ตอนที่ 16
" อ้าว มาอยู่นี่เองเหรอ?" เสียงค่อนข้างทุ้มของอาซาโตะเรียกคาโอรุซึ่งนั่งอยู่ที่ม้านั่งหน้าเคาน์เตอร์ชั้นหนึ่ง
"อ๊ะ อ๋อ.." คาโอรุยิ้มเจื่อน ๆ พลางเหลือบตามองเด็กสาวที่เดินมากับอาซาโตะพร้อมกัน เธอ ดูมีความสุขขึ้น
" นี่.!" อาซาโตะทักอีกครั้ง ร่างเล็กจึงหันกลับมาหา
" เอ่อ อ้อ!หมดเวลาเยี่ยมแล้วน่ะ เอ่อ ฉันไม่เห็นพวกนาย เลย เอ่อ ก็เลยลองมารอที่นี่ดู เอ่อ "
น้ำเสียงใสตะกุกตะกัก ซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนไม่มิด อาซาโตะมองใบหน้าสวยเนียนที่ตอนนี้แดงเรื่อขึ้น
" งั้นก็กลับกันเถอะ " จบประโยคของอาซาโตะ คาโอรุผุดลุกขึ้นกะทันหัน เด็กหนุ่มผมทองรู้สึกงง ๆ กับท่าทางที่ไม่ปกติ
"เอ่อ จริงด้วย อากิจัง กลับพร้อมกันเลยมั๊ย? เดี๋ยวพวกฉันไปส่ง " คาโอรุหันไปทางเด็กสาว เธอยิ้ม
" จ๊ะ ขอบใจนะ "
ตลอดทางที่ทั้งสามนั่งรถประจำทางตรงกลับบ้าน ที่นั่งค่อนข้างเต็มคาโอรุต้องนั่งคนละฟากกับทั้งคู่ ทัศนียภาพข้างนอกไม่ได้ทำให้ร่างเล็กสนใจ ดวงตาสีดำสนิทสวยจ้องมองอาซาโตะและอากิระที่คุยกันค่อนข้างถูกคอไปตลอดทาง รู้สึกไม่ถูกใจเมื่อเด็กสาวยิ้มแย้มไปกับคำพูดต่าง ๆ ซึ่งที่ที่คาโอรุนั่งอยู่นั้นไม่อาจได้ยิน แต่รู้สึกเจ็บแปลบในใจยิ่งกว่าเมื่อเห็นรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าของเด็กหนุ่มผมทอง คาโอรุครุ่นคิดไปแต่ไม่ยอมคิดถึงเหตุผลที่รู้สึกเช่นนี้ อาจเป็นเพราะว่า กลัว
หลังจากที่ไปส่งอากิระแล้ว อาซาโตะและคาโอรุก็กลับเข้าบ้านทาเทวากิ แต่อาซาโตะกลับไปเพื่อเก็บของ
" จะกลับแล้วเหรอ? มืดแล้วนะ"
คาโอรุมองดูอาซาโตะเก็บของง่วน เด็กหนุ่มผมทองมองใบหน้าอีกฝ่ายครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ พลางระบายยิ้มบาง
" ยังหรอก ว่าจะไปนอนที่โรงแรมก่อน นายมีอะไรเหรอ?" อาซาโตะถามโดยที่มือยังยัดเสื้อเชิ้ตตัวที่ใส่เมื่อวานเข้ากระเป๋า
"..เออ คือพรุ่งนี้ " คาโอรุพูดไม่ทันจบอาซาโตะก็ขัดขึ้นก่อน
"อ๊ะ! เดี๋ยว ๆ พรุ่งนี้นัดกับโตโดเอาไว้ แต่ยังไงฉันก็ยังไม่กลับหรอกนะเป็นมะรืนได้มั๊ย?"
พอจบประโยคเท่านั้นความไม่พอใจแล่นจากปลายเท้าสู่สมอง จนรู้สึกชา ร่างเล็กผุดลุกขึ้นทันที อาซาโตะจับข้อมือเล็กเอาไว้
"เฮ้! อะไรน่ะ? ลุกขึ้นพรวดพราดงี้ตกใจหมด !! อ้าว!!"
คาโอรุทรุดลงนั่งกองกับพื้น อาซาโตะยิ่งงงเข้าไปอีก
"เป็นอะไรไป?" คาโอรุก้มหน้าฝ่ามือเล็กขาวกุมศีรษะ
" ลุกขึ้นเร็วไป มึนหัว " น้ำเสียงใสกระท่อนกระแท่นตอบ อาซาโตะหัวเราะ
"นายไปตรวจวัดความดันซะมั่งสิ"
ขณะที่อาซาโตะรู้สึกเบิกบาน แต่ความรู้สึกของคาโอรุกลับผสมปนเปปะติดปะต่อไม่ถูก ที่แน่ ๆ คือ โกรธ ไม่รู้เหตุผล แต่ความไม่พอใจ ขุ่นข้อง ประดังเข้ามาไม่อาจหยุด
"เออ นายพอรู้จักโรงแรมใกล้ ๆ นี่บ้างรึเปล่า? ฉันไม่รู้เลย" อาซาโตะหันไปเก็บของอีกเมื่อดูแล้วคาโอรุไม่เป็นอะไรมาก
" .."
"ยังไม่หายมึนหัวเหรอ?" เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไม่ตอบคำถาม อาซาโตะจึงทิ้งของ หันมาแตะแก้มเนียนด้วยฝ่ามือร้อน ใบหน้าสวยสะบัดหนี
" ฉันไม่รู้ "
"หา?"
" ฉันไม่รู้หรอกว่ามีโรงแรมอะไรที่ไหนบ้าง ไม่ลองไปหาอากิจังดูล่ะ เธอคงรู้ดีกว่าฉัน หรือไม่เธอก็คงจะให้นายพักที่บ้านเธอเลยก็ได้ ถูกคอกันไม่ใช่เหรอ?" คาโอรุตอบรวดเร็วไม่มองหน้าของอีกฝ่าย
" นายเป็นอะไร ตั้งแต่เมื่อกี๊แล้วนะ" อาซาโตะถามอย่างงง ๆ
"ฉันปกติดีทุกอย่าง เพียงแต่ที่บ้านนี้มันไม่ดีพอ แถมฉันมันก็ไม่รู้เรื่องอะไรของเมืองนี้กระทั่งที่พักอย่างโรงแรม ฉันก็เลยเสนอทางเลือกที่ดีสำหรับนายไงล่ะ" ยิ่งพูด ก็ยิ่งฉุนเฉียวขึ้นทุกขณะ ไม่รู้ว่าตัวเองพูดแบบนั้นออกไปได้ยังไง แต่คาโอรุก็หยุดตัวเองที่เป็นแบบนี้ไม่ได้
" นายเป็นอะไรของนาย ฉันชักจะโกรธแล้วนะ " ดวงตาสีน้ำตาลทองเริ่มเปลี่ยนสี จ้องมองอีกฝ่ายอย่างอารมณ์เสีย
"ฉันก็เป็นของฉันงี้แหละ ทั้งเจ้าอารมณ์!! โวยวาย!! ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!! ปัญหาเยอะ!! แถมยังเป็นผู้ชายที่ไม่มีความน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงซักนิดไงล่ะ!!"
คาโอรุระเบิดอารมณ์ที่สะกดไว้ตั้งแต่เห็นภาพของอาซาโตะและอากิระที่โรงพยาบาล ดวงตาสีดำสนิทเริ่มมีม่านน้ำปริ่มขอบ ร่างเล็กใช้หลังมือเช็ดดวงตาอย่างรีบร้อน
" ทาเทวากิ.."
"บ้านของอากิจังนายก็เห็นแล้วนี่ คงไปถูกอยู่แล้ว หรือถ้ายังไปไม่ถูกฉันจะให้เบอร์โทร. ก็ได้" คาโอรุไม่สนใจคำเรียกของอาซาโตะ
"ทาเทวากิ!" อาซาโตะเรียกซ้ำอีกครั้ง..
"แต่ฉันไม่ไปส่งนายหรอกนะ ฉันเหนื่อย เต็มที่แล้ว"
"!!!คาโอรุ!!!"
ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก มองใบหน้าอีกฝ่ายที่ดูท่าจะโกรธสุดขีด คาโอรุหน้าเสียพลางค่อย ๆ ถอยไปที่ประตู แต่ถูกลำแขนใหญ่กว่าล็อคเอาไว้
"มิเนคุระ!! .อื้อ!!!"
ฝ่ามือร้อนบังคับคางของร่างเล็กเชิดขึ้น พลางประกบริมฝีปากบางอิ่ม หยุดคำโต้เถียง ฝ่ามือเล็กกำแน่นทุบหมัดไปที่ไหล่ทั้งสองข้าง เพียงครู่อาซาโตะก็ถอนริมฝีปากออก ร่างเล็กรู้สึกหายใจไม่ทันจึงหอบเล็กน้อย
" นายพูดอะไร? คำพูดที่ผ่านมาตั้งแต่เมื่อกี๊มันคืออะไรกัน? นายคิดจะยกฉันให้เด็กคนนั้นงั้นเหรอ?!! หา!!"
หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่ดวงตาสีดำสนิท ก่อนจะหยดลงแตะพื้นเสื่อ คาโอรุใช้สองมือเล็กผลักอีกฝ่ายที่ล็อคเขาจนหลังติดกับประตู แต่ไร้ผล
"ปล่อยนะ"
เมื่อเห็นน้ำตา โทสะที่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อครู่แทบจะถูกกลืนหาย แต่อาซาโตะก็ไม่อยากปล่อยมือตอนนี้ เด็กหนุ่มผมทองใช้มือข้างหนึ่งปาดเส้นทางน้ำตาช้า ๆ ระหว่างนั้นในสมองก็คิดได้ถึงเหตุผลที่ทำให้คาโอรุมีท่าทางอย่างนี้ แต่ มันอาจเป็นแค่การเข้าข้างตัวเอง
" ไม่ชอบเหรอ?"
" อะไร? " คาโอรุก้มหน้างุด น้ำเสียงค่อนข้างสั่น
"ที่ฉันกับเด็กคนนั้นคุยกันถูกคอน่ะสิ "
ร่างเล็กสะดุ้งสั่น ใบหน้าแดงจัด ทำให้หัวใจของอาซาโตะพองโต
" มะ ไม่ใช่นะ " คาโอรุก้มหน้านิ่ง
" ก็แค่คุยเรื่องเก่า ๆ แต่ฉัน ไม่ทำแบบนี้กับเด็กคนนั้นหรอกนะ "
อาซาโตะแตะแก้มเนียนแดงจัดเงยขึ้น พร้อมประทับริมฝีปากลงบนผิวแก้ม เลื่อนไปที่เปลือกตาบางแพขนตาที่ชุ่มน้ำ ก่อนจะแตะหน้าผากกันและกัน พร้อมจ้องมองไปทั่วใบหน้าแดงจัด ดวงตาสีดำสนิทฉายแววอ้อนวอน น่ารัก เหลือประมาณ
" ฉัน ทำแบบนี้ กับนายเพียงคนเดียว คาโอรุ"
สิ้นประโยค เรียวแขนเล็กโอบรอบคอของอาซาโตะ ใบหน้าสวยซบนิ่งกับไหล่ที่กว้างกว่าตนเอง อาซาโตะโอบเอวเล็กเอาไว้แนบแน่น หัวใจที่เหมือนมีร่องรอยถูกทำร้ายของร่างเล็กตลอดตั้งแต่เห็นภาพที่โรงพยาบาล ถูกรักษาด้วยคำพูดประโยคเดียว
" อือ "
ริมฝีปากบางถูกประกบแน่นอีกครั้ง ก่อนจะถูกบังคับให้เผยอขึ้นด้วยลิ้นนุ่มของอาซาโตะ คราแรกคาโอรุรู้สึกอยากจะถอยหนี แต่เมื่อถูกรุกเร้าเข้ามามากขึ้นความเคลิ้มหวานที่อีกฝ่ายมอบให้หยุดเหตุผลทุกอย่าง ในสมองมึนงงคิดอะไรไม่ออก เมื่อรู้สึกว่าลิ้นของตัวเองถูกหยอกเย้าจากอีกฝ่ายอย่างรุ่มร้อน
"มิเน ! อืม" ริมฝีปากที่สัมผัสกันไม่ห่าง ทำให้คาโอรุพูดลำบาก
"อาซาโตะสิ " อาซาโตะงึมงัมพูดในลำคอ โดยที่ยังเฝ้าคลอเคลียริมฝีปากบางอิ่มอยู่
" อาซา อืม อาซาโตะ "
ร่างเล็กว่าง่ายกว่าที่คิด น้ำเสียงหวานใสด้วยอารมณ์เคลิบเคลิ้มที่เรียกชื่อ ทำให้อาซาโตะรู้สึกว่าเพียงแค่สัมผัสริมฝีปากนี้ ไม่เพียงพอแล้ว
" คาโอรุ "
อาซาโตะละจากริมฝีปากบางที่ค่อนข้างแดงจัดเกือบช้ำเพราะแรงบดเบียด เลื่อนลงมาที่ต้นคอขาว ฝังเขี้ยวลงเบา
ๆ เป็นรอยจนรู้สึกว่าร่างเล็กสะดุ้งสั่นเล็กน้อย มือข้างหนึ่งปล่อยเอวบางมาปลดกระดุมเสื้อช้า ๆ จนสอดมือเข้าไปสัมผัสหน้าอกขาวเนียนได้ คาโอรุสะดุ้ง ปล่อยมือจากแผ่นหลังอาซาโตะมาจับยึดห้ามฝ่ามือร้อนที่เลื่อนไล้ไปทั่วแผ่นอกบาง
" อย่า "
น้ำเสียงใสที่ร้องห้ามสั่นเครือ ใบหน้าสวยแดงจัด แต่อาซาโตะไม่ฟังเสียงกลับกระชากเสื้อที่ถูกปลดกระดุมไว้แล้วเกือบหมดจนเผยไหล่ และแผ่นอกขาวเนียน สะท้อนอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลทองของตน อาซาโตะจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง จนคาโอรุต้องเบือนหน้าหนีดวงตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์คู่นั้น แต่แล้วแผ่นอกบางก็สะดุ้งกระตุกเมื่อนิ้วมือร้อนเลื่อนผ่านยอดอก
" พะ พอ .อื้อ ."
คาโอรุหอบหายใจแรง รู้สึกถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นภายในกายของตนเอง อาการราวกับเป็นไข้
" รู้สึกเหรอ?"
อาซาโตะถามพาให้ใบหน้าสวยแดงจัด ดวงตาสีน้ำตาลทองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่รางเลือนเพราะม่านน้ำ พลางมองแผ่นอกบางผิวระเรื่อสะท้อนขึ้นลง ไม่อาจห้ามใจ อาซาโตะโน้มตัวลงมา
" อย่านะ แบบนี้ มัน อ๊ะ!!"
ร่างเล็กสะดุ้ง เพราะนอกจากอาซาโตะจะไม่ฟังเสียงร้องห้ามแล้ว กลับเลื่อนริมฝีปากพลางแตะลิ้นที่ยอดอกสีชมพูข้างหนึ่ง ขบกัดเบา ๆ ขณะที่ฝ่ามือร้อนยังยุ่งอยู่กับเนินอกอีกข้างไปมา
" อา ฮ้า "
ลมหายใจของคาโอรุติดขัด สั่นสะท้าน ดวงตาสีดำสนิทเอ่อท้นด้วยหยาดน้ำตา ไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองจะมีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมา กับอาซาโตะ กับผู้ชายเหมือนกันอย่างนี้ ถูกปลุกเร้า ถูกสัมผัส จนเคลิบเคลิ้มไปแบบนี้ ในห้วงความคิดของคาโอรุมึนงง ไม่รู้ว่าหลังของตัวเองสัมผัสพื้นเสื่อเมื่อไหร่ เส้นผมสีน้ำตาลทองปรกระใบหน้าตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ คาโอรุลืมตาอย่างยากเย็นมองเห็นเพียงต่างหูสีทองที่สะท้อนแสงไฟเท่านั้น จนมารู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อฝ่ามือร้อนเริ่มรุกล้ำด้านในกางเกง ใบหน้าสวยแดงจัด มือเล็กผลักดันไหล่อีกฝ่ายอย่างร้อนรน
"ตรู๊ด ตรู๊ด!! ."
เด็กหนุ่มทั้งสองสะดุ้งเฮือก หันไปมองต้นเสียงที่อยู่ในกระเป๋าของอาซาโตะ พลางหยุดนิ่งมองหน้ากัน
" โทร ศัพท์ ดัง "
คาโอรุพูดเสียงเบาประโยคไม่ต่อกัน ดวงตาสีน้ำตาลทองหยุดนิ่งปะติดปะต่อความคิด แล้วลุกไปรับโทรศัพท์
" ปิ๊บ "
"ฮัลโหล!!!!"
อาซาโตะทุ่มเสียงกรอกลงไปโดยไม่ได้มองดูเบอร์โทร.ที่โชว์อยู่ จนหญิงชราที่โทร.มาต้องหยุดคลึงหูเล็กน้อย ก่อนจะกรอกเสียงตามมาอย่างงง ๆ
"อ๊ะ ขอโทษครับ "
อาซาโตะเอ่ยเมื่ออีกฝ่ายบอกให้รู้ว่าเป็นใคร จากนั้นก็พูดภาษาต่างประเทศที่คาโอรุฟังไม่เข้าใจต่อ
" .ครับ สวัสดีครับ"
หลังจากคุยอยู่ครู่หนึ่ง อาซาโตะก็จบประโยคสนทนา พลางหันมามองคาโอรุ ที่จัดการสวมเสื้อเรียบร้อยแล้วกำลังจะเลื่อนบานประตูออกไป อาซาโตะทิ้งโทรศัพท์พลางดึงลำแขนเล็กกลับมาทันที
" ปะ ปล่อย " น้ำเสียงใสตะกุกตะกัก ไม่สบตา
" คาโอรุ เอ่อ ฉัน "
เด็กหนุ่มผมทองใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนทำลงไป พูดอะไรไม่ออก คาโอรุเองก็เหมือนกัน คิดว่าถ้าไม่มีโทรศัพท์ขัดจังหวะก่อน ตอนนี้ เวลานี้ ตัวเองจะทำอะไรอยู่ แค่คิดใบหน้าเนียนก็แดงจัดถึงใบหู
" อ๊ะ เอ่อ ฉันจะไปถามมาซาโกะซังว่าแถวนี้มีโรงแรมดี ๆ อยู่รึเปล่า?"
คาโอรุเบี่ยงตัวจะหลบออกไป แต่ฝ่ามือร้อนยังไม่ยอมปล่อยแขน
" รังเกียจรึเปล่า? รู้สึกไม่ดีใช่มั๊ย?" อาซาโตะเอ่ยถามอีกฝ่าย
" ฉะ ฉัน จะออกไป ปล่อยฉันเถอะ" แต่คำตอบที่ได้มากลับไม่ตรงคำถาม
" ฉันไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นเลยนะ แต่ว่า มันรู้สึกดี ดีมากจน นายเองก็ "
"ปล่อยฉันเถอะ ขอร้องล่ะ"
คาโอรุตัดบททันควันไม่มองหน้าของอาซาโตะ แต่ลำแขนเรียวเล็กสั่นระริก ทำให้อีกฝ่ายต้องปล่อยมืออย่างเสียดายเต็มที่ ดวงตาสีน้ำตาลทองจ้องมองแผ่นหลังเล็กที่เลี้ยวหายไป พลางกลับเข้ามาในห้อง นอนเหยียดยาวบนเสื่อไม่สนใจของที่จะต้องเก็บอีกต่อไป อาซาโตะหลับตาพลางสงบความรู้สึกที่ยังคุกรุ่นอยู่ภายใน แต่สัมผัสที่เนียนลื่นมือบนแผ่นอกบาง ลิ้นนิ่มชื้นที่ดูเหมือนกล้า ๆ กลัว ๆ เสียงหัวใจเต้นระทึกที่ได้ยิน ไม่ได้คิด ไม่ได้อยากจะทำถึงขนาดนั้นเลย แต่ อยากสัมผัส แค่อยากสัมผัสด้วยมือของตัวเอง ด้วยริมฝีปากของตัวเอง อยากโอบกอด ไม่ อยากครอบครองต่างหาก ใช่ อยากครอบครอง
" เฮ้อ ." อาซาโตะพลิกตัวตะแคงพลางถอนหายใจ มองดูกระเป๋าที่ยังจัดไม่เรียบร้อย เหม่อลอย
"ครืด"
เด็กหนุ่มพลิกตัวกลับมาเพราะเสียงประตูเลื่อน แต่ผู้ที่ยืนอยู่หลังประตูนั้นทำให้แปลกใจและสงสัย
" ได้ยินจากมาซาโกะว่าเธอ จะไปพักโรงแรมงั้นเหรอ?"
น้ำเสียงน่าเกรงขามของหญิงชราเอ่ยขึ้นหลังจากดวงตาค่อนข้างฝ้าฟางได้เห็นกระเป๋าที่วางอยู่ใกล้ตัวอาซาโตะ เด็กหนุ่มผุดลุกขึ้นนั่งทันที ไม่ตอบอะไร เซกิโกะเดินเข้าไปในห้องช้า ๆ
" ที่นี่ต้อนรับไม่ดีหรือไง?"
อาซาโตะมองหญิงชราที่นั่งพับเพียบบนเบาะตรงหน้าอย่างงง ๆ ระวังตัวเต็มที่
"ไม่นี่ครับ" เด็กหนุ่มตอบห้วน ๆ
" ถ้างั้นจะไปพักโรงแรมให้สิ้นเปลืองทำไม? พักอยู่ที่นี่แหละดีแล้ว"
จบประโยค ดวงตาสีน้ำตาลทองเบิกขึ้น ท่าทีของหญิงชราต่างจากเมื่อเช้ามากจนในสมองของอาซาโตะไม่เข้าใจมากขึ้นไปอีก
" ไม่ดีกว่าครับ ผมรบกวนมากแล้ว"
" ฉันเป็นเจ้าของบ้าน อนุญาตให้เธอซึ่งเป็นเพื่อนกับหลานชายฉันพักอยู่แล้ว ก็พักเถอะ " ว่าแล้วเซกิโกะก็ส่งรอยยิ้มบาง ๆ ให้กับเด็กหนุ่ม แทนที่อาซาโตะจะรู้สึกดี กลับรู้สึกหนาวเยือก
"ครืด"
เสียงลากประตูดังขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีดำสนิทมองเห็นหญิงชรานั่งอยู่ก็ตกใจ
" มาพอดี เพื่อนของเธอนี่แปลกจริงนะคาโอรุ ที่นี่ออกจะสะดวกสบายยังคิดจะไปพักโรงแรมให้สิ้นเปลืองอีก ฉันอุตส่าห์อนุญาตแล้วนะ "
ได้ยินประโยคนี้คาโอรุงงหนัก พลางค่อย ๆ คลานเข้าไปใกล้อาซาโตะซึ่งมองหน้าคาโอรุอย่างงงงวยไม่แพ้กัน
" เอาเถอะ ฉันบอกให้เด็กจัดการเรื่องที่หลับที่นอนให้ใหม่แล้ว ไม่ต้องเกรงใจ แค่นี้แหละ "
เมื่อพูดเสร็จหญิงชราก็ลุกขึ้นไปที่ประตู พลางปรายตามองส่งรอยยิ้มเหยียดมุมปากให้คาโอรุเห็นครู่หนึ่งแล้วออกไป ร่างเล็กรู้สึกสงสัยระคนไม่สบายใจในรอยยิ้มของหญิงชรา อาซาโตะหันมามองหน้าคาโอรุ คิ้วแทบขมวดเข้าหากัน
" นี่อะไรน่ะ? ย่านายนี่เช้าอารมณ์บูด เย็นอารมณ์ดีรึไง?"
อาซาโตะยิงคำถามเข้าไปอย่างงง ๆ คาโอรุเงียบไม่ตอบคำถาม ถึงจะนึกออกแล้วก็ตาม
" เออ ตกลงนายจะอยู่อีกซักคืนมั๊ย? ไหน ๆ ท่านก็อนุญาตแล้ว "
คาโอรุเปลี่ยนเรื่องพูด อาซาโตะมองหน้าคาโอรุครู่หนึ่ง แต่ก็ดูเหมือนเนิ่นนานนักสำหรับร่างเล็ก ดวงตาสีน้ำตาลทองที่จ้องมาไม่รู้ว่ามีความหมายว่าอะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำให้ใบหน้าเนียนเริ่มร้อนผ่าวแดงเรื่อ
" ฉันยกเลิกนัดกับโตโดได้นะ "
คาโอรุเบือนหน้าหนี ไม่อาจจ้องมองดวงตาสีน้ำตาลทองคู่นั้นได้นาน
"ทำไมนายต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ?"
เพราะว่าไม่ได้มองอีกฝ่ายทำให้คาโอรุถึงกับสะดุ้งเมื่ออาซาโตะเข้ามาชิดเบื้องหน้าตัวเอง นิ้วมือที่ใหญ่กว่าเคลียผิวแก้มเนียนแดง สัมผัสเส้นผมนุ่มไปมา
" ก็ นายไม่ชอบ "
คาโอรุปัดนิ้วมือของอีกฝ่ายออก ดวงตาสีน้ำตาลทองเบิกขึ้นแปลกใจ
" เมื่อนายสัญญาแล้วก็ทำตามที่สัญญาเถอะ นายไม่รู้หรอกว่าอากิจังทรมานแค่ไหนกับบาดแผลนั่น เธอถูกนินทา ถูกแกล้งตลอดตั้งแต่เด็ก ทุกอย่าง ก็เพราะนายไม่ใช่รึไง?"
คาโอรุพูดทุกอย่างออกมาโดยไม่สบตาอาซาโตะสักครั้ง จึงไม่ทันเห็นว่าดวงตาสีน้ำตาลทองฉายแววโกรธระคนเศร้าหมอง เด็กหนุ่มผมทองผละจากร่างเล็ก ประจวบพอดีกับเสียงสาวใช้ขออนุญาตพลางเลื่อนบานประตูเข้ามาพร้อมที่นอน เพื่อจัดให้อาซาโตะตามคำสั่งของหญิงชรา
" พักผ่อนให้สบายนะคะ "
เป็นเวลาพอควรกว่าที่สาวใช้จะจัดเตรียมให้เสร็จ คาโอรุออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่อาซาโตะไม่ทันได้มอง เมื่อสาวใช้ออกไปจนหมด เด็กหนุ่มจึงจัดแจงเปลี่ยนชุดที่ถูกจัดเตรียมมาให้พร้อมกัน เรียบร้อยแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนฟูก มองดูหิมะตกปรอย ๆ ที่มองเห็นเป็นเงาลางในความมืดผ่านบานประตูเลื่อน เด็กหนุ่มทั้งสองต่างไม่รู้เลยว่าต่างฝ่ายต่างไม่อาจข่มตาหลับในคืนนี้ได้ทั้งคืนเหมือนกัน
*************************************************************************
เด็กหนุ่มผมทองรู้สึกว่าเป็นยามเช้าแล้วเมื่อมองเห็นนอกประตูบานเลื่อนเริ่มสว่าง อาซาโตะนอนไม่หลับทั้งคืนครุ่นคิดไปมา พลางลุกขึ้นอย่างรู้สึกเพลีย ๆ ลมหายใจเป็นควันสีขาวจากหิมะที่ตกไม่ขาดสายตลอดคืน วันนี้อากาศหนาวและอึมครึมแม้จะมีแสงอาทิตย์ลอดผ่านเมฆมาบ้างเล็กน้อยก็ตามที อาซาโตะมองนาฬิกาข้อมือพลางคิดไปได้ว่าสายมากแล้ว เกือบจะได้เวลาที่นัดกันไว้กับโตโด อากิระ เพื่อนสาวในอดีตคนนั้น เด็กหนุ่มผมทองจัดแจงแต่งตัวและเก็บกระเป๋าไปพร้อมกัน เลื่อนประตูออกก็เจอกับหญิงรับใช้พร้อมสาวใช้ 2 คนกำลังจะเข้ามาที่ห้องพอดี
"ตื่นแล้วเหรอคะ หลับสบายมั๊ยคะ?" มาซาโกะทักอย่างมีมารยาท
" เอ่อ ครับ" เด็กหนุ่มโกหก พลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ มองเห็นสาวใช้เดินสวนผ่านกันอย่างเร่งรีบ รวมทั้งบรรยากาศภายในบ้านที่ดูแช่มชื่นขึ้นด้วยดอกไม้ที่มากกว่าเมื่อวานเป็น 2 เท่าผิดแผกกับสภาพอากาศภายนอกมากมาย
" มีอะไรกันเหรอครับ?" อาซาโตะอดความสงสัยไว้ไม่ได้จึงถามมาซาโกะที่กำลังทำความสะอาดอยู่พร้อมสาวใช้
"อ้อ ค่ะ วันนี้ เป็นวันเกิดของคุณมิโนรุค่ะ คุณพ่อของคุณหนูคาโอรุ "
ดวงตาสีน้ำตาลทองเบิกขึ้นพลางเข้าใจความหมายที่คาโอรุพูดถึง 'พรุ่งนี้' เมื่อคืน อาซาโตะเหลียวหาร่างเล็กทันที
"คุณหนูไปที่สุสานค่ะ "
มาซาโกะเห็นท่าทางลุกลนของเด็กหนุ่มจึงเดาตอบออกไป อาซาโตะเหลียวกลับมาทันที
"เอ่อ ช่วยบอกทางได้มั๊ยครับ?" เด็กหนุ่มหันมาถามเร่งรีบ เรื่องที่นัดเอาไว้กับอากิระนั้น อาซาโตะลืมไปหมดในตอนนี้
"สุสานอยู่นอกเมืองค่ะ ไปที่ป้ายรถก็ทราบ "
อาซาโตะทิ้งกระเป๋าพลางเร่งฝีเท้าออกไปทันที หญิงรับใช้ค่อนข้างสงสัยอยู่กับท่าทีเกินเพื่อนของเด็กหนุ่ม แต่หล่อนไม่คิดอะไรมาก หากจะมีคนที่สามารถดึงเจ้านายน้อยของหล่อนออกจากบ้านหลังนี้ไปได้ นั่น ก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุด ที่หล่อนปรารถนาที่สุด
*************************************************************************
เนื่องจากเมื่อคืนหิมะตกหนักทำให้ทางที่คาโอรุเดินผ่านมีรอยเท้าจมลงไปในหิมะเป็นทาง เด็กหนุ่มห่อไหล่ในเสื้อแจ๊คเก็ตท่ามกลางหิมะตกปรอย ๆ เบื้องหน้าป้ายหินที่สลักชื่อบิดา
" ถ้าคุณแม่มาได้ ก็คงจะเอาดอกไม้นี้มาฝากคุณพ่อเหมือนกันนะครับ "
คาโอรุวางดอกไม้ช่อใหญ่หลากสีหลายพันธุ์ที่จัดรวมกันอย่างสวยงามไว้หน้าป้าย
"สุขสันต์วันเกิดครับคุณพ่อ ทุกคนสบายดี นายหญิง เอ่อ คุณย่าสุขภาพแข็งแรงดีครับ อีกเดี๋ยวท่านก็คงจะมาหา "
คาโอรุคุกเข่าลงหน้าป้ายหิน พลางปัดหิมะออกจากป้าย
" คุณแม่ ก็ สบายดีครับ " ประโยคนี้ขาดหายเป็นห้วง ๆ เพราะคาโอรุรู้ดีว่าไม่จริง ร่างกายของแม่ซูบซีดลงเรื่อย ๆ ทุกครั้ง ทุกครั้งที่ไปเยี่ยมก็รู้สึกว่าแม่กำลังจะตายอย่างช้า ๆ หญิงที่หลับใหลราวเจ้าหญิงนิทราคนนั้นคือเชือกที่ยึดเหนี่ยวเพียงเส้นเดียว คือปราการสุดท้ายที่ทำให้คาโอรุไม่รู้สึกว่าอยู่เพียงลำพังบนโลกใบนี้ เพื่อจะได้ไม่เกลียดทุกสิ่ง เพื่อหลุมดำมืดจะเข้าครอบงำหัวใจช้าลงไป คาโอรุเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงมา
"หิมะเริ่มตกหนักแล้ว ผมต้องไปเยี่ยมคุณแม่อีก ลาก่อนครับพ่อ ปีหน้าพบกัน "
คาโอรุค่อย ๆ เดินอย่างช้า ๆ หิมะที่สุมตั้งแต่เมื่อคืนหนามากค่อนข้างต้องใช้ความระมัดระวัง
"โอ๊ย!!!"
เสียงที่คุ้นหูร้องอยู่ด้านหน้าของสุสาน คาโอรุรีบก้าวเท้าเร็วออกไปดู เด็กหนุ่มผมทองลื่นล้มอยู่หน้าสุสานทั้งที่หิมะตกและอากาศหนาว แต่กลับมีเหงื่อไหลย้อยตามใบหน้าของอาซาโตะ คาโอรุรีบเข้าไปหา
" นาย มิเนคุระ ทำไมมาที่นี่?"
คาโอรุแปลกใจพลางยื่นมือไปช่วยพยุง อาซาโตะลุกขึ้นปัดหิมะออกจากตัวอย่างอารมณ์เสีย พลางต่อว่าร่างเล็กทันที
"นายนั่นแหละ! ทำไมไม่ชวนฉันมานี่ด้วย!"
ดวงตาสีดำสนิทเบิกขึ้นครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กลายเป็นหงุดหงิด
"อะไร? ไม่ได้ตัวติดกันซะหน่อย แถมนายก็นัดอากิจังไว้ก่อนแล้วนี่!"
"จะหาว่าเป็นความผิดฉันเหรอ?! ฉันก็บอกแล้วไงว่าเลิกนัดก็ได้.." อาซาโตะเถียงบ้าง
"ก็แล้วทำไมนายจะต้องมาอารมณ์เสียใส่ฉันด้วยเล่า!!"
คาโอรุตะโกนใส่ พลางให้อาซาโตะเงียบ
" .."
" .โทษที" อาซาโตะพูดเบา ๆ ระงับอารมณ์ ร่างเล็กถอนหายใจ เดินเลี่ยง
"กลับเถอะ เดี๋ยวอากิจังจะรอ "
"เดี๋ยวนายจะไปไหนต่อ?" อาซาโตะถาม
"ไปเยี่ยมคุณแม่"
จากนั้นเด็กหนุ่มทั้งสองก็นิ่งเงียบตลอดทางที่ทอดไปถึงป้ายรถ แม้ขณะที่ยืนรอรถก็ไม่พูดอะไรกันเลย คาโอรุถูมือไปมาเพื่อใช้แรงเสียดสีให้อุ่นขึ้น จู่ ๆ อาซาโตะก็คว้ามือทั้งสองของคาโอรุไปพลางใช้ลมหายใจจากปากพ่นเพิ่มความอบอุ่นให้ ใบหน้าของร่างเล็กแดงขึ้นแต่ไม่ได้ขัดขืน พลางนึกดีใจที่เห็นอาซาโตะมาที่นี่ กระทั่งรถมาจอดเทียบป้ายคาโอรุจึงชักมือกลับ
"คุณหนูคะ!!! คุณหนูคาโอรุ!!"
เสียงหญิงวัยกลางคนร้องเรียกร่างเล็กอย่างรีบร้อน ทันก่อนที่เด็กหนุ่มทั้งสองจะก้าวขึ้นรถ มาซาโกะก็ลงจากรถเรียกไว้
"มาซาโกะซัง? ทำไมมาที่นี่ล่ะครับ?"
ทุกปีมาซาโกะจะจัดเตรียมงานฉลองวันเกิดที่ป้ายบูชาในบ้านตระกูลทาเทวากิให้เรียบร้อยก่อนจึงจะมาที่สุสานพร้อมกับนายหญิง ซึ่งกว่าจะถึงที่นี่ได้ก็เป็นเวลาบ่ายไม่ใช่ตอนสายอย่างคราวนี้แน่นอน
"มา มาริโนะซัง โทรศัพท์มา บอกว่านายหญิงไปที่โรงพยาบาลจะถอดเครื่องช่วยหายใจออกค่ะ"
ได้ฟังเท่านั้นราวกับภาพเบื้องหน้าได้กลายเป็นสีเทาไปหมด คาโอรุออกวิ่งไปโดยไม่ได้สนใจรอบข้างอีกต่อไปแล้ว ลืมแม้แต่จะขึ้นรถที่จอดอยู่ ร่างเล็กหกล้มลื่นไปกับหิมะบนพื้นแต่ก็ยังจะออกวิ่งจนอาซาโตะเข้าไปรวบเอวบางเอาไว้พร้อมฉุดแขนให้ขึ้นรถตรงไปโรงพยาบาลทันที
โปรดติดตามตอนต่อไป
อ่า...แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้ที่ [email protected] นะเจ้า