปตั้งไกล ไม่เห็นโทร.มาหาพ่อมันมั่งเลย อากิระพูดแกมน้อยใจทำให้เลขาฯคนสนิทหัวเราะ
ตอนที่ท่านซื้อมือถือให้ก็เห็นคุณหนูทำหน้าไม่ค่อยชอบไม่ใช่เหรอครับ? อาจจะไม่ชอบพูดโทรศัพท์นักก็ได้ นั่นก็เป็นนิสัยอีกแบบนะครับ
เฮ้อ อีกไม่กี่อาทิตย์ก็ครบรอบวันตายของมาการ์เร็ตแล้ว คราวนี้อยากจะให้พร้อมหน้ากัน
อากิระเปรย
ตั้งแต่เข้าเรียนม. ปลายมานี่ ก็ดูคุณหนูจะอ่อนลงมาก ยังไงคราวนี้คงจะได้ไปเยี่ยมคุณมาการ์เร็ตด้วยกันแน่ ๆ ครับ คาคุพูดพลางคิดถึงเด็กหนุ่มดวงตาสีดำสนิทสวยคนนั้น
อืม นั่นสินะ
อากิระรู้สึกหายคิดถึงลูกชายลงไปนิดหน่อย พลางหันหน้าจัดการกับเอกสารที่คาคุยกมาให้อีกตั้งอย่างรีบเร่ง
*************************************************************************
2 วันแล้วที่ทั้งมาซาโกะและอาซาโตะยังคอยเฝ้าคาโอรุอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง โดยเฉพาะอาซาโตะที่แทบจะไม่ทำอะไรเลยนอกจากคอยเคลียเส้นผมนิ่มไปมาอย่างเบามือ คาโอรุลืมตาตื่นขึ้นมาหลายครั้งแต่ทุกอย่างไม่มีอะไรเลย แม้แต่น้ำตาที่เคยไหลลงมาไม่ขาดสายเมื่อวันวานก็หายไป ใช่ ตอนนี้แม้น้ำตาก็ไม่มีจะไหล แล้วดวงตาไร้ความรู้สึกก็ถูกเปลือกตาปิดทับลงมาอีก ราวกับว่าจะไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นอีกแล้ว
มาซาโกะซังคะ
หญิงสาวในชุดกิโมโน เข้ามาภายในห้องพลางเรียกหญิงกลางคนอย่างเกรง ๆ
มีอะไรเหรอ? น้ำเสียงของมาซาโกะค่อนข้างอิดโรย
นายหญิง สั่งมาว่าให้กลับเดี๋ยวนี้ค่ะ
ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นในใจของมาซาโกะ แม้หญิงชราจะเคียดแค้นคาโอรุสักแค่ไหน แต่เธอก็ไม่เคยคิดเลยว่านายหญิงจะทำกับหลานแท้ ๆ ของตนเองได้ถึงเพียงนี้
ฉันต้องดูแลคุณหนู
มาซาโกะพยายามระงับอารมณ์ตอบกลับไป แต่ดวงตาของหญิงสาวกลับมีน้ำตาคลอ
ได้โปรดเถอะค่ะ มาซาโกะซัง ไม่มีใครรู้ใจนายหญิงเท่ากับมาซาโกะซังอีกแล้วนะคะ ตอนนี้พวกดิฉันรับมือท่านไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ ได้โปรดเถอะ
หญิงสาวให้เหตุผลทั้งน้ำตา มาซาโกะนึกสงสารจับใจ ใช่ เธอรับใช้นายหญิงมาตั้งแต่ยังเป็นสาว ๆ มีรึ จะไม่รู้ว่าหญิงชรานั้นเอาแต่ใจตนเองแค่ไหน
กลับไปเถอะครับ ผมดูแลเอง
อาซาโตะพูด ทำให้มาซาโกะตัดสินใจ แม้ว่าเธอจะโกรธซักแค่ไหน แต่ที่ที่จะให้กลับไปก็มีเพียงตระกูลทาเทวากิเท่านั้น มีเพียงที่นั่นเท่านั้น บุญคุณที่ชุบเลี้ยงมาไม่อาจทดแทนได้หมด และเป็นโซ่ตรวนหนาแน่นที่คอยคล้องแขนขาของเธอมาตลอดเวลา
ค่ะ ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ เอ่อ ถ้าหากคุณหนู
ครับ แล้วจะติดต่อไป อาซาโตะตอบเหมือนรู้ ทำให้มาซาโกะโล่งใจ
ฝาก คุณหนูด้วยนะคะ
มาซาโกะเอื้อมมือค่อนข้างเหี่ยวย่นตามวัยมาจับมือเด็กหนุ่มเอาไว้
ครับ
เมื่อได้ยินคำตอบรับอย่างมั่นเหมาะ มาซาโกะก็ลาเด็กหนุ่มกลับไปพร้อมหญิงสาว
*************************************************************************
โอรุ คาโอรุ .. น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงด้วยความรักอย่างเต็มเปี่ยม แว่วมาไกล ๆ ดวงตาสีดำสนิทสวยลืมขึ้น
คาโอรุ น้ำเสียงคุ้นเคยที่ไม่ได้ฟังมาแสนนาน แต่สลักแน่นในความทรงจำ เสียงของ แม่ ร่างเล็กลุกขึ้นยืนในความมืด พลางมองหาต้นเสียง
คาโอรุ น้ำเสียงอ่อนโยนเรียกซ้ำ หากทุ้มแน่นกว่าเสียงแรก ใช่แล้ว เสียงของ พ่อ คาโอรุเริ่มเดินในความมืดสนิทยิ่งกว่าราตรี นาน เดินอยู่แสนนานและเหน็ดเหนื่อย จนอยากล้มลงตรงนั้น แต่เสียงนั่น เพียงแค่เสียงนั้นก็ทำให้เดินต่อไปได้
คาโอรุ หลังจากที่เดินมาแสนไกล เบื้องหน้าของร่างเล็กก็ปรากฏเงาสีขาวจาง ๆ ค่อยก่อตัวเป็นรูปร่าง รูปร่างของคน 2 คนที่โหยหามาตลอดเวลา ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมคายที่มีดวงตาสีดำสนิทเหมือนกันกับคาโอรุ หญิงสาวใบหน้าหวานสวยที่ร่างเล็กถอดแบบออกมา ร่างของพ่อและแม่ คาโอรุไม่รอช้าโผเข้าหาทั้งสองด้วยน้ำตา แต่
พลั่ก!!! เสียงร่างเล็กกระแทกกับพื้น คาโอรุหันกลับไปยังร่างของทั้ง 2 ที่เขาทะลุผ่านมา ไม่อาจไขว่คว้า ในขณะที่พยายามจะเอื้อมมือให้ถึง ร่างของทั้งสองก็กลายเป็นหมอกควัน
พ่อครับ แม่ครับ ผมอยากอยู่กับพ่อกับแม่ ได้โปรดเถอะครับ
หยาดน้ำตาหลั่งรินไม่ขาดสายจากดวงตาสีดำสนิทรวดร้าว
พาผมไปด้วย ผมไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว แม่ครับ ได้โปรดเถอะ พ่อครับ
ใบหน้าของผู้ให้กำเนิดทั้งสองเศร้าหมอง
คาโอรุ ขอโทษนะจ๊ะ
นิ้วมือเรียวสวยราวลำเทียนยื่นมาสัมผัสแก้มนิ่มของลูกชายอันเป็นที่รัก พลางค่อย ๆ จางหายไป
ไม่!! ได้โปรดเถอะ!!! พ่อ!! แม่!!! ไม่นะ!!!
ร่างทั้งสองหายไปในความมืดต่อหน้า แม้พยายามไขว่คว้าเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล
ไม่ ..!!!!
คาโอรุลุกขึ้นตะโกนลั่นในความมืด ทำให้อาซาโตะที่หลับอยู่ข้างเตียงถึงกับตกใจตื่นทันที
พ่อ!!!! แม่!!!!! ไม่นะ!!!! ..
ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างเต็มไปด้วยน้ำตา สองมือเรียวพยายามไขว่คว้าอะไรบางอย่างในอากาศ อาซาโตะยึดแขนเล็กเอาไว้
คาโอรุ!! คาโอรุ!!! พอทีเถอะ!!
ฟันคมขาวกัดเข้าที่รอยช้ำเดิม เลือดเริ่มซึมออกมา แม้จะเจ็บแต่อาซาโตะก็พยายามโอบคาโอรุเอาไว้เพื่อให้สงบ ร่างเล็กดิ้นรนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี เด็กหนุ่มผมทองมองเห็นตัวเองในวัยเด็กซ้อนทับกับร่างของคาโอรุ ตอนที่เส้นผมสีทองราวผืนไหมชุ่มไปด้วยเลือด ตอนที่ร่างระหงงดงามหล่นลงไป ตัวเองที่อายุ 7 ปี ร้องด้วยเสียงแบบไหน เวลานี้ทุกอย่างราวกับย้อนกลับมา
พอซะทีเถอะ!!! พ่อกับแม่นายไม่อยู่แล้ว!!! พวกเขาตายไปแล้ว!!! อย่าไล่ตามอีกเลย พอทีเถอะ คาโอรุ!!!
ร่างทั้งร่างหยุดนิ่ง สิ่งที่อาซาโตะพูดดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคาโอรุ สติถูกดึงกลับมา
คาโอรุ .
อาซาโตะคลายวงแขนพลางมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา มือเรียวเล็กกำเสื้อของเขาแน่น ดวงตาสีดำสนิทจ้องกลับมา
ตายไป ถ้าฉันตายไปตั้งแต่ตอนนั้นก็คงจะดี น้ำเสียงใสสั่นเครือ
นายพูดอะไรน่ะ?
ใช่ ถ้าตายไปพร้อมกันก็คงดี จะได้ไม่ต้องมาเจอแบบนี้ ฉันไม่อยากเกลียดคน ๆ นั้น แต่ความเกลียดชังจนแทบอยากจะฆ่าให้ตายนี่มันมาจากไหนกัน? ฉันเกลียด ชิงชัง คนที่ให้กำเนิดเลี้ยงดูพ่อของฉัน พ่อที่ฉันรัก พ่อที่แสนใจดี พ่อที่อ่อนโยนแม้กระทั่งตอนนั้นก็ยังโอบตัวแม่กับฉันไว้และรับแรงกระแทกแทนจนต้องตายไป
อาซาโตะกอดรัดร่างเล็กแน่นขึ้น
พอเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว!!
คำพูดของเด็กหนุ่มผมทองดูราวจะตัดบท แต่น้ำเสียงค่อนข้างทุ้มของเขากลับสั่น คาโอรุโอบอีกฝ่ายตอบดวงตาสีดำสนิทมีม่านน้ำเอ่อ
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังเกลียดคน ๆ นั้น เกลียดคนที่เลี้ยงดูพ่อของฉันให้แสนดีขนาดนั้นได้ ฮึก
คาโอรุผลักอาซาโตะออก แต่มือเรียวเล็กยังขยำเสื้อของอีกฝ่ายแน่นแรง
ตั้งแต่ฉันจำความได้ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยสนใจใยดีฉันกับแม่เลย!!! เพียงเพราะแม่ฉันเป็นสาวใช้!! ไม่ใช่คุณหนูมีตระกูลที่ตัวเองเลือกไว้ แต่นั่นก็ยังไม่ได้แสดงถึงความเลวร้ายของผู้หญิงคนนั้นมากพอหรอก!!
ดวงตาสีดำสนิทเต็มไปด้วยหยาดน้ำ ไหลเอ่อ ท่วมท้น อาซาโตะพยายามดึงร่างที่สั่นสะท้านเข้ามากอดแต่ถูกผลักออก
พอพ่อตาย พวกเราแม่ลูกก็เสียใจและรู้สึกผิดมากอยู่แล้ว โดยเฉพาะแม่ แม่โทษว่าเป็นความผิดตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่พอใจ คอยด่าว่าแม่อยู่ตลอดเวลา ใช้งานแม่ เราแม่ลูกต้องอยู่อย่างลำบาก
แต่พออยู่ต่อหน้าคนภายนอกก็เสแสร้งหาว่าเลี้ยงดูพวกเราอย่างดี แม่จะออกไปอยู่ลำพังก็ไม่ให้ไป ข่มขู่ทุกอย่าง แล้วที่แม่ต้องมานอนเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่อย่างนี้ก็เพราะผู้หญิงคนนั้น!!!
มือเรียวเล็กกำแน่นจนดูราวกับเล็บจะทะลุฝ่ามือ
หล่อนผลักแม่ของฉัน ตกบันได ต่อหน้าต่อตาฉัน เสียงสุดท้ายของแม่ฉันยังจำได้ ใบหน้าในตอนนั้นเป็นยังไงฉันรู้ แม่ตกบันไดหัวกระแทกเลือดไหลออกมาเต็มพื้นไปหมด ฉันเรียกแม่จนเสียงแหบแห้ง แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับมองลงมาอย่างสมใจ สะใจ แล้วก็หัวเราะ หล่อนหัวเราะ!! นายเข้าใจมั๊ย?!! ผู้หญิงคนนั้นดีใจที่แม่ฉันต้องเป็นแบบนี้ แล้วตอนนี้ก็ยังฆ่าแม่อีกเป็นครั้งที่ 2 แม่ของฉันนะ!!! หลังจากที่พ่อตายฉันก็มีแม่เพียงคนเดียว!! ถึงแม้จะไม่สามารถพูดคุยกันได้อีก แต่แค่เพียงได้เห็น แค่เท่านั้นก็พอ แต่หล่อนก็ยังทำ!!! ทั้งที่ฉันมีแม่เพียงคนเดียว!!! ทั้งที่ไม่มีอะไรจะมาแทนแม่ได้อีกแล้วแท้ ๆ !!! ฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว แล้วนายยังจะพูดไม่ให้ฉันไล่ตามพ่อกับแม่อีกงั้นเหรอ?
คาโอรุ!! ถ้าไล่ตามพ่อกับแม่ของนายไปก็หมายถึงตายไม่ใช่เหรอ?!!
ใช่สิ!!! ฉันอยากตาย!!! จะได้จบ ๆ ไปซะ!! เพราะว่าในใจของฉันมันขัดแย้งกับทุกอย่างที่พ่อกับแม่อุตส่าห์สั่งสอนฉันมา!!! มันดำมืด มีแต่ความเกลียด เคียดแค้น กับพยาบาท ไม่เหลืออะไรสวยงามอีกแล้ว!!! จะอยู่ไปทำไม!!!?!!
คาโอรุถอยไปที่หน้าต่างที่เปิดเอาไว้ แต่อาซาโตะคว้าเอวบางดึงตัวเข้ามากอดเอาไว้แน่น
ปล่อยนะ!!! คาโอรุดิ้น เรียวแขนผลักอีกฝ่ายสุดฤทธิ์ แต่ร่างที่ใหญ่กว่าตัวเองนั้นไม่ขยับเขยื้อนกลับกอดเขาเอาไว้แน่นกว่าเก่า
ไม่ได้นะ!!!ฉันไม่ยอม!!!
ปล่อย!!! ไม่มีใครรักฉัน!! กับตัวฉันที่ไม่ได้รักใคร!!! ฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว!!! หยาดน้ำไหลอาบแก้มเนียน อาซาโตะกัดฟันแน่น
!!ฉันรักนาย!!!
ราวกับบรรยากาศถูกหยุดนิ่ง ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างทั้งน้ำตา เรียวแขนเล็กที่ผลักไสจนถึงเมื่อครู่ก็หยุดนิ่งค้าง ใบหน้าของอาซาโตะมีสีเลือดเพิ่มขึ้น เพราะแม้แต่ตัวเองก็ไม่อยากเชื่อว่าจะพูดประโยคนี้ออกไป...แต่มาคิดดูนี่คือคำตอบของสิ่งที่ว้าวุ่น ร้อนรน อบอุ่น และอยากครอบครองในใจของเด็กหนุ่มได้ดีที่สุด อาซาโตะค่อยคลายวงแขนปล่อยให้คาโอรุยืนเอง ซึ่งร่างเล็กก็ยังอยู่ในท่าเดิม เด็กหนุ่มผมทองใช้ฝ่ามือร้อนทั้งสองแตะแก้มเนียนที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา
ฉัน รักนาย คาโอรุ ถ้านายบอกว่าไม่มีใครรัก นั่นไม่จริง เพราะฉันรักนาย
ริมฝีปากบางสวยเม้มเข้าหากัน ดวงตาสีดำสนิทฉายแววเศร้าหมอง ทำให้อาซาโตะไม่เข้าใจ
นาย สงสารฉัน ก็เลยบอกว่ารักฉัน งั้นสินะ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ พวกเราเจอกันยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ ฉันไม่สำคัญสำหรับนายขนาดนั้นหรอก อีกอย่าง ฉันไม่ใช่ผู้หญิง
เมื่อจบประโยคใบหน้าสวยเบือนหนีไม่สบตา แต่อาซาโตะกลับยึดคางของคาโอรุดึงให้มาเผชิญหน้า
หมายความว่าไง? ฉันบอกว่าฉันรักนาย แค่นี้ยังไม่เพียงพออีกเหรอ?!
ไม่!!! มันไม่จริง!!! นายแค่สงสารชีวิตครอบครัวของฉันเท่านั้น!! มันไม่ใช่ความรัก!!!
คาโอรุปัดมือออก อาซาโตะได้ทียึดไหล่เล็กบางไว้แน่นพลางเขย่าด้วยโทสะ
ใช่สิ!! ฉันรู้ตัวเองดี !! ฉันรักนาย!! ทำไมถึงไม่เชื่อ!!!
ไม่!!! ..อื้อ!!!
น้ำเสียงต่อไปถูกกลืนหายไปพร้อมกับริมฝีปากที่ประทับปิดลงมา ดวงตาสีดำสนิทมีหยาดน้ำอีกครั้ง พลางดิ้นรนสุดชีวิต อาซาโตะไล้เรียวลิ้นไปตามผิวหน้า ผ่านแก้มเนียนไปถึงแพขนตาชุ่มน้ำ กลับมาที่ริมฝีปากพลางสอดลิ้นเข้าไปบังคับให้ริมฝีปากบางเผยอรับ ลมหายใจร้อนเป่ารดกันและกัน กระทั่งมือเรียวเล็กหยุดการดิ้นรนหันมาจับยึดแขนแข็งแรงกว่าไว้แน่นราวจะยืนไม่อยู่ อาซาโตะจึงถอนริมฝีปากออก
ไม่ นายจะรักฉันได้ยังไง? แบบนี้ แบบนี้มันไม่ใช่ พวกเราเป็นผู้ชายเหมือนกัน มันเป็นไปไม่ได้
ฉันรักนาย
..ไม่
รักนาย คาโอรุ
ฮึก ไม่ .
นายสำคัญสำหรับฉัน ถ้าไม่มีนายฉันคงไม่สามารถขอโทษโตโดได้ คงไม่รู้ถึงความเอาแต่ใจและความเป็นเด็กที่แสนโง่ของตัวเอง ถ้านายตามพ่อกับแม่ของนายไป ฉันคงทนไม่ได้
มิเนคุระ ?
อาซาโตะเลื่อนฝ่ามือประคองใบหน้าสวยให้เงยขึ้น ก่อนจะแลกอุณหภูมิด้วยหน้าผากกันและกัน
ฉันรักนาย คาโอรุ ริมฝีปากบางขบกัดแน่นจนช้ำ
เป็นเรื่องจริงเหรอ? ไม่ใช่ความฝันเหรอ?
เป็นความจริง แต่ถ้านายยังไม่แน่ใจนะ
อาซาโตะโอบรัดร่างเล็กแน่นรู้สึกถึงเสียงหัวใจเต้นระทึก พร้อมกับใบหน้าสวยที่แดงเรื่อขึ้น คาโอรุหลับตาลง
แต่แบบนี้ฉันก็มีนายคนเดียวเท่านั้นน่ะสิ ฉันจะยึดติด จะไม่ยอมปล่อย จะให้นายอยู่กับฉันตลอดไป แบบนี้ดีแล้วเหรอ?
น้ำเสียงใสสั่นสะท้าน โอบแผ่นหลังที่กว้างกว่าตัวเองแน่นราวกับรอคำตอบด้วยใจระทึก
แบบนั้นก็ดีแล้ว หยาดน้ำตาไหลจากดวงตาคู่สวยอีกครั้ง และถูกสะท้อนด้วยแสงไฟภายนอกดูเป็นประกายในอ้อมกอดอาซาโตะ
โปรดติดตามตอนต่อไป
เอ...หมู่นี้ไม่มีใคร Comment มาเลยอ่ะ มันเครียดไปเหรอคะ? T-T พ้นแล้วค่ะเรื่องเครียด ๆ ต่อไปจะหวีทกันมั่งล่ะ หึหึ แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้ที่ [email protected] นะคะ^^