ตอนที่ 15
แสงอาทิตย์สีทองอบอุ่น สาดส่องเข้ามาภายในห้องกระทบร่างของเด็กหนุ่มทั้งสอง ปลุกดวงตาสีดำสนิทสวยให้กระพริบขึ้นช้า ๆ คาโอรุงัวเงียขยี้ตาหนีแสงสว่าง ซบศีรษะกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าที่คิดว่าอบอุ่น พลันตระหนักถึงเสียงหัวใจเต้นจังหวะสม่ำเสมอภายในก็ลืมตาโพลงพบว่าตนเองอยู่ในอ้อมกอดของเด็กหนุ่มผมทอง ใบหน้าสวยขาวเมื่อครู่แดงซ่านถึงใบหู ไม่รู้ตัวว่ากลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง แต่สิ่งที่คิดได้ในเวลานี้คือพยายามพาตัวเองออกจากอ้อมแขนแข็งแรงที่โอบเอวเอาไว้แน่น
อือ
เสียงครางหงุดหงิดในลำคอดังขึ้น พลางอ้อมแขนกอดรัดร่างเล็กตรงหน้าแน่นขึ้นราวกับสมบัติ ใบหน้าแนบชิดจนปลายจมูกสัมผัสหมิ่นเหม่ ร่างเล็กตกใจดิ้นขลุกขลักเพื่อให้หลุดพ้น จนที่สุดเปลือกตาบางก็เปิดเผยให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลทองที่จ้องมองใบหน้าแดงจัดของอีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด
เมื่อคืนนายทำให้ฉันแทบไม่ได้นอนเลยนะ อยู่เงียบ ๆ หน่อยได้มั๊ย?
เด็กหนุ่มผมทองได้ทีโอกาสแกล้ง ประสานมือที่โอบเอวบางล็อคเอาไว้ไม่ให้หนี พลางซุกหน้ากับเรือนผมเส้นเล็กสีอ่อนปิดเปลือกตาลงอีก ร่างเล็กไม่ยอมแพ้ ดิ้นหนักกว่าเก่า
ฉันบอกว่าให้นอนนิ่ง ๆ ไงเล่า! อาซาโตะบ่นเสียงดังทั้งที่ไม่ลืมตา
กะ ก็ปล่อยฉันสิ จะได้นอนสบาย ๆ แบบนี้มันอึดอัด
คาโอรุบ่นอุบอิบ อาซาโตะแอบหัวเราะในใจ
ไม่ นายไม่รู้รึไงว่าเมื่อคืนทำฉันลำบากแค่ไหน เพราะงั้นตอบแทนฉันซะบ้างสิ
ได้ผล คาโอรุนิ่งเงียบทันที ไม่ใช่ว่ากลัว หากกำลังครุ่นคิดอย่างหนักว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง อาซาโตะแอบลืมตามองใบหน้าเนียน กับหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันแทบเป็นปมจากด้านบนก็แอบยิ้ม แต่จนแล้วจนรอดคาโอรุก็คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ออก พลางเงยขึ้นไปเห็นใบหน้าของอาซาโตะที่อมยิ้มอยู่จึงรู้ว่าตัวเองถูกแกล้ง นิ้วมือเล็กเรียวหยิกเข้าที่มือใหญ่กว่าอย่างแรง
โอ๊ย!!
อาซาโตะปล่อยมือแต่โดยดี ร่างเล็กรีบลุกขึ้นทันทีแต่ไม่ทันจะได้ไปไหนรอด ลำแขนเรียวถูกดึงกลับเข้าไปจนเกือบจะคร่อมอีกฝ่าย
ปล่อยนะ!! จะทำอะไรน่ะ?! คาโอรุโวยวายเสียงดัง อารมณ์เสีย พลางยื้อลำตัวที่ถูกโอบเอาไว้สุดกำลัง อาซาโตะจ้องมองอาการหงุดหงิดของร่างเล็กครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือเสยเส้นผมนุ่มสัมผัสหน้าผากมนสวยแผ่วเบา แต่สนิทแน่น
ดูท่าจะหายไข้แล้วสิ
อาซาโตะเลื่อนฝ่ามือไปจากหน้าผากสู่พวงแก้มแดงนิ่ม พลางพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มอ่อนโยน
อะ อือ ก็คงงั้น
ร่างเล็กสะบัดหน้าหนี แต่ฝ่ามือของอีกฝ่ายดึงใบหน้าสวยลงมาใกล้ จนริมฝีปากเกือบชิดกัน
ขอโทษค่ะ !! อุ๊ย!!
หญิงรับใช้กลางคนเลื่อนบานประตูเข้ามา หล่อนเห็นว่าสายพอควรแล้วจึงมาปลุกและอยากดูอาการของเจ้านายน้อยของหล่อนด้วย ตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้าจนแทบจะถอยกลับออกไป คาโอรุผละออกจากอาซาโตะทันทีใบหน้าสวยแดงก่ำ
มาซาโกะซัง เดี๋ยวก่อนครับ
เจ้านายน้อยพูดรั้งหล่อนไว้อย่างทุลักทุเล พลางส่งสายตาขุ่นให้กับเด็กหนุ่มผมทองที่แอบหัวเราะอยู่
คุณหนู เอ่อ รู้สึกยังไงบ้างคะ?
หลังจากตั้งสติได้มาซาโกะจึงถามอาการด้วยความห่วงใย ร่างเล็กส่ายศีรษะเป็นเชิงปฏิเสธอาการเจ็บจากบาดแผลทุเลาลงมาก พร้อมกับไข้ที่ดูเหมือนจะหายไปแล้ว มีเพียงอาการปวดเมื่อยตามตัวนิดหน่อย เห็นดังนั้นมาซาโกะจึงเรียกสาวใช้อีกคนมาช่วยเธอจัดการเก็บกวาดห้องทันที
************************************************************************
หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ อาซาโตะก็เดินลงไปที่สวนดูโน่นดูนี่ตามเรื่อง บ้านของอาซาโตะเป็นคฤหาสน์ทรงยุโรปทำให้ไม่ค่อยมีอะไรเหมือนที่นี่นัก เด็กหนุ่มผมทองค่อนข้างสนใจในความแปลกใหม่พอควร
มิเนคุระ เสียงหวานใสเรียกอาซาโตะให้ละความสนใจจากกระบอกน้ำ
สวยดีนะ บ้านนาย
อาซาโตะเดินมาหาตามเสียงเรียกพร้อมกับชื่นชม คาโอรุยิ้มรับแต่ดวงตาสีดำสนิทดูเศร้าหมอง ร่างเล็กหลบตาอีกฝ่าย
ไม่ใช่บ้านของฉัน
แม้จะรู้สึกแปลกใจไปบ้าง แต่บางอย่าง อะไรบางอย่างบอกอาซาโตะว่ามันเกี่ยวกับแผลกลางหลังนับไม่ถ้วนนั้นแน่นอน
นี่ นายพาฉันเที่ยวได้มั๊ย?
เด็กหนุ่มผมทองเปลี่ยนเรื่องทันที ทั้งที่อยากถามใจจะขาด
อะ อื้ม ได้สิ คาโอรุเปลี่ยนอารมณ์ทันที ก่อนที่มาซาโกะจะเข้ามา
คุณหนูคะ นายหญิงทราบเรื่องเพื่อนคุณหนูแล้วค่ะ คือ ท่านอยากพบค่ะ
สีหน้าของคาโอรุเปลี่ยนเป็นเครียดทันทีหลังจากได้ฟังประโยคนี้ เขายังจำได้ดีถึงวันที่พาโตโด อากิระ เด็กสาวผมสีดำสนิทที่อาศัยอยู่ละแวกใกล้ ๆ นี้มาที่บ้านหลังนี้ หล่อนได้รับการต้อนรับที่แย่ที่สุดจากนายหญิง ถูกล่ะว่าหญิงชราคนนั้นเกลียดเขา แต่ไม่คิดเลยว่าจะทำเย็นชากับคนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย เมื่อคิดมาถึงตรงนี้คาโอรุก็ยิ่งเครียดเข้าไปอีก เขานิ่งเงียบนานจนอาซาโตะเดินเข้ามาหา
อะไรเหรอ? แล้วใครกัน นายหญิงน่ะ แม่ของนายเหรอ?
จากเหตุการณ์ที่ถูกคนปองร้าย มิเนคุระ อากิระ พ่อของอาซาโตะ โดยใช้ลูกชายอย่างเขาเป็นเหยื่อ การสนทนาในโกดังมืด ๆ ครั้งนั้นเด็กหนุ่มทั้งสองได้รู้แล้วว่าคาโอรุเสียพ่อ ส่วนอาซาโตะนั้นก็เสียแม่ไป จึงทำให้อาซาโตะเข้าใจว่าแม่ของคาโอรุยังอยู่ แล้วเป็นเจ้าของบ้าน คาโอรุส่ายหน้าปฏิเสธ
เปล่า นายหญิงคือ แม่ของพ่อฉัน เสียงหวานใสฟังดูเศร้าเล็กน้อย
โธ่เอ๊ย ก็ย่านั่นแหละ ทำยังกะฉันเป็นเด็กอนุบาลไม่เข้าใจลำดับสายเลือด นายนี่ อาซาโตะตอบอย่างไม่รู้อะไร คาโอรุยิ้มเจื่อนครู่หนึ่ง
ท่านอยู่ไหนล่ะครับ? ร่างเล็กหันไปถามหญิงรับใช้
อยู่ห้องรับรองแขกค่ะ แต่วันนี้ดูอารมณ์ดีนะคะ คงไม่เป็นไรค่ะ
มาซาโกะรู้ว่าเจ้านายน้อยของหล่อนกังวลอะไร แน่ล่ะ หล่อนเห็นเขามาแต่เล็กแต่น้อย ทำให้รู้ใจกันจึงพูดปลอบ คาโอรุยิ้มให้เล็กน้อย
ไปกันเถอะ คาโอรุว่า อาซาโตะเดินตามร่างเล็กเข้าไปในบ้าน
*************************************************************************
ห้องรับรองแขกซึ่งอยู่ด้านหน้าของเรือนหลังใหญ่ที่สุด โอบล้อมด้วยสวนบอนไซเช่นเคยและถูกตกแต่งรอบ ๆ สวนได้สวยงามยิ่งกว่าเรือนพักผ่อนด้านในที่อาซาโตะพักเมื่อคืนเสียอีก อาจเป็นเพราะเจ้าของบ้านต้องการสร้างความประทับใจให้กับแขกผู้มาเยือน คาโอรุเดินนำอาซาโตะเข้าไปในห้องรับรองแขกซึ่งตกแต่งด้วยโคม และแจกันที่ประดับดอกไม้เอาไว้อย่างสวยงาม เบื้องหน้ามีหญิงชราท่าทางเคร่งขรึมแต่งกายด้วยกิโมโนลายสีเข้มนั่งบนเบาะสีเทา พร้อมสาวใช้ที่กำลังชงชาเขียวแก่ ๆ ให้เธอดื่มอยู่อย่างเรียบร้อย คาโอรุและอาซาโตะนั่งลงบนเบาะที่ถูกเตรียมเอาไว้แล้วตรงหน้าหญิงชรา สาวใช้เสริฟ์ชาให้กับเด็กหนุ่มทั้งสองเรียบร้อยจึงออกจากห้องไปตามคำสั่งของหญิงชราเจ้าบ้าน
เห็นมาซาโกะบอกว่ามาถึงตอนที่ฉันเข้านอนไปแล้ว ฉันก็เลยไม่ได้ออกไปต้อนรับคงไม่ว่ากันนะ
หญิงชราเอ่ยเสียงเรียบ
ไม่เป็นไรครับ แค่นี้ก็รบกวนมากแล้ว อาซาโตะตอบอย่างสุภาพที่สุด
นั่นสินะ
เซกิโกะยังพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลางจิบน้ำชาไป คาโอรุยังคงนิ่งเงียบแต่ก็ไม่ชอบใจประโยคที่หญิงชราตอบอาซาโตะ เขาคิดเพียงจะพาอาซาโตะออกไปจากที่นี่ให้เร็ว ๆ เท่านั้น
คาโอรุ จะไม่แนะนำหน่อยหรือไง? หญิงชราปรายตาไปทางคาโอรุเล็กน้อย
ขอโทษครับ เอ่อ มิเนคุระ อาซาโตะ เพื่อนร่วมห้องที่โรงเรียนครับ
เมื่อได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของอาซาโตะ หญิงชราชะงักเล็กน้อยก่อนจะยิ้ม ช่างเป็นยิ้มที่เหยียดหยามนัก เซกิโกะปรายตามองเด็กหนุ่มผมทองพิจารณาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า อาซาโตะชักรู้สึกไม่ชอบหญิงชราขึ้นมา
แหม นึกว่าเธอจะเป็นเด็กธรรมดาซะอีกนะ ที่แท้ก็เป็นลูกชายคนเดียวของมิเนคุระ อากิระ ยากุซ่า ชื่อดังนี่เอง รู้จักคบคนจริง ๆ นะ คาโอรุ
เซกิโกะเน้นย้ำทุกคำทั้งประโยค ภายในของอาซาโตะเริ่มเดือด
เอ่อ คาโอรุพูดได้เท่านั้น ทั้งที่คิดจะพาอาซาโตะออกไปจากที่นี่ซะที แต่หญิงชรากลับขัดเอาไว้ก่อน
ว่าแต่ สีผมแปลก ๆ นะ ได้มาจากทางไหนล่ะ? แหม แต่เด็กสมัยนี้ฉันเห็นว่าชอบทำผมสีแปลก ๆ กันอย่างนี้ทั้งนั้น หวังว่าเธอคงจะไม่ใช่นะ ฉันไม่อยากให้หลานฉันคบกับเด็กที่เป็นแบบนั้นน่ะ
หญิงชราได้ทีไล่ต้อน เป็นความสนุกสนานของหล่อนที่ได้ทำ ครั้งที่ โตโด อากิระมาที่นี่ก็ถูกถามย้ำถึงบาดแผลที่เธอปิดบังเอาไว้อยู่ตลอดเวลา หลังจากที่ก้มหน้าอยู่นาน อาซาโตะก็เงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับหญิงชราด้วยดวงตาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองชัดแจ้ง พลางจ้องมองอย่างดุดัน เซกิโกะถึงกับชะงัก
ผมไม่คิดทำอย่างนั้นหรอกครับสบายใจได้ แล้วสีผมนี่ก็ได้มาจากคุณแม่ คุณแม่เป็นคนเยอรมันครับ
อาซาโตะตอบอย่างรวดเร็ว พลางชำเลืองไปทางคาโอรุ
ที่ผมมานี่ก็เพียงจะมาเยี่ยมคาโอรุเท่านั้น พรุ่งนี้จะกลับแล้วครับก็ขอลาตรงนี้เลยนะครับ ขอโทษอีกครั้งที่รบกวน
อาซาโตะโค้งให้หนึ่งครั้งก่อนจะเลื่อนประตูออกไป คาโอรุจึงวิ่งตามทิ้งหญิงชราไว้เพียงลำพัง กับถ้วยชาในมือที่ถูกกำแน่นจนแทบจะแหลก
*************************************************************************
มิเนคุระ เดี๋ยวก่อนสิ นี่
คาโอรุกระหืดกระหอบวิ่งตามอาซาโตะที่เดินอยู่ข้างหน้าลิ่ว ๆ จนตามทัน
โทษทีนะ ฉันคงจะต้องกลับแล้ว ฟังน้ำเสียงดูก็รู้ว่าอาซาโตะกำลังโกรธ
เอ๋?! เดี๋ยวก่อนสิ เพิ่งจะมาเองนะ
ก็เขาไม่ต้อนรับไม่ใช่เหรอ?!
ฉะ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ โอ๊ย!!
คาโอรุถลาไปชนหลังอาซาโตะเต็มแรงหลังจากที่อยู่ ๆ อาซาโตะก็หยุดกะทันหัน เด็กหนุ่มผมทองถอนหายใจแรง หันหลังกลับ..
ไม่ใช่ความผิดนายซะหน่อย ทำไมต้องขอโทษด้วย เฮ้อ
เอ่อ แต่ คาโอรุอึกอักพูด
ช่างเหอะ แต่ถึงไงฉันก็อยู่นี่ต่อไม่ได้หรอกนะ อาซาโตะพูด พลางจับแขนเรียวที่ยังมีผ้าพันอยู่ขึ้นมอง
ฉันหวังว่าซักวันนายคงจะเล่าเรื่องของบาดแผลพวกนี้บ้าง แต่ไม่ต้องเล่าแล้วก็ได้ แค่นี้ก็เดาออกแล้วว่าใครกันที่ทำแบบนี้กับนาย นี่ขนาดฉันเป็นคนนอกผู้หญิงคนนั้นยังหาจุดมาย้ำฉันจนได้ แล้วอย่างนาย
อาซาโตะเลื่อนฝ่ามือมาแตะใบหน้าสวยของคาโอรุ ดวงตาสีน้ำตาลทองจ้องมองอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
กลับเถอะ กลับพร้อมกันนี่แหละ อาซาโตะฉุดแขนของอีกฝ่ายพาเดินไปด้วยกัน
เดี๋ยวก่อน!! กลับไม่ได้!! ฉันกลับไม่ได้
ทำไมล่ะ? จะว่าไม่มีบ้านอยู่ก็ไม่ใช่นี่ จะอยู่นี่ทำไมกัน?
คาโอรุเงียบ ยิ่งทำให้อาซาโตะฉุดเขาเดินไปข้างหน้าอีก
ไม่ได้ มันเป็นสัญญา!! คุณแม่อยู่ที่นี่!!
คาโอรุตะโกนลั่นสะบัดลำแขนรียวของตนเองออก
สัญญาอะไร? แล้วแม่นาย?
ดวงตาสีน้ำตาลทองฉายแววฉงนมากกว่าเก่า คาโอรุจับมือของอาซาโตะ
จะพาไป คาโอรุว่า พลางดึงมือของอาซาโตะออกไปจากบ้านด้วยกัน
*************************************************************************
กุหลาบสีชมพูหวาน ส่งกลิ่นหอมถูกจัดอยู่ในแจกันอย่างเรียบร้อยขณะที่อาซาโตะกำลังนั่งมองหญิงที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง เสียงเครื่องช่วยหายใจ กับเสียงอุปกรณ์วัดอัตราการเต้นของหัวใจดังเป็นจังหวะ ความตะลึงพรึงเพริดตั้งแต่นาทีที่ก้าวเข้ามาเห็นทุกอย่างภายในห้องสีขาวแห่งนี้ทำให้อาซาโตะพูดอะไรไม่ออกแม้สักคำ เด็กหนุ่มมองดูคาโอรุที่นั่งอยู่อีกฟากหนึ่งกุมมือผู้เป็นแม่เอาไว้
คุณแม่ครับวันนี้มาช้าไปหน่อย แต่ไม่เป็นไรนะครับ คือผมพาเพื่อนของผมมาด้วย
คาโอรุพูดกับร่างไร้สติบนเตียงอย่างธรรมดา ราวกับว่าเธอจะได้ยินและจะพูดคุยกับเขาได้อย่างนั้น
ทาเทวากิ นี่น่ะ?
หลังจากพอรวบรวมสติได้อาซาโตะก็พูดออกมาเป็นครั้งแรก แต่ก็ต้องชะงักไปเพราะปะติดปะต่อคำพูดในสมองไม่ได้เลย
คุณแม่เป็นอย่างนี้มา 8 ปีแล้ว นอนนิ่งอยู่อย่างนี้ เป็นเจ้าหญิงนิทรา
ดวงตาสีดำสนิทดูปวดร้าว คาโอรุเลื่อนฝ่ามือไปมาบนแขนซูบซีดแทบไม่มีสีเลือดของแม่ อาซาโตะกำมือแน่นบนตักคำพูดทั้งหมดถูกกลืนหาย ถึงจะเสียแม่ไปเหมือน ๆ กับที่ร่างเล็กตรงหน้าเสียพ่อไป แต่ แต่เขาก็ยังมีพ่อ พ่อที่ไม่เคยแม้ซักครั้งที่จะตบตีเขา แม้เขาจะทำฉุนเฉียวไม่เชื่อฟังซักเท่าไหร่พ่อก็ยังไม่เคยว่าอะไร มีแต่เขาเอง เขาที่ทำตัวเป็นเด็กเกะกะระรานไปทั่ว ทำร้ายพ่อ ทำร้ายกระทั่งเด็กผู้หญิงผมดำสลวยที่ใจดีกับเขา เทียบกับคาโอรุที่เก็บกลืนสิ่งต่าง ๆ แล้วยิ้มแย้มกับคนอื่น ยิ้มแย้มกับเขา ทั้งที่ไม่มีใคร ทั้งที่ไม่มีใครเลย อย่างนั้น ก็รู้สึกว่าตัวตนที่เคยเป็นมาของตัวเอง...ช่าง...น่าสมเพช...
ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น หยุดความคิดต่าง ๆ ของอาซาโตะไว้
ขอโทษจ๊ะ เจอมาซาโกะซังที่ซุปเปอร์ฯ เธอบอกว่าคาโอรุคุงมาเยี่ยมคุณน้าอาคิโกะ ฉันเองก็ว่าจะมาเยี่ยมอยู่พอดี
เด็กสาวหันไปมองเห็นอาซาโตะนั่งอยู่
เอ่อ รบกวนรึเปล่าจ๊ะ?
น้ำเสียงของเธอเบาลงอย่างเห็นได้ชัด คาโอรุลุกจากเก้าอี้ไปหาพลางรับช่อกุหลาบสีขาวจากเธอ
รบกวนอะไรกัน คุณแม่จะดีใจต่างหากล่ะไม่ว่ามีคนเพิ่มขึ้นจะได้ครึกครื้น แถมได้กุหลาบเพิ่มอีกตั้งช่อ
คาโอรุยิ้มรับ พลางถือช่อกุหลาบจะออกไปจัดแจกันข้างนอก
อ๊ะ เอ่อ เดี๋ยวฉันทำเองก็ได้จ๊ะ อากิระหันหลังจะตามแต่คาโอรุปรามไว้
ไม่เป็นไร อากิจังเป็นแขกนะ
คาโอรุว่าพลางดันหลังเด็กสาวให้กลับไปในห้องและปิดประตูออกไปทิ้งให้ทั้งสองอยู่ในห้อง เด็กสาวยืนเก้กังมือจับปลายผมสลวยอย่างอึดอัด
เอ่อ ฉันไปช่วยคาโอรุคุงดีกว่า อากิระหันหลังกลับแต่
เดี๋ยวก่อน อาซาโตะเอ่ยขัด...เด็กสาวชะงักอยู่หน้าประตู...
ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย ได้มั๊ย?
อาซาโตะพูดน้ำเสียงเบา แต่ดวงตาแน่วแน่ อากิระมองใบหน้าที่ไม่ได้เห็นมาแสนนานแต่ติดตรึงในความทรงจำ ไม่ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคนนี้จะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน จะอายุมากขึ้นเท่าไหร่ เพียงแค่แผ่นหลังเธอก็ยังสามารถจำได้ ถึงจะงงงวยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปแต่เด็กสาวก็ผงกหัวรับอย่างเงียบ ๆ และทั้งสองก็พากันออกไปจากห้อง
*************************************************************************
นี่
ขอบคุณ
หลังจากนั่งรอที่เก้าอี้ยาวสีขาวใต้ต้นไม้ครู่หนึ่งอากิระก็รับชากระป๋องจากมือของเด็กหนุ่ม พลางทอดสายตามองทั่วสวนเห็นเด็ก ๆ และคนไข้ที่ออกมาพักผ่อนปล่อยอารมณ์กันพอควร เด็ก ๆ ที่กำลังเล่นกันอยู่อย่างสนุกสนานดูไม่ออกเลยว่าพวกเขาป่วยขนาดไหนส่งเสียงดังจนพยาบาลที่ดูแลแถวนั้นปรามด้วยความอารี เด็กสาวหัวเราะเล็กน้อยกับความน่ารักของเด็กผู้ชายที่กำลังอ้อนพยาบาลอยู่ พลางหันไปมองเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทองที่ยืนดื่มโค้กกระป๋องอยู่ข้าง ๆ จากมุมนี้ดวงตาขวาสีน้ำตาลสดใสต้องหรี่ลงเพราะต่างหูห่วงทองสะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา
ยังใส่อยู่เหรอ ต่างหูนั่น เธอทักอาซาโตะด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
ก็เป็นของ ๆ แม่ เด็กหนุ่มตอบเสียงห้วนไม่เปลี่ยน พลางดื่มโค้กอึกใหญ่
นั่นสินะ
ชากระป๋องในมือของเด็กสาวเปลี่ยนมุมจากมือซ้ายไปมือขวาไปมา อากิระก้มหน้า
แกร๊ก
อ้าว ไปไหนกันแล้วล่ะ? คาโอรุมองไปรอบ ๆ ห้องพลางวางแจกันที่จัดกุหลาบสีขาวเรียบร้อยคู่กับแจกันกุหลาบสีชมพู
คาโอรุคุง หมดเวลาแล้วจ๊ะ มาริโนะ พยาบาลที่คุ้นเคยกับเด็กหนุ่มดีเปิดประตูเข้ามา
อ๊ะ ครับ เอ่อ มาริโนะซังเห็นเพื่อนผมมั๊ยครับ?
คนไหนล่ะจ๊ะ? มาริโนะถามยิ้ม ๆ
เอ่อ ทั้งสองคนแหละครับ คาโอรุตอบแบบงง ๆ กับสีหน้าของพยาบาล
เห็นพากันเดินออกไปด้านหลังน่ะจ๊ะ คงอยู่แถวนั้นแหละ
ขอบคุณครับ งั้นผมลาเลยนะครับ ฝากคุณแม่ด้วย
จ๊ะ มาริโนะยิ้มรับแบบเศร้า ๆ
เธอ มิเนคุระ อาซาโตะจริง ๆ สินะ เธอ จำฉันได้ด้วย
ใช่มั๊ย? เธอเว้นวรรคย้ำเสียงให้แน่ใจ แต่ก็ยังไม่เงยหน้าขึ้น
จำได้
สิ้นเสียงชากระป๋องในมือของอากิระหล่นลงพื้นโดยที่เด็กสาวไม่สนใจจะเก็บเลยซักนิด เธอหันมาจ้องอาซาโตะเขม็งด้วยดวงตาขวา
แล้วทำไม?! เมื่อวานถึงทำเป็นไม่รู้จักฉัน!! จะทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้กับฉันอีกกี่ครั้งกัน!? แค่บาดแผลนี่ยังไม่พองั้นเหรอ?!
เด็กสาวระเบิดอารมณ์ที่กดกลั้น กระชากกลุ่มผมที่ปิดบังใบหน้าด้านซ้ายจนมิดปะทะกับแสงสว่างเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี อาซาโตะมองใบหน้านั้นเต็มตา ดวงตาซ้ายสีจางที่ไม่เหมือนกับดวงตาขวาสักนิด บาดแผลยาวตั้งแต่หัวคิ้วพาดผ่านดวงตาจนถึงแก้มกว้างและใหญ่ น่าหวาดกลัวนักเทียบไม่ได้กับแก้มที่เนียนใส ดวงตาสีน้ำตาลกลมโต สวย ของใบหน้าอีกด้าน เด็ก ๆ และคนไข้ที่อยู่บริเวณนั้นมองใบหน้าเด็กสาวเป็นตาเดียวพลางส่งเสียงอื้ออึง พอดีกับที่คาโอรุมาถึงด้านหลังของทั้งสอง และได้เห็นเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องชะงัก จนไม่กล้าเข้าไปทัก ดวงตาซ้ายสีจางที่แทบจะมองไม่ค่อยเห็นมองดูผู้คนบริเวณนั้นอย่างกลัวเกรง พลันหยาดน้ำใสก็หยดลงต้นหญ้าตัดเรียบบนพื้นดิน
เพราะเธอ เธอคนเดียว
หยาดน้ำตาหลั่งไหลพรั่งพรูไม่หยุด ราวกับอดกลั้นมานาน ถูกสะกดกั้นมาแสนนาน ทั้งใบหน้า และความรู้สึก อาซาโตะเอื้อมฝ่ามือแตะมือเล็กขาวสั่นระริกที่กำผมของตนเองเอาไว้พลางบังคับให้ปล่อยจนเส้นผมปรกใบหน้าของเธอตามเดิม อากิระเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เข้าใจ นิ้วมือค่อนข้างใหญ่ปาดเส้นทางผ่านของน้ำตาบนใบหน้าออก
.ฉันขอโทษ .
เด็กสาวชะงักนิ่งครู่หนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างและหรี่ลงม่านน้ำปริ่มขอบ ร่วงหล่น หยดแล้ว หยาดเล่า
ทำไม เธอถึงเพิ่งมาพูดตอนนี้
อากิระซบศีรษะกับไหล่แข็งแรงพลางปล่อยเสียงสะอึกสะอื้น เด็กหนุ่มลูบศีรษะเธอเบา ๆ ปลอบใจ
บ้าที่สุด
เสียงของเด็กสาวสั่นเครือ...ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นซึ่งเห็นเหตุการณ์มาตลอด บ้างก็ยิ้มเข้าใจว่าคู่รักทะเลาะกัน บ้างก็ถอนหายใจ แต่สุดท้ายก็ไม่สนใจมองดูคนทั้งสองอีก มีเพียงคาโอรุที่อยู่ใต้เงาไม้ด้านหลังเท่านั้นที่ไม่อาจละสายตา ขยับเขยื้อนไปไหนได้เลย
โปรดติดตามตอนต่อไป
อืม...ยังก๊ะฉากในการ์ตูนผู้หญิงแน่ะ...เปลี่ยนนาง (นาย) เอก ดีมั๊ยน้อ...ล้อเล่นค่ะ ^^ แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้ที่ [email protected] นะคะ