หญิงชราผมสีขาวเกล้าเรียบร้อยพร้อมปิ่นปักราคาแพง…ในชุดกิโมโนลายดอกไม้วิจิตร…พร้อมเสื้อคลุมกันหนาวสีน้ำตาลเข้ม… กำลังจิบชาเขียวเพื่อพักผ่อนบนเบาะนั่ง…ดวงตาค่อนข้างฝ้าฟางตามวัย…แต่ยังคมกริบน่าเกรงขามเสมอ… มองดูเหล่าหญิงสาวที่กำลังจัดดอกไม้อยู่ในห้องโถงใหญ่ของบ้านตระกูลทาเทวากิที่มีชื่อเสียงในการจัดดอกไม้ที่สุดในเกาะฮอกไกโด…

“ครืด”

เสียงผลักประตูบานโบราณอย่างค่อนข้างเงียบเชียบที่สุด…สาวใช้คนหนึ่งค่อยคลานเข้ามาหาหญิงชรา… แม้หล่อนจะพยายามทำให้เรียบร้อยอย่างไรก็ตามแต่ไม่วายจะไม่ค่อยเป็นที่พอใจของหญิงชราเจ้าบ้านนัก…

“คราวหลัง…เปิดให้เงียบกว่านี้อีก…มันรบกวนสมาธิในการจัดดอกไม้…ใครไม่รู้เขาจะหาว่าฉันอบรมสั่งสอนไม่ดี”

หญิงชราเอ่ยเสียงเรียบ…ไม่…แม้แต่จะเหลือบสายตามองสาวใช้…

“เจ้าค่ะ…ขออภัยเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่เพิ่งจะมาอาศัยอยู่ได้เพียง 2 ปี…นี่เป็นประโยคที่หล่อนพูดบ่อยที่สุดก็ว่าได้…

“…แล้ว…มีอะไรล่ะ?” หญิงชราพูดพลางจิบน้ำชาเล็กน้อย…

“…คุณหนูคาโอรุกลับมาแล้วค่ะ”

สาวใช้กระซิบเสียงแผ่ว…กระนั้นยังทำให้ดวงตาสงบนิ่งของหญิงชราเปลี่ยนแปลงไป…

“งั้นเหรอ?”

ครู่เดียวดวงตาของหญิงชราก็กลับเป็นปกติ…วางถ้วยน้ำชาลง… พร้อมกับกระแอมเล็กน้อยเพื่อดึงความสนใจจากเหล่าหญิงสาวที่กำลังง่วนกับการจัดดอกไม้อยู่…

“ขออภัยค่ะ…พอดีว่าหลานชายของดิฉันเพิ่งกลับมา…ดิฉันเลยถือโอกาสแนะนำให้ทุกท่านได้รู้จักค่ะ…ไปพามาที่นี่ซิ”

ประโยคหลังหญิงชรากระซิบสั่งสาวใช้…หล่อนรับคำและออกไป…

“…ไม่ทราบมาก่อนเลยนะคะ…ว่าเซกิโกะซังมีหลานชายด้วย” หญิงสาววัยเบญจเพสคนหนึ่งเอ่ยขึ้น…

“…ค่ะ…ดิฉันส่งไปเรียนที่โตเกียวน่ะค่ะ…จะกลับมาก็เฉพาะปิดเทอมเท่านั้น…”

“ขออภัยค่ะ…พามาแล้วค่ะ”

สาวใช้ผายมือเชิญให้เด็กหนุ่มก้าวเข้ามา…ทันทีที่ได้เห็นรูปลักษณ์ของเด็กหนุ่ม…เหล่าหญิงสาวภายในห้องโถงนั้นต่างจ้องมองเป็นตาเดียว… ผิวขาวเนียน…เอวบางเล็ก…แขนขาได้สัดส่วน…ดวงตาสีดำสนิท…จมูกโด่งสวยรับกับใบหน้าหวาน… เด็กหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากางเกงสแล็คสีขาวดูกลมกลืนอย่างน่าประหลาด…พวกหล่อนทั้งชื่นชมระคนอิจฉาไปพร้อม ๆ กันทีเดียว…

“สวัสดีครับท่านย่า”

คาโอรุนั่งคุกเข่าคำนับอย่างผู้ได้รับการอบรมอย่างเข้มงวดเรียบร้อยและถูกต้อง…เซกิโกะผู้เป็นย่าปรายตาเพียงนิดหน่อยพร้อมเอ่ย…

“ยินดีต้อนรับกลับ…เพิ่งมาถึงเหรอ?”

“ครับ…สักครู่ได้…” หญิงชราเงยหน้าขึ้นเอ่ยกับบรรดาหญิงสาวในห้อง…

“ทุกท่านคะ…คาโอรุหลานชายของดิฉัน…ลูกชายของมิโนรุ…บุตรชายอันเป็นที่รัก ‘เพียงคนเดียว’ ของดิฉันค่ะ…ทักทายทุกคนสิ”

“ทาเทวากิ คาโอรุ…ยินดีที่ได้รู้จักทุกท่านครับ”

คาโอรุหันไปคำนับกับหญิงสาวทุกคนในห้องโถงอย่างเรียบร้อยหมดจด…เซกิโกะเพียงขมวดคิ้ว…

“แหม…ไม่นึกเลยนะคะว่าจะโตขนาดนี้แล้ว…ที่ดิฉันเจอเมื่อคราวก่อนยังตัวนิดเดียวอยู่เลย…ว่าแต่…ดูไม่ค่อยจะเหมือนมิโนรุซังเลยนะคะ”

หญิงวัยครองเรือนซึ่งนั่งอยู่ทางด้านซ้ายมือของเซกิโกะเอ่ยขึ้น…หญิงชราปรายตาไปทางคาโอรุเพียงนิดและหันกลับไปตอบหล่อน…

“ค่ะ…เด็กคนนี้ ‘เหมือน’ แม่ค่ะ…ราวกับถอดแบบกันออกมาทีเดียว”

คาโอรุรู้สึกอึดอัดเป็นที่สุด…เด็กหนุ่มไม่ชอบที่จะถูกพูดถึงแบบนี้…รู้สึกราวกับกำลังถูกประเมินราคา… ซึ่งท่านย่าเซกิโกะของเขาก็ดูจะพออกพอใจที่ได้พูดถึงเขาในลักษณะนี้น่าดู…การสนทนาผ่านไปซักพัก…คาโอรุก็รู้สึกอดรนทนไม่ไหว… จริงแล้วเขากำลังจะออกไปข้างนอกแต่กลับถูกรั้งเอาไว้ก่อน…ทำให้เด็กหนุ่มค่อนข้างกระวนกระวาย…ซึ่งเซกิโกะเองก็สังเกตเห็น…

“น่าเสียดายที่มิโนรุซังต้องจากไปก่อนเวลาอันควร…แต่ยังไงเซกิโกะซังเองก็คงจะไม่ห่วงอะไรแล้วสินะคะ…มีหลานชายสายตรงอยู่แล้วทั้งคน”

หญิงคนเดิมพูดขึ้นอีก…ดวงตาฝ้าฟางเขม็งคมกริบขึ้นทันที…ผิดกับน้ำเสียงที่ยังเรียบเรื่อยอยู่…

“…เรื่องนั้นดิฉันยังไม่ได้ตัดสินใจหรอกค่ะ…คาโอรุเองก็ไม่ค่อยจะได้ฝึกฝน…เขาเหมือนแม่ของเขาค่ะ…หัวสมัยใหม่… จะมาสนใจอะไรกับศิลปะโบราณที่สืบทอดกันมาล่ะคะ”

หญิงชรายิ้มมุมปากเล็กน้อย…ราวกับสะใจที่ได้เหน็บแนมนัก…คาโอรุก้มหน้าหลับตาแน่นพยายามสะกัดกั้นอารมณ์อย่างเต็มที่…

“…แต่ดิฉันเองก็พยายามสอนให้เป็นไว้บ้าง…เผื่อเวลาอาจต้องแสดงฝีมือในฐานะคนในตระกูลจะได้ไม่เป็นที่ครหาน่ะค่ะ…ไม่รู้ว่าจะจำได้สักแค่ไหน…”

“ผมจำได้ครับท่านย่า…ที่ท่านสอนทุกอย่าง”

คาโอรุสุดจะกลั้นอารมณ์เอาไว้ได้อีกจึงพูดออกไป…เซกิโกะหันมามองดวงตาฝ้าฟางเขม็งวาว…

“งั้นเหรอ? ถ้างั้นลองจัดดูหน่อยสิ…”

คาโอรุไม่รีรอใด ๆ เข้านั่งบนเบาะซึ่งหญิงสาวคนหนึ่งสละให้กับเขา…พร้อมกับจัดการทุกอย่างอย่างประณีต…ไม่ว่าจะเป็นการเลือกดอกไม้… องค์ประกอบเล็กน้อยเพื่อตกแต่ง…ตัดก้าน…และจัดมุมเพื่อให้ดูสวยทั้ง 360 องศา…ประกอบกับใบหน้าหวานสวยที่กำลังแสดงถึงความตั้งใจและท่วงท่าที่จัดสรรอย่างลงตัว… บรรดาหญิงสาวในห้องต่างก็นิ่งเงียบจ้องมองอย่างน่าทึ่ง…เซกิโกะนั้นก็เพียงเงียบ…

“…เชิญท่านย่าตรวจดูครับ”

ในเวลาเพียงไม่นาน…เบื้องหน้าเด็กหนุ่มก็มีดอกไม้สีส้มอ่อน… พร้อมทั้งใบของไม้ประดับที่ดูงดงามลงตัวตามแบบที่สืบทอดกันมาแต่โบราณได้อย่างไร้ที่ติ…หญิงชราปรายตาค่อนข้างฝ้าฟางมองเพียงนิด… บรรดาหญิงสาวที่กำลังนิ่งเงียบฟังคำวิจารณ์ต่างนั่งตัวตรงแข็งทื่อกันไปหมด…จนแล้วจนรอดก็ไม่มีคำพูดใดออกจากปากเซกิโกะแม้แต่คำเดียว…

“…ผมมีธุระที่จะต้องไปทำข้างนอก…ขอตัวครับ”

คาโอรุคำนับครั้งหนึ่งก่อนจะค่อยคลานออกไปอย่างเงียบเชียบ…

“รอยตัดเฉียบคม…ดอกไม้ไม่ช้ำเลย”

เมื่อคาโอรุออกไปเหล่าหญิงสาวในห้องต่างพากันมารุมดูผลงานของเด็กหนุ่มและวิพากษ์วิจารณ์กันด้วยน้ำเสียงทึ่ง…

“สวยเรียบง่ายเหมือนกันไม่ว่าจะมองมุมไหน…” เซกิโกะนิ่งเงียบไม่มีคำพูดใด ๆ

…หญิงชราเพียงจ้องมองไปที่ดอกไม้นั่นเพียงอย่างเดียว…จ้องอยู่อย่างนั้น…ดวงตาฝ้าฟางเขม็งวาว…นี่ไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ…หญิงชราคิดเช่นนั้นในใจ…

****************************************************************************

“อ้าว…คาโอรุคุง…กลับมาเมื่อไหร่จ๊ะเนี่ย?” เสียงอารีของพยาบาลวัยกลางคนซึ่งประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์ชั้นหนึ่งเอ่ยทักอย่างคุ้นเคย…

“เมื่อเช้านี้เองครับ…มาริโนะซัง”

เด็กหนุ่มเดินเลี้ยวเข้ามาตรงหน้าเคาน์เตอร์เพื่อรับคำทักทาย…

“…วันนี้เป็นยังไงบ้างครับ?” คาโอรุถามด้วยประโยคเดิมที่ถามซ้ำ ๆ กันมาหลายครั้ง…ซึ่งมาริโนะนั้นทราบดี…

“…ทุกอย่างปกติดีจ๊ะ…เพียงแต่…เอ่อ…ก็เหมือนเดิมน่ะจ๊ะ”

ประโยคหลังเสียงของเธอเบาคล้ายเสียงกระซิบ…เด็กหนุ่มหน้าสวยพยักหน้าเพียงนิด…

“…ดอกไม้สวยจังนะจ๊ะ” เธอเปลี่ยนเรื่องทักดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนช่อใหญ่ในมือของคาโอรุ…

“…ขอบคุณครับ…เอ่อ…นี่ผมเอามาฝากครับ”

คาโอรุยื่นกล่องขนาดกะทัดรัดซึ่งภายในบรรจุขนมเค้กขนาด 1 ปอนด์ให้กับเธอ…มาริโนะยิ้มและรับมา

“ขอบใจจ๊ะ”

“…ขอตัวนะครับ”

มาริโนะส่งยิ้มให้กับคาโอรุ…ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเธอฉายแววสงสารระคนอารีอย่างเห็นได้ชัด…

****************************************************************************

เด็กหนุ่มเดินละจากเคาน์เตอร์ชั้นหนึ่งขึ้นลิฟท์ไปชั้นบนสุดของตึก…รับคำทักทายนิดหน่อยกับเหล่าหมอ…พยาบาล…และคนไข้ที่ต้องอยู่นาน ๆ …เพราะเขาเข้า-ออกโรงพยาบาลนี้บ่อย ๆ และเรียกได้ว่าหากเป็นช่วงปิดเทอมล่ะก็เขาจะมาที่นี่ทุกวันทีเดียว…คาโอรุหยุดยืนอยู่บานประตูสีขาวสะอาด…ชั่วขณะที่จะจับลูกบิดประตูนั้น… ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกถอนออกมาราวกับกำลังตั้งใจอย่างหนักหน่วง…

“…กลับมาแล้วครับ…คุณแม่”

เบื้องหลังประตูบานนั้น…เบื้องหน้าของคาโอรุ…ปรากฏหญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงสีขาว…สายระโยงระยางตามเนื้อตัวเต็มไปหมด… จนเด็กหนุ่มไม่รู้ว่ามันเป็นสายอะไรกันบ้าง…คาโอรุวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียง…และค่อยเลื่อนเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ ๆ กับเตียง…พลางค่อยสัมผัสมือซูบซีดข้างหนึ่งเบา ๆ …เขาพินิจใบหน้าของเธอช้า ๆ …ใบหน้านั้นหวานสวยคล้ายกับเด็กหนุ่มมาก…หากแต่แทบไม่มีสีเลือด…พวงแก้มอิ่มเอิบที่เด็กหนุ่มจำได้เมื่อยังเป็นเด็กขณะนี้ไม่เหลือร่องรอยนั้น… เปลือกตาย่นที่ปิดสนิท…ไม่แม้แต่จะขยับอีก…แขนผอมซูบ…เธอนอนหลับเช่นนั้นมาตลอด…ตลอด…

“…ผมเอากุหลาบมาฝาก…คุณแม่ชอบสีชมพูนี้ใช่มั๊ยครับ?”

เป็นความพยายามครั้งที่เท่าไรแล้วไม่รู้ที่ไร้ผล…ไม่มีเสียงตอบกลับมา…ไม่มีแม้อาการขยับตัวเพียงนิด…เธอนอนนิ่ง… มีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจกับเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจเท่านั้นที่ดังเป็นระยะ…คาโอรุเงยหน้าขึ้นมองเพดาน…ดวงตาสีดำสนิทรื้นชื้น… เขาพยายามไม่ให้น้ำตาไหลออกมา…เด็กหนุ่มจัดการกับดอกไม้และวางมันลงที่โต๊ะเตี้ยใกล้กับเตียง…พลางนั่งลงกุมมือผอมเกร็งของผู้เป็นแม่เอาไว้… นับจากนั้นความเงียบเริ่มเข้ามาครอบคลุมอีกครา…ไม่ว่าจะร้องเรียกเท่าไหร่…ไม่ว่าสองมือเล็ก ๆ นั้นจะเขย่าร่างนั้นเพียงใด…ก็ไม่มีอะไรตอบกลับมา…เส้นผมสีดำสนิทยาวตรงถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงฉาน… หญิงชราผมสีขาวโพลนยืนอยู่เบื้องหน้าเด็กน้อยและหญิงสาว…พลางคลี่ยิ้มสมใจ…

“เฮือก!!!”

บางอย่างในสติที่พร่าเลือนของคาโอรุ…ดึงเขาให้กลับมาอีกครั้ง…เด็กหนุ่มหายใจหอบโยน… พลางกุมศีรษะโดยที่มือข้างหนึ่งยังคงเกาะกุมอยู่ที่แขนของแม่…

“…ฝัน…”

เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นประปราย…คาโอรุถอนใจเฮือกใหญ่…พร้อมกับสังเกตเห็นดวงอาทิตย์สีส้มกำลังจะลาลับ… เด็กหนุ่มผุดลุกขึ้นโดยที่วางมือของผู้เป็นแม่อย่างเบาแรง…

“…ต้องกลับแล้วครับ…คุณแม่…”

คาโอรุสางเส้นผมยาวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสีดำสนิทในความทรงจำ… หากขณะนี้ช่างแตกต่างเพราะเส้นผมนั้นค่อยเปลี่ยนเป็นสีขาวมากขึ้นทุกครั้งที่เด็กหนุ่มมาที่นี่…

“พรุ่งนี้จะมาอีกครับ…”

คาโอรุไม่พูดคำว่าลาก่อน…เพราะเหมือนกับจะจากกันชั่วนิรันดร์…ซึ่งเขาไม่มีวันยอม…เด็กหนุ่มปิดประตูกลับออกไป… เขาถอนใจเฮือกใหญ่เพื่อเตรียมใจกับเวลาที่เขากลับถึงบ้าน…คาโอรุแค่นหัวเราะในใจ

‘บ้าน’ งั้นเหรอ…แต่ยังไงเขาก็ต้องกลับไปอยู่ดี…เขารู้ดีว่าได้ทำอะไรให้หญิงชราคนนั้นไม่พอใจเสียแล้ว…และเรื่องคงจะไม่จบง่าย ๆ …แน่นอน…

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำ ติ-ชม ดุด่าได้ที่ [email protected] นะคะ ^-^